Dintojra

by Sylwia Chutnik

Czasami największą zemstą jest po prostu przeżyć.
Na własnych zasadach, wbrew trudnościom, nie pytając o zgodę.
Czasem, jak w przypadku Dzidki, nadejście vendetty poprzedza desperacki krzyk: Ludzieeee, czemu mi nikt nie pomaga?
Jeśli się wylosowało od losu nie willę z basenami, a lepiankę w Polsce B, C, elgiebete, to inaczej nie będzie.
Dintojrę trzeba zrobić po swojemu i do widzenia.

*

„Dintojra” znaczy zemsta, a różne jej oblicza znajdziemy w najnowszej książce Sylwii Chutnik. Sprzedawca z sexshopu, samotna aktorka, zakochana dziewczyna – wszyscy mają złamane serca, zmagają się z samotnością i własnymi demonami oraz marzą o lepszym życiu.

I wszyscy chcą wyrównać swoje porachunki ze światem.

224 pages, Hardcover

First published February 1, 2024

About the author

Sylwia Magdalena Chutnik (ur. 12 lipca 1979 w Warszawie) – kulturoznawczyni, pisarka, feministka, działaczka społeczna, publicystka i promotorka czytelnictwa.

Laureatka Paszportu Polityki w kategorii Literatura za rok 2008, trzykrotnie nominowana do Nagrody Literackiej Nike: w 2009 za Kieszonkowy atlas kobiet, w 2013 za Cwaniary i w 2015 za W krainie czarów. Do 2019 jej książki zostały wydane w dziewięciu państwach.

Reviews

[Agnieszka Kalus · Rating 3 out of 5]

Opowiadania. No właśnie. Przeczytałam z przyjemnością, wszystkie mnie zaciekawiły, poruszały różne tematy, przedstawiały losy mężczyzn i kobiet, ale… po kilku tygodniach NIC nie pamiętam. Tak mam z opowiadaniami.

[Shoggothey · Rating 4 out of 5]

Jedenaście opowiadań, jedenaście barwnych postaci, jedenaście powodów do dintojry.

Sylwia Chutnik stworzyła coś na tyle barwnego, że każdy czytelnik przeczyta i odczuje wszystkie z opowiadań w inny sposób. W tytułowym opowiadaniu dostajemy wyjaśnienie pojęcia 'dintojra', jest to również opowiadanie, które chyba najbardziej rzutuje na to, o czym są pozostałe. Z początku zachwycił mnie po prostu styl pisania autorki, był prosty i szybko przyswajalny, dający szansę, mniejszą lub większą, na chociażby częściowe wejście w roli każdego z bohaterów. Pan Wacław, samotny właściciel Sexshopu? Nie ma problemu. Freakfighterka influencerka starająca się poznać swoich przodków? Śmiało. Istna mnogość charakterów - każdy znajdzie coś dla siebie. Dopiero po przeczytaniu ostatniego opowiadania wszystkie trybiki zaskoczyły i pojąłem, co autorka miała do przekazania.

Większość z opowiadań cechuje humor, czasami bardzo czarny i gorszący, do którego wplecione są elementy dramatu, w tym bardzo często alkoholizm, targanie się na własne życie, rozchwianie emocjonalne. Jest zabawnie, ale jest też ostro, nie zawsze dało się pogodzić jedno z drugim, ale właśnie to jest elementem urzekającym w tej książce. Jest to po prostu historia życia wielu ludzi, których spotykamy podczas spaceru, w barze, niejeden raz są to sąsiedzi, a najczęściej całkowicie obce osoby.

"Dintojra" nie jest tylko książką do połknięcia na raz, jest w pewnym stopniu kompendium wiedzy o ludzkiej psychice i o tym, jak ta psychika wpływa na podejmowane przez ludzi decyzje. Z twórczością autorki spotykam się pierwszy raz, ale ten pierwszy raz odcisnął na mnie swoje piętno i dał sporo do myślenia, więc z niecierpliwością wyczekuję na więcej! I oczywiście wrócę do jej poprzednich dzieł, bo jak to zostało wspomniane w jednym opowiadaniu - "nie ma sensu wiedzieć wszystkiego, ale jednak korci", a w tym wypadku korci niesamowicie.

