What do you think?
Rate this book
Ostatni dzień na Ziemi
W walentynki 2008 roku na Northern Illinois University Steve Kazmierczak zabił i ranił kilkadziesiąt osób, po czym popełnił samobójstwo. A przecież był bardzo dobrym studentem, nagrodzonym przez dziekana. Jak to się mogło stać?
David Vann, autor czterech wydanych po polsku i mających swoich wiernych czytelników powieści, Legenda o samobójstwie, Brud, Halibut na Księżycu i Komodo, otrzymał pełen dostęp do obejmujących półtora tysiąca stron akt policyjnych, e-maili, wyników badań, intymnych zwierzeń i historii rodziny zamachowca z NIU, by przeprowadzić dziennikarskie śledztwo dla pisma „Esquire”. Dzięki temu udało mu się dotrzeć do informacji o człowieku, który, jak się wydawało, przez pięć lat studiów prowadził niemal zupełnie anonimowe życie, ponieważ nie zapisał się w pamięci kolegów czy wykładowców niczym szczególnym. Okazało się jednak, że to, które wiódł wcześniej, było wypełnione skrupulatnym przygotowywaniem się do dokonania zamachu terrorystycznego. Tak powstał jeden z najlepiej udokumentowanych portretów masowych zabójców, jaki do tej pory opublikowano w formie książkowej.
Ostatni dzień na Ziemi to nie tylko historia zamachowca z NIU, to również opowieść o broni obecnej w rodzinie autora od jego wczesnego dzieciństwa. O przerażającej i prawdziwej Ameryce, w której dostęp do broni palnej wciąż pozostaje zaskakująco łatwy. Książka – laureatka AWP Nonfiction Award – to niełatwa, ale wciągająca lektura, napisana z typową dla Vanna swadą i fabularnym zacięciem, będąca jednocześnie przykładem najwyższej klasy literatury niefikcjonalnej.
Misternie skonstruowana relacja z osuwania się w mordercze szaleństwo.
Kirkus Reviews
David Vann, autor czterech wydanych po polsku i mających swoich wiernych czytelników powieści, Legenda o samobójstwie, Brud, Halibut na Księżycu i Komodo, otrzymał pełen dostęp do obejmujących półtora tysiąca stron akt policyjnych, e-maili, wyników badań, intymnych zwierzeń i historii rodziny zamachowca z NIU, by przeprowadzić dziennikarskie śledztwo dla pisma „Esquire”. Dzięki temu udało mu się dotrzeć do informacji o człowieku, który, jak się wydawało, przez pięć lat studiów prowadził niemal zupełnie anonimowe życie, ponieważ nie zapisał się w pamięci kolegów czy wykładowców niczym szczególnym. Okazało się jednak, że to, które wiódł wcześniej, było wypełnione skrupulatnym przygotowywaniem się do dokonania zamachu terrorystycznego. Tak powstał jeden z najlepiej udokumentowanych portretów masowych zabójców, jaki do tej pory opublikowano w formie książkowej.
Ostatni dzień na Ziemi to nie tylko historia zamachowca z NIU, to również opowieść o broni obecnej w rodzinie autora od jego wczesnego dzieciństwa. O przerażającej i prawdziwej Ameryce, w której dostęp do broni palnej wciąż pozostaje zaskakująco łatwy. Książka – laureatka AWP Nonfiction Award – to niełatwa, ale wciągająca lektura, napisana z typową dla Vanna swadą i fabularnym zacięciem, będąca jednocześnie przykładem najwyższej klasy literatury niefikcjonalnej.
Misternie skonstruowana relacja z osuwania się w mordercze szaleństwo.
Kirkus Reviews
272 pages, Paperback
First published October 15, 2011
11 people are currently reading
465 people want to read
About the author
David Vann
46 books653 followersPublished in 19 languages, David Vann’s internationally-bestselling books have won 15 prizes, including best foreign novel in France and Spain and, most recently, the $50,000 St. Francis College Literary Prize 2013, and appeared on 70 Best Books of the Year lists in a dozen countries. He has written for the Atlantic Monthly, Esquire, Outside, Men’s Health, Men’s Journal, The Sunday Times, The Observer, The Guardian, The Sunday Telegraph, The Financial Times, Elle UK, Esquire UK, Esquire Russia, National Geographic Adventure, Writer’s Digest, McSweeney’s, and other magazines and newspapers. A former Guggenheim fellow, National Endowment for the Arts fellow, Wallace Stegner fellow, and John L’Heureux fellow, he is currently a Professor at the University of Warwick in England and Honorary Professor at the University of Franche-Comté in France.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 65 reviews
February 12, 2024
Dobrze się czyta ale co z tego skoro nie da się rozróżnić kiedy kończą się fakty a zaczyna zmyślanie autora.
Autor twierdzi, że miał dostęp do akt sprawy, które liczą 1500 stron, a jednak dał radę na niecałych 300 książki połowę poświęcić sobie. Sili się na obiektywizm, a jednak bardzo mocno daje odczuć co myśli o danej sytuacji, osobie, wypowiedzi, działaniu, daje znać o swojej opinii do tego stopnia, że bardzo wyraźnie widać błędy poznawcze, które doprowadziły go do błędnych wniosków. Przykładowo, zdaje się nie rozumieć, że korelacja to nie przyczynowość. Dodatkowo opinie autora są wyrażane jak by to były "prawdziwe fakty", co wypada wręcz komicznie.
Szczególnie żenujące są bieda analizy korespondencji zamachowca i jego przyjaciół.
Szczerze to mogłam sobie odpuścić czytanie tej książki po zdaniu, że jest to reportaż kreatywny (polska szkoła reportażu vibe). Ostatecznie uważam, że trzeba tę książkę traktować jako fikcję.
Autor twierdzi, że miał dostęp do akt sprawy, które liczą 1500 stron, a jednak dał radę na niecałych 300 książki połowę poświęcić sobie. Sili się na obiektywizm, a jednak bardzo mocno daje odczuć co myśli o danej sytuacji, osobie, wypowiedzi, działaniu, daje znać o swojej opinii do tego stopnia, że bardzo wyraźnie widać błędy poznawcze, które doprowadziły go do błędnych wniosków. Przykładowo, zdaje się nie rozumieć, że korelacja to nie przyczynowość. Dodatkowo opinie autora są wyrażane jak by to były "prawdziwe fakty", co wypada wręcz komicznie.
Szczególnie żenujące są bieda analizy korespondencji zamachowca i jego przyjaciół.
Szczerze to mogłam sobie odpuścić czytanie tej książki po zdaniu, że jest to reportaż kreatywny (polska szkoła reportażu vibe). Ostatecznie uważam, że trzeba tę książkę traktować jako fikcję.
February 2, 2024
1,5/5
Od czego by tu zacząć...
Ten "reportaż" to połączenie "Pamięci ciała. Przemoc seksualna, morderstwo i kara" Alexy Marzano-Lesnevich i książek Ryana Greena o mordercach - w prawdziwe wydarzenia wciśnięte własne historie, a tam gdzie są luki wymyślanie prawdopodobnych zdarzeń. Na takie twory pojawiła się nowa nazwa "kreatywna literatura faktu".
Autor "otrzymał pełen dostęp do obejmujących półtora tysiąca stron akt policyjnych, e-maili, wyników badań, intymnych zwierzeń i historii rodziny zamachowca z NIU, by przeprowadzić dziennikarskie śledztwo dla pisma Esquire" ale stworzył z tego książkę mającą niecałe 300 stron, spora część to domysły w które wierzy tylko on i gdzie 1/3 odnosi się do niego samego. Spodziewałam się, że po tak małej ilości stron dostanę same konkrety, kondensację treści akt.
Vann ciągle rozgrzebuje temat samobójstwa ojca, poruszany już tyle razy w jego książkach. To doświadczenie, utwierdziło go przekonaniu, że może się wypowiadać niemal jak ekspert w sprawie Stevena Kazmierczaka. Jego ton jest wszechwiedzący, nawet pogardliwy. Nie robi analizy, studium przypadku, tylko zadaje bezsensowne pytania lub ocenia innych. Najbardziej tych którzy według niego powinni od razu zauważyć że dojdzie do tragedii. Żeby to było takie proste. W żadnym wypadku nie jest bezstronny, obiektywny. Sam jest na pierwszym planie. To jego podejrzenia, strachy, uprzedzenia poznajemy jako pierwsze, a nie osoby która miała być głównym bohaterem. Próbuje nam też wciskać do głowy swoje prawdy, swoje zdanie na temat np. wiary, wojska, broni, leków i odnosi je do sytuacji Steve'a. Stąd mnóstwo domysłów, totalnie niepotwierdzonych informacji, wydawanie wyroków bez argumentów.
Po raz kolejny jestem na nie dla kreatywnej czy fabularyzowanej literatury faktu. Dla mnie to utwory bezwartościowe, bo powściągliwość i analityka liczą się dla mnie bardziej niż jakieś megalomańskie zapędy.
Od czego by tu zacząć...
Ten "reportaż" to połączenie "Pamięci ciała. Przemoc seksualna, morderstwo i kara" Alexy Marzano-Lesnevich i książek Ryana Greena o mordercach - w prawdziwe wydarzenia wciśnięte własne historie, a tam gdzie są luki wymyślanie prawdopodobnych zdarzeń. Na takie twory pojawiła się nowa nazwa "kreatywna literatura faktu".
Autor "otrzymał pełen dostęp do obejmujących półtora tysiąca stron akt policyjnych, e-maili, wyników badań, intymnych zwierzeń i historii rodziny zamachowca z NIU, by przeprowadzić dziennikarskie śledztwo dla pisma Esquire" ale stworzył z tego książkę mającą niecałe 300 stron, spora część to domysły w które wierzy tylko on i gdzie 1/3 odnosi się do niego samego. Spodziewałam się, że po tak małej ilości stron dostanę same konkrety, kondensację treści akt.
