What do you think?
Rate this book
The Vanished: Stories
English edition of Chuckberry Pascual's "Ang Nawawala"
Translated by Ned Parfan
A transwoman, still reeling from the disappearance of her parents, starts looking for missing things in her village and unwittingly unearths other mysteries.
*Best Book of Short Fiction in Filipino, National Book Awards 2018
*Best Book, Pride of UST Awards 2019
Translated by Ned Parfan
A transwoman, still reeling from the disappearance of her parents, starts looking for missing things in her village and unwittingly unearths other mysteries.
*Best Book of Short Fiction in Filipino, National Book Awards 2018
*Best Book, Pride of UST Awards 2019
197 pages, Paperback
First published January 1, 2017
28 people are currently reading
445 people want to read
About the author
Chuckberry J. Pascual
21 books57 followersSi Chuckberry J. Pascual ay isang Pilipinong manunulat ng mga maikling kuwento at dula. Siya ay pinanganak at lumaki sa Malabon, laki sa lola dahil sa parehong OFW ang kanyang mga magulang. Sa kanyang paglaki, nakasanayan niya ang bahaan, mga palengkeng parating may murang seafood, at saka ang amoy ng Malabon na malansa (na siyang sabi naman ng mga hindi tagaroon). Siya ay kasalukuyang nakatira pa rin sa Malabon pero tinuturing niya din ang sarili bilang taga-Santa Rosa, Laguna.
Siya ay nagtapos ng kolehiyo sa Unibersidad ng Pilipinas - Diliman (UP) bilang cum laude sa kursong BA Malikhaing Pagsulat noong 2003, nagkamit ng MA sa Araling Pilipino (Kasaysayan at Panitikan) noong 2008, at kasalukuyang kumukuha ng PhD sa Malikhaing Pagsulat simula Abril 2009. Ilan sa mga parangal at pagkilalang kanyang natanggap ay ang pagiging fellow sa Unibersidad ng Santo Tomas, Ateneo, at UP National Writers' Workshops, at siya rin ay kasapi ng KULITI, isang lipon ng mga kabataang manunulat. Katatapos niya lang magturo ng Filipino sa klaseng regular at pandangal sa Ateneo de Manila High School.
Bata pa lang ay mahilig ng magbasa si Chuckberry J. Pascual. Nagdo-drowing siya dati ng mga sarili niyang bersyon ng komik novels sa isang buong intermediate pad. Sa kanyang paglaki ay napunta siya sa pagsusulat ng mga maikling kuwento dahil napagtanto niyang hindi siya marunong tumula. Walang partikular na estilo sa pagsulat si Chuckberry J. Pascual. Basta ang sigurado, karamihan sa kanyang mga naisulat, at iyong mga nalimbag - halos lahat sila ang protagonista ay bakla. Sinusubukan niyang tingnan ang mundo mula sa perspektibo ng mga bakla, partikular ang Pilipinong bakla na taga-Maynila at Malabon, kadalasan ay middle class.
Marami na rin ang mga nailimbag niyang mga maikling kuwento. Pinakahuling lumabas ang "Kumpisal" sa Ani 36 (2011), "Lorenzo" sa Talong/Tahong: Mga Kuwentong Homoerotiko (2011), at "Mga Kotse Sa Airport" sa Kathang-isip: Mga Kuwentong Fantastiko (2011). Kabilang din ang mga maikling kuwentong "Mananayaw", "Kantanod", "Ritwal", at "Sangandaan". Ilan pa sa kanyang mga gawa:
Siya ay nagtapos ng kolehiyo sa Unibersidad ng Pilipinas - Diliman (UP) bilang cum laude sa kursong BA Malikhaing Pagsulat noong 2003, nagkamit ng MA sa Araling Pilipino (Kasaysayan at Panitikan) noong 2008, at kasalukuyang kumukuha ng PhD sa Malikhaing Pagsulat simula Abril 2009. Ilan sa mga parangal at pagkilalang kanyang natanggap ay ang pagiging fellow sa Unibersidad ng Santo Tomas, Ateneo, at UP National Writers' Workshops, at siya rin ay kasapi ng KULITI, isang lipon ng mga kabataang manunulat. Katatapos niya lang magturo ng Filipino sa klaseng regular at pandangal sa Ateneo de Manila High School.
Bata pa lang ay mahilig ng magbasa si Chuckberry J. Pascual. Nagdo-drowing siya dati ng mga sarili niyang bersyon ng komik novels sa isang buong intermediate pad. Sa kanyang paglaki ay napunta siya sa pagsusulat ng mga maikling kuwento dahil napagtanto niyang hindi siya marunong tumula. Walang partikular na estilo sa pagsulat si Chuckberry J. Pascual. Basta ang sigurado, karamihan sa kanyang mga naisulat, at iyong mga nalimbag - halos lahat sila ang protagonista ay bakla. Sinusubukan niyang tingnan ang mundo mula sa perspektibo ng mga bakla, partikular ang Pilipinong bakla na taga-Maynila at Malabon, kadalasan ay middle class.
Marami na rin ang mga nailimbag niyang mga maikling kuwento. Pinakahuling lumabas ang "Kumpisal" sa Ani 36 (2011), "Lorenzo" sa Talong/Tahong: Mga Kuwentong Homoerotiko (2011), at "Mga Kotse Sa Airport" sa Kathang-isip: Mga Kuwentong Fantastiko (2011). Kabilang din ang mga maikling kuwentong "Mananayaw", "Kantanod", "Ritwal", at "Sangandaan". Ilan pa sa kanyang mga gawa:
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 38 reviews
August 30, 2021
Hindi ko pa pala nare-rebyu ang librong ito. Siguro, hindi ko pa rin talaga alam ang sasabihin ko matapos ko itong mabasa noon.
Ngayon, matapos ang talakayan, mas lumalim ang pagkilala ko sa Ang Nawawala. Mas luminaw ang mga malabong eksena at pangyayari sa libro. Mas naging malalim ang pagkakaintindi ko sa gustong iparating ng libro sa mambabasa. Mas bumongga ang dating ng libro sa kabuuan.
Pero sa totoo lang, binasa ko ang libro bilang isa talagang detective fiction, isinantabi na naka-angkla ito sa totoong buhay (na hindi mo naman talaga maisasantabi dahil maaapektuhan ka talaga ano mang gawing iwas mo. Ang galing ni sir Chuck sa area na 'to super effective huhu) kaya medyo nakulangan ako sa aspeto ng pagka-misteryoso ng mga nawawala. Tutal, may mga bagay naman na bigla na lang sumusulpot sa librong ito, sana ay nilubos na at mas ginulat pa ang mga mambabasa.
Anyway, nagustuhan ko pa rin ang Ang Nawawala. Maganda pa rin naman ang bawat kabanata, as a detective fiction. Meron lang talaga akong ibang atakeng hinahanap sa ibang chapters. Naghahanap kasi ako lagi ng bago. Yung isang chapter nga, yung Ang Nawawalang Anghel, ginulat ako. Parang biglang hindi ako naging handa rito. Dumagdag pa ang pagsuntok ng mapanakit na rebelasyon na talagang mapapa-contemplate ka sa buhay. At malulungkot. Kaya ito ang pinaka-paborito ko sa lahat.
As a whole, maganda ang libro. Effective ang kombinasyon ng detective fiction, social realism, komedya, trahedya at ng sikolohiya ng mga tauhan at microcosm ng setting ng libro.
Ngayon, matapos ang talakayan, mas lumalim ang pagkilala ko sa Ang Nawawala. Mas luminaw ang mga malabong eksena at pangyayari sa libro. Mas naging malalim ang pagkakaintindi ko sa gustong iparating ng libro sa mambabasa. Mas bumongga ang dating ng libro sa kabuuan.
Pero sa totoo lang, binasa ko ang libro bilang isa talagang detective fiction, isinantabi na naka-angkla ito sa totoong buhay (na hindi mo naman talaga maisasantabi dahil maaapektuhan ka talaga ano mang gawing iwas mo. Ang galing ni sir Chuck sa area na 'to super effective huhu) kaya medyo nakulangan ako sa aspeto ng pagka-misteryoso ng mga nawawala. Tutal, may mga bagay naman na bigla na lang sumusulpot sa librong ito, sana ay nilubos na at mas ginulat pa ang mga mambabasa.
Anyway, nagustuhan ko pa rin ang Ang Nawawala. Maganda pa rin naman ang bawat kabanata, as a detective fiction. Meron lang talaga akong ibang atakeng hinahanap sa ibang chapters. Naghahanap kasi ako lagi ng bago. Yung isang chapter nga, yung Ang Nawawalang Anghel, ginulat ako. Parang biglang hindi ako naging handa rito. Dumagdag pa ang pagsuntok ng mapanakit na rebelasyon na talagang mapapa-contemplate ka sa buhay. At malulungkot. Kaya ito ang pinaka-paborito ko sa lahat.