[Natalia · Rating 1 out of 5]

To było głupie, płaskie i nieoryginalne

[Kalina Tralina · Rating 2 out of 5]

Opowiadania w większości słabe i nijak mi się to nie klei w spójny zbiór :/

[Ewa Andrykowska · Rating 4 out of 5]

"Czasami największą zemstą jest po prostu przeżyć."

"Dintojra" pod tym tytułem znalazło się jedenaście opowiadań. Bohaterami są różne osoby w różnych sytuacjach życiowych, z różnymi problemami, a każda z nich z innym powodem do zemsty.

Autorka z typowym dla siebie stylem, zaprasza czytelnika na chwilę do życia każdej z poszczególnych postaci. Czy podoba nam się to czego stajemy się uczestnikami, to zupełnie inna sprawa.
Takie jest życie, a życie to nie jest bajka, nie dla każdego przeznaczony jest happy end.
Myślę, że każdy z was odnajdzie się w przynajmniej jednej postaci, że będziecie mogli powiedzieć, znamy to z własnego doświadczenia. Czy to dobrze, nie wiem.
Nie powiem wam kto i dlaczego szukał zemsty, oraz czy się udało, powiem że ja spodziewałam się nieco innych rozwiązań, oraz że nie o taką typową, kryminalną zemstę chodzi, a przynajmniej nie w każdej historii.

Opowiadania to generalnie niełatwa forma, na kilku stronach zawrzeć wszystko co najważniejsze, zaciekawić czytelnika, zakończyć sprawę, albo zostawić go z niedopowiedzeniem. Jedne kończą się i wystarczy, inne chciałoby się zobaczyć w formie rozszerzonej. Tak czy siak, gwarantuję że każdy znajdzie coś dla siebie.
Ja raczyłam się opowiadaniami powoli, żeby nad każdym pomyśleć, przetrawić, zachować w pamięci. Niektóre wstrząsające, inne z lekkim uśmiechem (niewykluczone że to śmiech przez łzy), każde niesie jakiś ładunek emocjonalny.

Muszę wspomnieć o tym, jak autorka przykuwa uwagę czytelnika od pierwszego zdania. Każde opowiadanie zaczyna się tak ciekawie, że pozwoliłam sobie zachęcić was pierwszym zdaniem z każdego z nich.

"Nie wiadomo, co zrobić z przeszłością, zwłaszcza cudzą."
"Pan Wacław lubił wycierać penisy zwilżoną szmatką - każdy z nich mógł liczyć na zainteresowanie i regularną higienę."
"Balkony to cały świat."
"- Nie może pani więcej przychodzić na terapię."
"Pojechałam na operację autobusem sto trzydzieści osiem."
"Jestem człowiekiem i mam obowiązki człowiecze."
"- Pani zatańczy czy od razu idziemy do mnie? - zagadał jakiś facet i pochylił się nad Ewą."
"Wróżka siedzi przy szklanym stoliku z supermarketu i dzwoni bransoletkami."
"- Co spowodowało, że pani się zgodziła porozmawiać?"
"Zasnęła w Nowym Jorku, obudziła się w Warszawie."
"Miasto przenika skórę."

Mam nadzieję, że lepszej zachęty wam nie trzeba. Serdecznie polecam wam tę książkę.

[Chwila Pauli · Rating 4 out of 5]

"My już od dawna mieszkamy w komputerach. Wszystko przeniosło się na ekran. [...] Bez zasilania nie ma społeczeństwa."

I choć jest to w sumie przykre stwierdzenie, to jednak jest jak najbardziej prawdziwe. Bo zastanówmy się.. gdyby nie było zasilania, nie było by internetu. A gdyby nie było internetu, to nie było by naszych profili tutaj założonych. Ale czy gdyby nie było tutaj naszych profili, to znaczy że nikt by nie dowiadywał się o nowych książkach?

