What do you think?
Rate this book
Café Terminus
Het zou zo gebeurd zijn, ik hoefde alleen maar de steen op te tillen en met kracht op haar hoofd te laten neerkomen. Dan was ze dood. Dat was haar verdiende loon.
De eenzame 58-jarige Martin Molle verlangt naar een warm en liefdevol leven, sinds zijn vrouw Helena hem jaren geleden verliet. Martins verlangen wordt niet vervuld, doordat hij zijn dagen slechts weet te vullen met wanhopige fantasieën – onder andere over Valerie, een 30-jarige studente fotografie. Intussen ligt de moeder van Martin op sterven. Zijn enige vriend, Norbert, slaagt in het leven, waar Martin op alle fronten faalt. Toch valt er in dit verhaal genoeg te lachen, het is zeer wonderlijk…
De eenzame 58-jarige Martin Molle verlangt naar een warm en liefdevol leven, sinds zijn vrouw Helena hem jaren geleden verliet. Martins verlangen wordt niet vervuld, doordat hij zijn dagen slechts weet te vullen met wanhopige fantasieën – onder andere over Valerie, een 30-jarige studente fotografie. Intussen ligt de moeder van Martin op sterven. Zijn enige vriend, Norbert, slaagt in het leven, waar Martin op alle fronten faalt. Toch valt er in dit verhaal genoeg te lachen, het is zeer wonderlijk…
156 pages, Paperback
Published December 1, 2023
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
January 4, 2024
Het risico van een meer dan 150 pagina's lange monologue intérieur is dat hij saai kan worden. Dat is hier beslist niet het geval. Geboeid heb ik dit bijzondere debuut in een ruk uitgelezen. Afwisselende tijdsperiodes en uitstapjes in zowel mijmeringen en fantasieën als daadwerkelijke herinneringen (ook toekomstige) maken dit, vooral door de consequent melancholieke maar ook zelfspottende humoristische toon, een geslaagd debuut. Op de vraag of het Reviaans dan wel Brouweriaans is, hoop ik dat het antwoord het laatste zal zijn. Zodat er meer van deze schrijver zal volgen.
January 16, 2024
Deze recensie verscheen eerder op mijn website Anna Husson
Robert Brouwer heeft met Café Terminus een intrigerend debuut geschreven over eenzaamheid.
Sommige mensen willen zich terugtrekken uit de maatschappij en in afzondering leven, vrij van verplichtingen. Maar dit geldt niet voor Martin Molle, een 58-jarige man die worstelt met tegenstrijdige gevoelens. Enerzijds koestert hij diepgewortelde woede jegens zijn medemensen door een jeugd zonder liefde en een pijnlijke scheiding waarbij hij alleen achterbleef. Anderzijds verlangt hij naar uitdaging, ontroering en liefde, zodat zijn eenzaamheid verdwijnt:‘Het is merkwaardig dat ik aan de ene kant zo graag gezien wil worden en aan de andere kant het liefst onzichtbaar ben.’
Robert Brouwer, de auteur van Café Terminus (2023), heeft een risico genomen door te schrijven over het complexe thema van eenzaamheid. Het was mogelijk dat het verhaal zou vervallen in clichés of de lezer zou overweldigen met het verdriet van een personage. Echter, Brouwer slaagt erin om diepgang te geven aan zijn verhaal door zich te richten op de grillige aard van eenzaamheid. Hij behandelt niet alleen het verdriet van zijn hoofdpersonage, maar snijdt ook verschillende vraagstukken aan, zoals de relatie tussen vrijheid en eenzaamheid, de fysieke reacties van het lichaam en de betekenis van het leven wanneer men zich zo eenzaam voelt. Ondanks dat Café Terminus slechts 156 pagina's telt, moedigt het verhaal de lezer aan om de wereld op een andere manier te bekijken.
‘Mijn leven gaat nergens naartoe. Wat is er tussen ons voorgevallen? Niets. Gebeurde er maar iets. Ik heb me gewoon vergist, zoals altijd. Toch voel ik zodra ik haar zie de hoop weer opleven. Ze geeft me de ruimte om te dromen, daarom ga ik met haar om. Het is pijnlijk om haar schoonheid zo dicht bij mij te weten en tegelijk zo veraf.’