As a whole, maganda ang libro. Effective ang kombinasyon ng detective fiction, social realism, komedya, trahedya at ng sikolohiya ng mga tauhan at microcosm ng setting ng libro.
September 19, 2025
Ang Ang Nawawala ay kwento ni Bree, isang baklang receptionist sa barangay hall ng Talong Punay, at kung paano niya niresolba ang mga kaso ng pagkawala ng kung anu-anong bagay, mula mga sa bangus hanggang sa isang bumbay.
Anthology ito ng maiikling kwento, na masasabi ring nobela dahil bukod sa iisa ang bida, iisa ang ang setting, at pare-pareho at/o magkakaugnay ang characters, chronological din ang pagkakasunod-sunod ng mga kuwento.
Ito ang pinakanakakatawang librong nabasa ko this 2017. Sa umpisa, aakalain mong gusto lang magpatawa ni Chuckberry Pascual; pero kapag nakuha na niya ang ang atensyon mo, doon ka na niya paiiyakin.
Balanse ang pagka-narrative- at character-driven ng kwento.
Bilang detective fiction (whodunit), maayos ang pagkaka-build ng plot--page-turner.
Bilang literary fiction, effective ang pagkaka-present--gamit ang pagpapatawa--ng social issues, mula away-kapitbahay hanggang sistema ng local government.
Bilang postmodern fiction, may mga bagay na sobrang magiging interesado kang malaman ang kinalabasan, pero hindi sasabihin ni Chuckberry. Nakakaasar talaga. Pero sa dulo, mare-realize mong kung gaano ka katinding naasar, ganoon din ka-effective, ibig sabihin, ang pagkukwento ni Chuckberry dahil nadala ka niya hanggang dulo. Kahit ang dulo ay nawawala.
Anthology ito ng maiikling kwento, na masasabi ring nobela dahil bukod sa iisa ang bida, iisa ang ang setting, at pare-pareho at/o magkakaugnay ang characters, chronological din ang pagkakasunod-sunod ng mga kuwento.
Ito ang pinakanakakatawang librong nabasa ko this 2017. Sa umpisa, aakalain mong gusto lang magpatawa ni Chuckberry Pascual; pero kapag nakuha na niya ang ang atensyon mo, doon ka na niya paiiyakin.
Balanse ang pagka-narrative- at character-driven ng kwento.
Bilang detective fiction (whodunit), maayos ang pagkaka-build ng plot--page-turner.
Bilang literary fiction, effective ang pagkaka-present--gamit ang pagpapatawa--ng social issues, mula away-kapitbahay hanggang sistema ng local government.
Bilang postmodern fiction, may mga bagay na sobrang magiging interesado kang malaman ang kinalabasan, pero hindi sasabihin ni Chuckberry. Nakakaasar talaga. Pero sa dulo, mare-realize mong kung gaano ka katinding naasar, ganoon din ka-effective, ibig sabihin, ang pagkukwento ni Chuckberry dahil nadala ka niya hanggang dulo. Kahit ang dulo ay nawawala.
September 24, 2017
Marginalisasyon ng mga bakla ang tema ng aklat na ito. Kuwento ni Brigido o Bree, isang baklang parlorista na naging receptionist ng Barangay Talong Punay dahil nagustuhan ng kapitan nito ang kanyang masahe. Si Bree ang naging Sherlock Holmes dahil sa kanyang deductive reasoning mula sa nawawalang bangus hanggang sa nawawalang payong.
Maagang naulila. Kinatulong ng mga kamag-anak. Pinagmalupitan. Nagpunta at nagpalabuy-laboy sa Maynila. Nakiinom sa isang parlor. Kinaawaan ng may-ari. Naging receptionist. Pinalayas ng inuupahan (dahil hindi nakabayad ng tatlong buwan sa tinitirhang bodega). Wala kasing suweldo bilang receptionist kahit pumapasok araw-araw. Kahit ang mga naipundar na kama at dalawang monobloc ay kinuha pa ng landlord bilang kabayaran sa 3 buwang renta.
Ang mga kuwento rito ay tungkol sa nawawalang kung anu-ano bukod sa bangus at payong: kutsilyo, singsing, anghel, mukha, kalapati at maging ang sagot kung nasaaan si Deepak. Ngunit kung pakalilimiin, ang totoong nawawala ay ang tamang pagtanggap at pagpapahalaga sa bakla bilang tao. Kahit tootong pinakikinabangan si Bree, sa wala't wala rin napupunta ang kanyang mga pagpapakapagod o sakripisyo. Sa trabaho man o sa pag-ibig, hindi pa rin siya totoong tinatanggap o totoong minamahal.
Mahusay ang pagkakasulat ni Chuck Pascual kahit na yong pinakaunang kuwento ay nabasa ko na sa Kumpisal. Tipong mga maikling kuwento ito pero kagaya rin ng Sherlock Holmes, may mumunting koneksyon ang mga kuwento kaya puwede na ring lumabas na nobela ito. Tipong mga susunod pa rito dahil bitin ang dulo. Hindi masama, kaabang-abang kung ano pa ang kakahararaping pakikipagsapalaran ni Bree.
Maagang naulila. Kinatulong ng mga kamag-anak. Pinagmalupitan. Nagpunta at nagpalabuy-laboy sa Maynila. Nakiinom sa isang parlor. Kinaawaan ng may-ari. Naging receptionist. Pinalayas ng inuupahan (dahil hindi nakabayad ng tatlong buwan sa tinitirhang bodega). Wala kasing suweldo bilang receptionist kahit pumapasok araw-araw. Kahit ang mga naipundar na kama at dalawang monobloc ay kinuha pa ng landlord bilang kabayaran sa 3 buwang renta.
Ang mga kuwento rito ay tungkol sa nawawalang kung anu-ano bukod sa bangus at payong: kutsilyo, singsing, anghel, mukha, kalapati at maging ang sagot kung nasaaan si Deepak. Ngunit kung pakalilimiin, ang totoong nawawala ay ang tamang pagtanggap at pagpapahalaga sa bakla bilang tao. Kahit tootong pinakikinabangan si Bree, sa wala't wala rin napupunta ang kanyang mga pagpapakapagod o sakripisyo. Sa trabaho man o sa pag-ibig, hindi pa rin siya totoong tinatanggap o totoong minamahal.
Mahusay ang pagkakasulat ni Chuck Pascual kahit na yong pinakaunang kuwento ay nabasa ko na sa Kumpisal. Tipong mga maikling kuwento ito pero kagaya rin ng Sherlock Holmes, may mumunting koneksyon ang mga kuwento kaya puwede na ring lumabas na nobela ito. Tipong mga susunod pa rito dahil bitin ang dulo. Hindi masama, kaabang-abang kung ano pa ang kakahararaping pakikipagsapalaran ni Bree.
December 4, 2017
Aliw.
Pero parang may nawala lalo sakin nung inabot ko yung dulo.
In fairness kay Brigido, este Bree, (pero naaamaze talaga kapag sinasabi ko sa isip ko yung pangalang 'Brigido!'), natiis at pinipilit niyang tiisin ang pagka-award ng hindi panigurado sa kaniya ng kaniyang kinatatayuan sa lipunan ng Talong Punay. Sa dami ng nawawala at basta na lang nawawaglit sa isipan nating mga tao, lalo na yung mga taong sangkot at iniikutan ng nobela sa totoong buhay, ang dali na lang mag-move on, pero dito pinapaalala na hindi solusyon ang pag-itsepwera sa mga maliliit na bagay na akala natin okay lang basta mawala na lang basta-basta, porke tilapia, kalapati, kutsilyo, mga prinsipyo, buhay ng tao, katotohanan, ala-ala, etsetera, etsetera.
Nakakalerki yung alipin ng lugaw, isla ng tralala tsaka nanigas na tawas. Epik. Nakakawala ng inis pag naiisip ko tong mga pariralang it at ang koneksyon nito sa kwento ng mga nawawalang mga bagay sa mundo ni Bridget, este Brigido, este Bree (naku, naka naismidan na ko nito kung nababasa niya ito.)
Aliw.
Relevant.
Nakakawala, kumakawala, nagwawala.
Sana may maraming makatagpo, para marami rin makagets bakit mahalagang may nawawala, kahit paminsan-minsan. :)
Pero parang may nawala lalo sakin nung inabot ko yung dulo.
