Ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι βρίσκεται εγκαταλειμμένο σε μια αποθήκη στο λιμάνι του Πειραιά, μόνο, άρρωστο και με αμνησία. Στο λαιμό της κρέμεται μια τσίγκινη ταυτότητα: ΕΛΕΝΗ - 21 Μαΐου 1887. Ο δικηγόρος Θεόδωρος Παναγιώτου την περιθάλπει, της σώζει τη ζωή και την υιοθετεί. Έξι χρόνια μετά, τη μέρα των γενεθλίων της Ελένης, ένας φόνος θα ταράξει τα νερά. Ο Παναγιώτου αναλαμβάνει την υπεράσπιση.
Προσπαθώντας να λύσει το μυστήριο του εγκλήματος, ταξιδεύει στη Σύρο του 1908 με την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα. Ποτέ όμως δε φανταζόταν πως έμπλεκε σε ένα παζλ του οποίου και ο ίδιος ήταν ένα από τα κομμάτια που έλειπαν. Μυστικά κρυμμένα στο χρόνο, που καραδοκούν να φανερωθούν. Τι κοινό έχει η τσίγκινη ταυτότητα της Ελένης με τις ταυτότητες που φορούσαν οι ορφανές του ορφανοτροφείου της Σύρου;
Ποια είναι η Ασπασία Σαγιά και τι ρόλο έχει διαδραματίσει στη ζωή του Παναγιώτου; Σε αυτά και σε πολλά άλλα ερωτήματα καλείται να αναζητήσει τις απαντήσεις ο αναγνώστης διαβάζοντας το συναρπαστικό μυθιστόρημα της Βασιλικής Λεβεντάκη, που μας μεταφέρει στην ατμοσφαιρική, γεμάτη μυστήρια και πάθη Σύρο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
"Όταν ξεκίνησα να γράφω το σημείωμα, δεν ήξερα αν θα 'πρεπε να το τελειώσω... Ήθελα όμως να βρεθούν οι ένοχοι. Ήθελα να πιαστούν στη φάκα σαν τα ποντίκια. Να τους δω να λιώνουν σαν κεράκια αναμμένα... Να βουλιάζουν σαν τα σάπια καράβια στους ανοιχτούς ωκεανούς...
Να με βλέπουν και να ξέρουν πως όλα τα 'κανα εγώ".
Ήταν το πρώτο βιβλίο της συγγραφέως που διάβασα αφου τη συνάντησα σε ΄Εκθεση βιβλίου. Ένα βιβλίο καλογραμμένο, με αληθινούς χαρακτήρες κι εξαιρετική πλοκή!
Τη Βασιλική Λεβεντάκη δεν την γνώριζα προσωπικά και αιτία της γνωριμίας μας τελικά έγινε η προ λίγων ημερών παρουσίαση του βιβλίου μου στο πάρκο Τρίτση.
Όταν συναντηθήκαμε οι δυό μας για να μιλήσουμε περί βιβλίων και να ανταλλάξουμε απόψεις, αμέσως συνειδητοποίησα πως απέναντι μου είχα έναν παθιασμένο δημιουργό, ικανό, που όταν καταπιάνεται με τη συγγραφή επενδύει στην κυριολεξία στις ψυχές των ηρώων της και στην πορεία με δεξιοτεχνία τους ξεγυμνώνει και τους εκθέτει αιχμαλωτίζοντας το ενδιαφέρον του όποιου αναγνώστη.
Γεγονότα αναμφισβήτητα είναι όλα τα παραπάνω διαβάζοντας το βιβλίο της "Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη - Οι δαιμονισμένες" και ομολογώ πως συγκλονίστηκα. Το πρώτο πράγμα στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ είναι οι περιγραφές της για το νησί της Σύρου και μάλιστα τοποθετημένες όχι στο σύγχρονο παρόν αλλά στις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Δεν υπάρχει κανένα "ψεγάδι" όσον αφορά τον τόπο και τον χρόνο, οι περιγραφές, οι αντιδράσεις, ακόμα και η γλώσσα που χρησιμοποιεί βρίσκονται στο σωστό πλαίσιο ώστε να νιώθει κανείς πως ζει στο κοσμοπολίτικο νησί της Σύρου, κάπου στις αρχές του 1900. Αυτό υποδηλώνει τη βαθιά και προσεγμένη έρευνα που έχει κάνει η δημιουργός, διαδικασία χρονοβόρα και κουραστική, απαραίτητη όμως εφόσον αποφάσισε να μας μιλήσει για μία άλλη εποχή.
Παράλληλα, οι χαρακτήρες του βιβλίου της είναι πέρα για πέρα αληθινοί, δομημένοι με τέτοιο τρόπο ώστε να σε παρασύρουν και να σε βάζει ο καθένας τους μέσα στην δική του προσωπική ιστορία με αποτέλεσμα να ταυτιστείς μαζί τους και μάλιστα τις περισσότερες φορές παρά τη θέληση σου!
Η πλοκή της είναι ένα κέντημα με την κάθε βελονιά επιδέξια να χαρακτηρίζει το άρτιο αποτέλεσμα που δεν είναι άλλο παρά μία ιστορία αγάπης και μίσους, δύο έννοιες τόσο έντονα συνδεδεμένες μεταξύ τους ενώ οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη και είναι πραγματικά αδύνατο να διακόψεις την ανάγνωση για οποιονδήποτε λόγο!