Vann ciągle rozgrzebuje temat samobójstwa ojca, poruszany już tyle razy w jego książkach. To doświadczenie, utwierdziło go przekonaniu, że może się wypowiadać niemal jak ekspert w sprawie Stevena Kazmierczaka. Jego ton jest wszechwiedzący, nawet pogardliwy. Nie robi analizy, studium przypadku, tylko zadaje bezsensowne pytania lub ocenia innych. Najbardziej tych którzy według niego powinni od razu zauważyć że dojdzie do tragedii. Żeby to było takie proste. W żadnym wypadku nie jest bezstronny, obiektywny. Sam jest na pierwszym planie. To jego podejrzenia, strachy, uprzedzenia poznajemy jako pierwsze, a nie osoby która miała być głównym bohaterem. Próbuje nam też wciskać do głowy swoje prawdy, swoje zdanie na temat np. wiary, wojska, broni, leków i odnosi je do sytuacji Steve'a. Stąd mnóstwo domysłów, totalnie niepotwierdzonych informacji, wydawanie wyroków bez argumentów.
Po raz kolejny jestem na nie dla kreatywnej czy fabularyzowanej literatury faktu. Dla mnie to utwory bezwartościowe, bo powściągliwość i analityka liczą się dla mnie bardziej niż jakieś megalomańskie zapędy.
March 10, 2013
After having read some of the negative reviews of this book I just wanted to point out that from the very beginning this book calls itself a work of "creative nonfiction", which seems to me to indicate that the book lies somewhere between fiction and nonfiction. I would agree with some of the other critics who said this book was "irresponsible" if in fact it the book tried to sell itself as purely nonfiction or investigative journalism. I think it is very clear that this is not an objective journalistic account of the life of Steven K. and the events that he unleashed, and that the author has indeed inserted his own interpretation of the characters and events that shape this book. I also don't agree that the author necessarily blames horror movies, video games, Marilyn Manson, Nietzsche, or even libertarianism for what happened, but is simply pointing out that these were in fact influential in shaping Steven's identity.
I myself may not be able to be an impartial critic of this book, as I myself have strong ties to the event. I grew up in DeKalb and graduated from NIU (though four years after the killings). My father is a retired NIU professor, and Steven was a student of his. The day after the shootings I received a distraught phone call from who I believe was Steven's father trying to reach Jessica Baty, who apparently shared a similar phone number to mine. The man on the phone sounded hurt and confused and left several messages on my voice-mail expressing how hurt and confused he felt, wanting to talk to Jessica to make some sense of what happened. As intriguing as these voice-mails were, I chose to call the man back and let him know that I was not the person he was trying to reach. I'm kind of surprised that the FBI or local police didn't try to contact me. Also, one of my friends who is named in the book was in that auditorium when it all went down, though he and I have never discussed the events that occurred.
So for those of us who have been directly affected by the tragedy, this book offers probably the best insight into the question of "why" this terrible event happened. Steve's hard drive and SIM card, which might have provided some answers are most likely gone forever, and the only person who may know more answers (J.B.) isn't talking. I see she has recently participated in a "Out of the Darkness" community walk for the American Foundation for Suicide Prevention, and posted a picture of her and Steve on the "donor drive" page, soliciting donations like a walk for cancer or starvation.
(http://afsp.donordrive.com/index.cfm?...)
My point is that everyone affected by a tragedy like this is looking for answers, and David's book may be the best thing we will ever get.
Another thing that I would like to point out was that David himself did not choose to write about this event, his editor at Esquire assigned the project to him, and he has stated that he would never want to do a similar project ever again. I think the introspection of comparing his own life to the life of the killer was courageous and probably required a lot of soul-searching. I don't think this guy is some asshole crime writer who is trying to capitalize on tragic events, I truly believe that he is a thoughtful and caring individual, despite any flaws in the integrity of the writing. And despite what you may feel about the ethics of writing a work of "creative nonfiction" where the author may be presumptuous about his conclusions, I think it would be hard to argue that the author did not write a compelling, page-turning and emotionally visceral portrait of a very disturbed mind and the pain he inflicted upon so many people, the dead as well as the living.
I myself may not be able to be an impartial critic of this book, as I myself have strong ties to the event. I grew up in DeKalb and graduated from NIU (though four years after the killings). My father is a retired NIU professor, and Steven was a student of his. The day after the shootings I received a distraught phone call from who I believe was Steven's father trying to reach Jessica Baty, who apparently shared a similar phone number to mine. The man on the phone sounded hurt and confused and left several messages on my voice-mail expressing how hurt and confused he felt, wanting to talk to Jessica to make some sense of what happened. As intriguing as these voice-mails were, I chose to call the man back and let him know that I was not the person he was trying to reach. I'm kind of surprised that the FBI or local police didn't try to contact me. Also, one of my friends who is named in the book was in that auditorium when it all went down, though he and I have never discussed the events that occurred.
So for those of us who have been directly affected by the tragedy, this book offers probably the best insight into the question of "why" this terrible event happened. Steve's hard drive and SIM card, which might have provided some answers are most likely gone forever, and the only person who may know more answers (J.B.) isn't talking. I see she has recently participated in a "Out of the Darkness" community walk for the American Foundation for Suicide Prevention, and posted a picture of her and Steve on the "donor drive" page, soliciting donations like a walk for cancer or starvation.
(http://afsp.donordrive.com/index.cfm?...)
My point is that everyone affected by a tragedy like this is looking for answers, and David's book may be the best thing we will ever get.
Another thing that I would like to point out was that David himself did not choose to write about this event, his editor at Esquire assigned the project to him, and he has stated that he would never want to do a similar project ever again. I think the introspection of comparing his own life to the life of the killer was courageous and probably required a lot of soul-searching. I don't think this guy is some asshole crime writer who is trying to capitalize on tragic events, I truly believe that he is a thoughtful and caring individual, despite any flaws in the integrity of the writing. And despite what you may feel about the ethics of writing a work of "creative nonfiction" where the author may be presumptuous about his conclusions, I think it would be hard to argue that the author did not write a compelling, page-turning and emotionally visceral portrait of a very disturbed mind and the pain he inflicted upon so many people, the dead as well as the living.
June 11, 2024
David Vann to jeden z moich ulubionych pisarzy, uwielbiam jego powieści, więc byłam ciekawa, jak sprawdzi się w non-fiction. „Ostatni dzień na Ziemi” (tł. Dobromiła Jankowska) to reportaż o strzelaninie, która miała miejsce w walentynki 2008 roku na Northern Illinois University.
Vann dostał pełen dostęp do akt policyjnych, e-maili, rozmów z bliskimi. Ale to nie jest skrupulatny reportaż z zamachu, a próba przybliżenia sylwetki zamachowcy Steve’a Kazmierczaka i zrozumienia jego życia. Próba odpowiedzi na pytanie, co skłoniło bardzo dobrego studenta do dokonania zamachu na uniwersytecie, na który uczęszczał? Dlaczego student, który otrzymał nagrodę dziekana, zabija i rani kilkadziesiąt osób?
Ale Vann jak to Vann, nawet w reportażu o strzelaninie wplata wątki ze swojego życia i wspomina swoje dzieciństwo. Jego ojciec popełnił samobójstwo, gdy David był trzynastolatkiem. Vann podjął się próby napisania tego reportażu, bo: „(…) zastanawiałem się, czy Steve pomógłby mi pokazać, dlaczego czasami wygrywa w nas to, co najgorsze. Dlaczego ostatecznie ja nikogo nie skrzywdziłem? Jak udało mi się uciec przed przeznaczeniem, dlaczego jemu się nie powiodło?”.
Gdyby nie nazwisko autora i wydanie jej przez Pauzę, myślę, że na pewno bym po ten tytuł nie sięgnęła, bo to zdecydowanie nie moja tematyka. Bardzo obawiałam się tego reportażu, ale ostatecznie jestem zadowolona z lektury. Dla mnie była bardzo smutna i przejmująca, a rozdział z samej strzelaniny - przerażający. Choć mam wrażenie, że część osób może być rozczarowana, że nie jest to skrupulatny reportaż, a sam autor jest w nim bardzo widoczny i chyba też nie do końca bezstronny?
Polecam sięgnąć po „Ostatni dzień na Ziemi” i poznać Vanna w nowym wydaniu.
Vann dostał pełen dostęp do akt policyjnych, e-maili, rozmów z bliskimi. Ale to nie jest skrupulatny reportaż z zamachu, a próba przybliżenia sylwetki zamachowcy Steve’a Kazmierczaka i zrozumienia jego życia. Próba odpowiedzi na pytanie, co skłoniło bardzo dobrego studenta do dokonania zamachu na uniwersytecie, na który uczęszczał? Dlaczego student, który otrzymał nagrodę dziekana, zabija i rani kilkadziesiąt osób?
Ale Vann jak to Vann, nawet w reportażu o strzelaninie wplata wątki ze swojego życia i wspomina swoje dzieciństwo. Jego ojciec popełnił samobójstwo, gdy David był trzynastolatkiem. Vann podjął się próby napisania tego reportażu, bo: „(…) zastanawiałem się, czy Steve pomógłby mi pokazać, dlaczego czasami wygrywa w nas to, co najgorsze. Dlaczego ostatecznie ja nikogo nie skrzywdziłem? Jak udało mi się uciec przed przeznaczeniem, dlaczego jemu się nie powiodło?”.
Gdyby nie nazwisko autora i wydanie jej przez Pauzę, myślę, że na pewno bym po ten tytuł nie sięgnęła, bo to zdecydowanie nie moja tematyka. Bardzo obawiałam się tego reportażu, ale ostatecznie jestem zadowolona z lektury. Dla mnie była bardzo smutna i przejmująca, a rozdział z samej strzelaniny - przerażający. Choć mam wrażenie, że część osób może być rozczarowana, że nie jest to skrupulatny reportaż, a sam autor jest w nim bardzo widoczny i chyba też nie do końca bezstronny?
Polecam sięgnąć po „Ostatni dzień na Ziemi” i poznać Vanna w nowym wydaniu.
August 28, 2012
If I feel the need to compose a brutally honest review, I prefer to start with the good, wherever possible. To that end, I rarely broke stride while reading David Vann's “Last Day On Earth”. It was genuinely captivating, and Vann's rather unique – if presumptuous – approach to the narrative made the life and death of Steven Kazmierczak feel very personal to me. I think this is an achievement worth noting, given that there are absolutely no images to accompany the interior text – something readers have come to expect and possibly depend upon in this genre, often to their detriment.
That said, this subset of non-fiction (i.e., true crime, and not the lurid, tabloid variety) requires a rigor and a restraint that Vann does not possess, even in tiny amounts. Writing about real events – and more importantly, real people – carries an enormous weight of responsibility. Vann's writing makes it simultaneously clear that he feels more than confident he is up to the task, when in actuality, he is anything but.