In fairness kay Brigido, este Bree, (pero naaamaze talaga kapag sinasabi ko sa isip ko yung pangalang 'Brigido!'), natiis at pinipilit niyang tiisin ang pagka-award ng hindi panigurado sa kaniya ng kaniyang kinatatayuan sa lipunan ng Talong Punay. Sa dami ng nawawala at basta na lang nawawaglit sa isipan nating mga tao, lalo na yung mga taong sangkot at iniikutan ng nobela sa totoong buhay, ang dali na lang mag-move on, pero dito pinapaalala na hindi solusyon ang pag-itsepwera sa mga maliliit na bagay na akala natin okay lang basta mawala na lang basta-basta, porke tilapia, kalapati, kutsilyo, mga prinsipyo, buhay ng tao, katotohanan, ala-ala, etsetera, etsetera.
Nakakalerki yung alipin ng lugaw, isla ng tralala tsaka nanigas na tawas. Epik. Nakakawala ng inis pag naiisip ko tong mga pariralang it at ang koneksyon nito sa kwento ng mga nawawalang mga bagay sa mundo ni Bridget, este Brigido, este Bree (naku, naka naismidan na ko nito kung nababasa niya ito.)
Aliw.
Relevant.
Nakakawala, kumakawala, nagwawala.
Sana may maraming makatagpo, para marami rin makagets bakit mahalagang may nawawala, kahit paminsan-minsan. :)
January 27, 2019
MESSY GENRE-BINDING WITH POVERTY-PORN AND PURU KABAKLAAN PLUS SOCIOPOLITICAL COMMENTARY ON THE SIDE.
Tired AF, but will ask questions on the book discussion about that knife, BECAUSE I NEED CLOSURE OKAY HORMONAL AKO TODAY
Tired AF, but will ask questions on the book discussion about that knife, BECAUSE I NEED CLOSURE OKAY HORMONAL AKO TODAY
February 28, 2025
The first Filipino book I've ever read (in a sometimes bumpy English translation by Ned Parfan) weaves comedic crime episodes into a more or less complete narrative. It's very heavy on the social commentary, sprinkles in a bit of magical realism in between, and ultimately fails to fully captivate the reader apart from the rather compelling descriptions of the slice-of-life character it carries. However, from my Western perspective, the setting is wonderfully unique and unusual, and the ubiquitous main character is charming, so it did make for an interesting read after all.
#boughtatfrankfurtbookfair
#boughtatfrankfurtbookfair
February 12, 2018
Ang pinakapaborito ko sa lahat ay "Ang Mga Nawawalang Mukha". Naiintindihan ko na ngayon kung bakit may mga bakit ang lahat ng mga bakit.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 24, 2026
Originally published as a set of interconnected short stories, Chuckberry Pascual (who was my Filipino lit professor in my university days!) creates a sort-of "barangay noir" vibe by transplanting the traditional gritty hard-boiled detective tropes into the humid, narrow streets of Barangay Talong Punay. And rather than a gruff no-nonsense PI, the story's investigator is Bree, a receptionist at the barangay hall who bears up the hardships of barely making ends meet while also navigating through—and more importantly, finding pockets of joy in—her identity as a trans woman. Her investigative talents are found in her closeness to the community and ability to listen. In this, Pascual outlines an all-too-stark reality: in a world where the police and the government are indifferent, ordinary citizens have no one to turn to but each other.
The brilliance of this collection is the focus on the "vanished"—the knives, the missing faces from the election tarpaulins, the allegedly kidnapped child. It highlights how the system erases the poor and the marginalized. Instead of seeking long-term solutions, barangay officials are more focused on ensuring their next re-election by rolling-out short-term happy-making projects like religious fiestas and feeding programs. In the margins of such grand events, people slip through the cracks, and no one—save a receptionist with no money and no power—notices that they're even gone.
Pascual's prose avoids the melodrama often found in crime fiction. Instead, he opts for a grounded, almost clinical observation of societal decay. The "mysteries" often end with a lingering sense of ambiguity. There is no resolution. Only the quiet, heavy realization that while a specific person might be found, the conditions that caused them to disappear remain unchanged.
The Vanished is a vital piece of contemporary Philippine literature. It is a sharp, empathetic, and witty look at the people we choose not to see. It asks the question, "Who is responsible for looking for the lost?" and leaves the reader to think up the answers.
The brilliance of this collection is the focus on the "vanished"—the knives, the missing faces from the election tarpaulins, the allegedly kidnapped child. It highlights how the system erases the poor and the marginalized. Instead of seeking long-term solutions, barangay officials are more focused on ensuring their next re-election by rolling-out short-term happy-making projects like religious fiestas and feeding programs. In the margins of such grand events, people slip through the cracks, and no one—save a receptionist with no money and no power—notices that they're even gone.
Pascual's prose avoids the melodrama often found in crime fiction. Instead, he opts for a grounded, almost clinical observation of societal decay. The "mysteries" often end with a lingering sense of ambiguity. There is no resolution. Only the quiet, heavy realization that while a specific person might be found, the conditions that caused them to disappear remain unchanged.
The Vanished is a vital piece of contemporary Philippine literature. It is a sharp, empathetic, and witty look at the people we choose not to see. It asks the question, "Who is responsible for looking for the lost?" and leaves the reader to think up the answers.
December 1, 2022
ANG PAGHAHANAP SA NAWAWALA: Pagsama sa paghahanap at munting pag-iimbestiga ni Bree sa Talung Punay
Ang mundo ni Bree, isang “receptionist” sa Barangay Talung Punay ay madaling pasukin. Hindi ito mahirap kilalanin dahil ang Barangay nila ay katulad ng mga Barangay na mayroon tayo sa ating lipunan. Hindi na rin bago ang mga tauhan sa loob ng aklat, ngunit ito ang kalakasan nito, naisulat nang mahusay ang mga tauhan sa libro dahil hango ang mga tauhan sa mga nakakasalamuha natin sa ating komunidad. Lalo na si Bree, ang kaniyang pisikal na anyo ay hindi na bago sa ating panitikan pero sa pagbibigay ng manunulat ng katangian at kapangyarihan na mang-usig at mag-imbestiga nabigyan tayo ng bagong itsura ng bakla na umiigpaw sa isteryotipong pagkakarakterisasyon. Lalo na kung paano ipinupuwesto ng manunulat si Bree sa bawat paghahanap nito. Nakita natin ang pagka-absurdo ng kaniyang pag-iisip sa “Ang Nawawalang Kutsilyo” kung paanong ipinakita sa atin ng manunulat na ang nawawala sa kuwento ay nawawala pa rin sa dulo ngunit para kay Bree at sa mga taga Talung Punay nahanap nila ang nawawala. Bukod doon ay marami pang inihain ang manunulat na kuwento sa buong libro, mga kuwento na hindi na bago sa atin pero binibigyan ng manunulat ng bagong lalim. Hindi mo kailangang halukayin ang kuwento para lang makita kung ano ang pinaghalawan, dahil mismong karanasan mo maaari mong makita sa loob ng mga kuwento sa libro ng Ang Nawawala. “Immersive” ang karanasan ko sa pagbasa ng buong aklat, may mga pagkakataon na pagkatapos ko magbasa ay hihinga muna ako (tulad ng dati kong ginagawa) ngunit hindi ako papayag na matengga ng ilang araw sa pahinga kaya binibilisan ko ang pagpo-proseso at magbabasa ulit.
Hindi ko nga akalain na natapos ko na iyong libro e’ ang nasa isip ko lang: “Anong susunod na mangyayari?”
May angking lakas si Bree at ang kaniyang mga pakikipagsapalaran sa Talung Punay. Hindi iisang beses akong tumawa at nadala ng mga eksena sa kuwento. Buo ang kaniyang boses sa isip ko, dahil siguro marami na rin akong Bree na nakilala. Kahit malayo ang buhay namin sa isa’t isa may pagkakataon na habang binabasa ko ang “Ang Nawawalang Payong” dito ko nakita na may pinagsasaluhan kaming danas ni Bree na dahilan kung bakit isang oras din akong umiyak. Sa huling kuwento kasi parang naging mas lahad ang kuwento ni Bree na hindi masyadong ipinapakita sa mga naunang kuwento. “Ang Nawawalang Kalapati” at “Ang Nawawalang Payong” ang dalawang kuwento kung saan mas nakita si Bree labas sa kaniyang pagiging receptionist sa Barangay Talung Punay. Nakita ko siya roong umiiyak, nagagalit, nagseselos, at marami pang emosyon na iba sa ikinuwento ng manunulat sa mga naunang kuwento. Kaya nang mabasa ko iyon at maiyak ako, parang bigla ay kaharap ko na lang si Bree habang nagbabasa ako. Nag-flesh out siya from the book at umiiyak kaming dalawa. And I am thankful for that experience, hindi ako nag-iisa sa pagluha.
