กล่องขาว โบชมพู

Aging Society #4

by ดวงตะวัน

ดอย อินทนนท์ ช่างภาพหนุ่มใหญ่วัยใกล้ห้าสิบ รับคำสั่งจากพ่อที่ป่วยใกล้ตายให้ไปแก้แค้นอดีตเพื่อนรัก แต่สิ่งที่เขาทำ คือไปวอแวชิดใกล้สาวใหญ่ ลูกสาวของศัตรู เจตนาน่ะหรือ? ไม่มีอะไร...ก็แค่อยาก “กวนตีน” พ่อน่ะ!
ใครๆ เรียกลูกสาวบ้านนั้นว่า “ยาย” แต่จริงๆ เธอชื่อจ๋า หรือเจียระไน ยายจ๋าหน้าจืดที่ดอยเห็น เหมือนคนที่ใช้ชีวิตอยู่แต่ในกล่องสี่เหลี่ยม มีตารางหาหมอของพ่อผู้แก่เฒ่าเป็นแผนที่นำทางชีวิต และ“ล้างตูด” บุพการีเป็นงานอดิเรก
แกล้งจีบไปมากว่าจะรู้ตัว หนุ่มใหญ่ปากไวนิสัยเสีย ก็โดนสาวใหญ่ยอดกตัญญู “ตก” เอาง่ายๆ ด้วยเสน่ห์แบบซื่อๆ ของเธอ แต่จะรักกันได้ยังไง ถ้าความแค้นกว่าสี่สิบปีของสองบ้านยังไม่คลี่คลาย
ผู้ชายร้ายๆ กับยายจ๋าหน้าจืดจำต้องร่วมมือกันสืบหาความจริง เขาลากจูงเธอออกจากกล่องสีขาวมาผจญภัยใน “แอดเวนเจอร์” โซน ขณะที่เธอกระตุกโบสีดำที่รัดหัวใจเขาออก แล้วผูกให้ใหม่...ด้วยโบสีชมพู

Genres: Novels

562 pages, ebook

Published August 10, 2022

About the author

ชื่อจริง ขวัญใจ เอมใจ
นามปากกา ดวงตะวัน (เขียนนิยาย)
ดาราราย , ดาวกระจาย (เมื่อเขียนวรรณกรรมเยาวชน)


การศึกษา
ระดับประถมศึกษา โรงเรียนศรีอุลัย
ระดับมัธยมศึกษา โรงเรียนสุวรรณารามวิทยาคม
ระดับอุดมศึกษา คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

การทำงาน
ปี 2532-2542 ทำงานเป็นนักเขียนประจำกองบรรณาธิการ นิตยสาร “สารคดี”
ปี 2536-2537 เริ่มต้นเขียนนิยายเรื่องแรก คือ ภูแสนดาว
ปี 2542 ลาออกจากงานประจำที่นิตยสารสารคดี เพื่อเขียนนิยาย
ปี 2549-ปัจจุบัน ก่อตั้งสำนักพิมพ์ของตัวเองในชื่อ “สำนักพิมพ์ดวงตะวัน” โดยมีจุดมุ่งหมายหลักคือการจัดพิมพ์นิยาย ทั้งหมดของ “ดวงตะวัน”


รางวัล
ปี 2544 ผลงานนวนิยายเรื่องแรก คือ ภูแสนดาว ได้รับรางวัลชมเชยจากการประกวดหนังสือดีเด่น ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ
ปี 2544 ผลงานวรรณกรรมเยาวชนสองเรื่องแรกที่เขียน คือ “เด็กหญิงนางฟ้า”และ “ส้มสีม่วง” ได้รับรางวัลชนะเลิศ รางวัลนายอินทร์อะวอร์ดทั้งสองเรื่อง
ปี 2545 ผลงานสารคดีเรื่อง “คนเล็กๆ” ได้รับรางวัลชมเชยจากการประกวดหนังสือดีเด่น ในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ
ปี 2547 วรรณกรรมเยาวชนเรื่อง “ดินสอสีในหิมพานต์” ได้รับรางวัลดวงดาว (จัดโดย กระทรวง ICT)
ปี 2547 วรรณกรรมเยาวชนเรื่อง “เด็กหญิงนางฟ้า” ได้รับรางวัลจากมูลนิธิหนังสือเพื่อเด็ก หรือ Thai IBBY

ผลงาน
ผลงาน นิยาย 45 เรื่อง
วรรณกรรมเยาวชน 2 เรื่อง
สารคดี 1 เรื่อง

Reviews

[YuzuChu · Rating 4 out of 5]

