De Slechtnieuwsbrenger kun je omschrijven als "de memoires van een slachtofferbejegenaar". Oftewel: een maatschappelijk werker die, in naam van de politie, het overlijden van een dierbare aan zijn of haar familie meedeelt, mensen in de richting van de juiste psychische hulp duwt en opvang voor wezen moet zoeken. Filip Cauwelier doet dat in Gent en zijn boek is eigenlijk ghostwritten door zijn echtgenote.
Sommige verhalen pakken je bij de strot (zeker als er kinderen in het spel zijn), andere laten je vrij koud. Daar heeft de schrijfstijl veel mee te maken. Het eerste deel van het boek leest lekker weg, maar de tweede helft kostte flink wat moeite om te doorploeteren.
Een vreemde stijlbreuk heeft daar alles mee te maken. De eerste verhalen zijn empathisch verteld in een treffende,to-the-point, vlotte taal. Maar daarna stapt Filip - in casu: zijn vrouw - over op een droge, rapporterende stijl, met lange zinnen en jargon die zo uit een politieverslag lijken te komen. Te afstandelijk, te belerend.
Niettemin biedt De Slechtnieuwsbrenger een boeiende inkijk in de dagelijkse beslommeringen van een slachtofferbejegenaar - een job die ik (en u waarschijnlijk ook) liever aan mij voorbij laat gaan.