De locaties waar het verhaal zich afspeelt zijn gedetailleerd uitgewerkt. In veel romans over eenzaamheid en isolatie vinden de gebeurtenissen vaak plaats in afgelegen natuurgebieden met pittoreske schoonheid. Dit verhaal volgt echter een andere richting door zich af te spelen in de stad, met scènes in een typisch Hema restaurant waar Martin zijn enige vriend ontmoet en spreekt, evenals op straat waar hij als schoonmaker toegewijd zijn werk doet. De momenten waarop de natuur wél een rol speelt in deze roman doen zich voor in het verleden van Martin of wanneer hij bijna denkt dat zijn eenzaamheid ten einde komt. Het personage lijkt dus altijd schoonheid als gezelschap te zoeken in zijn eenzame bestaan.
De schrijfstijl van Brouwer vertoont overeenkomsten met die van Willem Frederik Hermans (1921-1995). Er is geen sprake van lyrische overdrijving, maar eerder van geregistreerde precisie en goed geconstrueerde korte zinnen. Als lezer worden we geconfronteerd met de realiteit zoals de schrijver die presenteert. Met andere woorden, we kunnen niet ontsnappen aan de realiteit die op papier wordt geschetst. Alle taalmiddelen die Brouwer hanteert, vormen gezamenlijk zijn beeld van de werkelijkheid en tonen daarmee zijn unieke stijl.
Café Terminus van Robert Brouwer kan dus beschouwd worden als een droomdebuut. Aan het einde van het verhaal blijft de lezer nog steeds worstelen met één vraag: is de eenzaamheid en isolatie die Martin ervaart een bewuste keuze of kan hij eenvoudigweg niet anders? Brouwer biedt geen antwoord op deze vraag en toont daarmee aan hoe complex eenzaamheid kan zijn.
Robert Brouwer heeft met Café Terminus een intrigerend debuut geschreven over eenzaamheid.
Sommige mensen willen zich terugtrekken uit de maatschappij en in afzondering leven, vrij van verplichtingen. Maar dit geldt niet voor Martin Molle, een 58-jarige man die worstelt met tegenstrijdige gevoelens. Enerzijds koestert hij diepgewortelde woede jegens zijn medemensen door een jeugd zonder liefde en een pijnlijke scheiding waarbij hij alleen achterbleef. Anderzijds verlangt hij naar uitdaging, ontroering en liefde, zodat zijn eenzaamheid verdwijnt:‘Het is merkwaardig dat ik aan de ene kant zo graag gezien wil worden en aan de andere kant het liefst onzichtbaar ben.’
Robert Brouwer, de auteur van Café Terminus (2023), heeft een risico genomen door te schrijven over het complexe thema van eenzaamheid. Het was mogelijk dat het verhaal zou vervallen in clichés of de lezer zou overweldigen met het verdriet van een personage. Echter, Brouwer slaagt erin om diepgang te geven aan zijn verhaal door zich te richten op de grillige aard van eenzaamheid. Hij behandelt niet alleen het verdriet van zijn hoofdpersonage, maar snijdt ook verschillende vraagstukken aan, zoals de relatie tussen vrijheid en eenzaamheid, de fysieke reacties van het lichaam en de betekenis van het leven wanneer men zich zo eenzaam voelt. Ondanks dat Café Terminus slechts 156 pagina's telt, moedigt het verhaal de lezer aan om de wereld op een andere manier te bekijken.
‘Mijn leven gaat nergens naartoe. Wat is er tussen ons voorgevallen? Niets. Gebeurde er maar iets. Ik heb me gewoon vergist, zoals altijd. Toch voel ik zodra ik haar zie de hoop weer opleven. Ze geeft me de ruimte om te dromen, daarom ga ik met haar om. Het is pijnlijk om haar schoonheid zo dicht bij mij te weten en tegelijk zo veraf.’
De locaties waar het verhaal zich afspeelt zijn gedetailleerd uitgewerkt. In veel romans over eenzaamheid en isolatie vinden de gebeurtenissen vaak plaats in afgelegen natuurgebieden met pittoreske schoonheid. Dit verhaal volgt echter een andere richting door zich af te spelen in de stad, met scènes in een typisch Hema restaurant waar Martin zijn enige vriend ontmoet en spreekt, evenals op straat waar hij als schoonmaker toegewijd zijn werk doet. De momenten waarop de natuur wél een rol speelt in deze roman doen zich voor in het verleden van Martin of wanneer hij bijna denkt dat zijn eenzaamheid ten einde komt. Het personage lijkt dus altijd schoonheid als gezelschap te zoeken in zijn eenzame bestaan.
