What do you think?
Rate this book
Głód
Trzydziestoparoletnia Aurélie jest matką trzylatki i dziennikarką w popularnym talk-show. Jej życie wywraca się do góry nogami, gdy odbiera telefon od dawnego kochanka, niegdyś ikonicznej postaci w świecie holenderskiej pomocy humanitarnej.
Dziesięć lat wcześniej namiętny związek Aurélie i Alexandra dobiegł końca, gdy mężczyzna został skazany za wykorzystywanie seksualne jednego ze swoich adoptowanych w Etiopii dzieci. Teraz Alexander prosi ją o napisanie swojej biografii. Aurélie zgadza się napisać książkę, która ostatecznie przypieczętuje los jej byłego kochanka.
Ouariachi zabiera czytelnika w podróż obejmującą kilka kontynentów, kilka dekad i szereg kwestii społecznych, ale także zagłębiającą się w wewnętrzne życie Aurélie i Alexandra. Żongluje pastiszem, literacką parodią i przebiegłymi ukłonami w stronę takich artystów jak Joyce, Woolf, Nabokov i Easton Ellis. To bez wątpienia jedna z najodważniejszych i najbardziej zaskakujących powieści ostatnich lat. Została oparta na motywach życia laureata Nagrody Nobla Daniela Carletona Gajduska, lekarza, naukowca i skazanego przestępcy seksualnego.
Dziesięć lat wcześniej namiętny związek Aurélie i Alexandra dobiegł końca, gdy mężczyzna został skazany za wykorzystywanie seksualne jednego ze swoich adoptowanych w Etiopii dzieci. Teraz Alexander prosi ją o napisanie swojej biografii. Aurélie zgadza się napisać książkę, która ostatecznie przypieczętuje los jej byłego kochanka.
Ouariachi zabiera czytelnika w podróż obejmującą kilka kontynentów, kilka dekad i szereg kwestii społecznych, ale także zagłębiającą się w wewnętrzne życie Aurélie i Alexandra. Żongluje pastiszem, literacką parodią i przebiegłymi ukłonami w stronę takich artystów jak Joyce, Woolf, Nabokov i Easton Ellis. To bez wątpienia jedna z najodważniejszych i najbardziej zaskakujących powieści ostatnich lat. Została oparta na motywach życia laureata Nagrody Nobla Daniela Carletona Gajduska, lekarza, naukowca i skazanego przestępcy seksualnego.
640 pages, Hardcover
First published May 12, 2015
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 141 reviews
June 29, 2015
On-ge-lo-fe-lijk.
Topklasse.
Must-read.
"Een honger" vertelt het verhaal van Alexander Lazlo, een Nederlandse ontwikkelingswerker van Hongaarse origine die zich vanaf de jaren '80 met lijf, ziel en leden heeft ingezet voor het ontwikkelingswerk in Ethiopië. Dit na een zeer onverwachte carrièreswitch, hij was namelijk eerst actief als econoom binnen een bank, waar hij zoals het de kapitalisten betaamt goochelde met andermans geld om het nog meer te doen opbrengen. Deze "liefde" voor kapitalisme bleek echter niet de zijne, wel deze van zijn ouders, die het communistische Oost-Europa waren ontvlucht. En van zodra Alexander kon, koos ruilde hij de centen voor ontwikkelingswerk. Dit legde hem geen windeieren, integendeel. Hij werd wereldwijd bekend en had overal waar hij kwam connecties met politici, bekende personen enz… Het project loopt zo goed dat hij na enige tijd Ethiopische kinderen adopteert die hij thuis in Amsterdam onderbrengt, meer dan 20 in totaal. Die kinderen krijgen een opleiding en kansen die ze anders nooit hadden gehad. En dat loopt goed, tot… één van de kinderen hem beschuldigd van pedofilie en dan is het kot te klein. De pers springt erbovenop, de publieke opinie heeft uiteraard meteen een mening klaar ook zonder de feiten te kennen en al snel blijft van Alexander de weldoener niet meer over dan een publiek gehaat figuur dat zich, na het uitzitten van zijn gevangenisstraf, volledig op de achtergrond houdt.
Tegelijkertijd maken we kennis met Aurélie, een Nederlandse journaliste die begin de jaren 2000 met Alexander en zijn team meereisde naar Ethiopië in het kader van haar thesis en die ook een tijdje een relatie met Alexander had. Wanneer Nederland op zijn kop staat door de affaire van een mannelijke kinderverzorger die blijkbaar kinderen heeft verkracht, komt Alexander bij Aurelie aankloppen. Of zij een boek zou willen schrijven over zijn leven, zijn motieven en vooral: zijn ideeën over pedofilie. Geen gemakkelijke vraag, zeker niet gezien Aurelie ondertussen gelukkig getrouwd is, een 2 jarig dochtertje heeft en ook haar eigen professionele reputatie moet beschermen. Uiteindelijk gaat Aurélie er onder bepaalde voorwaarden mee aan de slag.
Het is zo dat we als lezer op een zeer aangename manier (verschillende vertelperspectieven, tijdsprongen en leuke taalkundige spelletjes) veel te weten komen over ontwikkelingswerk en hoe het er in Ethiopië allemaal aan te ging. Belangrijker echter is dat het boek de lezer doet stilstaan bij het begrip "pedofilie". We zijn het er allemaal over eens dat een Dutroux een zwijn van een vent is en dat zoiets niet kan, maar hebben zaken als deze er in Nederland niet voor gezorgd dat we veel te argwanend staan tegenover alles wat met kinderen en seksualiteit te maken heeft? En oordelen we als maatschappij ook niet te snel zonder feiten te kennen? En wat met die mensen die het recht in eigen handen nemen en de gevolgen daarvan? Het boek levert, zonder te zwaar te worden, heel wat stof tot nadenken op.
Ik ben geweldig onder de indruk van deze roman die inhoudelijk is om je vingers van af te likken en op zo'n schitterende manier is geschreven dat hij leest als een trein, nooit verveelt, enkel maar verrast.
Topklasse.
Must-read.
"Een honger" vertelt het verhaal van Alexander Lazlo, een Nederlandse ontwikkelingswerker van Hongaarse origine die zich vanaf de jaren '80 met lijf, ziel en leden heeft ingezet voor het ontwikkelingswerk in Ethiopië. Dit na een zeer onverwachte carrièreswitch, hij was namelijk eerst actief als econoom binnen een bank, waar hij zoals het de kapitalisten betaamt goochelde met andermans geld om het nog meer te doen opbrengen. Deze "liefde" voor kapitalisme bleek echter niet de zijne, wel deze van zijn ouders, die het communistische Oost-Europa waren ontvlucht. En van zodra Alexander kon, koos ruilde hij de centen voor ontwikkelingswerk. Dit legde hem geen windeieren, integendeel. Hij werd wereldwijd bekend en had overal waar hij kwam connecties met politici, bekende personen enz… Het project loopt zo goed dat hij na enige tijd Ethiopische kinderen adopteert die hij thuis in Amsterdam onderbrengt, meer dan 20 in totaal. Die kinderen krijgen een opleiding en kansen die ze anders nooit hadden gehad. En dat loopt goed, tot… één van de kinderen hem beschuldigd van pedofilie en dan is het kot te klein. De pers springt erbovenop, de publieke opinie heeft uiteraard meteen een mening klaar ook zonder de feiten te kennen en al snel blijft van Alexander de weldoener niet meer over dan een publiek gehaat figuur dat zich, na het uitzitten van zijn gevangenisstraf, volledig op de achtergrond houdt.
Tegelijkertijd maken we kennis met Aurélie, een Nederlandse journaliste die begin de jaren 2000 met Alexander en zijn team meereisde naar Ethiopië in het kader van haar thesis en die ook een tijdje een relatie met Alexander had. Wanneer Nederland op zijn kop staat door de affaire van een mannelijke kinderverzorger die blijkbaar kinderen heeft verkracht, komt Alexander bij Aurelie aankloppen. Of zij een boek zou willen schrijven over zijn leven, zijn motieven en vooral: zijn ideeën over pedofilie. Geen gemakkelijke vraag, zeker niet gezien Aurelie ondertussen gelukkig getrouwd is, een 2 jarig dochtertje heeft en ook haar eigen professionele reputatie moet beschermen. Uiteindelijk gaat Aurélie er onder bepaalde voorwaarden mee aan de slag.
Het is zo dat we als lezer op een zeer aangename manier (verschillende vertelperspectieven, tijdsprongen en leuke taalkundige spelletjes) veel te weten komen over ontwikkelingswerk en hoe het er in Ethiopië allemaal aan te ging. Belangrijker echter is dat het boek de lezer doet stilstaan bij het begrip "pedofilie". We zijn het er allemaal over eens dat een Dutroux een zwijn van een vent is en dat zoiets niet kan, maar hebben zaken als deze er in Nederland niet voor gezorgd dat we veel te argwanend staan tegenover alles wat met kinderen en seksualiteit te maken heeft? En oordelen we als maatschappij ook niet te snel zonder feiten te kennen? En wat met die mensen die het recht in eigen handen nemen en de gevolgen daarvan? Het boek levert, zonder te zwaar te worden, heel wat stof tot nadenken op.
Ik ben geweldig onder de indruk van deze roman die inhoudelijk is om je vingers van af te likken en op zo'n schitterende manier is geschreven dat hij leest als een trein, nooit verveelt, enkel maar verrast.
December 25, 2022
4,5*
Een stomp in de maag, zelfs bij herlezing na vele jaren !
Een stomp in de maag, zelfs bij herlezing na vele jaren !
January 10, 2020
В ерата на политическата коректност, свръхчувствителността на идентичността, движенията като #metoo, консуматорството “като за последно” на фона на главоломното нарастване на населението с произтичащия от това недостиг на ресурси, възхода на популизма и крайнодясното едновременно с надигането на страховете, книга като “Глад” на Джамал Уариаши (изд. “Колибри, превод: Мария Енчева) е сериозен дразнител. А поради една от темите си, макар и далеч не централна - педофилията - и потенциална покана за скандал.
Мащабният роман от 656 страници е поредният на нидерландския автор, но първият му издаден у нас. В това интелектуално постмодерно четиво Джамал Уариаши прилага всевъзможни литературни хватки, разказва за няколко десетилетия и поколения от XX и XXI век и ни отвежда от комунистическа Будапеща през хуманитарните лагери на гладна Етиопия до съвременен Амстердам. На фона на всичко това авторът успява да пресъздаде и една трагична любов.
Нека използвам клише: “Глад” е класически многопластов роман, донякъде дори прекалено амбициозен - като че ли, както става по-често при дебютите, авторът е искал да покаже всичко, на което е способен, да разкрие всичките си знания и трикове, да сложи всичките си карти. Но ако Уариаши видимо парадира със своята ерудиция, то едно е сигурно - той определено я притежава. Този интелигентен роман разчита на интелигентни читатели.
“Глад” засяга множество теми: комунизма и капитализма, глада и консуматорството, задкулисието и механизмите на световната хуманитарна помощ, доброволството и егоизма, свободата и диктатурата, войната и мира, европейският хуманизъм и културната му надменност, ролята на медиите във формирането на общественото съзнание и свободата на словото.
Една от щекотливите и трудни теми, около която се заформя сюжета обаче, е педофилията. Или по-точно лицемерието и истеричността на съвременната сексуална култура и образование, противно на усещането ни, че те са по-разкрепостени отвсякога. Живеем във времена, в които сме склонни да простим на Майкъл Джексън и Уди Алън в името на великото им изкуство, но се ужасяваме от това детето ни да седне до непознат мъж в самолета.
Протагонистът в “Глад” има за свой прототип известния американски лекар и учен Даниел Гайдушек, обвинен в педофилия и заживял в Нидерландия след излежаването на присъдата си. Героят Александър Ласло..................
