این کتاب شامل وقایع نگاری فرهنگی و فکری هشتادونه سال زندگی رضا داوری اردکانی، فیلسوف ایرانی است. بدیهی است به دلیل مواجهات و مباحثات داوری با چهره های پرشماری از تاریخ اندیشه معاصر ایران از دهه چهل خورشیدی تا به امروز، این کتاب را می توان در بردارنده داستان روشنفکران و فیلسوفان ایرانی در قرن گذشته نامید. داستانی که اگر چه داوری در آن نقش اول را بر عهده دارد، اما روایت گر شخصیت فردیت و موقعیت های مهم فرهنگی و فکری در دهه های گذشته است. سال هایی که جلال آل احمد و احمد فردید روشنفکرش، حسین نصر و داریوش شایگان آکادمیسینش، مظفر بقایی و غلامحسین صدیقی سیاستمدارش، مصطفی رحیمی و غلامحسین ساعدی نویسنده اش و علی شریعتی و عبدالکریم سروش سخن سرایش بوده اند. «دوران داوری» ناداستانی برای یک درک روایت است: روایت مواجهه و چه بسا مبارزه روشنفکران با خرد فلسفی.
کتاب روایت داستانگونهی زندگی یکی از اثرگذارترین شخصیتهای فلسفی بعد از انقلابه. کتاب با وضعیت سانتیمانتال و جملاتی شبیه درخشیدن نور امید در قلب کودکی آرزومند و اینها شروع میشه. اما بعد لحن طبیعی خودش رو پیدا میکنه. طبیعیه که از زندگی انسان محافظهکار و عافیتطلبی مثل رضا داوری اردکانی نشه چیزهای زیادی به دست آورد؛ اما در حد کلیات هم آشنایی با زندگیش اردکانی برای من جالب بود. یکی از نقدهای داوری به منتقدینش اینه که کتابهاش و افکارش رو نخونده نقد میکنن. به نظرم نقد درستیه. اونقدری که همیشه خودش در متن حضور داشته آثارش در میانه نبوده و حاشیهای بر شخصیتش بوده . در کل شروع خوبیه برای آشنا شدن با افکار و آرای داوری اردکانی .