Mahalaga para sa akin itong Ang Nawawala dahil unang-una kung paano binigyan karakterisasyon si Bree bilang bakla sa komunidad na kinabibilangan niya. Lampas na siya sa paglalarawan ng isteryotipong bakla sa loob ng Parlor, katulad sa pamagat ng koleksyon ng mga kuwento ni Honorio Bartolome De Dios, si Bree ay nasa Labas na ng Parlor. Hindi na siya ikinukubli ng apat na sulok ng Parlor, nasa loob siya ng isang Barangay Hall at tumutugon sa mga problema ng kanilang Barangay na hindi karaniwang pinapansin ng mga tanod. Pangalawang nakikita kong kahalagahan nito ay kung paano ginamit ang konsepto ng “nawawala” o “wala” sa loob ng mga kuwento. Ang mga kuwento sa libro ay nagtatapos sa paghahanap ng hindi natin alam kung nakita ba o hindi. Sa unang kuwento nakita natin ang salarin ngunit sa mga sumunod na kuwento iba na ang ginagawang paghahanap sa mga nawawala hanggang sa dulo at ito ang gustong-gusto ko. Kung paano ginagawa ni Bree ang pagi-imbestiga. Doon ako nakukuha ni Bree na sumunod sa kaniya at mamamalayan ko na lang tapos na ang kuwento, sa una magtatanong ako: “Iyon na iyon?” tapos susunod kong reaksyon: “Putangina, ayun nga!” Para lang akong baliw pag nakikisali sa paghahanap ni Bree. Kaya hindi iisang beses na pinagtinginan ako ng tao nang bitbitin ko sa labas iyong libro at basahin.
Magaganda ang lahat ng kuwento sa loob ng libro, may kaniya-kaniya silang lakas, may kaniya-kaniya silang ibinabahagi na kuwento, pero paborito ko talaga iyong dalawang huling kuwento. Doon ko na kasi talaga nakita si Bree kung bakit mahilig siyang maghanap, nag-uugat kasi siya sa karanasan niya noong bata pa lang, ayokong mag-spoil pero dahil nga sa dalawang huling kuwento ay mas nakilala ko si Bree at iyon ang pinaka-rewarding na experience ko sa pagbabasa ng libro ang nagustuhan ko. Lahat ng kuwento magaganda. Mas kumakapit ako sa bahagi ng pagbabasa ko kung saan mas nakilala ko ang karakter at mas tumaas ang appreciation ko sa manunulat ng buong libro ng Ang Nawawala.
Gusto kong ibahagi sa lahat ang librong ito. Kasi mas maganda nga na mabasa nila ng isang buong libro ang bawat kuwento sa loob nito, nagiging nobela ang buong kuwento sa loob ng libro pagkatapos ko ito basahin dahil nabuo ng mga kuwento ang mundo ng Talung Punay, ang bidang si Bree, ang mga side characters, at ang pakikipagsapalaran ng paghahanap sa “nawawala” deserve ng libro na ito ang Reprint. Iyong malinis na reprint, may mga bahagi kasi ng pahina na ang mga letra ng kuwento ay dikit-dikit, may minimal na typo, pero bearable naman. Narinig ko na magkakaroon ito ng sequel, excited na ako para roon, dahil iyong huling kuwento, mas naiyak din ako dahil eager akong malaman iyong salarin pero tinapos ang akda. Kilala ko na ang may kagagawan sa huling kaso pero nandoon iyong kagustuhan ko ng resolusyon na mula sa manunulat kaya ayon, sana maituloy ang kuwento ng “Ang Nawawalang Payong” sa susunod na libro. Masaya akong sasama muli sa pag-iimbestiga ni Bree para lutasin ang pagkawala ni Deepak.
December 1, 2022
Duhat, Bocaue, Bulacan
Ang mundo ni Bree, isang “receptionist” sa Barangay Talung Punay ay madaling pasukin. Hindi ito mahirap kilalanin dahil ang Barangay nila ay katulad ng mga Barangay na mayroon tayo sa ating lipunan. Hindi na rin bago ang mga tauhan sa loob ng aklat, ngunit ito ang kalakasan nito, naisulat nang mahusay ang mga tauhan sa libro dahil hango ang mga tauhan sa mga nakakasalamuha natin sa ating komunidad. Lalo na si Bree, ang kaniyang pisikal na anyo ay hindi na bago sa ating panitikan pero sa pagbibigay ng manunulat ng katangian at kapangyarihan na mang-usig at mag-imbestiga nabigyan tayo ng bagong itsura ng bakla na umiigpaw sa isteryotipong pagkakarakterisasyon. Lalo na kung paano ipinupuwesto ng manunulat si Bree sa bawat paghahanap nito. Nakita natin ang pagka-absurdo ng kaniyang pag-iisip sa “Ang Nawawalang Kutsilyo” kung paanong ipinakita sa atin ng manunulat na ang nawawala sa kuwento ay nawawala pa rin sa dulo ngunit para kay Bree at sa mga taga Talung Punay nahanap nila ang nawawala. Bukod doon ay marami pang inihain ang manunulat na kuwento sa buong libro, mga kuwento na hindi na bago sa atin pero binibigyan ng manunulat ng bagong lalim. Hindi mo kailangang halukayin ang kuwento para lang makita kung ano ang pinaghalawan, dahil mismong karanasan mo maaari mong makita sa loob ng mga kuwento sa libro ng Ang Nawawala. “Immersive” ang karanasan ko sa pagbasa ng buong aklat, may mga pagkakataon na pagkatapos ko magbasa ay hihinga muna ako (tulad ng dati kong ginagawa) ngunit hindi ako papayag na matengga ng ilang araw sa pahinga kaya binibilisan ko ang pagpo-proseso at magbabasa ulit.
Hindi ko nga akalain na natapos ko na iyong libro e’ ang nasa isip ko lang: “Anong susunod na mangyayari?”
May angking lakas si Bree at ang kaniyang mga pakikipagsapalaran sa Talung Punay. Hindi iisang beses akong tumawa at nadala ng mga eksena sa kuwento. Buo ang kaniyang boses sa isip ko, dahil siguro marami na rin akong Bree na nakilala. Kahit malayo ang buhay namin sa isa’t isa may pagkakataon na habang binabasa ko ang “Ang Nawawalang Payong” dito ko nakita na may pinagsasaluhan kaming danas ni Bree na dahilan kung bakit isang oras din akong umiyak. Sa huling kuwento kasi parang naging mas lahad ang kuwento ni Bree na hindi masyadong ipinapakita sa mga naunang kuwento. “Ang Nawawalang Kalapati” at “Ang Nawawalang Payong” ang dalawang kuwento kung saan mas nakita si Bree labas sa kaniyang pagiging receptionist sa Barangay Talung Punay. Nakita ko siya roong umiiyak, nagagalit, nagseselos, at marami pang emosyon na iba sa ikinuwento ng manunulat sa mga naunang kuwento. Kaya nang mabasa ko iyon at maiyak ako, parang bigla ay kaharap ko na lang si Bree habang nagbabasa ako. Nag-flesh out siya from the book at umiiyak kaming dalawa. And I am thankful for that experience, hindi ako nag-iisa sa pagluha.
Mahalaga para sa akin itong Ang Nawawala dahil unang-una kung paano binigyan karakterisasyon si Bree bilang bakla sa komunidad na kinabibilangan niya. Lampas na siya sa paglalarawan ng isteryotipong bakla sa loob ng Parlor, katulad sa pamagat ng koleksyon ng mga kuwento ni Honorio Bartolome De Dios, si Bree ay nasa Labas na ng Parlor. Hindi na siya ikinukubli ng apat na sulok ng Parlor, nasa loob siya ng isang Barangay Hall at tumutugon sa mga problema ng kanilang Barangay na hindi karaniwang pinapansin ng mga tanod. Pangalawang nakikita kong kahalagahan nito ay kung paano ginamit ang konsepto ng “nawawala” o “wala” sa loob ng mga kuwento. Ang mga kuwento sa libro ay nagtatapos sa paghahanap ng hindi natin alam kung nakita ba o hindi. Sa unang kuwento nakita natin ang salarin ngunit sa mga sumunod na kuwento iba na ang ginagawang paghahanap sa mga nawawala hanggang sa dulo at ito ang gustong-gusto ko. Kung paano ginagawa ni Bree ang pagi-imbestiga. Doon ako nakukuha ni Bree na sumunod sa kaniya at mamamalayan ko na lang tapos na ang kuwento, sa una magtatanong ako: “Iyon na iyon?” tapos susunod kong reaksyon: “Putangina, ayun nga!” Para lang akong baliw pag nakikisali sa paghahanap ni Bree. Kaya hindi iisang beses na pinagtinginan ako ng tao nang bitbitin ko sa labas iyong libro at basahin.