Прочетете цялата рецензия в линка: https://bit.ly/2sccIUu
Мащабният роман от 656 страници е поредният на нидерландския автор, но първият му издаден у нас. В това интелектуално постмодерно четиво Джамал Уариаши прилага всевъзможни литературни хватки, разказва за няколко десетилетия и поколения от XX и XXI век и ни отвежда от комунистическа Будапеща през хуманитарните лагери на гладна Етиопия до съвременен Амстердам. На фона на всичко това авторът успява да пресъздаде и една трагична любов.
Нека използвам клише: “Глад” е класически многопластов роман, донякъде дори прекалено амбициозен - като че ли, както става по-често при дебютите, авторът е искал да покаже всичко, на което е способен, да разкрие всичките си знания и трикове, да сложи всичките си карти. Но ако Уариаши видимо парадира със своята ерудиция, то едно е сигурно - той определено я притежава. Този интелигентен роман разчита на интелигентни читатели.
“Глад” засяга множество теми: комунизма и капитализма, глада и консуматорството, задкулисието и механизмите на световната хуманитарна помощ, доброволството и егоизма, свободата и диктатурата, войната и мира, европейският хуманизъм и културната му надменност, ролята на медиите във формирането на общественото съзнание и свободата на словото.
Една от щекотливите и трудни теми, около която се заформя сюжета обаче, е педофилията. Или по-точно лицемерието и истеричността на съвременната сексуална култура и образование, противно на усещането ни, че те са по-разкрепостени отвсякога. Живеем във времена, в които сме склонни да простим на Майкъл Джексън и Уди Алън в името на великото им изкуство, но се ужасяваме от това детето ни да седне до непознат мъж в самолета.
Протагонистът в “Глад” има за свой прототип известния американски лекар и учен Даниел Гайдушек, обвинен в педофилия и заживял в Нидерландия след излежаването на присъдата си. Героят Александър Ласло..................
Прочетете цялата рецензия в линка: https://bit.ly/2sccIUu
Read
September 1, 2020Roman „Glad“ (na srpskom jeziku ga je objavila izavačka kuća "Akademska knjiga") sam sasvim slučajnim odabirom uzeo da čitam i ispostavilo se da je moje šesto čitalačko čulo radilo perfektno jer je u pitanju jedna od onih knjiga uz koje neizmerno uživam. Jedna od najboljih knjiga koje sam pročitao u poslednje vreme. Autor Džemal Uarijaši se u ovoj knjizi bavi, u najkraćim crtama, licemerjem zapadne civilizacije. Pokazuje nam koliko su nominalno proklamovane slobode kojima se zapadnjaci ponose zapravo privid kada na tapet dođu sporne teme. Kroz priču o Aleksanderu Laslu, „holandskom Bobu Geldofu“, humanitarcu, intelektualcu, eruditi koji je optužen za pedofiliju Uarijaši nam pripoveda i priču o licemernom društvu u kome živimo. Pitanje pedofilije je tu samo zanimljiv povod da se skenira savremeni svet i principi po kojima taj svet funkcioniše. Uarijaši inspiraciju pronalazi u liku slavnog američkog lekara, naučnika, dobitnika Nobelove nagrade za književnost i medicinskog istraživača slovačkog porekla, Danijela Karltona Gajdušeka koji je optužen i osuđen na zatvorsku kaznu od dvanaest meseci zbog maltretiranja maloletnika. Autor nam, uz priču o pedofiliji, servira glavno jelo u vidu priče o tabuima, stereotipima, ljubavi, seksualnosti, sreći, nesreći, građanskim slobodama, predrasudama, krivici, praštanju, „žrtvama“ i „predatorima“. Autor analizira i licemerje humanitarnih organizacija, ali i režima koji dovode do humanitarnih katastrofa. Uarijaši nije propustio da prozove, ne samo lokalne despote, već i njihove podanike koji su ovima dopustili da ih zarobe, unize i sistematski unište. Naravno, najsuroviji je bio prema svojim sunarodnicima koji su ogrezli u licemerje i dvostruke standarde i koji, uprkos prividnoj otvorenosti, zapravo nisu spremni ni da čuju, a još manje da prihvate druge i drugačije ideje.
„Glad“ je divna knjiga, koja se lako čita, ali tera na razmišljanje jer otvara mnogobrojne teme. Malo je obimnija, ali ako imate vremena posvetite se čitanju ove knjige. Više o radnji, ali i nekim aspektima knjige možete pročitati u malo dužem tekstu na ovom linku: http://www.bookvar.rs/glad-predator-p...
„Glad“ je divna knjiga, koja se lako čita, ali tera na razmišljanje jer otvara mnogobrojne teme. Malo je obimnija, ali ako imate vremena posvetite se čitanju ove knjige. Više o radnji, ali i nekim aspektima knjige možete pročitati u malo dužem tekstu na ovom linku: http://www.bookvar.rs/glad-predator-p...
February 6, 2024
Wielowarstwowa opowieść, przedstawiająca bohatera kontrowersyjnego, podważającego to co przez wszystkich innych jest uznane. I bohaterkę, która odważnie podchodzi do konfrontacji, nie ulega łatwo manipulacji, a wiele myśli, tez, poddaje zdrowej wątpliwości.
Dużo tutaj o tym co tak naprawdę jest humanitarne. Dużo przemyśleń. Dużo pytań i niezgody. Dużo „inteligentych dialogów” (nie brzmi to ładnie, ale nie potrafiłam znaleźć lepszego określenia dla rozmów między naszymi bohaterami).
Tytułowy głód nie odnosi się tylko do tego odczuwanego przez brak pożywienia. W tej książce głód ma wiele form. Ale czy istnieje na niego rozwiązanie?
Miejscami duszna i przytłaczająca. Z pewnością zmuszająca do refleksji. Jednocześnie napisana w sposób angażujący, który nadaje płynności. Podczas czytania można czerpać swego rodzaju satysfakcję. Jednocześnie są rozdziały dostarczające wiele emocji. I to tych negatywnych, ekhem… np. „Liber Vista 1.0”. Nie przyznam się ile wulgarnych adnotacji zrobiłam na brzegach stron.
Jeżeli lubicie książki trudne, wielowarstwowe, mające do zaoferowania więcej niż samą historię i na dodatek są przyjemne (jakkolwiek źle to brzmi) do czytania - polecam. Jednak koniecznie zapoznajcie się z opisem, bo niektórych temat może przerosnąć. Dla mnie to było ciekawe doświadczenie. Cieszę się, że mogłam ją przeczytać i skonfrontować się z tak innym poglądem niż mój.
„Logika i ból duszy źle siebie znoszą.”
Czytana w ramach współpracy barterowej z wydawcą.
Dużo tutaj o tym co tak naprawdę jest humanitarne. Dużo przemyśleń. Dużo pytań i niezgody. Dużo „inteligentych dialogów” (nie brzmi to ładnie, ale nie potrafiłam znaleźć lepszego określenia dla rozmów między naszymi bohaterami).
Tytułowy głód nie odnosi się tylko do tego odczuwanego przez brak pożywienia. W tej książce głód ma wiele form. Ale czy istnieje na niego rozwiązanie?
Miejscami duszna i przytłaczająca. Z pewnością zmuszająca do refleksji. Jednocześnie napisana w sposób angażujący, który nadaje płynności. Podczas czytania można czerpać swego rodzaju satysfakcję. Jednocześnie są rozdziały dostarczające wiele emocji. I to tych negatywnych, ekhem… np. „Liber Vista 1.0”. Nie przyznam się ile wulgarnych adnotacji zrobiłam na brzegach stron.
Jeżeli lubicie książki trudne, wielowarstwowe, mające do zaoferowania więcej niż samą historię i na dodatek są przyjemne (jakkolwiek źle to brzmi) do czytania - polecam. Jednak koniecznie zapoznajcie się z opisem, bo niektórych temat może przerosnąć. Dla mnie to było ciekawe doświadczenie. Cieszę się, że mogłam ją przeczytać i skonfrontować się z tak innym poglądem niż mój.
„Logika i ból duszy źle siebie znoszą.”
Czytana w ramach współpracy barterowej z wydawcą.
July 29, 2015
Indrukwekkend!
April 23, 2020
Обичате ли приключенията? А далечните земи и красотите на Африка в най-чист и неподправен вид? Но сте разбрали, че в книгата се говори за лагерите на глада в Етиопия, за бедността и корупцията, взели превес над държава от Третия свят, борила се, за да не бъде колонизирана от Италия през Втората световна война и с всички сили на кореновото население успяла да оттласне Мусолини. Педофилия? Не, вие явно не сте разбрали съвсем правилно!
Александър Ласло е младеж, който се докосва до разрушенията на комунизма още в най-ранно детство. На 3 заедно със майка си и баща си бягат от Унгария и започват пътуването си по света, търсейки своето място чрез знание и труд. Натрупват солидно богатство, което е едно от опорните точки в развитието на Ласло. Семейството се устройва в Нидерландия, Александър става банкер, но нещо не му достига. Финансите не му носят насладата, която е очаквал, парите не са проблем и той решава да се пенсионира още на 30. Уау!
Но животът му се превръща в нещо монотонно - филми, книги и ресторанти. Един ден в кафене близо апартамента му се среща с Хенри, стар приятел от училище, лекар-доброволец на първа линия в Лагерите на глада в Етиопия. Повратната точка, обръщаща ежедневието му, изваждаща го от еднобразиието. Намира своето призвание - доброволчеството.
Ласло се превръща в нарицателно за доброта, безкористност и помощ. Става един от борците за по-добър живот в Африка. Решава да направи каузата си лична, да направи най-голямото добро - подава ръка на дете в нужда. Започва да осиновява по няколко деца на година, нарича ги Дечурлигата и им дава дом и образование в Нидерландия. Неговите деца, независимо от цвета на кожата, езика и произхода.
Каузата му сякаш става трън в окото на някой. Демиси, момченце от Дечурлигата, го обвинява в сексуално посегателство. Целият свят на Ласко се преобръща. Признава се за виновен, защото е баща не само на едно момче, а на още 28 деца. Не иска да прехвърля бремето и върху тях. Излежава присъдата си, но остава недоразбран и хулен. Педофилът, който изнасили малкото момче от Етиопия. Хората започват да се съмняват в добрите му намерения и каузата за премахване на глада в Африка. Забравят всички 20 години на добрина. За тях той е мръсникът, осиновил беззащитни и бедни деца, превърнал ги в сексуални играчки за своите мръсни фантазии. Една фасада на помощ зад първичните му подбуди.
Докато не се чува с Орели. Последната му любов, започнала в Етиопия, но приключила без обяснение в деня на задържането му. Орели продължава своя живот, завършва психология, създава семейство и сбъдва своята мечта - става главен редактор във вечерно тв предаване. Неочаквано пътищата им отново се събират, но този път Ласло я моли да напише книга изповед за живота му, с която да покаже цялата неподправена истина на тези, които го нарекоха животно.
"Глад" не е книга за педофилията. История за безкористната и най-чиста добрина, която за миг може да бъде забравена и преобърната в умисъл за нечисти цели.
Александър Ласло е младеж, който се докосва до разрушенията на комунизма още в най-ранно детство. На 3 заедно със майка си и баща си бягат от Унгария и започват пътуването си по света, търсейки своето място чрез знание и труд. Натрупват солидно богатство, което е едно от опорните точки в развитието на Ласло. Семейството се устройва в Нидерландия, Александър става банкер, но нещо не му достига. Финансите не му носят насладата, която е очаквал, парите не са проблем и той решава да се пенсионира още на 30. Уау!
Но животът му се превръща в нещо монотонно - филми, книги и ресторанти. Един ден в кафене близо апартамента му се среща с Хенри, стар приятел от училище, лекар-доброволец на първа линия в Лагерите на глада в Етиопия. Повратната точка, обръщаща ежедневието му, изваждаща го от еднобразиието. Намира своето призвание - доброволчеството.
Ласло се превръща в нарицателно за доброта, безкористност и помощ. Става един от борците за по-добър живот в Африка. Решава да направи каузата си лична, да направи най-голямото добро - подава ръка на дете в нужда. Започва да осиновява по няколко деца на година, нарича ги Дечурлигата и им дава дом и образование в Нидерландия. Неговите деца, независимо от цвета на кожата, езика и произхода.
Каузата му сякаш става трън в окото на някой. Демиси, момченце от Дечурлигата, го обвинява в сексуално посегателство. Целият свят на Ласко се преобръща. Признава се за виновен, защото е баща не само на едно момче, а на още 28 деца. Не иска да прехвърля бремето и върху тях. Излежава присъдата си, но остава недоразбран и хулен. Педофилът, който изнасили малкото момче от Етиопия. Хората започват да се съмняват в добрите му намерения и каузата за премахване на глада в Африка. Забравят всички 20 години на добрина. За тях той е мръсникът, осиновил беззащитни и бедни деца, превърнал ги в сексуални играчки за своите мръсни фантазии. Една фасада на помощ зад първичните му подбуди.
Докато не се чува с Орели. Последната му любов, започнала в Етиопия, но приключила без обяснение в деня на задържането му. Орели продължава своя живот, завършва психология, създава семейство и сбъдва своята мечта - става главен редактор във вечерно тв предаване. Неочаквано пътищата им отново се събират, но този път Ласло я моли да напише книга изповед за живота му, с която да покаже цялата неподправена истина на тези, които го нарекоха животно.
"Глад" не е книга за педофилията. История за безкористната и най-чиста добрина, която за миг може да бъде забравена и преобърната в умисъл за нечисти цели.
February 21, 2016
Een dikke pil van krap 600 pagina´s over een zwaar onderwerp, namelijk pedofilie, maar het leest desondanks niet moeilijk weg. Ouariachi - die naar mijn mening onderschat wordt als schrijver - krijgt het voor elkaar om sympathie en begrip te creëeren voor Laszlo. In sommige hoofdstukken wist hij mij als lezer zelfs bijna van mijn eigen standpunt af te brengen. Bij vlagen ontroerend; de hoofdstukken die de liefde tussen Aurélie en Laszlo beschrijven voegden voor mij juist veel toe, in tegenstelling tot wat sommige recensenten vinden. De hoofdstukken waarin metafictie en enkele andere literaire kunstjes werden vertoond spraken mij dan weer helemaal niet aan, maar het doet niets af aan de vijfde ster die dit boek verdient.
April 9, 2017
Tot haar verbijstering en voor haar een complete verrassing wordt Aurélie Lindebooms geliefde, de ontwikkelingswerker-goeroe Alexander Lazlo, gearresteerd voor pedofilie. Tien jaar later vraagt Lazlo aan Auelie om zijn verhaal in een boek te schrijven. Zij stemt toe ...
In eerste instantie een verhaal over honger in Ethiopië, werking van ontwikkelingssamenwerking en een man Laszlo die in die sector een blitscarriere maakt.
Maar het is zoveel meer...
Pedofilie, een taboe en zeer moeilijk verteerbaar onderwerp. Ouariachi probeert het te bekijken vanuit een ander standpunt, probeert het te kaderen en wijst op het ongenuanceerd/heftig reageren dat in de huidige socialemediawereld zo hedendaags is geworden. Echt wel eens een andere kijk, confronterend vond ik.
En bovenal is het een verhaal over een grote, epische liefde.
Zeer zeer mooi boek.
In eerste instantie een verhaal over honger in Ethiopië, werking van ontwikkelingssamenwerking en een man Laszlo die in die sector een blitscarriere maakt.
Maar het is zoveel meer...
Pedofilie, een taboe en zeer moeilijk verteerbaar onderwerp. Ouariachi probeert het te bekijken vanuit een ander standpunt, probeert het te kaderen en wijst op het ongenuanceerd/heftig reageren dat in de huidige socialemediawereld zo hedendaags is geworden. Echt wel eens een andere kijk, confronterend vond ik.
En bovenal is het een verhaal over een grote, epische liefde.
Zeer zeer mooi boek.
February 16, 2021
Купих си Глад на Джамал Уариаши (ИК Колибри, 2019 г., превод Мария Енчева, корица Стефан Касъров) от една книжарница в Бургас в началото на тази година. Може би заради първото ми пътуване след година изолация и посещение на истинска книжарница, признавам прекарах там повече от час в избиране на книга или по-скоро в блажено удоволствие да докосвам и разгръщам книги, може би и заради осъзнаването в онзи момент на това колко много са ми липсвали книжарниците. Не знам какво ме подтикна вместо толкова желания Георги Господинов, в крайна сметка в ръцете ми да се задържи това солидно ярко томче.
Прочетох книгата след месец, буквално за дни и не съжалих и за секунда за избора си. Ако сте решили да я започвате в никакъв случай не се подвеждайте по описанието и рецензиите на задната корица, аз не бих определила книгата като защитаваща педофилията, даже напротив. Всъщност в нея са залегнали далеч по-наболели съвременни проблеми, като това кое се приема за приемливо и кое не, при общуването между деца и възрастни, малко след книгата изгледах и “Ловът” (Jagten), който горещо препоръчвам като разширение на същата тема и проблеми. Както би казал един мой познат, не му е лесно на белия мъж в това неолиберално общество, където неспазването на политкоректността и “правилното” поведение се наказват сурово, а в някои държави дори и със затвор. За мен темата е интересна, къде са границите на общуването и как те се стесняват все повече, как на всеки непознат и дори на познатия се гледа с подозрение. Как изчезва естествената и нормална комуникация между възрастни и деца и между половете. Според мен пандемията внесе доза нормалност в това отношение, за година спряхме да броим колко точно пола има и се завърнахме към далеч по-злободневни неща като оцеляването, депресията и опитите за връщане към старото нормално съществуване. В това отношение аз си оставам оптимист, вярвам че нещата ще се нормализират, според мен всяка крайност предизвиква друга крайност в противоположния спектър и в някакъв момент нещата се уравновесяват. Това са естествени процеси на които, ако се огледаме малко в историята, откриваме че се повтарят периодично. Разбира се винаги има опасност някой да попрекали и да вземе да предизвика нещо супер неприятно като война или друг конфликт или просто може най-накрая да ни плесне някой метеорит или да избухне Йелоустоун и всичко зрелищно да приключи.
Ето отплеснах се, но не съм писала от толкова време и главата ми ври и кипи, толкова неща искам да кажа. Но нека се върнем на книгата, за мен темата за педофилията съвсем не беше основната тук, имаше една друга част, тази за Африка и по-конкретно за Етиопия и за лагерите на глада. Разказа за това необяснимо неравенство на живота на нашата малка планета, как някъде изхвърлят купища храна, а на друго място буквално хора умират от глад. Не съм сигурна че това все още съществува, да може би има много мизерия, но май вече няма умиращи от глад хора. Сещате ли се за онзи филм с Клайв Оуен и Анджелина „Отвъд граници“ (Beyond Borders), подобно е усещането в частта, в която се разказва за хуманитарните мисии и лагерите, където са настанявани умиращите от глад хора. Интересно ми беше да видя реалните проблеми, без хората там да са представени като жертви, без да се крие корупцията и политическата игра с живота на хората. Самите местни също са се научили да оцеляват, често по смущаващ и непочтен начин, как всеки се опитва да ти продаде нещо, да те излъже и преметне. Авторът ни показва един обективен и трезв поглед на ситуацията там, разбрах защо е толкова трудно да се оправят нещата, видях манталитета на местните, непреодолимите културни различия и сложната плетеница от непоправими проблеми, които няма как да се поправят отвън дори и при най-добро желание. Вижда се една двуличност от всички страни и тотално невъзможност за нормална комуникация. С една дума нещата са много по-сложни отколкото и аз наивно си мислех преди това, не само са бедни и гладни, там са и много по-различни, или поне така са представени тук.
Историята разказва за Александър Ласло и Орели Линдебом, животът им ги среща и разделя на няколко пъти, отношенията им са сложни и объркани. Ласло изживява пълният цикъл от многообещаваща звезда и човек на деня до пълното падение, когато влиза в затвора. Първата ни среща с него е когато вече е остарял и пречупен, стана ми тъжно и жалко, Уариаши се е постарал да го направи истински отблъскващ, всичко в него е грозно, раздуто и болно, което още повече подсилва контраста на това какъв е бил като млад, харизматичен красавец на чиито чар малцина са устоявали. Интересно ми беше да проследя живота му до тук от детството, през младежките години, след това спонтанното решение да стане мисионер и да се опитва да промени света към по-добро. Няма как да не се сетим за клишето за пътя към ада, в случая виждаме как понякога в опитите си да помогнем без да разбираме напълно и в дълбочина проблема можем много да навредим както на себе си, така и на другите.
От друга страна Орели е пълна противоположност, поне към момента, млада и успешна, горда майка на двегодишна дъщеря, която е здраво стъпила на земята и се опитва да бъде перфектна както в личния така и в професионалния си живот. Тя ни показва какво е да си млада и успешна жена в днешно време в Холандия, как имаш вируален и реален живот, как преодоляваш травмите и каква е цената на успеха. Интересно ми беше, макар че за мен си остана доста повърхностна, една такава леко пластмасова ми дойде и като цяло не мисля че я усетих като истински човек.
Въпреки слабостите си книгата си заслужава времето и вниманието, в нея са застъпени доста повече съвременни проблеми, има толкова много пластове, че дори и на моменти слабият образ на Орели, не ме извади от историята.
Препоръчвам!
Прочетох книгата след месец, буквално за дни и не съжалих и за секунда за избора си. Ако сте решили да я започвате в никакъв случай не се подвеждайте по описанието и рецензиите на задната корица, аз не бих определила книгата като защитаваща педофилията, даже напротив. Всъщност в нея са залегнали далеч по-наболели съвременни проблеми, като това кое се приема за приемливо и кое не, при общуването между деца и възрастни, малко след книгата изгледах и “Ловът” (Jagten), който горещо препоръчвам като разширение на същата тема и проблеми. Както би казал един мой познат, не му е лесно на белия мъж в това неолиберално общество, където неспазването на политкоректността и “правилното” поведение се наказват сурово, а в някои държави дори и със затвор. За мен темата е интересна, къде са границите на общуването и как те се стесняват все повече, как на всеки непознат и дори на познатия се гледа с подозрение. Как изчезва естествената и нормална комуникация между възрастни и деца и между половете. Според мен пандемията внесе доза нормалност в това отношение, за година спряхме да броим колко точно пола има и се завърнахме към далеч по-злободневни неща като оцеляването, депресията и опитите за връщане към старото нормално съществуване. В това отношение аз си оставам оптимист, вярвам че нещата ще се нормализират, според мен всяка крайност предизвиква друга крайност в противоположния спектър и в някакъв момент нещата се уравновесяват. Това са естествени процеси на които, ако се огледаме малко в историята, откриваме че се повтарят периодично. Разбира се винаги има опасност някой да попрекали и да вземе да предизвика нещо супер неприятно като война или друг конфликт или просто може най-накрая да ни плесне някой метеорит или да избухне Йелоустоун и всичко зрелищно да приключи.
Ето отплеснах се, но не съм писала от толкова време и главата ми ври и кипи, толкова неща искам да кажа. Но нека се върнем на книгата, за мен темата за педофилията съвсем не беше основната тук, имаше една друга част, тази за Африка и по-конкретно за Етиопия и за лагерите на глада. Разказа за това необяснимо неравенство на живота на нашата малка планета, как някъде изхвърлят купища храна, а на друго място буквално хора умират от глад. Не съм сигурна че това все още съществува, да може би има много мизерия, но май вече няма умиращи от глад хора. Сещате ли се за онзи филм с Клайв Оуен и Анджелина „Отвъд граници“ (Beyond Borders), подобно е усещането в частта, в която се разказва за хуманитарните мисии и лагерите, където са настанявани умиращите от глад хора. Интересно ми беше да видя реалните проблеми, без хората там да са представени като жертви, без да се крие корупцията и политическата игра с живота на хората. Самите местни също са се научили да оцеляват, често по смущаващ и непочтен начин, как всеки се опитва да ти продаде нещо, да те излъже и преметне. Авторът ни показва един обективен и трезв поглед на ситуацията там, разбрах защо е толкова трудно да се оправят нещата, видях манталитета на местните, непреодолимите културни различия и сложната плетеница от непоправими проблеми, които няма как да се поправят отвън дори и при най-добро желание. Вижда се една двуличност от всички страни и тотално невъзможност за нормална комуникация. С една дума нещата са много по-сложни отколкото и аз наивно си мислех преди това, не само са бедни и гладни, там са и много по-различни, или поне така са представени тук.
Историята разказва за Александър Ласло и Орели Линдебом, животът им ги среща и разделя на няколко пъти, отношенията им са сложни и объркани. Ласло изживява пълният цикъл от многообещаваща звезда и човек на деня до пълното падение, когато влиза в затвора. Първата ни среща с него е когато вече е остарял и пречупен, стана ми тъжно и жалко, Уариаши се е постарал да го направи истински отблъскващ, всичко в него е грозно, раздуто и болно, което още повече подсилва контраста на това какъв е бил като млад, харизматичен красавец на чиито чар малцина са устоявали. Интересно ми беше да проследя живота му до тук от детството, през младежките години, след това спонтанното решение да стане мисионер и да се опитва да промени света към по-добро. Няма как да не се сетим за клишето за пътя към ада, в случая виждаме как понякога в опитите си да помогнем без да разбираме напълно и в дълбочина проблема можем много да навредим както на себе си, така и на другите.
От друга страна Орели е пълна противоположност, поне към момента, млада и успешна, горда майка на двегодишна дъщеря, която е здраво стъпила на земята и се опитва да бъде перфектна както в личния така и в професионалния си живот. Тя ни показва какво е да си млада и успешна жена в днешно време в Холандия, как имаш вируален и реален живот, как преодоляваш травмите и каква е цената на успеха. Интересно ми беше, макар че за мен си остана доста повърхностна, една такава леко пластмасова ми дойде и като цяло не мисля че я усетих като истински човек.
Въпреки слабостите си книгата си заслужава времето и вниманието, в нея са застъпени доста повече съвременни проблеми, има толкова много пластове, че дори и на моменти слабият образ на Орели, не ме извади от историята.
Препоръчвам!
September 11, 2018
Een must-read voor iedereen! Heerlijk.
July 16, 2015
Zonder twijfel een van de beste boeken van 2015. Ik volgde Jamal al een tijd op sociale media en zag dat hij vaak zeer hard was voor zijn collega's. Na het lezen van 'Een Honger' - de eerste die ik van hem las - weet ik dat hij het recht heeft om zo hard te zijn. Wat een klepper van een boek! Ouariachi speelt met vertelvormen en slaagt erin de lezer bijna 600 pagina's lang te boeien. Petje af! Zonde en schande dat deze niet genomineerd is voor de ECI/AKO Literatuurprijs.
February 9, 2024
„Głód” opowiada historię dziennikarki, która po dekadzie odbiera telefon od byłego i sporo starszego od siebie kochanka, który poprosi ją o napisanie książki opowiadającej jego stronę wydarzeń. Książka bazuje na historii Gajduska, noblisty skazanego za pedoxilię, zatem od razu możemy się domyśleć „jaką stronę wydarzeń”. Obserwuję i wielu czytelników pisze, że to „wymagająca lektura” bądź, że mimo tego, że jest długa, to czytało się ją sprawnie. Ja wiem, że książek o takiej tematyce zazwyczaj nie czyta się „sprawnie”, więc od razu było w niej coś nie tak.
Już sama fabuła zwiastuje kontrowersje, moralne dylematy, rozważania na temat roli kata i ofiary. Książki opowiadają historię, zachwycają językiem, który sam potrafi stać się bohaterem historii, jest tak skonstruowany, by zamieszkać w naszej pamięci na zawsze. „Głód” jednak zrobił dla mnie tylko to - opowiedział pewną historię. Podzielił ją na kilka głosów - głos Aureli mówiący do nas z teraźniejszości w narracji pierwszoosobowej, w której posiada ona partnera i córeczkę oraz głos Aleksandra, przemawiający do nas z przeszłości również w pierwszoosobowej narracji. Niestety to, co pozostanie w mojej pamięci to dość pretensjonalny język, zwłaszcza w części opowiadanej z perspektywy Aureli, często przetykany oczywistymi porównanymi, niekiedy wtrącanymi w nawias; nawias, który mógł spokojnie być wielokrotnie pominięty.
Dawno nie poznałam tak irytujących bohaterów jak Aurelie oraz Alexander. Aurelie traciła mój szacunek wielokrotnie, a szczególnie, gdy opisywała, jak to chciałaby wyrzeźbić na nowo ciało swojego eks kochanka pexofilia, dziś już starszego mężczyzny, i ze strony na stronę czytelnik traci szacunek do narratorki - czy takie było zamierzenie autora? Myślę, że nie, to po prostu jego kiepski warsztat pisarski. „Twój zasób empatii kulturowej się wyczerpał” mówi o sobie Aurelie pewnego razu siedząc w restauracji w Etiopii, gdzie po raz kolejny ktoś próbuje ją naciągnąć. Ja mam wrażenie, że całej tej książce brakuje empatii kulturowej. Zwróćmy uwagę właśnie na to, że tematem tej książki powinien być też głód i problemy krajów trzeciego świata, a bohaterem tej książki okazuje się ostatecznie wyłącznie relacja pomiędzy Aurelią i Alexandrem.
Czytając odczuwałam silnie wrażenia obcowania z „tanią sensacją”, która ponownie posiłkuje się tematem wykorzystywania „małych” przez „wielkich”. Mogło to być ciekawe studium silnej osobowości, która omamiła wielu, i ofiar, które nie potrafią uciec od sideł zgrabnego manipulatora. „Głód” pozostał jednak dla mnie wydmuszką potencjalnie wielkiej opowieści. Czy czuję, że zmarnowałam czas na tę dość sporą lekturę? Oczywiście, że nie. Trzeba czytać wiele książek, by wiedzieć, które do nas przemawiają, a które szybko ulecą.
Co z językiem i odniesieniami do wielkich, takich jak Nabokov, Joyce czy Woolf? Że jest tu niby obecny pastisz czy parodie. Nie ratują tej książki. Zamienia nie tylko narratorów, style, ale i formy pisania. Powieść przeplata się z dziennikiem, czasami natrafimy w nim na wiersze, a w pewnym momencie trafia się nagle fragment scenariusza. Wszystkiego za dużo i nad wyraz. Trudno znaleźć cel, któremu miałoby to służyć, oprócz konfundowania czytelnika.
Gdy książka przechodzi w wywody skazanego Aleksandra Laszlo, które w niebezpieczny sposób próbuję tłumaczyć pexofilię, to przychodzi ogromna ochota, by odłożyć resztę tej książki. Nie można zakładać, że literatura jest tylko fikcją i nie wpływa na czytelnika, ten fragment wzburzył mnie chyba najbardziej, bo tak bardzo normalizuje przemoc se*ualną, zwłaszcza tłumacząc to brakami w edukacji dzieci a zbyt dużą pruderią i paranoją dorosłych w dzisiejszych czasach. Posuwa się do takich stwierdzeń, że pierwsze słowa Koranu przyszły do Mahometa wskutek głodu se**ualnego, a Jezus był najsłynniejszym niewyoutowanym gejem otoczonym dwunastoma przyjaciółmi i Marią Magdaleną jako przykrywką. W tej części narrator zwraca się do czytelnika bezpośrednio, wspólną drogę po swoich teoriach nazywa „wspinaczką” i zachęca, byśmy wspinali się z nim wciąż wyżej i wyżej, jakoby odważyć się na rozważenie coraz śmielszych teorii dotyczących se**ualności w różnych częściach świata. Nie spotkało się to z moim zachwytem, ta bezpośredniość i sztucznie wykreowany zwrot do czytelników, który może miał na celu załagodzić kontrowersyjność tej części książki, nie tylko nie przekonały mnie a przybliżyły się niebezpiecznie do normalizacji przemocy.
Podanie definicji pexofila jako miłośnika dzieci było jednak chyba najgrubszą przesadą. Mogłabym tak przytaczać wiele przykładów absurdów, ale jest ich tak wiele, że stałoby się to czystym spoilerem. A tak, uwierzcie, pozostaje jeszcze wiele do odkrycia w tej książce. Ja mimo wszystko jestem bardzo ciekawa odbioru tej książki i śledzę każdą opinię jaka się na jej temat pojawia. Ja odkładam ją jednak jako przeczytaną z rozczarowaniem nie tylko tematycznym, ale przede wszystkim literackim.
Próbka języka książki:
„W chwilach takich jak te Aurelie odczuwała duchową pustkę, co przypominało jej bohaterów kreskówek, takich jak kojot ze Strusia Pędziwiatra, który kolejny raz wpada w przepaść i przez-dwie sekundy zawisa w powietrzu, zanim runie w dół. Bip, bip… Aurelie wciąż była zawieszona nad przepaścią, stopami inteligencji szukała podparcia, czuła jednak, że prawdziwe zrozumienie nie jest już w jej zasięgu, i wówczas spadała pionowo w otchłań.”
Już sama fabuła zwiastuje kontrowersje, moralne dylematy, rozważania na temat roli kata i ofiary. Książki opowiadają historię, zachwycają językiem, który sam potrafi stać się bohaterem historii, jest tak skonstruowany, by zamieszkać w naszej pamięci na zawsze. „Głód” jednak zrobił dla mnie tylko to - opowiedział pewną historię. Podzielił ją na kilka głosów - głos Aureli mówiący do nas z teraźniejszości w narracji pierwszoosobowej, w której posiada ona partnera i córeczkę oraz głos Aleksandra, przemawiający do nas z przeszłości również w pierwszoosobowej narracji. Niestety to, co pozostanie w mojej pamięci to dość pretensjonalny język, zwłaszcza w części opowiadanej z perspektywy Aureli, często przetykany oczywistymi porównanymi, niekiedy wtrącanymi w nawias; nawias, który mógł spokojnie być wielokrotnie pominięty.
Dawno nie poznałam tak irytujących bohaterów jak Aurelie oraz Alexander. Aurelie traciła mój szacunek wielokrotnie, a szczególnie, gdy opisywała, jak to chciałaby wyrzeźbić na nowo ciało swojego eks kochanka pexofilia, dziś już starszego mężczyzny, i ze strony na stronę czytelnik traci szacunek do narratorki - czy takie było zamierzenie autora? Myślę, że nie, to po prostu jego kiepski warsztat pisarski. „Twój zasób empatii kulturowej się wyczerpał” mówi o sobie Aurelie pewnego razu siedząc w restauracji w Etiopii, gdzie po raz kolejny ktoś próbuje ją naciągnąć. Ja mam wrażenie, że całej tej książce brakuje empatii kulturowej. Zwróćmy uwagę właśnie na to, że tematem tej książki powinien być też głód i problemy krajów trzeciego świata, a bohaterem tej książki okazuje się ostatecznie wyłącznie relacja pomiędzy Aurelią i Alexandrem.
Czytając odczuwałam silnie wrażenia obcowania z „tanią sensacją”, która ponownie posiłkuje się tematem wykorzystywania „małych” przez „wielkich”. Mogło to być ciekawe studium silnej osobowości, która omamiła wielu, i ofiar, które nie potrafią uciec od sideł zgrabnego manipulatora. „Głód” pozostał jednak dla mnie wydmuszką potencjalnie wielkiej opowieści. Czy czuję, że zmarnowałam czas na tę dość sporą lekturę? Oczywiście, że nie. Trzeba czytać wiele książek, by wiedzieć, które do nas przemawiają, a które szybko ulecą.