This could stem from the fact that this is an Esquire article that grew into a slim book. The narrative required to capture the fleeting interest of a magazine reader lends itself to conjecture, gossip, distortions and sweeping generalizations, all for the sake of keeping the reader from tossing the disposable periodical aside.
Vann was apparently tapped to write the article by Esquire due to the critical success of his (mostly) autobiographical novel on his father's suicide, entitled “Legend Of A Suicide: Stories”. (I read this just prior to “Last Day On Earth”, and after a short respite, I'll soon read Vann's novel, “Dirt”.) This book is described by the publisher as “the most complete portrait we have of any school shooter”, which is a distant cry from the truth.
As a reader, I found the book to be at least as revealing about Vann himself, and in ways he almost certainly did not intend. Vann does intend for the reader to come to know him, as he injects himself and his personal history into the text frequently and awkwardly. It's not that his own history has no place of merit in the decision to write the story of Steven Kazmierczak; it does. But that place would've been much more appropriately relegated to observations and sentiments confined to an introduction and an epilogue. However, to do so would've limited Vann's deep desire to 'riff' on his subjects, his perceptions of people who were interviewed and people who were not, his opinions on things with which he admittedly hasn't an iota of experience...but won't hesitate to present himself as an authority, both in text and in tone.
I can't count the number of times I laughed aloud in incredulousness over the arrogance, the cheek! - of this author. Vann truly believes – based on nothing more than his own opinion – that he correctly deduced the day Kazmierczak decided to commit the mass shooting at NIU! (I'll bet the FBI would be able to put that superlative mind of Mr. Vann's to excellent use – imagine the advantages a team of crime-solvers would have with him in their arsenal!) He has robust feelings on the subject of medication for depression (which he's never taken), speculations that multiple ATF reports were illegally altered based solely on his opinions about a 'more likely' rifle Kazmierczak would've surely carried, racism and racists, violence as a predictable result of first-person shooter video games, the U.S. military, popular music and a deep and obvious antipathy for religion.
The use of the phrase “only God knows” and the word “immaculate” in two separate communications – both utterly unrelated to religion or matters of faith - Kazmierczak had with two separate people over time is, in Vann's opinion, evidence that Kazmierczak is unwittingly returning to the guilt-ridden Catholic roots of his mother. In addition, we learn that his (horrible, in Vann's opinion) mother was on the fleshy side and liked horror movies, and she struggled and (gasp!) made mistakes in trying to cope with her son's mental illness over the years. For this and little else, Vann happily indicts a woman who can't possibly defend herself – she died approximately 16 months before the NIU shooting took place. Multiple other people are admonished roundly with nothing more than the author's say-so.
The author obviously takes the words of certain interviewees as Gospel (Whoops! Sorry, Mr. Vann proclaims his atheism pointedly in the book and might bristle at my choice of words!) while discounting and denigrating the statements of others. The author notes the wide discrepancies in the survivors' witness accounts over certain details, but it doesn't seem to occur to him that the memories of every person Kazmierczak knew will, inevitably, be inaccurate and incomplete in one way or another. He reserves a special vitriol for Jessica Baty, without ever fully explaining why - or better yet, not allowing his personal impression of an interviewee to come into play, at all.
I also question many of the statements presented by the author as facts: how, for instance, does Vann know that Kazmierczak slammed his childhood pet into the wall of the shed when (according to the book) no one was there to witness it that day? This is but one example of sloppy writing - when it comes to an account of real-life events, the reader should know the sources for documenting events of note. My guess is that he conjectured that it happened that day because an interviewee said he'd seen Kazmierczak abuse the dog in the past, but does that give the author license to create scenarios and present them as plain fact? How does the author know about supposed sexual encounters with men - did it come from police reports? Medical files? Interviews with a specific person? We don't know. We are told early on that Vann had unprecedented access to the complete, 1,500 page case file and thereafter given absolutely NO background about the wellspring of all kinds of pertinent information. Without that, how can any responsible reader not question the veracity of many of these claims? Telling me you had access to the case file and leaving it at that is simply not good enough. It is my opinion that Vann chose to avoid writing the story in a substantiated, disciplined fashion so as to allow for his personal feelings and invective to take center stage.
Vann weaves outrageous statements throughout the narrative, including doozies like these:
"In the Army, Steve's not supposed to question anything. If you think about right or wrong, if you worry about morality or ethics or who you are or who they are, this could slow your trigger finger. It could break the chain of command. It could get your buddies killed, and it's mutiny, treason, traitorous. Don't think. Just kill when you're ordered to kill."
"Cho killed thirty-two people, wounded another twenty-three, then killed himself before police arrived. The deadliest rampage by a single gunman in U. S. history, and the whole thing was just stupid. There's nothing cool or interesting about Cho's 'methodology.' Buy a Glock 19, buy some extra clips, walk up to a classroom and shoot people. We still have nothing in place to stop anyone from doing this. It's an American right."
"The reference to God is interesting, too. It's less than five months now until his shooting, and Steve is reverting back to who he was in junior high, his mother and her Catholicism a part of that." (This, in reference to an apology note Kazmierczak wrote wherein he writes near the end of the note, "I am ashamed that this happened, but only God knows why it happened.")
"The word immaculate must reach back somehow to his mother, to that Catholic upbringing." (This, in reference to Kazmierczak pondering in an e-mail, "What is the perfect, most immaculate life attainable by someone?" As if non-Catholics don't use the word 'immaculate', too?)
"Like many other racists, Steve and Kelly don't know they're racist, don't realize how often they threaten violence, and are distracted by sex."
"As idiotic as it sounds, this is the real basis for the pro-gun lobby in America: right-wing libertarian paranoia that the federal government wants to enslave all its citizens and needs to take their guns away first before enacting the evil plan. I would just laugh and shrug it off, but this is a major force in mainstream American politics. How can that be? Who are we?"
This small book is more of a personal diatribe than a well-researched look into the life of someone who did the unspeakable. That's not to say it isn't an engrossing read, especially once Vann finally abandons his own paltry history in favor of Steven Kazmierczak in the weeks and days leading up to February 14, 2008. What I find more fascinating, however, was seeing the author's own prejudices, presumptions, apriorisms, suspicions, biases and affinities on full-frontal display. But beware the near-omniscient tone and obvious liberties the author has taken in providing detail to events he could not possibly have known to be fact.
This book does not meet even basic standards for non-fiction, much less one that purports to tell an important story in which real people were wounded beyond repair. The author should stick to fiction and memoirs if he wants to insert himself into the narrative and twist it to his liking.
That said, this subset of non-fiction (i.e., true crime, and not the lurid, tabloid variety) requires a rigor and a restraint that Vann does not possess, even in tiny amounts. Writing about real events – and more importantly, real people – carries an enormous weight of responsibility. Vann's writing makes it simultaneously clear that he feels more than confident he is up to the task, when in actuality, he is anything but.
This could stem from the fact that this is an Esquire article that grew into a slim book. The narrative required to capture the fleeting interest of a magazine reader lends itself to conjecture, gossip, distortions and sweeping generalizations, all for the sake of keeping the reader from tossing the disposable periodical aside.
Vann was apparently tapped to write the article by Esquire due to the critical success of his (mostly) autobiographical novel on his father's suicide, entitled “Legend Of A Suicide: Stories”. (I read this just prior to “Last Day On Earth”, and after a short respite, I'll soon read Vann's novel, “Dirt”.) This book is described by the publisher as “the most complete portrait we have of any school shooter”, which is a distant cry from the truth.
As a reader, I found the book to be at least as revealing about Vann himself, and in ways he almost certainly did not intend. Vann does intend for the reader to come to know him, as he injects himself and his personal history into the text frequently and awkwardly. It's not that his own history has no place of merit in the decision to write the story of Steven Kazmierczak; it does. But that place would've been much more appropriately relegated to observations and sentiments confined to an introduction and an epilogue. However, to do so would've limited Vann's deep desire to 'riff' on his subjects, his perceptions of people who were interviewed and people who were not, his opinions on things with which he admittedly hasn't an iota of experience...but won't hesitate to present himself as an authority, both in text and in tone.
I can't count the number of times I laughed aloud in incredulousness over the arrogance, the cheek! - of this author. Vann truly believes – based on nothing more than his own opinion – that he correctly deduced the day Kazmierczak decided to commit the mass shooting at NIU! (I'll bet the FBI would be able to put that superlative mind of Mr. Vann's to excellent use – imagine the advantages a team of crime-solvers would have with him in their arsenal!) He has robust feelings on the subject of medication for depression (which he's never taken), speculations that multiple ATF reports were illegally altered based solely on his opinions about a 'more likely' rifle Kazmierczak would've surely carried, racism and racists, violence as a predictable result of first-person shooter video games, the U.S. military, popular music and a deep and obvious antipathy for religion.
The use of the phrase “only God knows” and the word “immaculate” in two separate communications – both utterly unrelated to religion or matters of faith - Kazmierczak had with two separate people over time is, in Vann's opinion, evidence that Kazmierczak is unwittingly returning to the guilt-ridden Catholic roots of his mother. In addition, we learn that his (horrible, in Vann's opinion) mother was on the fleshy side and liked horror movies, and she struggled and (gasp!) made mistakes in trying to cope with her son's mental illness over the years. For this and little else, Vann happily indicts a woman who can't possibly defend herself – she died approximately 16 months before the NIU shooting took place. Multiple other people are admonished roundly with nothing more than the author's say-so.
The author obviously takes the words of certain interviewees as Gospel (Whoops! Sorry, Mr. Vann proclaims his atheism pointedly in the book and might bristle at my choice of words!) while discounting and denigrating the statements of others. The author notes the wide discrepancies in the survivors' witness accounts over certain details, but it doesn't seem to occur to him that the memories of every person Kazmierczak knew will, inevitably, be inaccurate and incomplete in one way or another. He reserves a special vitriol for Jessica Baty, without ever fully explaining why - or better yet, not allowing his personal impression of an interviewee to come into play, at all.