Magaganda ang lahat ng kuwento sa loob ng libro, may kaniya-kaniya silang lakas, may kaniya-kaniya silang ibinabahagi na kuwento, pero paborito ko talaga iyong dalawang huling kuwento. Doon ko na kasi talaga nakita si Bree kung bakit mahilig siyang maghanap, nag-uugat kasi siya sa karanasan niya noong bata pa lang, ayokong mag-spoil pero dahil nga sa dalawang huling kuwento ay mas nakilala ko si Bree at iyon ang pinaka-rewarding na experience ko sa pagbabasa ng libro ang nagustuhan ko. Lahat ng kuwento magaganda. Mas kumakapit ako sa bahagi ng pagbabasa ko kung saan mas nakilala ko ang karakter at mas tumaas ang appreciation ko sa manunulat ng buong libro ng Ang Nawawala.
Gusto kong ibahagi sa lahat ang librong ito. Kasi mas maganda nga na mabasa nila ng isang buong libro ang bawat kuwento sa loob nito, nagiging nobela ang buong kuwento sa loob ng libro pagkatapos ko ito basahin dahil nabuo ng mga kuwento ang mundo ng Talung Punay, ang bidang si Bree, ang mga side characters, at ang pakikipagsapalaran ng paghahanap sa “nawawala” deserve ng libro na ito ang Reprint. Iyong malinis na reprint, may mga bahagi kasi ng pahina na ang mga letra ng kuwento ay dikit-dikit, may minimal na typo, pero bearable naman. Narinig ko na magkakaroon ito ng sequel, excited na ako para roon, dahil iyong huling kuwento, mas naiyak din ako dahil eager akong malaman iyong salarin pero tinapos ang akda. Kilala ko na ang may kagagawan sa huling kaso pero nandoon iyong kagustuhan ko ng resolusyon na mula sa manunulat kaya ayon, sana maituloy ang kuwento ng “Ang Nawawalang Payong” sa susunod na libro. Masaya akong sasama muli sa pag-iimbestiga ni Bree para lutasin ang pagkawala ni Deepak.
December 1, 2022
Duhat, Bocaue, Bulacan
This entire review has been hidden because of spoilers.
December 6, 2020
Ang tagal na netong nasa TBR ko pero nagpasya lang akong bilhin (o ipabili, thanks sponsor hehe) ang librong ito ng magsasara na ang visprint. Sabi nila na wag husgahan ang libro base sa cover kaya wala akong ibang pwedeng sisihin na inakala kong thriller siya hahaha. Bagaman ganoon, hindi ako nadismaya dahil maganda ang pagkakasulat at kuhang kuha ang realidad ng ating lipunan. Ang mga politiko tulad ni Kapitan, ang mga nasa laylayan ng lipunan na inaalipusta ang kapwa nilang mahihirap, ang paggamit ng Ingles bilang basehan ng estado sa buhay, ang pagmata sa mga miyembro ng lgbtqia+ at marami pang iba. Makulay ngunit maingay at masalimuot ang ating lipunan.
February 16, 2018
Pinulot ko ‘tong libro sa pag-aakalang thriller ang tema nito base sa cover art. Naka-balot ang libro sa plastic at nagmamadali ako dahil may eroplano pang nag-iintay sa’kin. Last minute buy kumbaga.
Sinimulan ang libro ng walang expectation. At nasurpresa na punong-puno pala ito ng puso. Natatawa ako ng ‘di oras. Hindi ko ineexpect ‘yun. Ang mga karakter ay madaling pakisamahan ngunit kaya ka paring surpresahin. Tinanong nung kaibigan ko kung mairerekumenda ko ba ito, ang sagot ko lang:
“The book is like someone you just want to be friends with.”
Sinimulan ang libro ng walang expectation. At nasurpresa na punong-puno pala ito ng puso. Natatawa ako ng ‘di oras. Hindi ko ineexpect ‘yun. Ang mga karakter ay madaling pakisamahan ngunit kaya ka paring surpresahin. Tinanong nung kaibigan ko kung mairerekumenda ko ba ito, ang sagot ko lang:
“The book is like someone you just want to be friends with.”
April 28, 2024
Pascual weaves short stories with overarching narratives in an exemplary manner. The social commentary within the book boldly hits close to home. The main character isn't a Mary Sue and has interesting aspects to her. Seeing her thought process and bits of her backstory truly helps reel in the reader into her world. Overall, it's an easy read, and one that is difficult to put down.
January 15, 2025
It is a powerful and haunting story about political corruption, social injustice, and the quest for truth in a society plagued by oppression. The novel's vivid characters and gripping narrative expose the harsh realities of a country on the brink of chaos. It's thought-provoking and emotionally intense.
December 18, 2018
Maganda ang pagkakasulat ng kwento. Nakakabitin sa huli. Nawawala pati karugtong 😆
Read
December 24, 2023all i can feel regarding this book is…. can these ppl pls stop calling bree her deadname. or if they “can’t” then shut up
September 30, 2025
“Kaya siguro lagi siyang nahihila sa mga pagkakataong ganito. Hinahanap niya ang mga nawawala. At lalo na para sa mga tulad niya, maraming nawawala kapag napunta na lang sa salapi ang usapan. Na marami-raming bagay din, kung tutuusin: respeto, pagmamahal, pagkakaibigan, pagtitiwala.”
Ang “Ang Nawawala” ni Chuckberry Pascual ay isang koleksiyon ng anim na magkakaugnay na maikling kuwentong sumesentro kay Bree, self-proclaimed receptionist (glorified utusan) ng Talong Punay Barangay Hall, at ang kanyang pag-iimbestiga sa mga kaso ng kung anu-anong nawawalang bagay sa barangay.
Bilang pinakamaliit na yunit na pulitikal na administrasyon sa bansa, ang mga barangay tulad ng Tatlong Punay ay nagiging representasyon ng power dynamics ng simbahan, mayayaman, at gobyerno. Mahusay ang depiksiyon nito sa libro. Buhay at pamilyar ang setting at hindi mahirap na isipin ito bilang totoong lugar. Nariyan ang kultura ng mabilis na daloy ng tsismis, mga away magkapitbahay, mga karinderyang nagiging meeting place ng mga residente, mga panrelihiyon na prusisyon at pagdiriwang, at iba pa.
Buhay din ang mga karakter. Binasa ko siya na may pagka-workplace o neighborhood sitcom dahil sa madalas nakakatawang pagkakasulat lalo na ng mga interaksyon ng tauhan. Maganda ang pagkakabuo ng karakter ni Bree, lalo sa paunti-unting pagbunyag ng kanyang kalagayan bilang maralitang lungsod at transgender.
Noong una, inakala kong magiging standard or templated ang mga kwento. May mawawala sa barangay, masasangkot si Bree sa paghahanap, at mareresolba ito. Nasimulan kong mas magustuhan ang libro noong nagkaroon na ng iba’t-ibang pagrigodon at pagdagdag ng mga elemento sa mga kuwento mula sa kung ano na ang na-establish. Paano kung wisikan ng magical realism? Paano kung si Bree ay direktang nadamay na rin sa kaso? Paano kung lumipat ang kwento paalis ng barangay? Nadaragdagan ang pag-aabang sa kung ano ang magiging itsura ng susunod na kwento.
Hindi ko masasabing na-gets ko ang lahat ng nangyari at mga nais sabihin ng libro. Ngunit isa rin mismo ito sa pinakagustuhan ko. Walang clearance ang mga bagay-bagay kaya’t naitulak ko rin ang sariling pag-isipan. Lagi kong itanong sa sarili ay ang kung ano-ano pa nga ba talaga ang nawawala sa mga kwento, sa Barangay Talong Punay at mga residente nito, higit pa sa kung ano ang hinanap at natatagpuan.
November 2, 2025
#BernardReads | BOOK REVIEW 📚
#TheVanished Stories by #ChuckberryPascual, translated by Ned Parfan
I met the author twice on book fair. I first bought the sequel book since the first one was out of stock. But by the next book fair, it was still not available so I decided to buy the translated version even though I really wanted to read the original material to have a better feel of his writing style.
I first encountered a story of him in an anthology and that was one of the stories that left a mark to me with its unique voice and themes.
The Vanished is a collection of short stories about how a Brgy. Captain masseur named Bree started her own investigative journey at her town.