De schrijfstijl van Brouwer vertoont overeenkomsten met die van Willem Frederik Hermans (1921-1995). Er is geen sprake van lyrische overdrijving, maar eerder van geregistreerde precisie en goed geconstrueerde korte zinnen. Als lezer worden we geconfronteerd met de realiteit zoals de schrijver die presenteert. Met andere woorden, we kunnen niet ontsnappen aan de realiteit die op papier wordt geschetst. Alle taalmiddelen die Brouwer hanteert, vormen gezamenlijk zijn beeld van de werkelijkheid en tonen daarmee zijn unieke stijl.
Café Terminus van Robert Brouwer kan dus beschouwd worden als een droomdebuut. Aan het einde van het verhaal blijft de lezer nog steeds worstelen met één vraag: is de eenzaamheid en isolatie die Martin ervaart een bewuste keuze of kan hij eenvoudigweg niet anders? Brouwer biedt geen antwoord op deze vraag en toont daarmee aan hoe complex eenzaamheid kan zijn.
December 12, 2023
Ik voelde me heel erg wel én heel erg niet thuis in het hoofd van het hoofdpersonage, en dat maakte dit boek boeiend om te blijven lezen. Over een moeizame moeder-zoonrelatie, een twijfelachtige vriendschap en een verzwelgende verliefdheid. Mooie vertelvorm, goede opbouw, veel terloopse maar niet betekenisloze gedachten. De hoofdstukken zitten goed in elkaar en sluiten net zo soepel op elkaar aan. Bruggetjes, associatieve zijpaden en dan weer terugkomen naar de kern; alles loopt heel soepel in elkaar over, heel knap.
June 30, 2024
Je dwingt jezelf naar een feestje omdat je toch eens onder de mensen moet komen en zelf iets van je leven zult moeten maken. Eenmaal daar hoop je dat niemand je aanspreekt. Je observeert en het lijkt alsof iedereen weet wat hij of zij moet doen, behalve jij. Mocht iemand onverhoopt toch het woord tot je wenden, dan was je zo ver in gedachten verzonken dat je met moeite terugkeert naar de echte wereld en het gesprek allesbehalve soepel verloopt.
Of je gaat ergens heen om te netwerken, maar als je er eenmaal bent weet je je geen raad. Alle mensen zijn met elkaar in gesprek, maar waar en hoe begin jij zelf? Liefst maak je rechtsomkeert.
Ik ontmoette Robert Brouwer tijdens een bijeenkomst voor auteurs. Ik moest een praatje houden en dat ging prima, ik vond het zelfs leuk, omdat ik wist wat ik moest doen. Maar het vrije netwerken daarna… Ongemak alom. Maar wij raakten dan toch maar mooi aan de praat. Het werd een soms wat vreemd maar interessant gesprek, dat uitmondde in een boekenruil. Robert Brouwer nam mijn boek mee (non-fictie over hoe het is om in therapie te zijn), en ik zijn boek: Café Terminus.
Op zo’n boekenruil volgt nog meer ongemak! Driedubbel ongemak zelfs. Ten eerste ging mijn boek (hopelijk) gelezen worden door iemand die zelf ook schrijft, en die dus met andere ogen leest. Wat zal hij er wel niet van vinden? Ten tweede moest ik natuurlijk zijn boek gaan lezen. Mijn TBR stapel is hoog maar dit kon niet te lang wachten, want hij zat natuurlijk ook op hete kolen. Ten derde: we hadden een leuk gesprek… Wat nou als de nadere kennismaking via onze boeken niet bevalt? Hoe reageer je dan?
Eerst maar eens over het uiterlijk van Café Terminus. Het boek van Robert Brouwer is stijlvol ontworpen, zowel omslag als binnenwerk (fijn, klassiek lettertype). De omslag is blauwgrijs van kleur met witte letters, ingetogen en helder. De foto in blauwtinten op de voorzijde is een beetje raadselachtig. Twee mensen staan verscholen onder een boom, je ziet alleen de benen en voeten, met een tas op de stoep en geparkeerde fietsen.
