Nargis

by Forugh Karimi

Het leven van Nargis staat op zijn kop. Haar broer Omid zit vast, haar zus Niloufar beschadigt zichzelf, haar moeder zit wezenloos op de bank naar de Afghaanse televisie te kijken en haar vader zit avond aan avond stiekem wodka te drinken in de schuur.
Maar dan stelt haar broer Nargis een vraag die alles op scherp zet en is het aan haar om te ontrafelen wat er precies is misgegaan - en het gezin weer bij elkaar te brengen.

93 pages, Hardcover

First published December 2, 2023

About the author

Forugh Karimi (1971, Kabul) kwam als 25-jarige op de vlucht voor de oorlog in Afghanistan in Nederland terecht. Ze vervolgde hier haar studie geneeskunde en heeft inmiddels een eigen praktijk als psychiater en psychotherapeut. Ze is daarnaast hoofdredacteur van De Psychiater (het tijdschrift van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie) en maakt deel uit van de Raad voor de Nederlandse Taal en Letteren.

In 2022 debuteerde Karimi met De moeders van Mahipar – bekroond met de Hebban Debuutprijs – waarna in 2023 de novelle Nargis verscheen. Met In mijn ogen draag ik wolken laat ze opnieuw zien een unieke bijdrage te leveren aan het Nederlandse literaire landschap.

Reviews

[Seye Cadmus · Rating 4 out of 5]

Mooi! Jammer dat het verhaal na 91 pagina’s al eindigt, ik zat er helemaal in.

[Marleen · Rating 4 out of 5]

Wat weet de Afghaans-Nederlandse schrijfster Forugh Karimi de gezinsdynamiek na een heftige gebeurtenis knap te vatten in deze novelle. Je kunt niet anders dan door blijven lezen, want je zit er na het lezen van de eerste bladzijde helemaal in. Stilletjes zat ik het hoofdpersonage, de 17-jarige Nargis, aan te moedigen in haar pogingen om het gezin - vader, moeder, zus Niloufár, broer Omíd en zijzelf - weer nader tot elkaar te laten komen. Nargis is een indrukwekkend verhaal over familiebanden en het maken van keuzes.

Een mooie beschrijving: "We zijn losse eilandjes, deinend op een zee die omvat wordt door de muren van ons huis. Ik denk dat die muren ons niet lang meer bij elkaar kunnen houden. We kijken elkaar niet meer echt aan. Iedereen begroet de lucht, elkaars voeten, de meubels waar de ander toevallig naast staat.

[Kaj Peters · Rating 3 out of 5]

Het meisje dat de verantwoordelijkheid van volwassenen moet dragen. Met 'Nargis' (2023) schreef Forugh Karima een alleraardigste milieuschets over de familiedynamiek tussen Afghaanse Nederlanders. Voor een novelle van amper honderd bladzijdes zet Karimi best complexe interculturele verhoudingen uiteen wanneer de verstandelijk beperkte Omíd als enige zoon wordt veroordeeld voor doodslag. De veroordeling confronteert de overgebleven familieleden met hun genderrollen, een beklemmende Afghaanse schaamtecultuur en hun gemarginaliseerde positie in de Nederlandse samenleving. De ik-verteller Nargis (uit te spreken als Nargúéss) ziet van dichtbij het sluimerende gif als haar oudere familieleden nergens over willen praten. Zelf draagt zij de last van hun onvermogen om volwassen beslissingen te nemen, terwijl oudere zus Niloufár zich afzijdig houdt. 'Nargis' (2023) is een lief boekje over een klein verzet met grote gevolgen, maar door het beperkte aantal bladzijdes voelt de catharsis niet helemaal verdiend. Deze novelle smaakt wel naar een lijvigere roman om soortgelijke thematiek uit te diepen.

[Callista Putri · Rating 4 out of 5]

“We zijn losse eilandjes, zwevend op een zee die omvat wordt door de muren van ons huis.”

[Bente · Rating 5 out of 5]

Heel interessant en boeiend kort verhaal. Mooi geschreven ook!

[Lau Read ♡ · Rating 4 out of 5]

Prachtig verhaal (met betoverende omslag) over een meisje dat de verantwoordelijkheid op zich neemt om voor haar gezin te zorgen. Het is sowieso niet evident om bepaalde familiedynamieken te doorgronden, maar de schrijfster slaagt er in amper 91 pagina's in. Door de ogen van een tiener. Enkele inzichtelijke quotes:

'We zijn losse eilandjes, deinend op een zee die omvat wordt door de muren van ons huis. Ik denk dat die muren ons niet lang meer bij elkaar kunnen houden. We kijken elkaar niet meer echt aan. Iedereen begroet de lucht, elkaars voeten, de meubels waar de ander toevallig naast staat.'

'Het is niet zo dat het alleen de ouders zijn die onvoorwaardelijk liefhebben en zich opofferen voor hun kinderen...' Baba en mama kijken op, ik zie de verbazing in hun ogen.
Het is nu of nooit. 'In werkelijkheid houden kinderen meer van hun ouders dan andersom,' zeg ik. 'Wij zijn net zo goed bezig geweest om jullie gelukkig te maken. Als ik een onvoldoende haal, zeg ik het niet tegen jullie. Wij durven niet met onze problemen naar jullie toe te komen, of met jullie te praten over onze angsten of over de fouten die we maken omdat we bang zijn dat jullie daar ongelukkig van worden. Ik snap heel goed dat Niloufár niets verteld heeft toen ze bedreigd werd door die man... Wij hebben geleerd alleen die dingen met jullie te delen die jullie trots maken.'

'Het zijn ook jouw dochters,' zegt mama rustig. 'Je kunt zelf proberen hun vertrouwen te winnen. Soms moet je naar ze luisteren, dan luisteren ze ook naar jou.'

[Anne (ReadEatGameRepeat) · Rating 4 out of 5]

In short for the English folks - this is a really interesting novella that was surprisingly hard hitting, not my usual cup of tea but might pick up more from the author.

Oke dus weer een boek voor m'n doel om meer Nederlands te lezen & dus weer in het Nederlands ook echt een review schrijven. Dit was een geschenk tijdens de Brabantse boeken week en had eerlijk gezegd iets meer verwacht van de "Brabantse" omgeving (het boek zou in Principe overal in NL kunnen spelen) maar denk dat als er daar meer op gefocust was het misschien juist weg zou nemen van het verhaal.

Zoals ik had gezegd, niet verwacht dat het iets bij me los zou maken, het is een sort Familie Drama maar het voelt veel zachter en echter dan dat ik gewent ben van de Nederlandse media. Het is raar want als ik aan mezelf zou vertellen waar dit boek over gaat zou ik niet geïnteresseerd zijn maar iets in de schrijfstijl en de denkwijzen van Nargis & de interactie met haar familie was super interessant en ik zou deze echt aanraden. Het was wel een beetje voorspelbaar, maar dat vond ik zelf ook niet heel erg en ben wel geïnteresseerd in het andere boek wat de auteur heeft geschreven.

[Minke]

Ik heb dit boek een paar maanden geleden gelezen en kan me er weinig meer van herinneren. Tijdens het lezen had ik het gevoel dat ik niet echt verbond met het verhaal of de karakters. Wellicht lag het eraan dat dit een boek van nog geen 200 pagina's is. Hierdoor heeft de auteur weinig ruimte gehad om te verdiepen. Hoe dan ook, niet voor mij.

[Jana Arns · Rating 4 out of 5]

Novelle
Pareltje!

[Annet Volkering · Rating 4 out of 5]

Let me cry for a few days and then i can maybe function again

[WillemijntjeFunmilola · Rating 5 out of 5]

Prachtig! In een ruk uitgelezen!

[Joni · Rating 4 out of 5]

3,75*

[Freija · Rating 5 out of 5]

Real good written short interesting emotional story. Looking forward reading more of her books.

[Noor · Rating 5 out of 5]

Ontroerend boek, in één keer uitgelezen

[Namera · Rating 4 out of 5]

3,5

[Suzanne · Rating 3 out of 5]

Het verhaal voelt eigenlijk te groot voor de omvang van het boekje. Misschien dat me daardoor het gevoel bekroop dat het te snel ging, een wat "en ze leefden nog lang en gelukkig"- einde had.

[Emma · Rating 3 out of 5]

3-3,5 ⭐️

Mooi verhaal, wel voorspelbaar. Te weinig tijd (lees: te weinig bladzijdes) om verhaal uit te diepen. Het voelde te gehaast voor het thema dat werd aangesneden.

[Sema Keskin · Rating 4 out of 5]

Nargis van Forugh Karimi is een korte novelle die al een tijdje in mijn kast lag te wachten om gelezen te worden. Karimi is inmiddels echt een van mijn favoriete schrijfsters geworden. Haar eerdere boeken Moeders van Mahipar en In mijn ogen draag ik wolken vond ik namelijk ook prachtige, indringende verhalen.

Waar gaat het boek over?
Nargis vertelt het verhaal van een jong meisje dat samen met haar ouders en oudere zus in één huis leeft, terwijl haar broer Omid in de gevangenis zit. De afwezigheid van Omid hangt als een zware, onuitgesproken aanwezigheid in het gezin. Iedereen lijkt op zijn eigen manier met de situatie om te gaan, maar er wordt nauwelijks over gesproken. In plaats daarvan wordt er gezwegen, vermeden en om elkaar heen bewogen. Als lezer word je kort maar intens meegenomen in het leven binnen dit gezin en voel je hoe de onderlinge spanningen en emoties steeds meer voelbaar worden.

Het boek raakt thema’s als familie, cultuur en schaamte. Je wordt in dit verhaal even toegelaten in het huis van Nargis en haar gezin, juist in een periode waarin alles onder druk staat door de situatie rondom haar broer. Wat mij vooral opviel is hoe iedereen op zijn eigen eilandje lijkt te leven, zonder echt contact te maken met elkaar. Het culturele aspect speelt hierin ook duidelijk een rol; bepaalde dingen worden simpelweg niet uitgesproken.

Zoals Nargis zelf zo mooi beschrijft:
"We zijn losse eilandjes, deinend op een zee die omvat wordt door de muren van ons huis. Ik denk dat die muren ons niet lang meer bij elkaar kunnen houden. We kijken elkaar niet meer echt aan. Iedereen begroet de lucht, elkaars voeten, de meubels waar de ander toevallig naast staat."

Het einde van het boek vond ik passend en goed afgerond. Natuurlijk blijf je als lezer nieuwsgierig naar hoe het verder zal gaan met deze familie, maar voor mij voelde het verhaal op deze manier compleet.

De schrijfstijl van Karimi vind ik wederom erg mooi: rustig, beeldend en gevoelig. Ze weet met weinig woorden veel sfeer en emotie neer te zetten.

[Gerson Veldhuizen · Rating 4 out of 5]

Wat een prachtig boekje. Mooi beschreven hoe de onmacht van ouders om met crises in het gezin om te gaan zo'n effect heeft op de dynamiek van het gezin en thema's als verwerking verdriet, schuld, uiting liefde etc.

[Mon Tana · Rating 3 out of 5]

fun at the start but got kinda boring near the end, I guess this book just isn't for me!

[Anousha · Rating 5 out of 5]

Heel mooi boek, leest lekker en wordt verteld vanuit het perspectief van een jonge meid die worstelt met interculturele problemen en probeert haar plek hierin te vinden. Aanrader!!

[Mathijs Loo · Rating 5 out of 5]

Dit is een van de betere novellen die ik de afgelopen jaren heb gelezen.

[Anna Erecinska · Rating 3 out of 5]

3.5

[Hans Buijze · Rating 5 out of 5]

Prachtige novelle over een familiedrama in een Afghaans gezin in Nederland. Spannend, prachtig geschreven, in een adem uitgelezen.

[Anton Van Der Beek · Rating 5 out of 5]

Doordacht en warm verhaal over hoe een 17-jarig Afghaans meisje in Nederland met de familieproblemen omgaat. De wanhoop bij de vader die met zijn hoofd nog in Afghanistan zit, is voelbaar.

[Hansje · Rating 3 out of 5]

Ik vond het een mooi boek, maar minder dan het vorige: een beetje kort en zoet. Hoop desondanks op meer boeken.

[Margo Maebe · Rating 3 out of 5]

Een leuk tussendoortje

[Lisanne Wildöer · Rating 5 out of 5]

Wat een prachtig boek, waarbij ik een traantje weg moest pinken! Heel mooi hoe de onderlinge verhoudingen worden beschreven. Het boek had nog veel langer mogen duren.

[Marjan مرجان · Rating 5 out of 5]

Met tranen in mijn ogen uitgelezen. Pijnlijk mooi geschreven (en ook gewoon heel pijnlijk), en niets minder dan dat.

[sarah · Rating 4 out of 5]

Het is jammer dat dit boek slechts 90 pagina’s telt, want Karimi weet op zeldzame wijze maatschappelijk relevante onderwerpen in een spannend verhaal te verweven.