The first story, although a bit silly, was insightful of present Pinoy experiences, both good and bad.
My main criticism would be the not so seamless English translations as I felt some humor were lost. It might be better to be read in Tagalog with its distinct flavor.
The second case ended so weird that I need to revisit it, maybe with the Filipino version. The author tackled cases but at the same time, showing not commentary but reality of Pinoy experience.
The third case is much longer and involves more people but Bree also involved herself maybe too much that I feel like it would bounced back to here one way or another. I just need more setup to feel the feels. It’s like reading cozy mystery but in Pinoy setting full of Marites and Kuwentong Barbero and corrupt politicians.
The fourth case, I felt like there are more coincidences than real investigations. The plot’s getting thicker.
The revelation by the middle surprised me with something I only got glimpses at the start. It was unexpected yes but not unwelcomed as it opens a lot of can of worms.
However tragic the story is, Bree not eating because of selfish barangay officials was more tragic.
The second to the last was a rollercoaster case of romance and betrayals so heartbreakingI feel like I need to feed some pigeons.
The final case delved more into the backstories of Bree and supporting characters. I wanted to know them more but this collection left me hanging. Fortunately, I already have the sequel in Filipino and I might find more things that got lost. See you, Bree.
#bookrecommendations #bookreview #akdangpinoy
#TheVanished Stories by #ChuckberryPascual, translated by Ned Parfan
I met the author twice on book fair. I first bought the sequel book since the first one was out of stock. But by the next book fair, it was still not available so I decided to buy the translated version even though I really wanted to read the original material to have a better feel of his writing style.
I first encountered a story of him in an anthology and that was one of the stories that left a mark to me with its unique voice and themes.
The Vanished is a collection of short stories about how a Brgy. Captain masseur named Bree started her own investigative journey at her town.
The first story, although a bit silly, was insightful of present Pinoy experiences, both good and bad.
My main criticism would be the not so seamless English translations as I felt some humor were lost. It might be better to be read in Tagalog with its distinct flavor.
The second case ended so weird that I need to revisit it, maybe with the Filipino version. The author tackled cases but at the same time, showing not commentary but reality of Pinoy experience.
The third case is much longer and involves more people but Bree also involved herself maybe too much that I feel like it would bounced back to here one way or another. I just need more setup to feel the feels. It’s like reading cozy mystery but in Pinoy setting full of Marites and Kuwentong Barbero and corrupt politicians.
The fourth case, I felt like there are more coincidences than real investigations. The plot’s getting thicker.
The revelation by the middle surprised me with something I only got glimpses at the start. It was unexpected yes but not unwelcomed as it opens a lot of can of worms.
However tragic the story is, Bree not eating because of selfish barangay officials was more tragic.
The second to the last was a rollercoaster case of romance and betrayals so heartbreakingI feel like I need to feed some pigeons.
The final case delved more into the backstories of Bree and supporting characters. I wanted to know them more but this collection left me hanging. Fortunately, I already have the sequel in Filipino and I might find more things that got lost. See you, Bree.
#bookrecommendations #bookreview #akdangpinoy
September 18, 2020
Sa likod ng mga kwento ng mga nawawala ay mga kwento ng mga hindi hinahanap.
Tumatawa lang ako habang binabasa ang librong ito. Yun bang mapapangiti ka tapos bigla kang parang babahing isa, dalawang beses kada linya. Parang sitcom kumbaga sa palabas.
Nakakahanga ring makapagbasa ng isang detective story na kadalasan ay seryoso pero rito ay isinulat bilang satire. Hindi lang kasi nagpapatawa ang may-akda sa kung paano kinwento ang nawawalang bangus ng isang maybahay na madalas ay mag-isa sa bahay. Gusto rin niyang mapansin ng nagbabasa ang asawa ng misis na dahilan kung bakit bangus na lang ang gusto niyang kainin: sa paniniwalang kapag namayat siya ay uuwi na nang maaga mula sa trabaho ang mister para siya ay makita.
Nang isulat ng may-akda ang kwento ng nawawalang singsing ng pinakamayamang residente sa lugar ng bida, gusto rin niyang mapansin ang mga opisyal ng barangay na madalas ay hindi mahagilap kahit dapat ay nasa barangay hall.
Sa dalawang kwentong itong nabanggit ko, hindi ang mister at mga opisyal ng barangay ang sinasabi kong "hindi hinahanap." Hindi hinanap pero sa pamamagitan ng pagkukuwento ay naibulgar ang lagay ng karaniwang pamilya kung saan wala nang oras ang mga myembro para sa isa't isa dahil kailangang kumayod. Naibulgar din ang karaniwang eksena kasangkot ang mga tinatawag na "public servant." Kapag may-kaya, bibigyan ng atensyon agad; kapag hindi, pahirapan.
Ganito lahat ang iba pang mga kwento sa libro. Nakakaaliw ang pagkukwento sa simula pero kung susuriin ay may mga tinutumbok na usapang seryoso. Pagkatapos mabasa ang lahat ng kwento, napapangiti pa rin ako na may kasamang pagbahing. Ganung tawa. Pero doon ko rin napagtanto: Hindi lang sa fiction nakikita ang mga kwentong ito, sa tunay na buhay rin.
Tumatawa lang ako habang binabasa ang librong ito. Yun bang mapapangiti ka tapos bigla kang parang babahing isa, dalawang beses kada linya. Parang sitcom kumbaga sa palabas.
Nakakahanga ring makapagbasa ng isang detective story na kadalasan ay seryoso pero rito ay isinulat bilang satire. Hindi lang kasi nagpapatawa ang may-akda sa kung paano kinwento ang nawawalang bangus ng isang maybahay na madalas ay mag-isa sa bahay. Gusto rin niyang mapansin ng nagbabasa ang asawa ng misis na dahilan kung bakit bangus na lang ang gusto niyang kainin: sa paniniwalang kapag namayat siya ay uuwi na nang maaga mula sa trabaho ang mister para siya ay makita.
Nang isulat ng may-akda ang kwento ng nawawalang singsing ng pinakamayamang residente sa lugar ng bida, gusto rin niyang mapansin ang mga opisyal ng barangay na madalas ay hindi mahagilap kahit dapat ay nasa barangay hall.
Sa dalawang kwentong itong nabanggit ko, hindi ang mister at mga opisyal ng barangay ang sinasabi kong "hindi hinahanap." Hindi hinanap pero sa pamamagitan ng pagkukuwento ay naibulgar ang lagay ng karaniwang pamilya kung saan wala nang oras ang mga myembro para sa isa't isa dahil kailangang kumayod. Naibulgar din ang karaniwang eksena kasangkot ang mga tinatawag na "public servant." Kapag may-kaya, bibigyan ng atensyon agad; kapag hindi, pahirapan.
Ganito lahat ang iba pang mga kwento sa libro. Nakakaaliw ang pagkukwento sa simula pero kung susuriin ay may mga tinutumbok na usapang seryoso. Pagkatapos mabasa ang lahat ng kwento, napapangiti pa rin ako na may kasamang pagbahing. Ganung tawa. Pero doon ko rin napagtanto: Hindi lang sa fiction nakikita ang mga kwentong ito, sa tunay na buhay rin.
February 13, 2025
Nice! Yung nabasa ko ay yung translated version, pero gusto ko rin mabasa yung original version dahil ang ganda at detalyado ng paglalarawan sa mga nangyayari. Curious ako paano ang itsura niya pag Tagalog.
Ang ganda lang din ng pagkakahubog ng komunidad ng Talong Punay - fictionalized pero alam mong nakaugat rin sa reyalidad. Angas din ng opening ni Jun Cruz Reyes - nag-build up din talaga ng excitement! Kahanga-hanga din yung paggamit ng komedya ni Sir Chuck - tamang balanse lang kaparis ng mga hindi naman ganoong nakakatawa o nakakatuwang sitwasyon pag sa totoong buhay. Pero heto tayo, masiglang dinala ni Bree sa kanyang journey bilang designated receptionist/investigator/masseuse ng Talong Punay. Pero sa kabila ng kanyang iba't ibang adventures at paghahanap ng mga nawawalang bagay/tao ay tatambad rin ang kanyang pagkompronta sa sarili at paghahanap ng kanyang identidad at pwesto sa mundong ginagalawan.
Natuwa ako doon sa conclusion ng kwento, may pagkabitin, pero natuwa ako dahil hindi ko ine-expect na ganoon isasara ang kwento. Nagsimulang very comedic, nagtapos na bittersweet. Dama mo yung pag-apaw ng mga reyalisasyon kay Bree, kahit hindi niya explicitly banggitin. Pero dahil sa pagdadala niya saatin sa kanyang paghahanap sa mga nawawala, nakikilala rin natin siya sa patuloy niyang paghahanap.