De flaptekst is korter dan gebruikelijk. ‘Het zou zo gebeurd zijn: ik hoefde alleen maar de steen op te tillen en met kracht op haar hoofd te laten neerkomen. Dan was ze dood. Dat was haar verdiende loon.’ De binnenzijde van de omslag bevat een leesrapport van Schrijversvakschool Amsterdam en een ultrakorte bio van Robert Brouwer met auteursfoto. Café Terminus is zijn debuut. De opdracht van E.M. Cioran refereert aan zelfdoding. In combinatie met de titel Café Terminus vraag ik me af wat voor boek ik in handen heb. Is dit een moordzaak, een thriller of een neerslachtig verhaal? Wat wordt er beëindigd? Hopelijk is het niet alleen kommer en kwel in dit boek!
Maar al meteen in de eerste alinea heeft Robert Brouwer me als lezer te pakken. Hoofdpersoon Martin Molle introduceert de schrijver Norbert Heiltjes, zijn bewonderenswaardige vriend: ‘Ik bewonder hem om zijn dadendrang en doelgerichtheid. Hij maakt af waar hij aan begint. Als hij de heg moet snoeien, snoeit hij de heg. Dit is bij wijze van preken, want hij heeft geen heg.’
Wat een fijne, originele schrijfstijl. Raak, met een subtiele, droge humor. Ik heb eigenlijk weinig tijd maar lees in één avond door tot halverwege het boek. Pas maanden later kom ik eraan toe om het boek weer op te pakken en dan begin ik opnieuw, om het nu wel in korte tijd uit te lezen.
Het is misschien geen gezellig of vrolijk boek. Het verlangen naar verbinding, in combinatie met onvermogen, is pijnlijk herkenbaar. Maar het boek heeft toch ook iets luchthartigs of laconieks. De stijl is compact en toegankelijk. De auteur moet zijn zinnen zorgvuldig hebben gecomponeerd; eenvoudig schrijven is immers moeilijk. Er staat geen woord te veel in dit boek.
Ik geniet ervan hoe de hoofdpersoon doordraaft in zijn gedachten, maar ook ineens een andere richting in kan slaan of met hetzelfde gemak het tegenoverstelde beweert. Er staan rake observaties en conclusies in die ik nog wel eens na wil lezen. De verhaallijn wordt origineel afgerond. Kortom: een fijn boek over een personage dat ongeschikt ‘zou zijn voor een verhaal, laat staan voor een roman’. Het is dan wel een novelle, maar: lekker tóch!
Leuk om te weten: je kunt het boek ook rechtstreeks bij de auteur bestellen.
Loes Vork is neerlandicus, auteur en oprichter van https://www.Bestelbijdeauteur.nl
Of je gaat ergens heen om te netwerken, maar als je er eenmaal bent weet je je geen raad. Alle mensen zijn met elkaar in gesprek, maar waar en hoe begin jij zelf? Liefst maak je rechtsomkeert.
Ik ontmoette Robert Brouwer tijdens een bijeenkomst voor auteurs. Ik moest een praatje houden en dat ging prima, ik vond het zelfs leuk, omdat ik wist wat ik moest doen. Maar het vrije netwerken daarna… Ongemak alom. Maar wij raakten dan toch maar mooi aan de praat. Het werd een soms wat vreemd maar interessant gesprek, dat uitmondde in een boekenruil. Robert Brouwer nam mijn boek mee (non-fictie over hoe het is om in therapie te zijn), en ik zijn boek: Café Terminus.
Op zo’n boekenruil volgt nog meer ongemak! Driedubbel ongemak zelfs. Ten eerste ging mijn boek (hopelijk) gelezen worden door iemand die zelf ook schrijft, en die dus met andere ogen leest. Wat zal hij er wel niet van vinden? Ten tweede moest ik natuurlijk zijn boek gaan lezen. Mijn TBR stapel is hoog maar dit kon niet te lang wachten, want hij zat natuurlijk ook op hete kolen. Ten derde: we hadden een leuk gesprek… Wat nou als de nadere kennismaking via onze boeken niet bevalt? Hoe reageer je dan?
