In De onverwachteling* geeft Johanna Pas een stem aan de onuitgenodigde gasten op deze wereld. Aan zij die niet weten wie ze zijn, wat ze hier komen doen of hoe ze met de ander en de wereld moeten omgaan. De onverwachteling komt van ver maar slaagt er toch in om contact te maken met de aarde, de lucht, het water en een innerlijk vuur dat de vervreemding draaglijk maakt. Zo verandert het onbestemde heimwee uiteindelijk in een verlangen om te blijven.
Met korte gedichten in een heldere taal schrijft (schreef) Johanna Pas intense poëzie die uitnodigt tot her- en herlezen. Wat een verlies voor de literatuur! Maar haar werk moet blijven leven en vele lezers betoveren! "... Ik zal de kraaien op het veldje zijn die trots elkaar begluren- Ik zal meervoud zijn. "