เห็นแก่ตัวบ้าง ไม่รักครอบครัวซักวันก็ไม่ทำให้โลกแตกหรอก

ให้ 3.5 เอาดี เนื้อเรื่องไม่ได้เฉยเมยจนต้องเป็น 3 เลย ฉันประทับใจด้วยซ้ำ แต่ช่วงท้ายก็ดันเจอจุดขัดใจจนไปไม่ถึง 4 เหมือนกัน จึงเป็น 3.5 ที่อยู่กึ่งกลางระหว่าง 2 เลขนี้อะ เอาเป็นว่าฉันปัดให้เป็น 4 นะ555 ให้คะแนนพิศวาสเรื่องความอ่านเพลิน ไม่มีจุดที่อยากพักหนังสือเลย อยากอ่านต่อให้จบ+นาน ๆ ทีเราจะเจอนิยายเรียล ๆ แบบนี้ป่าววะ ก็ต้องให้หน่อย555

พระเอกชื่อเก๋อีกละเซ็ตนี้ คือก่อนหน้านี้ฉันเคยอ่าน จรัสรัก มาก่อนเว้ย ก็ว่าชื่ออิศานนี่พีคสุดละ ปรากฏเล่มนี้พระเอกก็ชื่อดอย อินทนนท์ ไปเลย เก๋ดี555 พี่แกเป็นสายกบฏ ผู้ใหญ่มีปัญหา พ่อแม่หย่ากัน ไม่คิดรับช่วงต่อธุรกิจอะไรทั้งนั้น วันดีคืนดีพ่อบอกใกล้ตายละ อยากตายตาหลับ ไปแก้แค้นคนบ้านนี้ให้หน่อยดิ๊ อีตาดอยก็ไปให้ คือพ่อคนอื่นเป็นไงก็ช่าง ไม่สน จะแก้แค้นพ่อตัวเองนี่แหละ บ้างาน ไม่รักลูก กวนตีนพ่อหน่อยดิ๊ จีบลูกสาวบ้านศัตรูไปควงแขนให้พ่อตัวเองอกแตกตายเอาเล่น ๆ ดีกว่า แต่กลายเป็นว่าทุกอย่างดูจะมีเงื่อนงำกว่าที่คิด ไป ๆ มา ๆ พระนางเลยได้ร่วมมือกันสืบว่าเมื่อหลายปีที่แล้ว ชนวนเหตุเรื่องเงิน 2 ล้านที่หายไป พ่อใครหรือคนจากบ้านไหนกันแน่ที่ขโมยไป?

มีเรื่องนึงของคุณดวงตะวันที่ฉันให้ 5 ดาว นั่นคือเรื่อง เธอคือชีวิต ฉันรักการหย่อนคำใบ้และปริศนาที่ค่อย ๆ เฉลย ๆ ผ่าน gimmick ต่าง ๆ อย่างตั้งใจในเรื่องนั้นมาก ทีนี้ก็เลยเผลอเทียบกันโดยไม่ได้ตั้งใจ เพราะการหย่อนคำใบ้ในเรื่องนี้ดูจะเป็นสไตล์ที่ฉันชอบน้อยกว่า 2 เรื่องที่ผ่านมาเยอะเลย คงเพราะพล็อตในส่วนปริศนาของเรื่องนี้มันไม่ได้แข็งแรงมากด้วยแหละ เกิดขึ้นในสถานที่ปิด มีกันแค่ไม่กี่คน ทีนี้ปริศนาง่ายฉันไม่ว่าเลยนะ เพราะฉันชอบอ่านลีลาการหย่อนคำใบ้ระหว่างทางมากกว่า แต่กลับกลายเป็นว่าเรื่องนี้เหมือนอยู่ดี ๆ ก็มาเฉลยเอาดื้อ ๆ ในช่วงใกล้จบอะ ทั้งที่มีเวลามากมายให้เกริ่นถึงตัวละครนี้ แต่เขาดันไม่ทำ ไปเฉลยตู้มเดียวตอนท้ายซะงั้น

คงทำให้ตรงธีมนิยายสูงวัยแหละ คือแต่ละคนถึงวัยปล่อยวางละ แต่ฉันว่าสิ่งที่คนร้ายทำมันส่งผลต่อใครหลายคนมากจนไม่น่าให้อภัยหรือได้รับคำปลอบโยนเลยอะ เหตุผลและกรอบที่นักเขียนพยายามอธิบายว่ามัน lead ให้ตัวละครนี้ทำสิ่งนี้ ฉันว่ามันยังดูหนักแน่นและมีน้ำหนักไม่มากพอเพราะนักเขียนบรรยายช่วงนี้น้อยอะ เลยกลายเป็นว่าฉันยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมยึดติดแล้วยกเป็นกรอบครอบตัวขนาดนั้น พอการกระทำของคนคนนี้สร้างความฉิบหายถึงขั้นที่ว่าทำร้ายชีวิตวัยเด็กของคน ๆ นึง ทำให้เด็กอีกบ้านกลายเป็นเด็กมีปัญหา ผัวเมียที่รักมากต้องหย่าร้างกัน นี่เลยคิดว่าการมายิ้มระรื่นให้อภัยกันในตอนท้ายนี่...ไม่น่าใช่ว่ะ