"Dintojra" to zbiór kilku opowiadań. Każde z nich zmusza nas do zastanowienia się nad tym co faktycznie się dzieje i nas otacza.
Niektórymi opowiadaniami czułam się zawiedziona, ale nie dlatego, że były złe. Absolutnie nie. Czułam się zawiedziona tylko dlatego, że za szybko się skończyły, a miały bardzo dobry potencjał na napisanie szerszej historii i z chęcią przeczytałabym więcej na ten dany temat.
Innymi czułam się trochę rozczarowana, ale jednocześnie to co zostało w tych opisane, poruszyło mnie chyba dużo bardziej, bo to wydarzyło się faktycznie i każdy z nas to przeszedł niestety. Jednym z nich było opowiadanie o tym jak było w czasach pandemii.. Jejku, brzmi to tak odlegle i egzotycznie.. A jednak wydarzyło się nie tak dawno temu.. I właśnie cytat, którym rozpoczęłam tę recenzję, jest właśnie wyrwany z tego opowiadania. Uderzyła mnie taka prawdziwość tego stwierdzenia, aż musiałam na chwilę odłożyć książkę, bo zalała mnie fala myśli.

Autorka świetnie wciąga czytelnika w świat każdego z tych opowiadań, ale tak jak wyżej napisałam, mnie niektóre z tych opowiadań pozostawiły z takim niedosytem, bo chciałabym przeczytać więcej na dany temat. Bo na przykład tak się wczułam w historię pana Wacława, a nim się obejrzałam to był już koniec. I miałam takie zaskoczenie wypisane na twarzy.. Ale jak to już koniec? Albo o Dance, która walczyła w klatce.

Te opowiadania są naprawdę warte przeczytania i zachęcam was do sięgnięcia po tę książkę, bo każde z nich porusza. A końcowe szczególnie mocno. Aż mnie coś bolało w środku jak czytałam.

[Dorota Kawa · Rating 3 out of 5]

Przystępując do czytania tej książki nie wiedziałam , że są to opowiadania. Niestety nie lubię takiej formy,wolę zwarte powieści. Ale przyznać muszę, że dobrze są napisane, dobrze się je czyta, jednak nie wnoszą nic nowego, przeczytasz jedno, za chwilę drugie opowiadanie i nie pamiętasz już pierwszego.

[Julia Hoczyk · Rating 3 out of 5]

Bardzo nierówne, to już mój kolejny problem z opowiadaniami Chutnik (po "W krainie czarów"), niektóre świetne, inne nie wiadomo, w jakim celu pisane, a niektóre świetne jakby urwane, bez puenty, co zamiast zaciekawić czytelnika, zostawia go z zawiedzionymi oczekiwaniami... Wolę powieści tej autorki. Ostatnia - "Tyłem do kierunku" - była świetna...

[Małgorzata F. · Rating 3 out of 5]

Niezmiennie dobry warsztat pisarski. Autorka nie bez powodu trzy razy nominowana do Nike. Akurat tu zbiór opowiadań. Różnych. Lepszych i gorszych, ale przeważnie na wskroś feministycznych. Z Sylwią Chutnik niebawem planuję spotkanie, więc zapewne sięgnę po kolejnej jej książki. To akurat dopiero piąta jej pozycja, którą czytałam. Sporo przede mną :)

[Michal Wroblewski · Rating 3 out of 5]

Jak to z opowiadaniami. Nie wszystkie są takie same, czasem lepsze, czasem gorsze. Ale tutaj każdy znajdzie przynajmniej kilka dla siebie.
I dla tych kilku warto przeczytać całość. I tych kilka zasługuje na uznanie.
Wszystkie za barwny, wyrazisty styl. I staranny język.

[Agnieszka Pawińska · Rating 3 out of 5]

3.5

[peatrycze pergolette · Rating 3 out of 5]

nierówny poziom tekstów ale fajne zakończenie