Αρβυλάκια και γόβες

by Alki Zei, Άλκη Ζέη

Αρβυλάκια, λουστρινένιες γόβες, καλοκαιρινά πέδιλα, μια παρέα φοιτητών και συνάμα παπουτσιών, μας σεργιανίζουν στα σκληρά χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης. Και τότε ένας δυνατός έρωτας ξεσπάει. Είκοσι χρόνια μετά τόσο έντονες κοινές εμπειρίες είναι σχεδόν ακατόρθωτο να τις σβήσει ο χρόνος. Αντρόγυνα που οδηγούνται στον χωρισμό και ο καθένας ξεκινά μια καινούρια ζωή· πολιτικοί πρόσφυγες και ένα αγόρι που ονειρεύεται να γίνει ακροβάτης και είναι αποφασισμένο να δει το τσίρκο της πόλης του, έστω κι αν χρειαστεί να θυσιάσει τη γάτα του στα λιοντάρια. Αυτοί είναι οι πρωταγωνιστές στις βαθιά ανθρώπινες και συγκινητικές ιστορίες της Άλκης Ζέη όπου κυριαρχούν η ξενιτιά, η νοσταλγία της πατρίδας και η λαχτάρα για επιστροφή.

Genres: Fiction, Short Stories

112 pages, Paperback

First published January 1, 1975

About the author

One could say that our outstanding author Alki Zei (Greek: Άλκη Ζέη) has raised with her books lots of children, apart from bringing up two of her own.
Today’s children in Greece have additionally the chance to know her work in their textbooks where her novels have been anthologized.
Among the various national and international distinctions she has obtained for her work, the greatest recognition comes from the readers, who read passionately her books and place them in the top of the best seller lists. But what makes Alki Zei’s work really significant is the impression it evokes out of Greece. Her books have often been awarded abroad: Mildred Batchelder in the U.S.A. for Wildcat under glass, Petros’ war and The sound of the dragon’s feet, Acerbi Prize in Italy for Achille’s fiancée, Bookworms prize in France for Tina’s web. Above all Wildcat under glass which has marked contemporary Greek juvenile literature since it was first published in 1963. Through various trans-national republications, cataloguing for school study and frequent awards, it is considered to be one of the best books for children worldwide according to librarians, literary critics and teachers.

Alki Zei is therefore a precious asset for Greek contemporary literature. She may mainly write for children but she equally addresses to adults. Within the stories of her books she transforms her own experiences into novels, however always keeping enough distance from autobiography but allowing her heroes to view things through her own angle. As she belongs to a generation of people who have sacrificed their ambitions and private lives for the sake of collective dreams and fight for peace, freedom and democracy, having herself actively participated in Greece’s bitter historical moments of Resistance, persecutions and overthrows during and after World War II, she considers it her duty to record those important historical events so that younger generations know.
But although her stories are set in really lived historical context, she is neither exhaustive in History account nor instructive towards readers. Her intention is to ensure awareness and give a chance for further questioning on a multitude of universal moral and social issues.

Naturally, the greatest virtue of her books remains their exquisite literary value which derives from masterly expression, perfect plot and a subtle sense of humour, thus resulting to breathless reading.

Reviews

[philosophie · Rating 3 out of 5]

Μύριζε κόλλα και μπογιά, ακόμα και μελάνι πολυγράφου πολλές φορές. Στο δωμάτιο του Γρηγόρη έκανε παγωνιά. Η Λία τυλιγόταν με μια παλιά κουβέρτα, που της είχε φύγει ολόκληρο κομμάτι, στο σχήμα του σίδερου. Έπιναν τσάι του βουνού με ζαχαρίνη και περίμεναν το συνθηματικό σφύριγμα από το δρόμο. Της Λίας της άρεσε αυτή η ώρα, που καθόταν κουρνιασμένη στο ντιβάνι. Ο Γρηγόρης ετοίμαζε πινέλα, κόλλες και μπογιές. Ύστερα έπαιρνε τον "Ήλιο τον πρώτο" του Ελύτη. Φρεσκοαγορασμένος, φρεσκοτυπωμένος, με το κίτρινο γυαλιστερό εξώφυλλο και τη γοργόνα, φάνταζε αταίριαχτος ανάμεσα στα τενεκεδάκια και τα πινέλα. Θάθελε να μάκραινε πολύ αυτή η ώρα η Λία.

Εφηβική, σε αδρές γραμμές, συλλογή διηγημάτων που γράφεται στην περίοδο της πολιτικής προσφυγιάς της συγγραφέως στη Μόσχα το 1957. Όπως σημειώνει η ίδια η Άλκη Ζέη στην εισαγωγή της έκδοσης, οι κοινοί θεματικοί πυρήνες των ιστοριών είναι αφενός η επιθυμία της επιστροφής κι αφετέρου η αγωνία των ανθρώπων που ζουν μακριά από τον τόπο τους να μην "ξεκοπούν ολότελα". Η αφήγηση είναι έντονα συγκινησιακή, χωρίς νοηματικές ασάφειες, κι η γλώσσα απλή, δημοτική· πρόκειται για μια συλλογή σχολικού σχεδόν επιπέδου, εύκολη στην ανάγνωση, από όπου απουσιάζει κάθε είδους θεματολογικής και τεχνοτροπικής δυσχέρειας. Αξιοσημείωτες οι ομοιότητες ορισμένων διηγημάτων με μεταγενέστερα μυθιστορήματα της Άλκης Ζέη, σαν να πρόκειται για πρώτα σχεδιάσματα ιδεών που πρόκειται να εξελιχθούν/να διευρυνθούν.

- Έχετε τίποτα;
Μια κοπέλα κ' ένας νέος στέκονταν από πάνω του. Γνώριμες φωνές... για τη βρύση... για τη μαρμάρινη βάση της. Ανοίγει τα μάτια του. Δύο άγνωστα πρόσωπα του χαμογελούν. Πιο πέρα - η προτομή του Μαρξ... η βάση της...
- Να σας συνοδέψουμε; Πού μένετε; - ρωτά η κοπέλα.
Ο Κώστας θέλει ν' απαντήσει μα, ξαφνικά, σαν να χάθηκαν από το μυαλό του όλα αυτά τα δεκαπέντε χρόνια, σα να μην είχε μάθει ποτέ του μήτε μια λέξη ρούσικη... κοιτάζει ήρεμα τα δυο νέα παιδιά και λέει:
- Στο Μαρούσι.

[Zizeloni · Rating 4 out of 5]

Μικρες ιστοριες για παλιους αντιστασιακους, πολιτικους μεταναστες και στο τελος μια ιστορια για μια οικογενεια. Μου αρεσε, μικρουλι και συμπαθητικο. Ο βασικος αξονας θα ελεγα οτι ειναι οι σχεσεις και μαλιστα οι αποτυχημενες (υπαρχουν επιτυχημενες? ή απλα δεν εχει περασει αρκετος καιρος ακομα?) Διαβαστε το, μια ωριτσα θα παρει.

[Demi · Rating 1 out of 5]

Με αυτό το βιβλίο της η Αλκη Ζέη με απογοήτευσε.Ημικαταληπτός λόγος,ανιαρές πλοκές,απουσία ενδιαφεροντος γενικά..