I also question many of the statements presented by the author as facts: how, for instance, does Vann know that Kazmierczak slammed his childhood pet into the wall of the shed when (according to the book) no one was there to witness it that day? This is but one example of sloppy writing - when it comes to an account of real-life events, the reader should know the sources for documenting events of note. My guess is that he conjectured that it happened that day because an interviewee said he'd seen Kazmierczak abuse the dog in the past, but does that give the author license to create scenarios and present them as plain fact? How does the author know about supposed sexual encounters with men - did it come from police reports? Medical files? Interviews with a specific person? We don't know. We are told early on that Vann had unprecedented access to the complete, 1,500 page case file and thereafter given absolutely NO background about the wellspring of all kinds of pertinent information. Without that, how can any responsible reader not question the veracity of many of these claims? Telling me you had access to the case file and leaving it at that is simply not good enough. It is my opinion that Vann chose to avoid writing the story in a substantiated, disciplined fashion so as to allow for his personal feelings and invective to take center stage.
Vann weaves outrageous statements throughout the narrative, including doozies like these:
"In the Army, Steve's not supposed to question anything. If you think about right or wrong, if you worry about morality or ethics or who you are or who they are, this could slow your trigger finger. It could break the chain of command. It could get your buddies killed, and it's mutiny, treason, traitorous. Don't think. Just kill when you're ordered to kill."
"Cho killed thirty-two people, wounded another twenty-three, then killed himself before police arrived. The deadliest rampage by a single gunman in U. S. history, and the whole thing was just stupid. There's nothing cool or interesting about Cho's 'methodology.' Buy a Glock 19, buy some extra clips, walk up to a classroom and shoot people. We still have nothing in place to stop anyone from doing this. It's an American right."
"The reference to God is interesting, too. It's less than five months now until his shooting, and Steve is reverting back to who he was in junior high, his mother and her Catholicism a part of that." (This, in reference to an apology note Kazmierczak wrote wherein he writes near the end of the note, "I am ashamed that this happened, but only God knows why it happened.")
"The word immaculate must reach back somehow to his mother, to that Catholic upbringing." (This, in reference to Kazmierczak pondering in an e-mail, "What is the perfect, most immaculate life attainable by someone?" As if non-Catholics don't use the word 'immaculate', too?)
"Like many other racists, Steve and Kelly don't know they're racist, don't realize how often they threaten violence, and are distracted by sex."
"As idiotic as it sounds, this is the real basis for the pro-gun lobby in America: right-wing libertarian paranoia that the federal government wants to enslave all its citizens and needs to take their guns away first before enacting the evil plan. I would just laugh and shrug it off, but this is a major force in mainstream American politics. How can that be? Who are we?"
This small book is more of a personal diatribe than a well-researched look into the life of someone who did the unspeakable. That's not to say it isn't an engrossing read, especially once Vann finally abandons his own paltry history in favor of Steven Kazmierczak in the weeks and days leading up to February 14, 2008. What I find more fascinating, however, was seeing the author's own prejudices, presumptions, apriorisms, suspicions, biases and affinities on full-frontal display. But beware the near-omniscient tone and obvious liberties the author has taken in providing detail to events he could not possibly have known to be fact.
This book does not meet even basic standards for non-fiction, much less one that purports to tell an important story in which real people were wounded beyond repair. The author should stick to fiction and memoirs if he wants to insert himself into the narrative and twist it to his liking.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 16, 2024
Jako reportaż 2/5, bo za dużo tu opinii własnej i Vann (a właściwie jego opowieści o sobie) jest integralną, niemal polowiczną częścią książki.
Ale jeśli spojrzeć na tę książkę jak na fikcję (do czego się skłaniam) to oceniam ją na 3.75. Podobały mi się te przemyślenia moralne, co skłania człowieka do popełnienia zbrodni, a co go powstrzymuje. Jak cienka jest granica, po przekroczeniu której nie ma już odwrotu? Co jest punktem zapalnym i czemu większość ludzi nie pęka?
Ale jeśli spojrzeć na tę książkę jak na fikcję (do czego się skłaniam) to oceniam ją na 3.75. Podobały mi się te przemyślenia moralne, co skłania człowieka do popełnienia zbrodni, a co go powstrzymuje. Jak cienka jest granica, po przekroczeniu której nie ma już odwrotu? Co jest punktem zapalnym i czemu większość ludzi nie pęka?
August 4, 2024
Opowieść o młodym mężczyźnie z historią zaburzeń psychicznych, który otworzył ogień do studentów na wykładzie. Vann próbuje dociec, jakim był człowiekiem, czym się inspirował, co go do tego skłoniło i czy tragedii można było zapobiec. Vanna interesują samobójcy, więc i tę sprawę bada jako samobójstwo, dzięki czemu mamy ciekawe przesunięcie perspektywy. Warto.
May 26, 2024
Po co nazywać coś, co jest wylewaniem swojej opinii na jakiś temat reportażem? Nie rozumiem wplatania bezsensownych wygibasów autora pomiędzy np. maile. Mam wrażenie, że ta książka to było takie poklepanie się po pleckach autora, że mimo podobnego dzieciństwa on nie „pękł”, więc jest lepszy i dlatego o tym napisze. Nie czytałam innych książek autora, ale myślę, że fikcja idzie mu znacznie lepiej.
May 8, 2015
I give it four stars because I was at NIU when this happened, and I liked that he took the time to try and provide us with some answers. However, I did think he missed a few things on the day of the shooting, which is highly understandable. There was no way he could have gotten interviews with everyone on campus.
So I will say it here. He didn't go straight to Cole Hall. He was in Reavis first. I know this because I crossed paths with him as I left the back of Cole and he left Reavis and entered into the front of Cole Hall. Unless I saw some other guy with a black hat, black pants, a black trench coat and a guitar case, but unlikely. Also, many other English students said that they saw him sitting in there prior to going to Cole Hall.
He also had very little mention of the other victims.
One thing I really disliked though was that he kept relating this incident to his life. Now I get that the author had guns and his father committed suicide. I understand that those events are traumatic for him, but I don't like that almost every other chapter related back to his life. I felt that his story would have been better as a prologue and epilogue, and not intertwined within the text. But this probably bothered me because I wanted answers about the guy that traumatized an entire student body, and not the author.
I do give him credit where credit is due. I thought his writing style was unique. I liked that he was able to get as much information as he did. I was on the fence about reading this book because I wasn't sure that I wanted to know Steve Kazmierczak. But I read it and now I know.
I would recommend this book if you're interested in this topic. We will never know why he drove from U of I, came to NIU and committed this act, but at least we can guess based on the information in this book.
So I will say it here. He didn't go straight to Cole Hall. He was in Reavis first. I know this because I crossed paths with him as I left the back of Cole and he left Reavis and entered into the front of Cole Hall. Unless I saw some other guy with a black hat, black pants, a black trench coat and a guitar case, but unlikely. Also, many other English students said that they saw him sitting in there prior to going to Cole Hall.
He also had very little mention of the other victims.
One thing I really disliked though was that he kept relating this incident to his life. Now I get that the author had guns and his father committed suicide. I understand that those events are traumatic for him, but I don't like that almost every other chapter related back to his life. I felt that his story would have been better as a prologue and epilogue, and not intertwined within the text. But this probably bothered me because I wanted answers about the guy that traumatized an entire student body, and not the author.
I do give him credit where credit is due. I thought his writing style was unique. I liked that he was able to get as much information as he did. I was on the fence about reading this book because I wasn't sure that I wanted to know Steve Kazmierczak. But I read it and now I know.
I would recommend this book if you're interested in this topic. We will never know why he drove from U of I, came to NIU and committed this act, but at least we can guess based on the information in this book.
February 18, 2024
Steven Kazmierczak w walentynki 2008 roku wszedł do auli uniwersytetu Northern Illinois, by otworzyć ogień, zabić kilku studentów, ranić wielu i skierować lufę ostatecznie w swoją stronę. Z wierzchu przez większość czasu wydawał się być przykładnym studentem. Historie i analizy strzelanin w amerykańskich szkołach oraz dyskusja nad prawem do posiadania broni, to tematy, które zawsze mnie zajmują z dwóch względów - bycia nauczycielką oraz anglistką, którą kraje anglojęzyczne zawsze żywo interesują.
Vann w swojej pierwszej książce non-fiction zestawia życiorys zamachowca-samobójcy z własnym. Ojciec pisarza również popełnił samobójstwo i o tym była jego pierwsza książka. Nie inaczej jest tutaj, gdzie autor zaczyna rozważania od samobójstwa swojego ojca i tego, jak odziedziczył po nim wszystkie sztuki broni, która zawsze go fascynowała.
Powiedziałabym, że to książka po części non-fiction a po części memuar, co jest typowe dla pisania Vanna. Po raz kolejny jest go tutaj sporo. Jednocześnie szuka korzeni, przyczyn, śledzi wydarzenia, które wyrywają z przyszłego sprawcy wrażliwość na krzywdę ludzką. W pewnym momencie autor przyznaje, że jego celem jest napisanie o Stevenie Kazmierczaku jako samobójcy a nie jako mordercy. Zatem od początku obiera dość empatyczne podejście do sprawcy strzelaniny, w której ostatecznie zginęło 5 osób.
Vann otrzymał dostęp do licznych stron akt, ale wiele pozostawia też własnej interpretacji i osądom. Jak to bywa z własnymi osądami, to niestety niektóre są zwykłymi teoriami autora, które nie są podparte wiarygodnymi źródłami. Przykład stanowi jego zbyt pochopnie wysunięty wniosek, że każdy żołnierz idący do wojska powinien budzić strach, ponieważ szkoli się żołnierzy do zabijania bez uczuć. Zbyt duża generalizacja, która z każdego żołnierza krzywdząco czyni potencjalnym zabójcą. To jest to, co może nie odpowiadać czytelnikom, którzy liczą na rzetelny portret sprawcy strzelaniny. Na taki mogłam liczyć czytając „Columbine” Dave’a Cullen’a, ale tutaj dostajemy dość efekciarski język, prowokacyjne pytania, które mogą drażnić. Za dużo snucia teorii, za dużo „może” w jego zdaniach, zbyt wiele własnych interpretacji zamiast faktów.
Nie można odmówić Vannowi ciekawej próby napisania książki non-fiction innej niż wszystkie, ale jak sam autor przyznaje w posłowiu, że nigdy więcej nie weźmie się za taki temat czy formę, bo jest to zbyt eksploatujące. Ciekawym na pewno było czytać samą relację ze strzelaniny. To, co wybiło się dla mnie to przybliżenie tak naprawdę nie problemu łatwego dostępu do broni, ale obraz człowiek popadającego w szaleństwo, który bez odpowiedniego wsparcia, nie jest w stanie uciec od makabrycznego planu kiełkującego w głowie.
Vann w swojej pierwszej książce non-fiction zestawia życiorys zamachowca-samobójcy z własnym. Ojciec pisarza również popełnił samobójstwo i o tym była jego pierwsza książka. Nie inaczej jest tutaj, gdzie autor zaczyna rozważania od samobójstwa swojego ojca i tego, jak odziedziczył po nim wszystkie sztuki broni, która zawsze go fascynowała.
Powiedziałabym, że to książka po części non-fiction a po części memuar, co jest typowe dla pisania Vanna. Po raz kolejny jest go tutaj sporo. Jednocześnie szuka korzeni, przyczyn, śledzi wydarzenia, które wyrywają z przyszłego sprawcy wrażliwość na krzywdę ludzką. W pewnym momencie autor przyznaje, że jego celem jest napisanie o Stevenie Kazmierczaku jako samobójcy a nie jako mordercy. Zatem od początku obiera dość empatyczne podejście do sprawcy strzelaniny, w której ostatecznie zginęło 5 osób.
Vann otrzymał dostęp do licznych stron akt, ale wiele pozostawia też własnej interpretacji i osądom. Jak to bywa z własnymi osądami, to niestety niektóre są zwykłymi teoriami autora, które nie są podparte wiarygodnymi źródłami. Przykład stanowi jego zbyt pochopnie wysunięty wniosek, że każdy żołnierz idący do wojska powinien budzić strach, ponieważ szkoli się żołnierzy do zabijania bez uczuć. Zbyt duża generalizacja, która z każdego żołnierza krzywdząco czyni potencjalnym zabójcą. To jest to, co może nie odpowiadać czytelnikom, którzy liczą na rzetelny portret sprawcy strzelaniny. Na taki mogłam liczyć czytając „Columbine” Dave’a Cullen’a, ale tutaj dostajemy dość efekciarski język, prowokacyjne pytania, które mogą drażnić. Za dużo snucia teorii, za dużo „może” w jego zdaniach, zbyt wiele własnych interpretacji zamiast faktów.
Nie można odmówić Vannowi ciekawej próby napisania książki non-fiction innej niż wszystkie, ale jak sam autor przyznaje w posłowiu, że nigdy więcej nie weźmie się za taki temat czy formę, bo jest to zbyt eksploatujące. Ciekawym na pewno było czytać samą relację ze strzelaniny. To, co wybiło się dla mnie to przybliżenie tak naprawdę nie problemu łatwego dostępu do broni, ale obraz człowiek popadającego w szaleństwo, który bez odpowiedniego wsparcia, nie jest w stanie uciec od makabrycznego planu kiełkującego w głowie.
March 8, 2024
Vanna znamy już dobrze z prozy, która wydaje się mocno inspirowana życiem samego autora. Tym razem to nonfiction, ale wciąż związane z jego doświadczeniami.
„W ostatni dzień na ziemi” podejmuje temat Steve’a Kaźmierczaka, który w 2008 roku dokonał masakry na uniwersytecie zabijając 5 osób i siebie, a kilkadziesiąt raniąc. Chłopak (a właściwie to już mężczyzna bo miał 27 lat) wzorował się na strzelaninie w Columbine, która możecie kojarzyć z reportażu Dave’a Cullena.
„Wyobrażałem sobie różne rzeczy, nawet to, że strzelam w szkole do kolegów” - i to nie słowa Steve’a, a Vanna.
Autor próbuje odtworzyć historię przemocy
Kaźmierczaka, która doprowadziła do tragedii. Od czego wszystko się zaczęło, od kogo i co było zapalnikiem. Co istotne, tragedię tę uwaza nie tylko zamordowanie niewinnych studentów, ale też jako tragedię samobójstwa sprawcy i stara się podejmować tę historię właśnie w perspektywie samobójcy a nie mordercy.
„Kupujesz glocka, dodatkowe magazynki, idziesz do sali i zabijasz ludzi. Wciąż nie mamy żadnych środków zaradczych, które mogłyby powstrzymać człowieka przed takim działaniem. Takie są właśnie amerykańskie prawa obywatelskie”.
Czy to wina amerykańskiego wychowania nastolatka w kulcie broni? Czy nękania przez rówieśników i gniewu kumulującego się przez lata? A może chodziło o seksualny wstyd albo to pokłosie eksperymentowania z narkotykami? Vann nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Czy usprawiedliwia sprawcę jego historią przemocy? Trochę tak, trochę nie, ale to mnie aż tak nie raziło. Zdecydowanie bardziej przeszkadzały mi domysły czy dopowiedzenia autora, które na sznurkach były powiązane z rzeczywistością. I dla mnie była trochę za krótka, jak na temat której podejmuje. Ale pomimo tego książka mnie wciągnęła, więc jeśli tylko temat was interesuje to warto spróbować.
„W ostatni dzień na ziemi” podejmuje temat Steve’a Kaźmierczaka, który w 2008 roku dokonał masakry na uniwersytecie zabijając 5 osób i siebie, a kilkadziesiąt raniąc. Chłopak (a właściwie to już mężczyzna bo miał 27 lat) wzorował się na strzelaninie w Columbine, która możecie kojarzyć z reportażu Dave’a Cullena.
„Wyobrażałem sobie różne rzeczy, nawet to, że strzelam w szkole do kolegów” - i to nie słowa Steve’a, a Vanna.
Autor próbuje odtworzyć historię przemocy
Kaźmierczaka, która doprowadziła do tragedii. Od czego wszystko się zaczęło, od kogo i co było zapalnikiem. Co istotne, tragedię tę uwaza nie tylko zamordowanie niewinnych studentów, ale też jako tragedię samobójstwa sprawcy i stara się podejmować tę historię właśnie w perspektywie samobójcy a nie mordercy.
„Kupujesz glocka, dodatkowe magazynki, idziesz do sali i zabijasz ludzi. Wciąż nie mamy żadnych środków zaradczych, które mogłyby powstrzymać człowieka przed takim działaniem. Takie są właśnie amerykańskie prawa obywatelskie”.
Czy to wina amerykańskiego wychowania nastolatka w kulcie broni? Czy nękania przez rówieśników i gniewu kumulującego się przez lata? A może chodziło o seksualny wstyd albo to pokłosie eksperymentowania z narkotykami? Vann nie daje jednoznacznych odpowiedzi. Czy usprawiedliwia sprawcę jego historią przemocy? Trochę tak, trochę nie, ale to mnie aż tak nie raziło. Zdecydowanie bardziej przeszkadzały mi domysły czy dopowiedzenia autora, które na sznurkach były powiązane z rzeczywistością. I dla mnie była trochę za krótka, jak na temat której podejmuje. Ale pomimo tego książka mnie wciągnęła, więc jeśli tylko temat was interesuje to warto spróbować.
April 4, 2024
Trochę myślałam nad tym, jak ocenić ten tekst i co o nim napisać. Czy mi się podobał? Tak, nawet bardzo. Czy uważam, że jest to reportaż ze wszystkimi swoimi gatunkowymi cechami? Nie do końca. Jak na reportaż mamy tutaj ogrom autobiograficznych zagadnień, ba, autor swoje doświadczenia przekłada na doświadczenia naszego mordercy-samobójcy. Czy oboje zmagali się z trudnymi i bolesnymi chwilami w swoim życiu? Tak. Tylko czy takie przełożenie, podkreślanie, a może nawet i hiperbolizowanje swoich doświadczeń poprzez pryzmat tego, co zrobił Steve i co doprowadziło do tych wydarzeń jest słuszne? Tutaj mam mieszane uczucia. I chociaż uważam, że książka jest naprawdę warta poznania, tak, jako osoba nie nawykła do tej konkretnej formy, tego konkretnego eksperymentu, jaki zrobił Vann nie jestem w stanie powiedzieć, że podobała mi się w 100%, bo tak nie było. Jednak reportaż, który przypadnie mi do gustu musi mieć swoją klasyczną, gatunkową formę.
January 6, 2023
3.5 stars
I remember when this shooting occurred in 2008. I attended a semester at NIU in 1993 and had a class in the Cole Hall. However, I had no idea a book existed on this mass shooting until I ran across it on the shelf in Tampa, Florida. Steven's dad did live in Lakeland, Florida though at the time.
True crime & nonfiction is hard to rate. This on was a bit different because the author alternates between Steven's upbringing and his own. They were both raised around guns and shooting. It was an interesting way to show that guns alone don't cause mass murders.
With that being said, the author definitely is biased throughout the book.
I remember when this shooting occurred in 2008. I attended a semester at NIU in 1993 and had a class in the Cole Hall. However, I had no idea a book existed on this mass shooting until I ran across it on the shelf in Tampa, Florida. Steven's dad did live in Lakeland, Florida though at the time.
True crime & nonfiction is hard to rate. This on was a bit different because the author alternates between Steven's upbringing and his own. They were both raised around guns and shooting. It was an interesting way to show that guns alone don't cause mass murders.
With that being said, the author definitely is biased throughout the book.
Read
January 12, 2025Nie do końca wiem jak ocenić tą książkę. Był to raczej pół reportaż bo dużo w nim było domysłów, pytań bez odpowiedzi i nie do końca wiemy co tu jest faktem a co jest spekulacją. Poza tym autor wplótł też elementy autobiografii, trochę jakby chciał porównać swoje życie (szczególnie dzieciństwo) i życie Kazmierczaka. Brakowało mi tu dogłębniejszej analizy jego umysłu (np. przez specjalistę). Format był niewątpliwie ciekawy, a historia wciągająca i za razem przerażająca (i na pewno skłania do refleksji nad Amerykańskim prawem do posiadania broni czy tego jak choroba psychiczna wpływa na popełniane przez ludzi czyny).
March 13, 2025
14 lutego 2008 roku Steve Kazmierczak zabił i zranił kilka osób na Northern Illinois University, a następnie popełnił samobójstwo. Znany z powieści fabularnych David Vann otrzymał dostęp do wszystkich akt i korespondencji zamachowca, by napisać reportaż dla czasopisma. Po analizie dokumentacji i licznych rozmowach Vann stworzył coś na kształt reportażu. Postać zamachowca zainspirowała go do wielu prywatnych przemyśleń bazujących na wysnuciu paraleli między sobą samym a Kazmierczakiem.
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
Ciąg dalszy: https://przeczytalamksiazke.blogspot....
May 2, 2024
While I appreciate the courage and effort put into comparison of author’s personal experiences with the story of the shooter, I did not like this book. I got this book as part of my Book subscription and I thought it would be a good match. I never enjoy the books about shootings, but I do pick them up occasionally. It’s never a pleasant read, but I think it’s important to see where the system fails, and it’s relevant voice in discussions about rights to arms. I can’t believe how badly regulated this is. So I did appreciate Columbine by Dave Cullen- it was a piece of good reporting. but my expectations were not met in Last Day on Earth. It was too opinionated and at times too superficial, and I know it’s right away called ‘creative non-fiction’ but it just didn’t work for me.
September 1, 2022
David Vann ne se contente pas d'un travail purement journalistique qui consisterait à nous raconter une énième tuerie dans une université américaine, bien que ces éléments soient présents et intéressants. Il nous offre son point de vue, en tant que personne qui ressent des points communs entre son enfance et celle de Steve Kazmierczak, auteur d'une tuerie en 2008. Par là, il explique sans doute le parcours de nombreux jeunes hommes américains, qui ont grandi dans la culture des armes et qui ont eu par ailleurs des difficultés familiales, sociales, psychologiques. Ce que David Vann explique en comparant leur parcours respectif, c'est qu'il faut peu d'éléments nouveaux dans ce genre de vie, pour passer à l'acte et donc, à la violence. Car celle-ci est intrinsèque, nous sentons tout au long de la lecture de ce livre qu'elle était présente déjà petit et qu'elle n'a fait que se développer et se révéler d'autant plus avec l'effet de mode et de fascination morbide pour toutes les tueries de masse qu'il y a aux Etats-Unis.
C'est un livre qui baigne dans son contexte américain, mais il donne aussi à réfléchir même en vivant dans un pays européen : ces jeunes hommes en difficultés personnelles existent dans tous les pays riches, certains ont sans doute les mêmes envies de violence chez nous. Mais là-bas ils ont des armes, et c'est finalement le drame que dénonce David Vann.
Par moments, le lecteur ne pourra s'empêcher de penser que l'auteur pointe du doigts toutes les erreurs commises par les personnes de l'entourage de Steve Kazmierczak, mais je crois fondamentalement que ce n'est pas l'intention de David Vann. Il le dit à plusieurs reprises, il énonce les faits, mais ne porte pas de jugement, car il a rencontré la famille et les amis de cet individu, qui clament pour la plupart qu'ils ne se doutaient de rien, et il a fait face à leur douleur. C'est d'ailleurs pour ça qu'ils ont accepté de lui parler. Cela lui permet aussi d'aborder un sujet intéressant : comment faire le deuil d'une personne responsable d'autres morts, comment faire comprendre que l'on peut souffrir de la mort des victimes, comme de celle du tueur ?
Il a donc écrit un livre ni pour accuser, ni pour excuser, mais plus pour expliquer comment on peut en arriver là.
C'est un livre qui baigne dans son contexte américain, mais il donne aussi à réfléchir même en vivant dans un pays européen : ces jeunes hommes en difficultés personnelles existent dans tous les pays riches, certains ont sans doute les mêmes envies de violence chez nous. Mais là-bas ils ont des armes, et c'est finalement le drame que dénonce David Vann.
Par moments, le lecteur ne pourra s'empêcher de penser que l'auteur pointe du doigts toutes les erreurs commises par les personnes de l'entourage de Steve Kazmierczak, mais je crois fondamentalement que ce n'est pas l'intention de David Vann. Il le dit à plusieurs reprises, il énonce les faits, mais ne porte pas de jugement, car il a rencontré la famille et les amis de cet individu, qui clament pour la plupart qu'ils ne se doutaient de rien, et il a fait face à leur douleur. C'est d'ailleurs pour ça qu'ils ont accepté de lui parler. Cela lui permet aussi d'aborder un sujet intéressant : comment faire le deuil d'une personne responsable d'autres morts, comment faire comprendre que l'on peut souffrir de la mort des victimes, comme de celle du tueur ?
Il a donc écrit un livre ni pour accuser, ni pour excuser, mais plus pour expliquer comment on peut en arriver là.
November 21, 2011
Very strange, lucid read. Being someone who was on campus/strongly reacted to this event, I thought it would be much more difficult. Really, it was just bizarre. I felt like I was reading something else, and then things would bring me back and remind me what this was. Towards the end, there is a chapter detailing the actual event, which was an enormous trigger(and had to remove the dust cover. Sorry. No), but hey. Can't spend a lifetime being afraid of those.
This is a terrible review, and for that I'm sorry. I know when I bought the book I checked here to see if anyone involved had reviewed it. I would definitely say it was not a mistake to read this. There were some strange judgement calls made by the author(dude. Libertarians aren't all total nutbars. I promise). But it wasn't a dehumanizing look at this guy. He wasn't some black and white monster. And while that is easier to accept, it just isn't the truth.
This is a terrible review, and for that I'm sorry. I know when I bought the book I checked here to see if anyone involved had reviewed it. I would definitely say it was not a mistake to read this. There were some strange judgement calls made by the author(dude. Libertarians aren't all total nutbars. I promise). But it wasn't a dehumanizing look at this guy. He wasn't some black and white monster. And while that is easier to accept, it just isn't the truth.
April 20, 2014
This book was difficult for me to read because it brought up memories of the shooting and one of the scariest days of my life. I've always wondered why the shooter did it and this book gave some context into his background. However, I think the author was dishonest with his intentions in writing the book. Throughout the book, he gains access to Steve's friends and colleagues by telling them that he's writing a sympathetic portrait of Steve with an emphasis on his suicide. His portrait was not remotely sympathetic, which doesn't surprise me, but I was surprised that Vann was so insulting towards the people in Steve's life, insinuating that anyone who interacted with him and thought he was normal had mental problems of their own. It seemed very exploitative.
October 1, 2011
A warning: This book includes graphic descriptions of violence and sexual issues. The images described herein are brutal depictions of violent death, desire, and deeply mentally disturbed persons at times. Read with caution!
That being said, this is a brilliant account and journalistic inquiry into the 2008 NIU shooting. This book is most assuredly the most comprehensive look into any school shooter's background, life history and mental state. Vann is an incredible writer whose work will, I suspect, play an important role in years to come in not only school planning and precautions for similar tragic events, but perhaps even future gun legislation (or at least I hope so.)
That being said, this is a brilliant account and journalistic inquiry into the 2008 NIU shooting. This book is most assuredly the most comprehensive look into any school shooter's background, life history and mental state. Vann is an incredible writer whose work will, I suspect, play an important role in years to come in not only school planning and precautions for similar tragic events, but perhaps even future gun legislation (or at least I hope so.)
April 10, 2014
I have little interest in the subject-matter but I was recommended the book more as a study of David Vann himself. It was well worth it from that respect; most of his output is obviously deeply auto-biographical but when he speaks about his own childhood and youth here - and he does that frequently - it does illuminate the core themes of his other works.
January 24, 2024
Mr. Vann's book is a meandering essay (without chapter divisions) that includes a very depressing portrait of the Northern Illinois University (NIU) shooting perpetrator. That portrait is inter-mixed with information about Mr. Vann's life that is distracting and irrelevant. His reason for the mixture seems to be an attempt to show parallels between his youthful exposure to "gun culture" and that of the NIU shooter, but their life experiences are quite dissimilar. The family of the NIU shooter was so dysfunctional that it would be more surprising if the young man had managed to live a productive, uneventful life. Most people who knew him as an adult at NIU were shocked because he exhibited no warning signs. His 'normal outward life' masked serious emotional and mental health problems. That is not unusual. Very few people who are seriously mentally ill act like the stereotypical raving lunatic familiar from films and cheap fiction. The fact that you can't recognize a seriously mentally ill person from sitting next to them in class should not shock anyone. The NIU shooter's girlfriend also expressed disbelief at his actions, but it's clear that he compartmentalized their relationship and confined it to his normal, outward life. Mr. Vann seems to believe there is a magic bullet that will enable society to stop mass shootings, but aside from vague ideas about fixing the American gun culture, he doesn't explain it. He also ignores the effect of media amplifying the significance of such crimes. The press and public fixate on school shooters (and serial killers) because mass murder by a stranger frightens people even though such crimes account for a minute fraction of all homicides (0.0083% in 2008).* A typical citizen is far more likely to die in a car accident, overdose on drugs or commit suicide than be murdered especially by a mass murderer. There were 510 "ordinary" murders in Chicago in 2008 (412 by firearm, 81%), 86 happened in the 1st Quarter, and 4 in the week of the NIU shooting. Near the end of his book, Mr. Vann notes that there were 9 homicides in Chicago the week he spent there doing interviews (April 2008) and he muses about gun laws. None of those crimes got national media attention and it's very unlikely anyone will write a book about them. Certainly no memorial will be built for the victims. Mass shootings get media attention because they worry middle class Americans like Mr. Vann and his readers. Ordinary murders do not. Ordinary murder victims in Chicago are overwhelmingly male (88.4%) and African-American (72.5%). School shooting victims are overwhelmingly Caucasian and a majority are female. Only 181 of the ordinary murders in Chicago were 'cleared' (35.5%), leaving 329 families without closure and an unknown number of murderers at large. Perhaps Mr. Vann should address different questions. Why can he sell a book about five murders that were solved, but not a book about hundreds of murders that remain unsolved? Or why is the gun culture so strong on the streets of Chicago? Do too many inner-city parents take their children hunting? There is too much of that kind of nonsense in Mr. Vann's superficial effort, so I recommend Jill Leovy's Ghettoside: A True Story of Murder in America for readers interested in a thoughtful examination of the root causes of urban gun violence.
* For these statistics and many more, see: https://home.chicagopolice.org/wp-con... (The 2011 report lists 513 murders in 2008.) and https://ucr.fbi.gov/crime-in-the-u.s/...
* For these statistics and many more, see: https://home.chicagopolice.org/wp-con... (The 2011 report lists 513 murders in 2008.) and https://ucr.fbi.gov/crime-in-the-u.s/...