May mga kalabuan lang sakin ang ibang mga kwento, pero baka maappreciate ko rin siya pag binisita ko ulit in the future or pag nabasa ko rin yung original version.
Peyborit chapters ko ay:
The Missing Milkfish
The Abducted Angel
The Faded Face
The Abandoned Umbrella
Ang ganda lang din ng pagkakahubog ng komunidad ng Talong Punay - fictionalized pero alam mong nakaugat rin sa reyalidad. Angas din ng opening ni Jun Cruz Reyes - nag-build up din talaga ng excitement! Kahanga-hanga din yung paggamit ng komedya ni Sir Chuck - tamang balanse lang kaparis ng mga hindi naman ganoong nakakatawa o nakakatuwang sitwasyon pag sa totoong buhay. Pero heto tayo, masiglang dinala ni Bree sa kanyang journey bilang designated receptionist/investigator/masseuse ng Talong Punay. Pero sa kabila ng kanyang iba't ibang adventures at paghahanap ng mga nawawalang bagay/tao ay tatambad rin ang kanyang pagkompronta sa sarili at paghahanap ng kanyang identidad at pwesto sa mundong ginagalawan.
Natuwa ako doon sa conclusion ng kwento, may pagkabitin, pero natuwa ako dahil hindi ko ine-expect na ganoon isasara ang kwento. Nagsimulang very comedic, nagtapos na bittersweet. Dama mo yung pag-apaw ng mga reyalisasyon kay Bree, kahit hindi niya explicitly banggitin. Pero dahil sa pagdadala niya saatin sa kanyang paghahanap sa mga nawawala, nakikilala rin natin siya sa patuloy niyang paghahanap.
May mga kalabuan lang sakin ang ibang mga kwento, pero baka maappreciate ko rin siya pag binisita ko ulit in the future or pag nabasa ko rin yung original version.
Peyborit chapters ko ay:
The Missing Milkfish
The Abducted Angel
The Faded Face
The Abandoned Umbrella
July 19, 2025
Ang simple lang ng premise ng librong ito, pero ang dami at ganda ng mga kwentong inanak. May mga bagay na nawawala, kailangan alamin kung bakit, at syempre kailangang hanapin.
Mula sa simpleng mga bagay tulad ng ulam, kutsilyo, hanggang sa mga humihingang tao at kalapati, palaging may kwento sa likod ng mga naglalaho.
Hindi naman mawawala ang isang bagay kung walang kukuha o hindi ito makakaligtaan. Palaging may motibo sa likod ng bawat kilos at paglimot.
Noong una, kapansin-pansin na may formula ang bawat kabanata ng kuwento. May mawawala. Hahanapin ng bida at imbestigador na si Bree sa kanyang pakikipagusap sa ibang mga tauhan, at sa huli makakarating siya sa kasagutan.
Palagay ko nga, isinulat ng may-akda ang mga kuwento nang pabaliktad — simula muna sa wakas at paatras sa introduksyon.
Kaya nga ang totoong humali ng mga kuwentong ito ay nasa paglalakbay ni Bree mula sa hinala patungong katiyakan.
Umikot lang sa loob ng isang barangay ang librong ito. Nakakatawa at nakakatuwang basahin kasi literal na parang residente lang akong nakikitsismis sa mga kataka-takang problema ng mga kapitbahay.
Salamat sa kaibigan kong nagregalo ng librong to. Nakakaaliw nang sobra.
Mula sa simpleng mga bagay tulad ng ulam, kutsilyo, hanggang sa mga humihingang tao at kalapati, palaging may kwento sa likod ng mga naglalaho.
Hindi naman mawawala ang isang bagay kung walang kukuha o hindi ito makakaligtaan. Palaging may motibo sa likod ng bawat kilos at paglimot.
Noong una, kapansin-pansin na may formula ang bawat kabanata ng kuwento. May mawawala. Hahanapin ng bida at imbestigador na si Bree sa kanyang pakikipagusap sa ibang mga tauhan, at sa huli makakarating siya sa kasagutan.
Palagay ko nga, isinulat ng may-akda ang mga kuwento nang pabaliktad — simula muna sa wakas at paatras sa introduksyon.
Kaya nga ang totoong humali ng mga kuwentong ito ay nasa paglalakbay ni Bree mula sa hinala patungong katiyakan.
Umikot lang sa loob ng isang barangay ang librong ito. Nakakatawa at nakakatuwang basahin kasi literal na parang residente lang akong nakikitsismis sa mga kataka-takang problema ng mga kapitbahay.
Salamat sa kaibigan kong nagregalo ng librong to. Nakakaaliw nang sobra.
August 29, 2021
Madaling basahin ang Ang Nawawala. Nakalaya ang mga mambabasa nito mula sa mga komplikadong kwento, at hinayaan ang mga mambabasa na dumaloy sa makulay na kwento ni Bree. Effective at hindi naging pilit ang pag-employ ng pagpapatawa sa pagsasalaysay. Kagaya ng ibang reviews, sang-ayon ako na okay yung naging socio-political commentary itong libro.
Sa introspeksyon, may tapik sa balikat na ibinibigay ang malaman na hindi lahat ng nawawala ay nananatiling nawawala; na mahahanap mo rin ito, sa isang paraan man o iba. Madalas nag-iiwan to ng mas madami pang tanong. Katulad ni Bree, dumating rin tayo sa puntong naitanong natin sa sarili natin, "Ilan pa kayang mga bagay at tao ang nawawala... iyong hindi pa nila natutuklasan?". Likas sa tao ang magtanong, at maghanap ng mga bagay na nawawala o minsan kahit hindi naman talaga nawawala.
Siguro sa paghahanap natin ng mga bagay na labas sa ating sarili ay nahahanap din natin ang parte natin na nawawala o di kaya'y mas nakikilala ang mga sarili natin. Siguro ito rin ang naging motibasyon ni Bree.
Sa introspeksyon, may tapik sa balikat na ibinibigay ang malaman na hindi lahat ng nawawala ay nananatiling nawawala; na mahahanap mo rin ito, sa isang paraan man o iba. Madalas nag-iiwan to ng mas madami pang tanong. Katulad ni Bree, dumating rin tayo sa puntong naitanong natin sa sarili natin, "Ilan pa kayang mga bagay at tao ang nawawala... iyong hindi pa nila natutuklasan?". Likas sa tao ang magtanong, at maghanap ng mga bagay na nawawala o minsan kahit hindi naman talaga nawawala.
Siguro sa paghahanap natin ng mga bagay na labas sa ating sarili ay nahahanap din natin ang parte natin na nawawala o di kaya'y mas nakikilala ang mga sarili natin. Siguro ito rin ang naging motibasyon ni Bree.
August 21, 2024
“𝘕𝘰, 𝘛𝘦𝘥𝘥𝘺. 𝘛𝘩𝘦𝘳𝘦 𝘢𝘳𝘦 𝘢𝘭𝘴𝘰 𝘮𝘦𝘳𝘮𝘢𝘪𝘥𝘴 𝘪𝘯 𝘰𝘶𝘳 𝘣𝘢𝘳𝘢𝘯𝘨𝘢𝘺,” 𝘉𝘳𝘦𝘦 𝘢𝘯𝘴𝘸𝘦𝘳𝘦𝘥. “𝘕𝘰𝘵 𝘢𝘭𝘭 𝘮𝘦𝘳𝘮𝘢𝘪𝘥𝘴 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘵𝘢𝘪𝘭𝘴.”
Nasa huling taon ako no`n sa kolehiyo nang una kong makilala si Bree at ang mga tao sa Barangay Talong Punay. Kasagsagan noon ng pagsusulat ko sa tesis, nang makilala ko siya, at makita ko sa kaniyang danas ang sarili. Kaya nang malaman ko na isinalin ito si wikang Ingles, ganoon na lang ang excitement ko na mabasa ko ito ulit. Inaasahan ko, ang parehong karanasan, nang una kong mabasa ang aklat sa Filipino. Pero nagkamali ako, sa salin na The Vanished, parang unang beses ko muling binasa ang aklat.