Eerst maar eens over het uiterlijk van Café Terminus. Het boek van Robert Brouwer is stijlvol ontworpen, zowel omslag als binnenwerk (fijn, klassiek lettertype). De omslag is blauwgrijs van kleur met witte letters, ingetogen en helder. De foto in blauwtinten op de voorzijde is een beetje raadselachtig. Twee mensen staan verscholen onder een boom, je ziet alleen de benen en voeten, met een tas op de stoep en geparkeerde fietsen.
De flaptekst is korter dan gebruikelijk. ‘Het zou zo gebeurd zijn: ik hoefde alleen maar de steen op te tillen en met kracht op haar hoofd te laten neerkomen. Dan was ze dood. Dat was haar verdiende loon.’ De binnenzijde van de omslag bevat een leesrapport van Schrijversvakschool Amsterdam en een ultrakorte bio van Robert Brouwer met auteursfoto. Café Terminus is zijn debuut. De opdracht van E.M. Cioran refereert aan zelfdoding. In combinatie met de titel Café Terminus vraag ik me af wat voor boek ik in handen heb. Is dit een moordzaak, een thriller of een neerslachtig verhaal? Wat wordt er beëindigd? Hopelijk is het niet alleen kommer en kwel in dit boek!
Maar al meteen in de eerste alinea heeft Robert Brouwer me als lezer te pakken. Hoofdpersoon Martin Molle introduceert de schrijver Norbert Heiltjes, zijn bewonderenswaardige vriend: ‘Ik bewonder hem om zijn dadendrang en doelgerichtheid. Hij maakt af waar hij aan begint. Als hij de heg moet snoeien, snoeit hij de heg. Dit is bij wijze van preken, want hij heeft geen heg.’
Wat een fijne, originele schrijfstijl. Raak, met een subtiele, droge humor. Ik heb eigenlijk weinig tijd maar lees in één avond door tot halverwege het boek. Pas maanden later kom ik eraan toe om het boek weer op te pakken en dan begin ik opnieuw, om het nu wel in korte tijd uit te lezen.
Het is misschien geen gezellig of vrolijk boek. Het verlangen naar verbinding, in combinatie met onvermogen, is pijnlijk herkenbaar. Maar het boek heeft toch ook iets luchthartigs of laconieks. De stijl is compact en toegankelijk. De auteur moet zijn zinnen zorgvuldig hebben gecomponeerd; eenvoudig schrijven is immers moeilijk. Er staat geen woord te veel in dit boek.
Ik geniet ervan hoe de hoofdpersoon doordraaft in zijn gedachten, maar ook ineens een andere richting in kan slaan of met hetzelfde gemak het tegenoverstelde beweert. Er staan rake observaties en conclusies in die ik nog wel eens na wil lezen. De verhaallijn wordt origineel afgerond. Kortom: een fijn boek over een personage dat ongeschikt ‘zou zijn voor een verhaal, laat staan voor een roman’. Het is dan wel een novelle, maar: lekker tóch!
Leuk om te weten: je kunt het boek ook rechtstreeks bij de auteur bestellen.
Loes Vork is neerlandicus, auteur en oprichter van https://www.Bestelbijdeauteur.nl
February 24, 2024
Een boek met een Revistische droogheid waar ik meermaals van in de lach schoot. Het zelfbeklag van de hoofdpersoon en zijn onvermogen om vorm aan het leven te geven, gaven hem iets kinderlijks, net als zijn dagdromen waarin hij het jeugdtrauma van een liefdeloze moeder probeerde te compenseren met de liefde van een jongere vrouw. Alsof hij steeds in het midden balanceerde, tussen jeugd en dood, en verlamd is in de positie van een passieve, vrijgezelle man van middelbare leeftijd die alleen kan dromen en nooit durft te doen.
Mooiste zin: ‘Het is alsof de dood zijn bivak al in mij heeft opgeslagen.’
Mooiste zin: ‘Het is alsof de dood zijn bivak al in mij heeft opgeslagen.’
December 13, 2023
Prachtig debuut! Twee keer gelezen 👌🏻✨
March 28, 2024
Goed geschreven verhaal waar je niet vrolijk van wordt.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews