Siwabhorn Anothaisintawee542 reviews69 followersFollowFollowJanuary 21, 2024ยามาบุกิ เป็นลูกชายของบ้าน ฮาเนโกะ แปลว่าแมวบิน (ที่ไม่ใช่เพจรับจัดบ้าน 🤣) เขามีปู่ที่เคยโม้เอาไว้ว่าจะสร้างสวนสนุกประจำเมือง มีย่าเป็นแม่มดแห่งตะวันออก พ่อมีกิ๊กเป็นแม่มดแห่งตะวันตก แม่ที่มีชีวิตอยู่ในโลกจินตนาการ พี่สาวหนีออกจากบ้าน และน้องชายที่เสียชีวิตไปตั้งแต่เด็กจบใจความหลักๆ ก็มีอยู่แค่นี้แหละ รีวิวชีวิตของตัวเอกทุกห้าปี ครึ่งหลังจะเป็นการแก้ปมในชีวิตของเขาเอาไว้อ่านเพลินๆ แป๊บเดียวจบGoodreads ให้ 3.5 เราให้ 3.7
Aei8 reviewsFollowFollowJanuary 15, 2024เรื่องราวของครอบครัวธรรมดาๆ ที่ต่างคนต่างต้องพึ่งพาสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงให้ดำเนินชีวิตอยู่ต่อไปได้ ถูกเล่าผ่านสายตาของลูกชายของบ้าน หนังสือพาเราไปเฝ้าดูการเติบโต และการเปลี่ยนแปลงของทุกๆคนในบ้าน เรื่องราวไม่ได้น่าตื่นเต้น หรือหวือหวาอะไร เป็นเพียงแค่ชีวิตของคนธรรมดาๆทั่วไป แต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นหัวใจเบาๆ ในแต่ละหน้าที่ผ่านไป
Kishibe78 reviews1 followerFollowFollowMay 7, 2024เรื่องราวการเติบของยามาบุกิในครอบครัวที่ประหลาดสักนิดนึง..ไม่ได้ซาบซึ้งตรึงใจหรือฮีลใจมากเท่าไหร แต่ก็มีอะไรให้จดจำได้พอสมควรเลย........ตัวผู้อ่านโตมาโดยมีบางอย่างอยู่ในใจตั้งแต่เด็ก ส่งผลให้บางช่วงของหนังสือทำให้หน้ำตาไหลได้อยู่เหมือนกัน
nanws32 reviews1 followerFollowFollowMarch 17, 20243.5ปกดูสดใสน่ารักดี แต่เนื้อเรื่องข้างในคือ55555เรื่องราวของ ฮาเนะโกะ ยามาบุกิ ลูกชายของบ้านฮาเนะโกะที่เติบโตมาในครอบครัวที่แปลกและไม่อบอุ่นคุณแม่ที่ใจสลาย คุณพ่อที่มีชู้เพื่อหนีปัญหา ปู่ขี้โม้ ย่าที่เปิดร้านขายของแปลกๆ พี่สาวที่เกลียดพ่อกับแม่เนื้อเรื่องแต่ละบทจะเล่าช่วงชีวิตของพระเอกทุกๆ 5 ปี จากมุมมองของพระเอกเอง เป็นเล่มที่อ่านต่อได้เรื่อยๆ เอาจริงๆคิดว่าเป็นแนวอบอุ่นสดใสตอนเห็นหน้าปก แต่พอมาอ่านจริงๆแค่บทแรกๆก็หนักอกแล้ว คือพระเอกเกิดมาในครอบครัวที่ไม่มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันเลย ไปกันคนละทิศละทางแต่ก็ยังอาศัยอยู่ด้วยกัน ส่วนตัวอินกับเรื่องของแม่พระเอกที่สุด (ต่อจากนี้อาจจะมีสปอย) แม่ของพระเอกมีลูกทั้งหมด 3 คน แต่แม่รักลูกไม่เท่ากัน รักน้องคนเล็ก (เซจิ) ที่สุดแต่น้องตายไปตั้งแต่ยัง 4 ขวบเพราะอุบัติเหตุ หลังจากน้องตายแม่ก็เสียสติ ไม่ยอมรับความจริงว่าเซจิตายไปแล้ว อยู่ในโลกที่น้องยังมีชีวิตอยู่ ทำกับข้าวเผื่อ บางทีก็เดินออกไปตามหาน้องในเมือง โดยไม่สนใจลูกสาวกับลูกชายที่ยังมีชีวิตอยู่เลย อ่านแล้วสงสารลูกทั้งสองคนมาก อีพ่อพอภรรยาเป็นแบบนี้ก็อยากหนี ไม่อยากเจอหน้าเลยไปมีชู้แล้วออกไปข้างนอกเกือบทุกวัน ลูกสาวคนโตก็เกลียดแม่ที่ไม่ยอมรับความจริงสักที+เกลียดพ่อเกลียดครอบครัวจนสุดท้ายก็ออกจากบ้านไป ส่วนพระเอกก็พยายามเออออตามแม่ ไม่พูดความจริงต่อหน้าแม่ว่าน้องไม่อยู่แล้ว คิดคำโกหกมาบอกแม่ สุดท้ายก็ปลอมตัวเป็นน้องแล้วเขียนจดหมายส่งให้แม่อ่านเรื่อยๆ สรุปเรื่องนี้ก็เป็นแนวดราม่าชีวิตที่เราอ่านแล้วก็อินตามได้ไม่ยาก อ่านต่อได้เรื่อยๆเพราะอยากรู้ว่าชีวิตพระเอกจะเป็นยังไงต่อ เขียนรีวิวไม่ค่อยออกเพราะเนื้อเรื่องมันไม่ได้หวือหวา ก็เป็นเรื่องราวชีวิตคนๆนึง อ่านแล้วก็รู้สึกผูกพันกับพระเอกแปลกๆ เจออะไรมาเยอะจริงๆ แต่ติดนิดหน่อยตรงช่วงท้ายๆเนื่องจากเป็นมุมมองของพระเอกบางปัญหามันก็ไม่ได้เล่ารายละเอียดอะไรเท่าไหร่ พอ time skip มาอยู่ๆปัญหาก็คลี่คลายซะงั้น เลยรู้สึกค้างคา ช่วงท้ายมีหลายๆจุดที่ตอนแรกปูมาซะดราม่าเลย อิน แต่ตอนจบรู้สึกว่า เออ ง่ายดีว่ะ 55555 มันไม่ได้ซาบซึ้งแบบที่เราคาดหวังไว้
mimi47 reviews5 followersFollowFollowJuly 16, 2024ยามาบุกิ ฮาเนโกะ ลูกคนที่สองจากตระกูลฮาเนโกะ ตระกูลที่ชาวเมืองมองว่ามั่งคั่ง และขี้โกหก หนังสือเล่มนี้ถ่ายทอดชีวิตของยามาบุกิคุงตั้งแต่ราวๆสิบขวบ จนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ เรื่องราวที่ยามาบุกิคุงพบเจอ การเติบโต การแก้ปัญหาที่แตกต่างกันไปของแต่ละตัวละคร เล่มนี้สำหรับเราก็คือ 5/5 เลยจริงๆ เป็นหนังสือที่ทำให้รู้สึกว่านี่สินะชีวิต อะไรแบบนี้น่ะค่ะ 55555 รู้สึกตัวเองตกตะกอนอะไรได้หลายอย่างเหมือนกันระหว่างอ่านเล่มนี้ ได้รับความอบอุ่นหัวใจอย่างคาดไม่ถึง และเป็นหนังสือที่อยากอ่านซ้ำ
Erika2,859 reviews88 followersFollowFollowAugust 18, 2021名前をみて、何の気なしに借りてみた本。題名の意味は本書を読了してやっとわかった。こういう、「色々問題のある家族」の話は、大抵なにか出来事が切っ掛けになって、「和解」や「理解」のクライマックスへと繋がる傾向にある。(だから私は、特にテレビドラマで描かれる「家族像」が嫌い。綺麗事を並べて、臭いものには蓋をしてる)けれど、これは、どの短編も全く「解決」せずに終わる。だからこそリアルに感じた。本当の家族は、ドラマや本のように最終的に仲良しになったり、許し合ったり、わざわざ言葉にして理解しあったり、そうじゃなかったら、「完全悪役」の家族メンバーは物語的に罰を受けたりしない。父親が公然と浮気した事、母親が亡くなった息子が生きているという空想でずっと生きてきた事、そして両親共が生きている姉弟を蔑ろにした事、そういう事を「ごめんね」と涙ながらに許しを請うたりせず、ただ「時間」や「子どもの成長と理解」という幾重にも重なる毛布のようなもので、皆受け入れて、その上で今の家族として生きている。凄くリアル。私の家族も、色々問題がある。祖母と母の関係だって、物語的に解決はしないと思う。そういうリアルな家族像だった。だが、もう一回読みたいと思うほどよかったかと言われると…いいや。fiction