Ang sabi sa akin ng isang kaibigan, ayon daw kay Walter Benjamin, ‘ang salin ang afterlife ng orihinal na akda.’ Binahagi ko kasi sa kaniya ang paghanga ko sa pagkakasalin ng mga pangungusap mula sa Filipino tungo sa Ingles. Hindi kasi siya direktang salin. Nakikita kong, may vision ang tagasalin na labas sa mambabasang Filipino ang maaaring humawak ng aklat. Iyon din ang hangad ko, para sa aklat na ito, ang posibilidad na makilala sa labas ng bansa. Gusto ko lang din ibahagi na habang binabasa ko ang aklat, nang minsang balikan ko ang table of contents, natuwa ako sa salin ng mga pamagat. Sa orihinal na aklat kasi sa Filipino may uniform na pamagat ang bawat kuwento, nagsisimula ito sa “Ang Nawawalang…” pero sa salin, marami pa lang puwedeng ibig sabihin ang “nawawala” depende sa nawawala.
Ang muling pagbabasa ng Ang Nawawala sa ibang wika, ay tila muling pag-alam, kung katulad sa una—ganoon pa rin ang dating ng kuwento sa mambabasa. Dahil nga nabanggit ko, na iba ang naranasan ko, tila bagong aklat ang dating ng The Vanished. Nahuli ako ng aklat at humanga sa angking ganda nito sa saling wika. Kung ano ang mas higit, iyon ang hindi ko masasagot. Dahil nasa panlasa iyon ng mambabasa. Para sa akin, ang aklat ni Chuckberry Pascual sa anumang wika ay may angking ganda para sa akin. Ang kagandahan ng salin ay hindi rin magiging posible kung hindi dahil sa tagasalin na si Ned Parfan. Nagkaroon tuloy ako ng interest na mabasa ang sarili niyang mga aklat na ang dalawa`y koleksyon ng tula na mayroon na akong kopya.
Kung naghahanap ka marahil ng dahilan, para muling basahin ang mga kuwento ni Bree at mga tao mula sa Barangay Talong Punay. Sana ay makatulong itong aking munting review para makapag desisyon ka kahit papano.
Nasa huling taon ako no`n sa kolehiyo nang una kong makilala si Bree at ang mga tao sa Barangay Talong Punay. Kasagsagan noon ng pagsusulat ko sa tesis, nang makilala ko siya, at makita ko sa kaniyang danas ang sarili. Kaya nang malaman ko na isinalin ito si wikang Ingles, ganoon na lang ang excitement ko na mabasa ko ito ulit. Inaasahan ko, ang parehong karanasan, nang una kong mabasa ang aklat sa Filipino. Pero nagkamali ako, sa salin na The Vanished, parang unang beses ko muling binasa ang aklat.
Ang sabi sa akin ng isang kaibigan, ayon daw kay Walter Benjamin, ‘ang salin ang afterlife ng orihinal na akda.’ Binahagi ko kasi sa kaniya ang paghanga ko sa pagkakasalin ng mga pangungusap mula sa Filipino tungo sa Ingles. Hindi kasi siya direktang salin. Nakikita kong, may vision ang tagasalin na labas sa mambabasang Filipino ang maaaring humawak ng aklat. Iyon din ang hangad ko, para sa aklat na ito, ang posibilidad na makilala sa labas ng bansa. Gusto ko lang din ibahagi na habang binabasa ko ang aklat, nang minsang balikan ko ang table of contents, natuwa ako sa salin ng mga pamagat. Sa orihinal na aklat kasi sa Filipino may uniform na pamagat ang bawat kuwento, nagsisimula ito sa “Ang Nawawalang…” pero sa salin, marami pa lang puwedeng ibig sabihin ang “nawawala” depende sa nawawala.
Ang muling pagbabasa ng Ang Nawawala sa ibang wika, ay tila muling pag-alam, kung katulad sa una—ganoon pa rin ang dating ng kuwento sa mambabasa. Dahil nga nabanggit ko, na iba ang naranasan ko, tila bagong aklat ang dating ng The Vanished. Nahuli ako ng aklat at humanga sa angking ganda nito sa saling wika. Kung ano ang mas higit, iyon ang hindi ko masasagot. Dahil nasa panlasa iyon ng mambabasa. Para sa akin, ang aklat ni Chuckberry Pascual sa anumang wika ay may angking ganda para sa akin. Ang kagandahan ng salin ay hindi rin magiging posible kung hindi dahil sa tagasalin na si Ned Parfan. Nagkaroon tuloy ako ng interest na mabasa ang sarili niyang mga aklat na ang dalawa`y koleksyon ng tula na mayroon na akong kopya.
Kung naghahanap ka marahil ng dahilan, para muling basahin ang mga kuwento ni Bree at mga tao mula sa Barangay Talong Punay. Sana ay makatulong itong aking munting review para makapag desisyon ka kahit papano.
March 11, 2020
bet ko yung pasimpleng sociopolitical commentary ng librong 'to, ang natural lang at hindi pinilit para lang magkaro'n ng makabuluhang mensahe yung libro. ta's 'di ko rin ineexpect na nakakatawa pala siya???? ilang beses akong natawa out loud, na bihirang mangyari 'pag nagbabasa ako ng mga libro. na-enjoy ko ang worldbuilding ni chuckberry pascual sa barangay talong punay, puno ng mga stereotypical na karakter pero nakakatuwang basahin. madalas 'di ko naeenjoy mga short story anthologies kemerut pero naenjoy ko 'to!! kaso nga lang minsan (semi madalas), ang anticlimactic ng mga ending, o 'di kaya naman 'di ko masyadong maintindihan.
April 9, 2021
Medyo masakit ang naging pagtatapos nito dahil tulad ni Bree, ako rin ay nagtatanong. At, iyon siguro ang takot at pagkabahala na nais iparating ng mga kwento; na tayo rin mismo ang mga nawawala sa mga hinahanap natin. Nawawala sila pero mas nawawala tayo – hindi man dahil sa pagkahayok natin sa pagkatuto, ngunit sa aktwal na proseso ng pag-iisip, pagtatanong, at mismong paghahanap. Hindi man natin mahanap ang lahat ng mga sagot bilang mga tsismoso at tsismosa ng bayan, hinahangad ng manunulat na sana'y matuto rin tayong magtanong tulad ni Bree. Ang daming nawawala at ang dami ring pinipiling mawala.
April 25, 2023
Sobrang na-enjoy kong basahin ang librong ito. Benta sa akin ang mga set up at hirit. Ayos lang din na paputol-putol ang pagbabasa dahil nakahati sa maiikling kwento ang mga kwento ng nobela. Buhay na buhay ang karakter ni Bree at ang Talung Punay. Halos pareho ang mga chika ni Mama noon na nagtrabaho rin sa barangay sa kwento rito kaya siguro mas naka-relate din ako. Pinaka nagustuhan ko ang unang kwento, at iyong may safeguard lol. Nabitin lang din ako sa ending nung huling kwento, naiwan ako sa haka
September 1, 2025
"By the end of the book, this reader was left with an aching emptiness, for it is all too clear what is missing in this literary microcosm of Filipino society: Equity and justice.
Chuckberry J. Pascual's stories resonate loudly in 2025, as the institutionalized theft by politicians and their contractors is being exposed. Would that more of us could be like Bree, whose open eyes and heart are sorely needed in this country."
Read the rest of the review at our website!
https://exlibrisphilippines.com/2025/...
Chuckberry J. Pascual's stories resonate loudly in 2025, as the institutionalized theft by politicians and their contractors is being exposed. Would that more of us could be like Bree, whose open eyes and heart are sorely needed in this country."
Read the rest of the review at our website!
https://exlibrisphilippines.com/2025/...
May 6, 2019
Aww man, I really liked this one and I didn’t expect. Outright you would think the stories are simple and direct, but you know a lot is being said about what’s going on. Social commentary ika nga nung foreword ni Jun Cruz Reyes. There seems to be magic realism involved, but the realism really balances it out. Bewilderment abound in this book and I’m entertained. Very intelligent writing but grounded in nature.
January 7, 2023
Ang Nawawala is a portrait of a small town in the eyes of Brigido or Bree, the barangay hall receptionist who unwittingly started a 'detection' career as things (and animals and people) suddenly disappear. I like the laidback tone of this novel (which is more like an interconnected story collection) and the rich characters populating the stories. However, I was not THAT hooked on the book and I felt like there was nothing to hold on to as the events pass by in a blur.
March 6, 2019
I don't speak Tagalog, I can only read it with the help of a dictionary. And Chuckberry Pascual's language is not the simplest. But this is brilliant. Chuckberry Pascual is one creative dude. Lovely details, ironic perspective. I laughed out loud many times. I immediately searched around for his previous collection of short stories, but alas, sold out and unavailable.
November 2, 2025
I like this genre. The style of Alexander Mccall Smith is what attracted me to reading the #1 detective agency series. and this feels like its in the same genre. but i gave 3 stars only because it is clear to me that this would read better in its original language. so if theres a follow up to this book id pick the original language version
Displaying 1 - 30 of 38 reviews