Co z językiem i odniesieniami do wielkich, takich jak Nabokov, Joyce czy Woolf? Że jest tu niby obecny pastisz czy parodie. Nie ratują tej książki. Zamienia nie tylko narratorów, style, ale i formy pisania. Powieść przeplata się z dziennikiem, czasami natrafimy w nim na wiersze, a w pewnym momencie trafia się nagle fragment scenariusza. Wszystkiego za dużo i nad wyraz. Trudno znaleźć cel, któremu miałoby to służyć, oprócz konfundowania czytelnika.
Gdy książka przechodzi w wywody skazanego Aleksandra Laszlo, które w niebezpieczny sposób próbuję tłumaczyć pexofilię, to przychodzi ogromna ochota, by odłożyć resztę tej książki. Nie można zakładać, że literatura jest tylko fikcją i nie wpływa na czytelnika, ten fragment wzburzył mnie chyba najbardziej, bo tak bardzo normalizuje przemoc se*ualną, zwłaszcza tłumacząc to brakami w edukacji dzieci a zbyt dużą pruderią i paranoją dorosłych w dzisiejszych czasach. Posuwa się do takich stwierdzeń, że pierwsze słowa Koranu przyszły do Mahometa wskutek głodu se**ualnego, a Jezus był najsłynniejszym niewyoutowanym gejem otoczonym dwunastoma przyjaciółmi i Marią Magdaleną jako przykrywką. W tej części narrator zwraca się do czytelnika bezpośrednio, wspólną drogę po swoich teoriach nazywa „wspinaczką” i zachęca, byśmy wspinali się z nim wciąż wyżej i wyżej, jakoby odważyć się na rozważenie coraz śmielszych teorii dotyczących se**ualności w różnych częściach świata. Nie spotkało się to z moim zachwytem, ta bezpośredniość i sztucznie wykreowany zwrot do czytelników, który może miał na celu załagodzić kontrowersyjność tej części książki, nie tylko nie przekonały mnie a przybliżyły się niebezpiecznie do normalizacji przemocy.
Podanie definicji pexofila jako miłośnika dzieci było jednak chyba najgrubszą przesadą. Mogłabym tak przytaczać wiele przykładów absurdów, ale jest ich tak wiele, że stałoby się to czystym spoilerem. A tak, uwierzcie, pozostaje jeszcze wiele do odkrycia w tej książce. Ja mimo wszystko jestem bardzo ciekawa odbioru tej książki i śledzę każdą opinię jaka się na jej temat pojawia. Ja odkładam ją jednak jako przeczytaną z rozczarowaniem nie tylko tematycznym, ale przede wszystkim literackim.
Próbka języka książki:
„W chwilach takich jak te Aurelie odczuwała duchową pustkę, co przypominało jej bohaterów kreskówek, takich jak kojot ze Strusia Pędziwiatra, który kolejny raz wpada w przepaść i przez-dwie sekundy zawisa w powietrzu, zanim runie w dół. Bip, bip… Aurelie wciąż była zawieszona nad przepaścią, stopami inteligencji szukała podparcia, czuła jednak, że prawdziwe zrozumienie nie jest już w jej zasięgu, i wówczas spadała pionowo w otchłań.”
June 23, 2015
Geheel toevallig zijn er dit voorjaar twee boeken uitgekomen die in meerdere of mindere mate gebaseerd zijn op het leven en de persoon van de Amerikaanse arts en Nobelprijswinnaar Daniel Carleton Gajdusek. Notities uit de jungle van Hanya Yanagihara en Een honger van Jamal Ouariachi. Waar Yanagihara dichtbij het verhaal van Gajdusek is gebleven, heeft Ouariachi de indruk van de man op eigen wijze ingekleurd en van leven voorzien. Het resultaat is een zinsbegoochelende reis door het leven en de tijd van Alexander Laszlo, kind van gevluchte, gefortuneerde Hongaarse adel, toevallige ontwikkelingswerker, gepassioneerde minnaar en veroordeeld pedofiel.
Naar aanleiding van de zaak-Nico S. schrijft Laszlo een brief naar de krant die hij eindigt met: "Een gezonde dosis pedofilie zou onze maatschappij meer goed doen dan kwaad.". Door die brief trekt hij de aandacht van het redactieteam van Bord op Schoot, een televisieprogramma dat op DWDD-achtige wijze aandacht aan de actualiteit besteedt. Aurélie Lindeboom, lid van de redactie, krijgt de opdracht 'de pedo' uit te nodigen voor een uitzending naar aanleiding van de zaak-Nico S. Het is een klus die Aurélie liever niet uitvoert, maar waar ze niet onderuit komt zonder het waarom uit te leggen. En dat doet ze nóg liever niet, als ex-minnares van 'de pedo'.
Hoewel ze Laszlo uiteindelijk toch moet afzeggen voor die uitzending, is het contact dat jaren geleden zo abrupt verbroken werd, weer gelegd. Laszlo maakt van de gelegenheid gebruik om Aurélie te vragen een boek over zijn leven, maar vooral over zijn denkbeelden over pedofilie en de onterechte angst daarvoor te schrijven. Aurélie aarzelt en aarzelt, maar besluit toch om in de zomerpauze van Bord op Schoot het boek te schrijven. Ze ontmoeten elkaar regelmatig in Wassenaar, waar Laszlo in een grote verwaarloosde villa woont. Aurélie neemt het op en neer reizen voor lief, omdat ze thuis en Laszlo gescheiden wil houden. Thuis betekent haar man Philip, maar veel belangrijker nog, haar dochtertje van twee, Lydia. Ze vertrouwt Laszlo niet.
In de tuin van de villa in Wassenaar vertelt Laszlo en schaaft, suggereert en vult Aurélie het vertelde aan. Tergend langzaam, gedreven door honger naar erkenning, honger naar toehoorders en in het geval van Aurélie nieuwsgierigheid, verschijnt door de ruis en twijfels van het heden Van weldoener tot duivel. De bekentenissen van Alexander Laszlo en krijgt Laszlo door de publicatie van het boek alsnog de gelegenheid om zijn ideeën bij Bord op Schoot en andere tv-programma's uiteen te zetten. Die vallen echter niet op vruchtbare bodem. Integendeel.
Voorin Een honger staat een quote van Philip Roth die eindigt met 'to allow for the chaos, to let it in'. Die quote slaat niet (alleen) op het verhaal zelf, maar ook op de wijze waarop het is verteld. Ouariachi gebruikt een allegaar aan wisselende perspectieven, gaat voortdurend heen en weer in de tijd (van de opstand in Hongarije via draadjesvlees met jus, hongersnoden in Afrika, naar constant jengelende mobieltjes en terug), haalt grappen en grollen uit zoals een hoofdstuk vol pastiches op bekende auteurs als Nabokov, Auster en Campert, maakt post-moderne geintjes, dicht en schrijft ik-hoofdstukken, hij-hoofdstukken, dagboekdelen, die weer afgewisseld worden met een alwetende verteller of een 'droog' essay dat doet denken aan de verhandelingen in de Max Havelaar.
Deze orgie van literaire stijlen zorgt ervoor dat wat in andere handen een suf pamflet zou hebben opgeleverd, nu aangenaam verfrissend in je gezicht bubbelt en briest, terwijl dat het laatste is waar je aan denkt bij een biografie over een pedofiel. Zeker als die pedofiel bij de kennismaking beschreven wordt als 'bedekt door een zompige laag ouderdom' terwijl hij voorzien is van 'een riante onderkin, grauwe schmink op zijn gezicht - het lijkt allemaal onecht, maar het is wel degelijk echt. Het zilvergrijze haar is er nog wel, al heeft het zich teruggetrokken over zijn schedel, één langgegroeide lok heeft hij met brillantine over de kale plek gekamd.'
Zeg nu zelf, als je van zo'n viezige hoofdpersoon met ook nog eens twijfelachtige denkbeelden gaat houden, dan kan die schrijver schrijven. Écht schrijven.
Gerecenseerd voor Hebban Literatuur & Romans.
Naar aanleiding van de zaak-Nico S. schrijft Laszlo een brief naar de krant die hij eindigt met: "Een gezonde dosis pedofilie zou onze maatschappij meer goed doen dan kwaad.". Door die brief trekt hij de aandacht van het redactieteam van Bord op Schoot, een televisieprogramma dat op DWDD-achtige wijze aandacht aan de actualiteit besteedt. Aurélie Lindeboom, lid van de redactie, krijgt de opdracht 'de pedo' uit te nodigen voor een uitzending naar aanleiding van de zaak-Nico S. Het is een klus die Aurélie liever niet uitvoert, maar waar ze niet onderuit komt zonder het waarom uit te leggen. En dat doet ze nóg liever niet, als ex-minnares van 'de pedo'.
Hoewel ze Laszlo uiteindelijk toch moet afzeggen voor die uitzending, is het contact dat jaren geleden zo abrupt verbroken werd, weer gelegd. Laszlo maakt van de gelegenheid gebruik om Aurélie te vragen een boek over zijn leven, maar vooral over zijn denkbeelden over pedofilie en de onterechte angst daarvoor te schrijven. Aurélie aarzelt en aarzelt, maar besluit toch om in de zomerpauze van Bord op Schoot het boek te schrijven. Ze ontmoeten elkaar regelmatig in Wassenaar, waar Laszlo in een grote verwaarloosde villa woont. Aurélie neemt het op en neer reizen voor lief, omdat ze thuis en Laszlo gescheiden wil houden. Thuis betekent haar man Philip, maar veel belangrijker nog, haar dochtertje van twee, Lydia. Ze vertrouwt Laszlo niet.
In de tuin van de villa in Wassenaar vertelt Laszlo en schaaft, suggereert en vult Aurélie het vertelde aan. Tergend langzaam, gedreven door honger naar erkenning, honger naar toehoorders en in het geval van Aurélie nieuwsgierigheid, verschijnt door de ruis en twijfels van het heden Van weldoener tot duivel. De bekentenissen van Alexander Laszlo en krijgt Laszlo door de publicatie van het boek alsnog de gelegenheid om zijn ideeën bij Bord op Schoot en andere tv-programma's uiteen te zetten. Die vallen echter niet op vruchtbare bodem. Integendeel.
Voorin Een honger staat een quote van Philip Roth die eindigt met 'to allow for the chaos, to let it in'. Die quote slaat niet (alleen) op het verhaal zelf, maar ook op de wijze waarop het is verteld. Ouariachi gebruikt een allegaar aan wisselende perspectieven, gaat voortdurend heen en weer in de tijd (van de opstand in Hongarije via draadjesvlees met jus, hongersnoden in Afrika, naar constant jengelende mobieltjes en terug), haalt grappen en grollen uit zoals een hoofdstuk vol pastiches op bekende auteurs als Nabokov, Auster en Campert, maakt post-moderne geintjes, dicht en schrijft ik-hoofdstukken, hij-hoofdstukken, dagboekdelen, die weer afgewisseld worden met een alwetende verteller of een 'droog' essay dat doet denken aan de verhandelingen in de Max Havelaar.
Deze orgie van literaire stijlen zorgt ervoor dat wat in andere handen een suf pamflet zou hebben opgeleverd, nu aangenaam verfrissend in je gezicht bubbelt en briest, terwijl dat het laatste is waar je aan denkt bij een biografie over een pedofiel. Zeker als die pedofiel bij de kennismaking beschreven wordt als 'bedekt door een zompige laag ouderdom' terwijl hij voorzien is van 'een riante onderkin, grauwe schmink op zijn gezicht - het lijkt allemaal onecht, maar het is wel degelijk echt. Het zilvergrijze haar is er nog wel, al heeft het zich teruggetrokken over zijn schedel, één langgegroeide lok heeft hij met brillantine over de kale plek gekamd.'
Zeg nu zelf, als je van zo'n viezige hoofdpersoon met ook nog eens twijfelachtige denkbeelden gaat houden, dan kan die schrijver schrijven. Écht schrijven.
Gerecenseerd voor Hebban Literatuur & Romans.
January 2, 2016
Dit is een postmodern boek naar mijn hart. Ik hou van variatie in boeken – ook in het leven trouwens – en dit boek beantwoordt daar op alle vlakken aan. Een wereldberoemde 50-jarige Afrika-hulpverlener wordt beschuldigd van pedofiele handelingen met een van zijn 28 (!!!!) zwarte adoptiekinderen. Zijn véél jongere geliefde blijft verweesd achter, zich afvragend of ze nu werkelijk een jaar lang – het gelukkigste liefdesjaar uit haar leven – het bed heeft gedeeld met een pedofiel. Tien jaar later kruisen hun wegen opnieuw. Hij vraagt haar van zijn levensverhaal een boek te maken. In dat boek wil hij de mensen overtuigen dat pedofilie moet kunnen. En dan krijg je hun verhaal te lezen, fragmentarisch en versnipperd, zoals het hoort in een postmoderne roman. Ook de stijl van het boek is interessant gevarieerd: verhalen, dagboekfragmenten, telegramstijl, een essay, je komt zelfs een toneelscript tegen en fragmenten in zelf uitgevonden (liefdes)taal. Mooi. Ik heb van begin tot eind geboeid zitten lezen, meelevend met het verhaal van de hoofdpersonages. Meer moet dat niet zijn, dat maakt voor mij een boek de moeite waard. In dit geval, meer dan de moeite waard. Lezen die handel!
May 17, 2015
Indrukwekkend boek. Fantastisch goed geschreven. Wisselende hoofdstukken/perspectieven/tijdsprongen.
Raakt een uiterst controversieel onderwerp aan, want, het gaat niet zomaar over een bekend ontwikkelingshelper, mar ook over pedofilie en seksualiteit; Gedurfd standpunt dat je doet nadenken van hoe wij omgaan met seksualiteit en kinderen. Knap!
Raakt een uiterst controversieel onderwerp aan, want, het gaat niet zomaar over een bekend ontwikkelingshelper, mar ook over pedofilie en seksualiteit; Gedurfd standpunt dat je doet nadenken van hoe wij omgaan met seksualiteit en kinderen. Knap!
November 22, 2016
Deze opgepikt in de bibliotheek omdat ik 'vertedering' zo goed vond. Thema sprak me niet direct aan daarom al paar keer laten liggen maar nu toch meegenomen en geen spijt van. Subliem geschreven! Intelligent, controversieel en romantisch. Een boek waar zoveel inzit en zeer vakkundig uitgewerkt. Topklasse.
October 15, 2020
Naporno branje, ampak je vredno vztrajati. Lakota v Etiopiji, humanitarnost in kontroverznost, povezana s pedofilijo, so v tem zajetnem romanu zelo povezani med seboj.
April 28, 2017
Begint heel sterk, stilistisch er goed, elke zin loopt soepel, je zit ook meteen in de geest van de hoofdpersoon Aurelia. Gaandeweg zijn er meer hoofdstukken waarvan je je afvraagt Waarom? Zoals een hoofdstuk in een eenvoudige codering. Die hoofdstukken doe afbreuk aan het geheel. Jammer, wel een heel interessante schrijver.
February 1, 2024
Od dawna żadna książka nie wzbudziła we mnie tylu sprzecznych emocji! Na pewno jest to sprawne literacko i erudycyjne dzieło, poruszające wiele tematów - dla każdego czytelnika inny może być kluczowym. W trzech planach fabularnych poznajemy Laszla Alexandra, filantropa niosącego pomoc głodującej Etiopii, relację tegoż z młodziutką Aurélie i wreszcie wątek pisania książki przez - już - dziennikarkę Aurélie o Alexandrze skazanym za pedofilię.
Wątek humanitarny dość radykalnie przedstawia mechanizmy takiej pomocy: "kto się nie angażował, był złym człowiekiem", politykę dyktującą działania, dyskusje na temat granic tej pomocy i jej intencji.
Autor drobiazgowo buduje portret Laszla, od przystojnego idealisty, w którym Aurélie zakochuje się bez pamięci, do - nadal idealisty - ale pływającego w oceanie kontrowersji. Jego rozważania na temat relacji z dziećmi, tego, że "niewinność jest wymysłem dorosłych", że to, co w cywilizowanych krajach jest karane, w innych dozwolone, że historia daje wiele przykładów artystów, filozofów i innych, którzy utrzymywali kontakty z bardzo nieletnimi i świat się nie zawalił... Niby racjonalne argumenty, ale... no właśnie. Niby wszystko jest względne, niby równie łatwo jest piętnować, co przymykać oczy, ale jest we mnie głęboki sprzeciw. Dodatkowo książka oparta jest na losach D. Gajduska, noblisty, który podczas badań w Afryce korzystał z przyzwolenia kulturowego na relacje z dziećmi. W dodatku książka ta jest poświęcona jego pamięci. Brzydzi mnie to.
Moje wewnętrzne opory nie wpływają na ocenę książki, bo jest ona świetnie napisana. Przeplatane płaszczyzny czasowe, odsłanianie prawdy o bohaterze, dwuznaczności, wątek sąsiada (jakże znaczący w kontekście pomocy światu), notatki, wiersze, ulotne myśli - to robi wrażenie.
A najważniejsze, czytelnik zostaje z pytaniami dotyczącymi dobra i zła, granic moralnych, oceny siebie i innych. I każdy musi na nie odpowiedzieć sam.
Mocna pozycja, kontrowersyjna, na pewno wywoła dyskusje. I dobrze.
Wątek humanitarny dość radykalnie przedstawia mechanizmy takiej pomocy: "kto się nie angażował, był złym człowiekiem", politykę dyktującą działania, dyskusje na temat granic tej pomocy i jej intencji.
Autor drobiazgowo buduje portret Laszla, od przystojnego idealisty, w którym Aurélie zakochuje się bez pamięci, do - nadal idealisty - ale pływającego w oceanie kontrowersji. Jego rozważania na temat relacji z dziećmi, tego, że "niewinność jest wymysłem dorosłych", że to, co w cywilizowanych krajach jest karane, w innych dozwolone, że historia daje wiele przykładów artystów, filozofów i innych, którzy utrzymywali kontakty z bardzo nieletnimi i świat się nie zawalił... Niby racjonalne argumenty, ale... no właśnie. Niby wszystko jest względne, niby równie łatwo jest piętnować, co przymykać oczy, ale jest we mnie głęboki sprzeciw. Dodatkowo książka oparta jest na losach D. Gajduska, noblisty, który podczas badań w Afryce korzystał z przyzwolenia kulturowego na relacje z dziećmi. W dodatku książka ta jest poświęcona jego pamięci. Brzydzi mnie to.
Moje wewnętrzne opory nie wpływają na ocenę książki, bo jest ona świetnie napisana. Przeplatane płaszczyzny czasowe, odsłanianie prawdy o bohaterze, dwuznaczności, wątek sąsiada (jakże znaczący w kontekście pomocy światu), notatki, wiersze, ulotne myśli - to robi wrażenie.
A najważniejsze, czytelnik zostaje z pytaniami dotyczącymi dobra i zła, granic moralnych, oceny siebie i innych. I każdy musi na nie odpowiedzieć sam.
Mocna pozycja, kontrowersyjna, na pewno wywoła dyskusje. I dobrze.
May 12, 2018
Auteur
Jamal Ouariachi is in 1978 in Amsterdam geboren, werd van school gestuurd en studeerde nadien psychologie. Die psycholgie is terug te vinden in zijn boeken. Zeker in Een honger omdat Aurélie zelf psychologie studeerde.
Vertedering was zijn tweede boek en dat heb ik gelezen toen ik in de lezersjury van de Gouden boekenuil zat. Dat boek vond ik goed maar niet super en wat me vooral bijgebleven is, is de spuuglelijke kaft.
Jamal Ouariachi kwam deze week in het nieuws omdat hij het niet eens is met de keuze van de jury van de Libris Literatuurprijs, Wees onzichtbaar van Murat Isik. In zijn blog kleedt hij dan ook enkele zinnen van dit boek uit.
http://www.jamalouariachi.nl/blog/
Samenvatting
Aurélie werkt achter de schermen bij een tv-programma. Omdat er een pedofiliezaak in het nieuws is, het gaat over een jongeman die in een peuterverblijf werkte en daar peuters heeft misbruikt, wil men een rondetafelgesprek over het onderwerp. Ze belt Alexander Laszlo op, een man met een besmeurde reputatie, die van redder van kindjes van de hongernood afgegleden is naar niets meer na een rechtszaak over pedofilie waarin hij trouwens schuld bekende. De man hoeft uiteindelijk niet op te draven, maar Aurélie spreekt wel met hem af. Ze kent hem namelijk van vroeger, toen ze jonger was, rond de twintig, heeft ze een jaar een relatie met hem gehad, een relatie die begonnen is in Ethiopië. Toen de man werd opgepakt op verdenking van pedofilie, kwam ze uit de lucht gevallen. Ze is ondertussen getrouwd, heeft een dochtertje en heeft haar man nooit verteld over de relatie. Nu vraagt Alexander haar of ze een boek over hem wil schrijven. Dat ligt uiteraard lastig want daar gaat ze zelf ook in komen en wat zal men wel niet denken van haar, een jong meisje met een man van toen vijftig.
De hongersnood in Ethiopië, hoe de wereld op een gegeven moment toch in actie kwam onder impuls van Bob Geldof, wat er achter de schermen allemaal gebeurt, de ellende die hulpverleners alle dagen opnieuw zien, de keuzes die ze moeten maken, het zit er allemaal in.
Daarnaast is er ook een heel stuk gewijd aan een poging om pedofilie uit te leggen, waarom we het niet zo moeten afwijzen.
Oordeel
Net zoals in Vertedering waar het gaat over een man, op het zicht een nerd, zacht karakter, die vrouwen mishandelt, gaat ook dit boek over een een onderwerp waar nog een taboe op ligt. Het gaat om het goedpraten van pedofilie, over beredeneren waarom het niet altijd slecht is. Ik denk dat ieder weldenkend mens bij pedofilie afschuw voelt. Dit boek laat enkele denkpistes op de lezer los om hem op andere gedachten te brengen.
Pedofilie, hoe rechtvaardig je dat? De schrijver kijkt naar andere culturen en het gaat niet alleen om kindbruiden in islamitische landen. Er zijn ook stammen in Afrika, culturen in Azie, in Zuid-Afrika waar bepaalde seksueel getinte handelingen met babies en kinderen normaal is. De vraag die de auteur stelt is of wij, met ons westerse denken, niet te ver doorgeslagen zijn in ons denken over seks. Er hangt, onder andere dankzij de kerk, enorme schaamte over dit onderwerp. Lust en seks, dat mag precies niet. Het mag alleen nog geassocieerd worden met schuld, schaamte, vies, het mag niet. Maar zonder seks geen voortplanting (IVF, kunstmatige insemminatie, celkweek buiten beschouwing gelaten), dan houdt het snel op met de mensheid.
Ik meen dat er in Nederland een partij was, Martijn, die seks tussen een volwassene en een kind wettelijk en maatschappelijk geaccepteerd wilde maken. Ondertussen is deze partij door de rechtbank verboden. Ik hoop dat er in België niet zo'n beweging is. We herinneren ons allemaal nog Dutroux, hoe het land toen in schok was, dus ik denk niet dat er een voedingsbodem voor zo'n partij is in België. Mogelijk ben ik naïef. Waarschijnlijk, zeker.
Een goede lezer merkt dat ik hier nergens schrijf dat ik pedofilie ok vind. Voor de minder goede lezer: ik vind pedofilie niet ok, nooit, in geen enkele omstandigheid.
Daarnaast krijg je ook een inkijkje in het werk van ontwikkelingswerkers in dit geval hulpverlening bij hongersnood. De laatste tijd komen hulporganisaties alleen in het nieuws omdat enkele werknemers wangedrag tijdens missies vertoond hebben, seks met minderjarigen, seks in ruil voor voedsel. Het maakt dat de genereuze giften afnemen en men zich wat kritischer opstelt ten opzichte van die organisaties. Wat gebeurt er precies met het geld, hoe wordt het besteed en gebruiken ze het echt om naar prostituees te gaan?
Ontwikkelingshulp is uiteraard veel meer. Wanneer je leest hoe alle dagen hetzelfde verlopen, doden tellen, begraven, mensen selecteren die het kamp binnen mogen, alleen de allerergste, de rest moet wachten tot ze allerergst zijn of dood maar dan hoeft het niet meer, netwerken vooral internationaal om fondsen te werven om eten te kopen, water, tenten, medische voorzieningen. Altijd maar opnieuw hand ophouden en bedelen voor hulp, goed wetende dat zo'n land geleid wordt door een dictator met een regime dat stijf staat van de corruptie, waar dus wel geld is voor oorlogswapens en waar oorlog en behouden van positie belangrijker is dan het helpen van de eigen bevolking.
Het boek is goed geschreven, bevat mooie zinnen en rake redeneringen. Verder is er afwisseling in de layout en soms zelfs een taaltje dat amper te lezer is. Veel verwijzingen naar boeken ook, de klassiekers of controversiële boeken. Het is een dik boek met kleine druk, maar je zit zo in het verhaal, dat dat niet uit maakt. Het einde kwam toch als een verrassing.
Dit boek heb ik gelezen nadat ik een tip gevraagd had naar aanleiding van de Hebban boekentipper, de tip kwam van Anne Oerlemans en ik ben erg blij dat ik deze tip gekregen heb. Ik weet niet zeker of ik het boek anders gelezen zou hebben en het was een prachtige leeservaring die ik met vijf sterren heb beloond.
Jamal Ouariachi is in 1978 in Amsterdam geboren, werd van school gestuurd en studeerde nadien psychologie. Die psycholgie is terug te vinden in zijn boeken. Zeker in Een honger omdat Aurélie zelf psychologie studeerde.
Vertedering was zijn tweede boek en dat heb ik gelezen toen ik in de lezersjury van de Gouden boekenuil zat. Dat boek vond ik goed maar niet super en wat me vooral bijgebleven is, is de spuuglelijke kaft.
Jamal Ouariachi kwam deze week in het nieuws omdat hij het niet eens is met de keuze van de jury van de Libris Literatuurprijs, Wees onzichtbaar van Murat Isik. In zijn blog kleedt hij dan ook enkele zinnen van dit boek uit.
http://www.jamalouariachi.nl/blog/
Samenvatting
Aurélie werkt achter de schermen bij een tv-programma. Omdat er een pedofiliezaak in het nieuws is, het gaat over een jongeman die in een peuterverblijf werkte en daar peuters heeft misbruikt, wil men een rondetafelgesprek over het onderwerp. Ze belt Alexander Laszlo op, een man met een besmeurde reputatie, die van redder van kindjes van de hongernood afgegleden is naar niets meer na een rechtszaak over pedofilie waarin hij trouwens schuld bekende. De man hoeft uiteindelijk niet op te draven, maar Aurélie spreekt wel met hem af. Ze kent hem namelijk van vroeger, toen ze jonger was, rond de twintig, heeft ze een jaar een relatie met hem gehad, een relatie die begonnen is in Ethiopië. Toen de man werd opgepakt op verdenking van pedofilie, kwam ze uit de lucht gevallen. Ze is ondertussen getrouwd, heeft een dochtertje en heeft haar man nooit verteld over de relatie. Nu vraagt Alexander haar of ze een boek over hem wil schrijven. Dat ligt uiteraard lastig want daar gaat ze zelf ook in komen en wat zal men wel niet denken van haar, een jong meisje met een man van toen vijftig.
De hongersnood in Ethiopië, hoe de wereld op een gegeven moment toch in actie kwam onder impuls van Bob Geldof, wat er achter de schermen allemaal gebeurt, de ellende die hulpverleners alle dagen opnieuw zien, de keuzes die ze moeten maken, het zit er allemaal in.
Daarnaast is er ook een heel stuk gewijd aan een poging om pedofilie uit te leggen, waarom we het niet zo moeten afwijzen.
Oordeel
Net zoals in Vertedering waar het gaat over een man, op het zicht een nerd, zacht karakter, die vrouwen mishandelt, gaat ook dit boek over een een onderwerp waar nog een taboe op ligt. Het gaat om het goedpraten van pedofilie, over beredeneren waarom het niet altijd slecht is. Ik denk dat ieder weldenkend mens bij pedofilie afschuw voelt. Dit boek laat enkele denkpistes op de lezer los om hem op andere gedachten te brengen.
Pedofilie, hoe rechtvaardig je dat? De schrijver kijkt naar andere culturen en het gaat niet alleen om kindbruiden in islamitische landen. Er zijn ook stammen in Afrika, culturen in Azie, in Zuid-Afrika waar bepaalde seksueel getinte handelingen met babies en kinderen normaal is. De vraag die de auteur stelt is of wij, met ons westerse denken, niet te ver doorgeslagen zijn in ons denken over seks. Er hangt, onder andere dankzij de kerk, enorme schaamte over dit onderwerp. Lust en seks, dat mag precies niet. Het mag alleen nog geassocieerd worden met schuld, schaamte, vies, het mag niet. Maar zonder seks geen voortplanting (IVF, kunstmatige insemminatie, celkweek buiten beschouwing gelaten), dan houdt het snel op met de mensheid.
Een gezonde dosis pedofilie zou onze maatschappij meer goed doen dan kwaad.
Ik meen dat er in Nederland een partij was, Martijn, die seks tussen een volwassene en een kind wettelijk en maatschappelijk geaccepteerd wilde maken. Ondertussen is deze partij door de rechtbank verboden. Ik hoop dat er in België niet zo'n beweging is. We herinneren ons allemaal nog Dutroux, hoe het land toen in schok was, dus ik denk niet dat er een voedingsbodem voor zo'n partij is in België. Mogelijk ben ik naïef. Waarschijnlijk, zeker.
Een goede lezer merkt dat ik hier nergens schrijf dat ik pedofilie ok vind. Voor de minder goede lezer: ik vind pedofilie niet ok, nooit, in geen enkele omstandigheid.
Daarnaast krijg je ook een inkijkje in het werk van ontwikkelingswerkers in dit geval hulpverlening bij hongersnood. De laatste tijd komen hulporganisaties alleen in het nieuws omdat enkele werknemers wangedrag tijdens missies vertoond hebben, seks met minderjarigen, seks in ruil voor voedsel. Het maakt dat de genereuze giften afnemen en men zich wat kritischer opstelt ten opzichte van die organisaties. Wat gebeurt er precies met het geld, hoe wordt het besteed en gebruiken ze het echt om naar prostituees te gaan?
De dag begint met het tellen van de doden.
Ontwikkelingshulp is uiteraard veel meer. Wanneer je leest hoe alle dagen hetzelfde verlopen, doden tellen, begraven, mensen selecteren die het kamp binnen mogen, alleen de allerergste, de rest moet wachten tot ze allerergst zijn of dood maar dan hoeft het niet meer, netwerken vooral internationaal om fondsen te werven om eten te kopen, water, tenten, medische voorzieningen. Altijd maar opnieuw hand ophouden en bedelen voor hulp, goed wetende dat zo'n land geleid wordt door een dictator met een regime dat stijf staat van de corruptie, waar dus wel geld is voor oorlogswapens en waar oorlog en behouden van positie belangrijker is dan het helpen van de eigen bevolking.
Het boek is goed geschreven, bevat mooie zinnen en rake redeneringen. Verder is er afwisseling in de layout en soms zelfs een taaltje dat amper te lezer is. Veel verwijzingen naar boeken ook, de klassiekers of controversiële boeken. Het is een dik boek met kleine druk, maar je zit zo in het verhaal, dat dat niet uit maakt. Het einde kwam toch als een verrassing.
Dit boek heb ik gelezen nadat ik een tip gevraagd had naar aanleiding van de Hebban boekentipper, de tip kwam van Anne Oerlemans en ik ben erg blij dat ik deze tip gekregen heb. Ik weet niet zeker of ik het boek anders gelezen zou hebben en het was een prachtige leeservaring die ik met vijf sterren heb beloond.
August 26, 2015
Prachtig.
Ouariachi behandelt uitgebreid de thema's liefde en pedofilie. Wat gebeurt er als je grote liefde opgepakt wordt voor ongewenste intimiteiten met zijn adoptiekind? En hoe kom je als voormalige beroemdheid en Nederlandse Bob Dylan de schande en schaamte te boven die dergelijke beschuldigingen met zich mee brengen? Het antwoord vind je in dit boek. Via verschillende perspectieven en bijbehorende tijdsspannes kom je meer te weten over de (liefdes)geschiedenis van Aurelie en Alexander. Het heden loopt er als een rode draad doorheen.
Na 'Vertedering' is dit boek er weer eentje om jezelf in te verliezen. De schrijfstijl van Ouariachi zorgt ervoor dat je het verhaal snel oppikt, het leest makkelijk.
Voor mij is dit het beste boek wat ik dit jaar gelezen heb.
Ouariachi behandelt uitgebreid de thema's liefde en pedofilie. Wat gebeurt er als je grote liefde opgepakt wordt voor ongewenste intimiteiten met zijn adoptiekind? En hoe kom je als voormalige beroemdheid en Nederlandse Bob Dylan de schande en schaamte te boven die dergelijke beschuldigingen met zich mee brengen? Het antwoord vind je in dit boek. Via verschillende perspectieven en bijbehorende tijdsspannes kom je meer te weten over de (liefdes)geschiedenis van Aurelie en Alexander. Het heden loopt er als een rode draad doorheen.
Na 'Vertedering' is dit boek er weer eentje om jezelf in te verliezen. De schrijfstijl van Ouariachi zorgt ervoor dat je het verhaal snel oppikt, het leest makkelijk.
Voor mij is dit het beste boek wat ik dit jaar gelezen heb.
November 10, 2017
Wauw.
Dit boek is een nieuwe favoriet. Ik wil hem nog een keer lezen en alle inspirerende passages onderstrepen, want dat was het; ik vond het boek inspirerend. Herkenbaar ook (en dan heb ik het over dingen op niveau van details).
Het gaat over een heftig onderwerp, pedofilie, en het is op zo'n manier geschreven dat je sympathie creëert voor de vermeende dader. Knap.
Ik wil nog veel meer zeggen, maar ik weet niet waar te beginnen.
Dit boek is een nieuwe favoriet. Ik wil hem nog een keer lezen en alle inspirerende passages onderstrepen, want dat was het; ik vond het boek inspirerend. Herkenbaar ook (en dan heb ik het over dingen op niveau van details).
Het gaat over een heftig onderwerp, pedofilie, en het is op zo'n manier geschreven dat je sympathie creëert voor de vermeende dader. Knap.
Ik wil nog veel meer zeggen, maar ik weet niet waar te beginnen.
November 30, 2017
Goed, hoewel dit boek duidelijk experimenteert met stijl op allerlei manieren en het goed is geschreven zijn het niet deze dingen die maakten dat ik het geweldig vond, maar het verhaal zelf. Het is intrigerend van begin tot eind. Een verhaal ook met een interessante, belangrijke boodschap. Lezenswaardig!
November 25, 2019
Не е моята книга.
По анотация звучеше сериозно, изпълнението е слабо.
Стигнах до половината и нямам причина да я довършвам.