July 17, 2021
« I Know it's the last day on earth.... say goodbye » : cette chanson de Marilyn Manson, qui donne son titre au livre, est la dernière écoutée par Steve Kazmierczak avant de pénétrer armé dans son université, tuer cinq personnes et en blesser dix-huit puis se suicider.
Dernier jour sur terre est une minutieuse enquête menée par David Vann sur ce jeune homme de 27 ans , depuis son enfance jusqu'à cette journée funeste du 14 février 2008. À partir des 1500 pages de l'enquête de police et les témoignages de nombreux amis de Steve, de ses professeurs, de sa soeur , apparaît petit à petit une personnalité profondément perturbée mais complexe.
Et si David Vann s'est intéressé à Steve , c'est aussi parce qu'il se reconnaît des points communs avec lui .Le livre s'ouvre d'ailleurs sur une confidence personnelle de l'auteur : « Après le suicide de mon père, j'ai hérité de toutes ses armes à feu. J'avais treize ans » Enfant solitaire, élève brillant mais rejeté par ses camarades, instruit au maniement des armes par son père depuis l'enfance, il tire la nuit sur les lampadaires et suit ses voisins dans la lunette de sa carabine. « J'imaginais quantité d'autres choses , même tirer sur les camarades de classe. » « c'était un fantasme de paria devenu héros, montrant à tous de quoi il était capable. Mais voilà, j'étais bel et bien en train d'imaginer une fusillade dans mon école. » Et l'auteur de s'interroger : « Comment avais je échappé à cela, et pourquoi pas lui ? »
« A travers lui, je pouvais comprendre enfin les moments les plus effrayants de mon existence, et ce que je trouve également le plus effrayant en Amérique. »
Effrayant en effet le parcours chaotique de Steve, le suivi psychologique erratique, la famille démissionnaire ou toxique. Effrayant le grand écart entre l'étudiant brillant, gentil, apprécié des étudiants comme des professeurs et le jeune raciste, homophobe, fasciné par les tueurs en série et accroc aux films d'horreur et aux jeux vidéo les plus violents.
Effrayante enfin l'omniprésence et la banalisation des armes à feu mises entre les mains dès l'enfance comme le raconte l'auteur qui en a d'ailleurs fait l'un de ses combats : « Il y a trois cent millions d'armes en circulation aux USA. Ce pays est une véritable zone de guerre. » dit-il.
Enquête extrêmement fouillée doublée d'une introspection sûrement nécessaire pour enterrer un passé douloureux, Dernier jour sur terre est un livre dur, prenant, qui ne peut laisser indifférent.
August 29, 2022
I found this book both disappointing and oddly compelling. In 2008, Steve Kazmierczak killed five people and wounded eighteen at Northern Illinois University. It's crazy that mass shootings are so common in the United States that I don't even remember this shooting. Vann investigates Kazmierczak's life while also sharing the story of how he was spiraling towards violence after the suicide of his father. As a teen, Vann spied on his neighbors through the scope of a loaded rifle.
It seems like Kazmierczak was always a weirdo with significant mental health problems but Vann fails to get to the reasons why he became a mass shooter. Vann's personal story of how he dallied with creepy behavior but ultimately did not turn to violence had so much potential but Vann honestly does not have an answer as to why he did not become a killer.
Vann inserts himself into Kazmierczak's story in a way that did not work for me, even if this book wasn't supposed to be investigative journalism. Vann heaps blame on Kazmierczak's mother for letting him watch horror movies and putting him in a group home because of his mental illness. The movies don't strike me as abnormal and obviously Kazmierczak was seriously disturbed. Vann is openly disdainful of Kazmierczak's ex-girlfriend, Jessica, and accuses her of lying. I'm not sure why Vann felt that Jessica owed him her story since he was not police and it did not seem to me that Jessica actually knew that Kazmierczak was going to hurt people. Vann also makes a big deal of Kazmierczak's sexual encounters with men, implying that repressed homosexuality was part of the reason that he became a murderer. I felt like Kazmierczak was bisexual because he clearly sought out sex and relationships with women as well. The bisexuality erasure bothered me. Kazmierczak and his sister passionately hated each other but that was never explained. Vann also tosses out an offhand possibility that Kazmierczak was molested as a child.
The most disturbing part of the book for me were the disturbing emails that Kazmierczak exchanged with a woman called Kelly. I feel like there was an interesting discussion to be had about the number of people out there fantasizing about mass murder and not following through but Vann never actually makes that point.
It seems like Kazmierczak was always a weirdo with significant mental health problems but Vann fails to get to the reasons why he became a mass shooter. Vann's personal story of how he dallied with creepy behavior but ultimately did not turn to violence had so much potential but Vann honestly does not have an answer as to why he did not become a killer.
Vann inserts himself into Kazmierczak's story in a way that did not work for me, even if this book wasn't supposed to be investigative journalism. Vann heaps blame on Kazmierczak's mother for letting him watch horror movies and putting him in a group home because of his mental illness. The movies don't strike me as abnormal and obviously Kazmierczak was seriously disturbed. Vann is openly disdainful of Kazmierczak's ex-girlfriend, Jessica, and accuses her of lying. I'm not sure why Vann felt that Jessica owed him her story since he was not police and it did not seem to me that Jessica actually knew that Kazmierczak was going to hurt people. Vann also makes a big deal of Kazmierczak's sexual encounters with men, implying that repressed homosexuality was part of the reason that he became a murderer. I felt like Kazmierczak was bisexual because he clearly sought out sex and relationships with women as well. The bisexuality erasure bothered me. Kazmierczak and his sister passionately hated each other but that was never explained. Vann also tosses out an offhand possibility that Kazmierczak was molested as a child.
The most disturbing part of the book for me were the disturbing emails that Kazmierczak exchanged with a woman called Kelly. I feel like there was an interesting discussion to be had about the number of people out there fantasizing about mass murder and not following through but Vann never actually makes that point.
February 18, 2019
David Vann : Dernier jour sur terre. Traduit par Laura Derajinski, Gallmeister totem 44
Résumé de l’éditeur : Le 14 février 2008, Steve Kazmierczak, vingt-sept ans, se rend armé à son université. Entre 15 h 04 et 15 h 07, il tue cinq personnes et en blesse dix-huit avant de se donner la mort. À 13 ans, David Vann reçoit en héritage les armes de son père, qui vient de mettre fin à ses jours. Quel itinéraire a suivi le premier avant de se faire l’auteur de ce massacre ? Quel parcours le second devra-t-il emprunter pour se libérer de son héritage ? L’auteur retrace ici l’histoire de Kazmierczak, paria solitaire, comme tant d’autres. Comme lui par exemple, qui, enfant, se consolait en imaginant supprimer ses voisins au Magnum.
Mon avis : David Vann a interrogé les proches de Steve afin de comprendre ce qui avait pu le conduire à commettre cette tuerie. Il ressort des entretiens que Steve était un garçon extrêmement gentil (comme beaucoup de Serial Killers) ; tous ont l’air surpris. Et pourtant… Steve a toujours eu une fascination pour la violence, pour les tueurs de masse ; il était en colère contre le corps social, était raciste, homophobe car homosexuel refoulé, bipolaire, suicidaire… David Vann suit son itinéraire minutieusement, car si certains de ces amis partageaient la fascination de Steve pour la violence, le racisme, Marylin Manson (le titre du roman est la chanson préférée de Steve de ce groupe), les autres ne passeront jamais à l’acte.
David Vann revient en parallèle de façon très émouvante sur sa propre adolescence, le suicide de son père qui lui a légué ses armes à feu : pour l’auteur les armes étaient liées à la chasse et symbolisaient ce qui le rattachait à son père. Mais il s’est construit d’une toute autre façon que Steve.
Dernier jour sur terre est une remarquable tentative de comprendre ce qu’est la banalité du mal. On peut le mettre en parallèle avec Mon ami Dahmer de Derf Backderf.
Résumé de l’éditeur : Le 14 février 2008, Steve Kazmierczak, vingt-sept ans, se rend armé à son université. Entre 15 h 04 et 15 h 07, il tue cinq personnes et en blesse dix-huit avant de se donner la mort. À 13 ans, David Vann reçoit en héritage les armes de son père, qui vient de mettre fin à ses jours. Quel itinéraire a suivi le premier avant de se faire l’auteur de ce massacre ? Quel parcours le second devra-t-il emprunter pour se libérer de son héritage ? L’auteur retrace ici l’histoire de Kazmierczak, paria solitaire, comme tant d’autres. Comme lui par exemple, qui, enfant, se consolait en imaginant supprimer ses voisins au Magnum.
Mon avis : David Vann a interrogé les proches de Steve afin de comprendre ce qui avait pu le conduire à commettre cette tuerie. Il ressort des entretiens que Steve était un garçon extrêmement gentil (comme beaucoup de Serial Killers) ; tous ont l’air surpris. Et pourtant… Steve a toujours eu une fascination pour la violence, pour les tueurs de masse ; il était en colère contre le corps social, était raciste, homophobe car homosexuel refoulé, bipolaire, suicidaire… David Vann suit son itinéraire minutieusement, car si certains de ces amis partageaient la fascination de Steve pour la violence, le racisme, Marylin Manson (le titre du roman est la chanson préférée de Steve de ce groupe), les autres ne passeront jamais à l’acte.
David Vann revient en parallèle de façon très émouvante sur sa propre adolescence, le suicide de son père qui lui a légué ses armes à feu : pour l’auteur les armes étaient liées à la chasse et symbolisaient ce qui le rattachait à son père. Mais il s’est construit d’une toute autre façon que Steve.
Dernier jour sur terre est une remarquable tentative de comprendre ce qu’est la banalité du mal. On peut le mettre en parallèle avec Mon ami Dahmer de Derf Backderf.
February 18, 2021
Dernier jour sur terre, c'est David Vann qui nous entraîne dans l'histoire derrière la tuerie commise par Steve Kazmierczak dans son université.
Alors âgé de 27 ans et possédant déjà un lourd passé (psychologique comme criminel), il tue 5 personnes, en blesse 18 et finit par se suicider.
Dans ce roman, l'auteur dénonce les conséquences de l'isolement et la facilité avec laquelle on peut accéder aux armes aux Etats-Unis. Dans le cas de Steve, il raconte comment il a réussi à se faire engager dans l'armée et à rentrer en possession d'une carte lui permettant d'acheter des armes.