ยิ่งปมของอีกคนรู้สึกว่าแบบ ไปต่อให้มากกว่านี้ได้ เสียดาย

แล้วตัวแรงกันหมดอะ พ่อพระเอกก็แรง พระเอกก็แรง เลยไม่คิดว่ามันจะจบแค่นั้นอะดิ เออ แต่ก็ช่างเหอะ ตัวละครเขาให้อภัยกันเองละ แล้วฉันเป็นใครถึงกล้าไปตั้งคำถามว้า555

พระเอกกวนตีนพ่อแม่ได้ใจฉันมาก555 ชอบคำพูดคำจาตอนพระเอกคุยกับแม่ น่ารักดี ความ contrast ของภาพลักษณ์ห่าม ๆ ผิดกับตัวจริงอีกด้านของพระเอกนี่ก็น่าเอ็นดูแถมเข้าใจได้ ป๋าแกเห็นลุย ๆ แบบนี้ก็แอบมีความคุณชายอะเนอะ ส่วนนางเอกเป็นคนที่ฉันนับถือใจมาก ดูแลพ่อมาตลอด 10 ปี ทำให้ทุกอย่าง ยิ่งไอ้ซีนมีพี่ชายเข้าฉากทีไรคือฉันอยากกรี๊ด พ่อก็อวยลูกชายคนโตว่ารับราชการ เบิกค่ารักษาได้ มาเยี่ยมไม่บ่อยแต่อุ่นใจ พี่ก็ดุน้องว่าดูแลพ่อยังไง โห อ่านแล้วใจเต้นเริ่มมีน้ำโห ยิ่งพ่อปกป้องลูกชายแต่ไม่แยแสลูกสาวที่ดูแลมาตลอดหลายปี ฉันยิ่งแบบ ฮือออ เรียลว่ะ เรียลเกิน 😭😭 สังคมแถวบ้านยอดฮิต คนดูแลคนป่วยตลอดเวลาเหมือนไม่มีไรดีเลย แต่คนที่นาน ๆ มาทีคือดีหมด ประเสริฐทุกอย่าง!!

นั่นแหละ กลายเป็นว่าช่วงท้ายมีหลายซีนหลายเหตุผลที่พยายามส่งให้ตัวละครมีมูลเหตุในการกระทำเรื่องเลวร้าย แต่มันทำฉันขมวดคิ้วอะ ซีนทะเลาะกับพ่อที่ควรระเบิดพลังความอัดอั้นของนางเอกที่เก็บไว้มาตลอด ก็ยังรู้สึกไม่สุด ไม่สาสมกับสิ่งที่พ่อทำร้ายจิตใจลูกแบบเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่สม่ำเสมอจนมันสะสมมาตลอดหลายปี ปัญหากับปริศนา บทจะคลี่คลายก็คลี่คลายเอาง่าย ๆ เลย บางจุดก็ขาดการบรรยายเพิ่มเติมจนไม่อินกับฉากนั้นเท่าที่ควร

ส่วนอิพี่ชายที่ชื่อจั๊กนี่ก็จั๊กแล่วสมชื่อ สนแต่ตัวเอง คนอื่นเป็นไงก่ะซ่างพ่อซ่างแม่มันเถาะ555

แบบ บางซีนฉันว่าตัวละครไม่ควรส่งพลังหรือระเบิดอารมณ์มาแค่นี้อะ ถึงจะเกริ่นว่าทุกคนมีกล่อง มีกรอบครอบไว้ แถมอายุอานามก็ถึงวัยปล่อยวางแล้ว แต่ดูอย่างอีตาป๋าดอยสิ พี่แกก็ยังไม่ปล่อยวางบางเรื่องเลย เลยรู้สึกว่าบางซีนควรทะเลาะให้ใหญ่โต บรรยายท่าทางและความรู้สึกแบบจัดหนักจัดเต็ม หรือไม่ก็ตัดขาดสัมพันธ์ไปเลยดูจะเหมาะสมกว่าน่ะค่ะ บางจุด playsafe ไปนิดนึง แต่บางทีนี่ก็อาจเป็นกรอบและกล่องที่ฉันหยิบมาครอบตัวเองแค่คนเดียวก็ได้ ว่าตัวละครควรจะทำแบบนี้ ๆ ซึ่งก็แล้วแต่จะพิจารณาค่ะ กล่องใครกล่องมันอะเนอะ