Ако някой иска да я чете, да ми пише, ще му я изпратя.
По анотация звучеше сериозно, изпълнението е слабо.
Стигнах до половината и нямам причина да я довършвам.
Ако някой иска да я чете, да ми пише, ще му я изпратя.
January 23, 2020
Красива книга, която ти вкарва мисли, за които не си подозирал, че може да съществуват в твоят свят. Изненада ме приятно!
December 31, 2020
Ik was verkocht, maar toen kreeg ik een overdosis. Honger is de beste saus, maar je overeten doet nooit deugd.
February 21, 2024
Aurélie to trzydziestokilkulatką. Jest producentką telewizyjną i prowadzi uporządkowane życie. Pewnego dnia spotyka się ze swoim dawnym kochankiem, Alexem. Mężczyzna prosi ją, by napisała jego biografię. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie fakty, że Alexander został w międzyczasie skazana za pedofilię i odsiedział wyrok. Przed laty był zaangażowany w pomoc humanitarną. Był twarzą wielu akcji pomocowych. W Etiopii, w trakcie jednej z nich, poznał Aurélię.
Tu jest bardzo dużo wszystkiego. Jest pomoc humanitarna i jej zaplecze, relacja między młodą kobietą i starszym mężczyzną, jest holenderska codzienność, jest świat bogatego Zachodu i biedna Afryka, jest kat i jest ofiara, i są wynurzenia na temat pedofilii, jako takiej. Kto jest oprawcą, a kto ofiarą? Kto komu pomaga? Kto faktycznie potrzebuje pomocy? Czym tak naprawdę jest ta pomoc? Czy można mierzyć wszystkich naszymi miarami?
Nadto autor pokusił się o stworzenie pewnego patchworku. Jego tekst wzbogacony jest o wiersze, fragment sztuki, notatki, wpisy z pamiętnika, fragmenty wywiadów, listy, cytaty z książek, a także szyfr i zabawę słowotwórczą. Rozumiem zamysł, ale coś mi tu nie gra. Ten synkretyzm chyba tu się nie sprawdza. Może proporcje? Może jest zbyt dziwnie?
Uważam, że to dobra historia, ale zostałam tak obudowana, że niewiele widać spod tych dekoracji. Rozmywa się sens. Gubią znaczenia. W efekcie, wszystkiego dostałam po trochu i niczego w sam raz.
Cieszę się, że ją przeczytam. Miała swoje dobre momentu. Było ich całkiem sporo. Skłania do wielu refleksji. Czuję jednak lekki zawód.
„Od dłuższego czasu dziwiło mnie to, że moi rodzice dopiero w 1956 roku odważnie się ostatecznie pożegnać z ojczyzną. W tym wiecznie schizofrenicznym sercu Europy, którego części zmieniały właścicieli równie często jak wymieniano banknoty, od początku XX wieku panował niepokój”. Tamże, s.135.
„Na całym świecie nieszczęścia zbierają swoje żniwo, a ludzie szukają schronienia gdzie indziej. Ziemia obraca się pod wpływem uciekających stóp”. Tamże, s.138.
„(…) pusta przestrzeń w moim mózgu zarezerwowana dla węgierskiego została wypełniona językami, które uczyniły mnie obywatelem świata. Nie Węgrem, nie Holendrem - po prostu: człowiekiem. Narodowość? Nie dotyczy. W narodowości tak czy inaczej nie wierzyłem. Umowna niedorzeczność granic państwowych w wielu miejscach była tak wyraźnie widoczna jak tam, skąd pochodziła moja rodzina: to, co nazywano Węgrami, na przestrzeni wieków było wielokrotnie gwałcone, rozbijana na części i dzielone przez Rumunów, Wandalów, Hunów, Awarów, Osmanów, Austriaków, nazistów, a na koniec przez plagę wojsk sowieckich. Węgry były bękartem wśród krajów, rozgrywką Ryzyka, nieistniejącym krajem”. Tamże, s.156.
„(…) żaden człowiek o zdrowym rozsądku nie chciałby w rzeczywistości podróżować w czasie, ponieważ niezależnie od tego, jak bardzo romantyzujemy przeszłość, mieliśmy ważne powody, żeby ją za sobą pozostawić. Postęp jest bezlitosny, jeśli się nad tym zastanowić. „Teraz” jest zawsze lepsze”. Tamże, s.256.
Egzemplarz otrzymałam od Wydawnictwa.
Tu jest bardzo dużo wszystkiego. Jest pomoc humanitarna i jej zaplecze, relacja między młodą kobietą i starszym mężczyzną, jest holenderska codzienność, jest świat bogatego Zachodu i biedna Afryka, jest kat i jest ofiara, i są wynurzenia na temat pedofilii, jako takiej. Kto jest oprawcą, a kto ofiarą? Kto komu pomaga? Kto faktycznie potrzebuje pomocy? Czym tak naprawdę jest ta pomoc? Czy można mierzyć wszystkich naszymi miarami?
Nadto autor pokusił się o stworzenie pewnego patchworku. Jego tekst wzbogacony jest o wiersze, fragment sztuki, notatki, wpisy z pamiętnika, fragmenty wywiadów, listy, cytaty z książek, a także szyfr i zabawę słowotwórczą. Rozumiem zamysł, ale coś mi tu nie gra. Ten synkretyzm chyba tu się nie sprawdza. Może proporcje? Może jest zbyt dziwnie?
Uważam, że to dobra historia, ale zostałam tak obudowana, że niewiele widać spod tych dekoracji. Rozmywa się sens. Gubią znaczenia. W efekcie, wszystkiego dostałam po trochu i niczego w sam raz.
Cieszę się, że ją przeczytam. Miała swoje dobre momentu. Było ich całkiem sporo. Skłania do wielu refleksji. Czuję jednak lekki zawód.
„Od dłuższego czasu dziwiło mnie to, że moi rodzice dopiero w 1956 roku odważnie się ostatecznie pożegnać z ojczyzną. W tym wiecznie schizofrenicznym sercu Europy, którego części zmieniały właścicieli równie często jak wymieniano banknoty, od początku XX wieku panował niepokój”. Tamże, s.135.
„Na całym świecie nieszczęścia zbierają swoje żniwo, a ludzie szukają schronienia gdzie indziej. Ziemia obraca się pod wpływem uciekających stóp”. Tamże, s.138.
„(…) pusta przestrzeń w moim mózgu zarezerwowana dla węgierskiego została wypełniona językami, które uczyniły mnie obywatelem świata. Nie Węgrem, nie Holendrem - po prostu: człowiekiem. Narodowość? Nie dotyczy. W narodowości tak czy inaczej nie wierzyłem. Umowna niedorzeczność granic państwowych w wielu miejscach była tak wyraźnie widoczna jak tam, skąd pochodziła moja rodzina: to, co nazywano Węgrami, na przestrzeni wieków było wielokrotnie gwałcone, rozbijana na części i dzielone przez Rumunów, Wandalów, Hunów, Awarów, Osmanów, Austriaków, nazistów, a na koniec przez plagę wojsk sowieckich. Węgry były bękartem wśród krajów, rozgrywką Ryzyka, nieistniejącym krajem”. Tamże, s.156.
„(…) żaden człowiek o zdrowym rozsądku nie chciałby w rzeczywistości podróżować w czasie, ponieważ niezależnie od tego, jak bardzo romantyzujemy przeszłość, mieliśmy ważne powody, żeby ją za sobą pozostawić. Postęp jest bezlitosny, jeśli się nad tym zastanowić. „Teraz” jest zawsze lepsze”. Tamże, s.256.
Egzemplarz otrzymałam od Wydawnictwa.
May 8, 2021
https://knjigozderonja.wixsite.com/kn...
U Gladi, Ouariachi čitatelja vodi na putovanje koje se proteže na nekoliko kontinenata, nekoliko desetljeća i kroz niz društvenih problema. Kritika je bila oduševljena romanom, pa je Glad 2017. godina dobila Europsku nagradu za književnost. Da sam ja bila u žiriju, Glad bi ostala bez nagrade. Roman se bavi zanimljivom perspektivnom dobrotvornog rada – onu koju ne vidimo nigdje: od skupljanja novaca, do raspoređivanja novaca, brojanja mrtvih i odlučivanja o tome tko više zaslužuje pomoć. Čitala sam halapljivo radnju povezanu s Etiopijom i odnosom Laszla prema radu i prikupljanju novca. Odnos između njega i Aurélie bio mi je konfuzan; jasno je da je postojao, no ostao mi je nedorečen. Na koncu, radnja povezana sa zlostavljanjem i pedofilijom ostavila mi je upitnik iznad glave. Da, postoji optužba. Da, u nekom su trenutku objašnjene okolnosti. Međutim, nisam imala dojam kao da je ključan dio radnje u potpunosti razrađen. Za početak, zlostavljanje gotovo nije imalo dodirnih točaka s dobrotvornim radom u Etiopiji, pa skoro ni sa njegovom vezom sa Aurélie – ona je dobila svrhu njegove pripovjedačice. U brojnim sam trenutcima imala dojam da roman teži svojih 600 stranica isključivo sa svrhom ispunjavanja istih, a ne građenju napetosti i rasvjetljavanju situacije. Laszlovo putovanje u Etiopiju pročitala bih ponovno milijun puta – toliko je dobro napisano. Međutim, ostatak romana mi je prošao u nestrpljivom okretanju stranica. S puno upitnika i pitanja više sam iščekivala završetak knjige, nego rasplet. Možda bi stvar bila bolja da nam je Ouariachi dostavio dva romana umjesto jednog. Ovako dobijemo jednu prosječnu ocjenu.
Imate li ponekad dojam da je autor „na silu“ spojio dvije nepovezane radnje kako bi dobio jedan osrednji roman?
Grickajmo knjige zajedno!
U Gladi, Ouariachi čitatelja vodi na putovanje koje se proteže na nekoliko kontinenata, nekoliko desetljeća i kroz niz društvenih problema. Kritika je bila oduševljena romanom, pa je Glad 2017. godina dobila Europsku nagradu za književnost. Da sam ja bila u žiriju, Glad bi ostala bez nagrade. Roman se bavi zanimljivom perspektivnom dobrotvornog rada – onu koju ne vidimo nigdje: od skupljanja novaca, do raspoređivanja novaca, brojanja mrtvih i odlučivanja o tome tko više zaslužuje pomoć. Čitala sam halapljivo radnju povezanu s Etiopijom i odnosom Laszla prema radu i prikupljanju novca. Odnos između njega i Aurélie bio mi je konfuzan; jasno je da je postojao, no ostao mi je nedorečen. Na koncu, radnja povezana sa zlostavljanjem i pedofilijom ostavila mi je upitnik iznad glave. Da, postoji optužba. Da, u nekom su trenutku objašnjene okolnosti. Međutim, nisam imala dojam kao da je ključan dio radnje u potpunosti razrađen. Za početak, zlostavljanje gotovo nije imalo dodirnih točaka s dobrotvornim radom u Etiopiji, pa skoro ni sa njegovom vezom sa Aurélie – ona je dobila svrhu njegove pripovjedačice. U brojnim sam trenutcima imala dojam da roman teži svojih 600 stranica isključivo sa svrhom ispunjavanja istih, a ne građenju napetosti i rasvjetljavanju situacije. Laszlovo putovanje u Etiopiju pročitala bih ponovno milijun puta – toliko je dobro napisano. Međutim, ostatak romana mi je prošao u nestrpljivom okretanju stranica. S puno upitnika i pitanja više sam iščekivala završetak knjige, nego rasplet. Možda bi stvar bila bolja da nam je Ouariachi dostavio dva romana umjesto jednog. Ovako dobijemo jednu prosječnu ocjenu.
Imate li ponekad dojam da je autor „na silu“ spojio dvije nepovezane radnje kako bi dobio jedan osrednji roman?
Grickajmo knjige zajedno!
Displaying 1 - 30 of 141 reviews