En parralèle de l'histoire de Steve et l'enquête qu'il a menée é son sujet, l'auteur raconte aussi sa propre expérience avec les armes. Il a recu sa première arme à 7 ans, tué son premier cerf à onze, et a hérité de toutes les armes de son père, sauf une, à treize ans. En l'occurence, l'arme dont il n'a pas hérité est celle qui a servi à son paternel pour commettre son suicide.
Dernier jour sur Terre n'est pas une lecture facile. L'auteur a interrogé de véritables témoins ou proches du jeune homme, ce qui rend son roman profondément poignant et dur.
Entre autre, il nous parle des autres tueries de masse et fusillades, et leurs effets sur Steve et sa motivation à passer à l'acte. Bien sûr, en plus des influences, la maladie mentale n'est pas étrangère aux actes qu'il a commis.
Certains passages peuvent déranger : trop bruts, sans censure. C'est dur de se convaincre que ce n'est pas de la fiction.
En conclusion, ce roman nous documente sur la situation du marché d'armes aux Etats-Unis, les tueries de masse, et nous sensibilise sur les effets de la solitude sur des personnes mentalement instables. Bien que Dernier jour sur Terre ne soit pas un roman qui nous permet de nous évader, il reste une lecture intéressante.
Alors âgé de 27 ans et possédant déjà un lourd passé (psychologique comme criminel), il tue 5 personnes, en blesse 18 et finit par se suicider.
Dans ce roman, l'auteur dénonce les conséquences de l'isolement et la facilité avec laquelle on peut accéder aux armes aux Etats-Unis. Dans le cas de Steve, il raconte comment il a réussi à se faire engager dans l'armée et à rentrer en possession d'une carte lui permettant d'acheter des armes.
En parralèle de l'histoire de Steve et l'enquête qu'il a menée é son sujet, l'auteur raconte aussi sa propre expérience avec les armes. Il a recu sa première arme à 7 ans, tué son premier cerf à onze, et a hérité de toutes les armes de son père, sauf une, à treize ans. En l'occurence, l'arme dont il n'a pas hérité est celle qui a servi à son paternel pour commettre son suicide.
Dernier jour sur Terre n'est pas une lecture facile. L'auteur a interrogé de véritables témoins ou proches du jeune homme, ce qui rend son roman profondément poignant et dur.
Entre autre, il nous parle des autres tueries de masse et fusillades, et leurs effets sur Steve et sa motivation à passer à l'acte. Bien sûr, en plus des influences, la maladie mentale n'est pas étrangère aux actes qu'il a commis.
Certains passages peuvent déranger : trop bruts, sans censure. C'est dur de se convaincre que ce n'est pas de la fiction.
En conclusion, ce roman nous documente sur la situation du marché d'armes aux Etats-Unis, les tueries de masse, et nous sensibilise sur les effets de la solitude sur des personnes mentalement instables. Bien que Dernier jour sur Terre ne soit pas un roman qui nous permet de nous évader, il reste une lecture intéressante.
April 10, 2025
3/10
An extremely frustrating and ultimately unnecessary book. Vann attempts to explore the history and motives of Kazmierczak, but his analysis feels shallow, and the answers to difficult questions are oversimplified. Although the narrative starts off strong and engaging, it quickly loses momentum. One of the book’s biggest problems is Vann’s biased approach to Steven and the people around him, especially Jessica. The author frequently makes personal judgments without sufficient justification, openly criticizes her, and even insinuates that she might have known about her boyfriend’s intentions, yet provides no evidence. Vann seems to have expected her to cooperate in solving the case, and when she didn’t, he simply took offense. He also overlooks other important aspects of Kazmierczak’s life, such as dysfunctional parents or a complicated relationship with his sister, which, although hinted at as crucial, is never properly explored.
Most striking, however, is the inability to draw deeper conclusions about the causes of mass shootings. Vann appears to believe in the existence of some magic solution to prevent such tragedies but offers no concrete answers. He often relies on oversimplified analogies, making his interpretations seem superficial and at times even misguided (such as his criticism of psychiatric medications). These views seem to stem more from the author’s personal biases than from actual facts. It feels more like a projection of Vann’s own beliefs and experiences than a genuine attempt to understand Kazmierczak.
An extremely frustrating and ultimately unnecessary book. Vann attempts to explore the history and motives of Kazmierczak, but his analysis feels shallow, and the answers to difficult questions are oversimplified. Although the narrative starts off strong and engaging, it quickly loses momentum. One of the book’s biggest problems is Vann’s biased approach to Steven and the people around him, especially Jessica. The author frequently makes personal judgments without sufficient justification, openly criticizes her, and even insinuates that she might have known about her boyfriend’s intentions, yet provides no evidence. Vann seems to have expected her to cooperate in solving the case, and when she didn’t, he simply took offense. He also overlooks other important aspects of Kazmierczak’s life, such as dysfunctional parents or a complicated relationship with his sister, which, although hinted at as crucial, is never properly explored.
Most striking, however, is the inability to draw deeper conclusions about the causes of mass shootings. Vann appears to believe in the existence of some magic solution to prevent such tragedies but offers no concrete answers. He often relies on oversimplified analogies, making his interpretations seem superficial and at times even misguided (such as his criticism of psychiatric medications). These views seem to stem more from the author’s personal biases than from actual facts. It feels more like a projection of Vann’s own beliefs and experiences than a genuine attempt to understand Kazmierczak.
September 14, 2023
C'est un récit passionnant, et extrêmement personnel, que nous livre ici David Vann. A 13 ans, son père se suicide, et lui "lègue" toutes ses armes. Comme Steve, il s'amuse à tirer sur les oiseaux et fantasme parfois à l'idée de tuer ses voisins.
Mais à quel moment là vie de l'un dérive pour en arriver à cette tragédie ?
Pas de parti prit ici, si ce n'est l'éternel debat (qui n'ne n'est pas un), sur le port d'armes aux États-Unis, et surtout la facilité avec laquelle il est possible de s'en procurer.
La faute aux jeux vidéos ? Au films d'horreur ? Ou simplement un gamin mal dans sa peau que personne n'a su, ou pu, aider à l'adolescence ?
Vous pourrez vous faire votre propre idée en lisant ce livre, dans lequel l'auteur alterne entre son histoire, et celle de Steve. Les evebements sont énumérés, froids, factuels, sans émotions d'un côté. Puis l'homme derrière le récit compare, analyse, critique et autocritique, sans jamais tomber dans le pathétique.
Un roman parfois difficile à lire, surtout parce qu'on en connaît la fin, mais extrêmement bien documenté, et à faire lire au plus grand nombre.
Mais à quel moment là vie de l'un dérive pour en arriver à cette tragédie ?
Pas de parti prit ici, si ce n'est l'éternel debat (qui n'ne n'est pas un), sur le port d'armes aux États-Unis, et surtout la facilité avec laquelle il est possible de s'en procurer.
La faute aux jeux vidéos ? Au films d'horreur ? Ou simplement un gamin mal dans sa peau que personne n'a su, ou pu, aider à l'adolescence ?
Vous pourrez vous faire votre propre idée en lisant ce livre, dans lequel l'auteur alterne entre son histoire, et celle de Steve. Les evebements sont énumérés, froids, factuels, sans émotions d'un côté. Puis l'homme derrière le récit compare, analyse, critique et autocritique, sans jamais tomber dans le pathétique.
Un roman parfois difficile à lire, surtout parce qu'on en connaît la fin, mais extrêmement bien documenté, et à faire lire au plus grand nombre.
November 29, 2022
I am not sure why I need to read about school shootings to release my heavy brain from all that financial jargon...but... this one was about another, sadly, messed up caucasian, young man, bright but insecure, who was bi-polar and kept going off his meds, pushed by his mom. He played video games (shooting), was brutal to his dog and had a bunch of sexual shame that he fostered with others. He listened to evil rock and horror movies and yet really wanted to get the heck out of his brain and help others. The author brought up a good point - if the majority of the shooter's friends were "off" as well, then how do you know there is a problem? I do not remember this shooting in Feb 2008. It fell on the heels of VTech. The author's writing style is short and choppy, but it grows on you. The shooter's writings to his sister were terrifying to read because it was similar to that of a co-worker's, and I always hoped he didn't own a gun. Maybe that is why I read these books - to train my gut to trust the warnings. A quick/good read.
March 3, 2024
Vann powoli dołącza do mojego osobistego panteonu ulubionych pisarzy. Jego trzecia książka nie powaliła mnie na kolana ani nie wmurowała w podłogę jak " Legenda o samobójstwie" czy "Komodo", ale jej temat bardzo mnie zaciekawił i wiem, że ten autor potrafi pisać i nie boi unurzać się w ciężkości po pachy.
Temat jak z koszmaru, trochę jak na Vanna przystało, do tego z jego stylem - można zaglądnąć do umysłu zabójcy albo chociaż spróbować pojąć jego motywy. Oczywiście większość informacji dotyczących głównego bohatera to spekulacje; próby odtworzenia jego toku myślenia, przeżyć i cierpień oraz reakcji na rzeczywistość, jest to jednak ciekawa próba wejścia w jego umysł. Do tego temat broni w USA - czytając o tragedii na NIU, nie mogłam przestać się dziwić, jak po tych wszystkich wydarzeniach ( i wielu, wielu innych strzelaninach) ten kraj może dalej tak funkcjonować. Co trzeba zrobić, by pomóc jednostce takiej jak Steve, kompletnie pogubionej, zniszczonej i zdolnej do masowego zabójstwa i kto jej tak naprawdę ma pomóc.
Temat jak z koszmaru, trochę jak na Vanna przystało, do tego z jego stylem - można zaglądnąć do umysłu zabójcy albo chociaż spróbować pojąć jego motywy. Oczywiście większość informacji dotyczących głównego bohatera to spekulacje; próby odtworzenia jego toku myślenia, przeżyć i cierpień oraz reakcji na rzeczywistość, jest to jednak ciekawa próba wejścia w jego umysł. Do tego temat broni w USA - czytając o tragedii na NIU, nie mogłam przestać się dziwić, jak po tych wszystkich wydarzeniach ( i wielu, wielu innych strzelaninach) ten kraj może dalej tak funkcjonować. Co trzeba zrobić, by pomóc jednostce takiej jak Steve, kompletnie pogubionej, zniszczonej i zdolnej do masowego zabójstwa i kto jej tak naprawdę ma pomóc.
Displaying 1 - 30 of 65 reviews