โดยเฉพาะซีนระเบิดอารมณ์ใส่คนแก่ คือเข้าใจว่ามันมาเรียล ๆ เลยขอโทษนางเอกได้แค่นี้ แต่อีกใจก็แบบ เห้อ อยากได้ความสะใจว่ะ ขออีก ลูกสาวรักพ่อขนาดนี้ พอเห็นพ่อทำแบบนี้ฉันก็ซึม555 แต่เอาจริงพ่อนางเอกถือว่าเป็นคนแก่ที่ไม่ค่อยดื้อมากอยู่นะ

ส่งท้าย แต่ฉันดีใจที่ได้อ่านเรื่องนี้นะ ชอบอยู่แล้วกับเรื่องราวความรักและสารพันปัญหาในวัย 40 50 60 เนี่ย เอาเป็นว่า เป็นกำลังใจให้คุณนักเขียนสร้างสรรค์ผลงานอีกนะคะ

[Natt · Rating 4 out of 5]

อินทนนท์ วัยใกล้ 50 ปี รับคำสั่งพ่อให้มาแก้แค้นเพื่อนพ่อ ... คนนอกกรอบอย่างเขาจึงเข้ามาใกล้ชิดกับเจียระไน สาวใหญ่วัยใกล้ 50 ปี ลูกสาวของเพื่อนพ่อ เจ้าของร้านคุณยาย express
ความคับแค้นใจเรื่องเงินสองล้านที่หายไปของคนรุ่นพ่อ ทำให้คนรุ่นลูกทั้งสองร่วมมือกันค้นหาความจริง ที่ลึก ๆ แล้วพ่อทั้งสองมีผู้ต้องสงสัยในใจที่ไม่กล้าขุด ...
ความใกล้ชิดของหนุ่มใหญ่ ฉีดกล่อง ฉีกกรอบในการดำเนินชีวิตของสาวใหญ่ที่โลกทั้งใบหมุนรอบตัวพ่อ ... ความรักของคนรุ่นใหญ่ ไม่ช้า รักแล้ว รักเลย ลุยเลย ...และความลับสี่สิบปีที่คลี่คลาย ก็ทำให้ "ครอบครัว" ที่แบกอะไรต่อมิอะไรให้ปล่อยวาง และกลับมาเป็นสุขอีกครั้ง
นิยายชุด Aging Society อ่านในวัยนี้ รู้สึกใกล้ตัวมาก ความรู้สึกที่ว่า "เราคือนางเอก" ชัดเจนกว่าเมื่ออ่านนิยายรักสมัยสาว ๆ แม้ตัวละครในเรื่องจะมีวัยใกล้เคียงคนอ่านกผ้ตามที ...อ่านเป็นเพราะการอยู่กับครอบครัวที่มีคนแก่มาแต่เล็กแต่น้อย มันทำให��เราอินเป็นพิเศษก็เป็นได้

[Saisamphan K. · Rating 5 out of 5]

"กล่องขาว โบชมพู" -- เป็นเรื่องที่ชอบมาก ทั้งภาษาเขียน การเล่าเรื่อง ความตลกโป๊กฮาของตัวละคร และด้วยอายุของคนอ่านด้วยละ ที่รู้สึกอ่านแล้วใช่ มุมมองแบบคนเข้าใจชีวิต เช่นเดียวกับที่นักเขียนนำเสนอ .. ทั้งนี้ยังแต่ไม่มีเวลาเขียนรีวิว คงต้องอ่านซ้ำและเขียนถ่ายทอดออกมาดี ๆ .. ให้สมกับผลงานที่ดี ☺

ดีงามค่ะ ... กรอบไม่ได้มีไว้ครอบใคร ... พระเอก-นางเอก 49 คนอ่านก็ 49 ค่ะ รู้สึกเข้าใจคำว่ากล่องที่ครอบเราไว้ .. มีคำถามมากมายที่ 'เอ๊ะ' กับแม่กับยาย .. แต่คนสองคนนี้ก็ไม่อยู่แล้ว .. ก็เหมือนกรอบที่เคยครอบเราก็หายไป .. เหลือแต่เรานี่ล่ะ .. ที่จะไม่เอากรอบไปครอบใครอีกต่อ ... ขอบคุณคุณดวงตะวันนะคะ .. ได้อ่าน Message ดี ๆ ที่ต้องการสื่อให้คนวัย 49 ได้เอ๊ะกับชีวิตอีกครั้ง 😊 (อยากบอกอ่านงานเขียนของดวงตะวันเป็นเล่มที่ 2 ซึ่งห่างจากเล่มที่ 1 ไม่ถึง 7 วัน อ่านแล้วรู้สึกชอบในหลาย ๆ อย่าง เล่มที่ 3 จะตามมาค่ะ) 📖