Θέλω για μία ακόμα φορά να επισημάνω το ψυχογράφημα των ίδιων των ηρώων το οποίο ως αποτέλεσμα συγκινεί σελίδα τη σελίδα και δημιουργεί επαναλαμβανόμενα, αντικρουόμενα συναισθήματα.
Νομίζω πως όσα και να πω γι' αυτό το βιβλίο είναι πραγματικά λίγα. Νιώθω πραγματικά χαρούμενη που υπάρχουν δημιουργοί αυτού του επιπέδου στη χώρα μας και είναι μεγάλη τιμή για μένα που είχα την τύχη να γνωρίσω τη Βασιλική προσωπικά και να πάρω πολύτιμες συμβουλές για το δικό μου συγγραφικό μέλλον αν και τολμώ να πω ότι το βιβλίο της είναι ένα "μάθημα" από μόνο του!
Εύχομαι στη Βασιλική καλή και δημιουργική πορεία αν και είμαι απόλυτα σίγουρη ότι θα την έχει με τη μαγική της πένα να μας ταξιδεύει στα άδυτα των κόσμων της!
Όταν διάβασα το τελευταίο βιβλίο της Βασιλικής Λεβεντάκη «Στα Μονοπάτια του Καπνού» θέλησα αμέσως να αποκτήσω όλα τα λογοτεχνικά της «παιδιά». Κατά την επίσκεψή μου στην έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο, κατάλαβα πως η ώρα είχε φτάσει. Έπιασα στα χέρια μου το προηγούμενο βιβλίο της «Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη», το ξεφύλλισα, το μύρισα και ξεκίνησα το ταξίδι μου στις σελίδες του.
Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα τι θα επακολουθούσε, όμως επέλεξα να συνεχίσω. Η ανάγνωση του βιβλίου «Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη» ήταν για έμενα ένα μαρτύριο, μια δύσκολη πορεία προς τη λύτρωση. Ένα γλυκόπικρο βάσανο που με άφησε με δάκρυα στα μάτια και συναισθήματα που ήθελαν να βροντοφωνάξουν. Αυτός είναι ο λόγος που γράφω το συγκεκριμένο κείμενο. Σε κάποιον πρέπει να πω πόσο λάτρεψα την ανάγνωση του βιβλίου της Βασιλικής Λεβεντάκη.
Η ιστορία τοποθετείται χρονικά στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου. Η συγγραφέας μας ταξιδεύει στην τότε Αθήνα και βέβαια στην υπέροχη Σύρο. Γνωρίζουμε τον δικηγόρο Θεόδωρο Παναγιώτου, την κηδεμονευομένη του Ελένη, την αρχόντισσα Ασπασία Σαγιά. Αλλά κυρίως, γνωρίζουμε τις Δαιμονισμένες. Ή έτσι νομίζουμε. Γιατί μέχρι να φτάσουμε στην τελευταία σελίδα δεν έχουμε μάθει στην ουσία τίποτα. Όλα τα κλειδιά μας δίνονται απλόχερα από τη συγγραφέα, όμως πόσο έτοιμοι είμαστε να αντικρίσουμε την αλήθεια; Εγώ δεν ήμουν. Δύο φόνοι -φαινομενικά ασύνδετοι μεταξύ τους- ψάχνουν τον ένοχο και κρυμμένα μυστικά προσπαθούν να βγουν στην επιφάνεια. Αλλά με ποιο τίμημα;
Η ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου –όπως προείπα- ήταν εξαιρετικά δύσκολη για εμένα. Κάποιες φορές δεν μπόρεσα να διαχειριστώ τα έντονα συναισθήματα με τα οποία ήρθα αντιμέτωπη. Αυτό δυσκόλεψε και την αναζήτηση των ενόχων.
Το βιβλίο «Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη» είναι απίστευτα καλογραμμένο, μα πάνω από όλα απόλυτα πιστό στο ψυχολογικό προφίλ των ηρώων του. Η συγγραφέας χτίζει λίγο-λίγο τους πρωταγωνιστές της και τους δίνει ζωή μέσα σε ένα κύκλο μυστηρίου αλλά και πόνου.
Προσπαθώ να αποκωδικοποιήσω το μυστικό της πένας της κυρίας Λεβεντάκη. Είναι η εξαιρετική χρήση της γλώσσας; Είναι το είδος με το οποίο καταπιάνεται; Είναι η λυρικότητα και οι γλαφυρές περιγραφές της, φαινόμενο πρωτότυπο στην αστυνομική λογοτεχνία; Μήπως είναι η ικανότητά της να μας κάνει να αγαπήσουμε σκοτεινούς αντιήρωες;
Καταλήγω πως, το μυστικό της γραφής της συγγραφέως, είναι η απόλυτη αληθοφάνεια στις πράξεις των πρωταγωνιστών και «εκείνη» η σκέψη που σου τριβελίζει το μυαλό όταν ολοκληρώνεις την ανάγνωση ενός βιβλίου της. «Το ίδιο θα έκανα κι εγώ».
Σας προτρέπω να διαβάσετε το «Η μοναξιά δεν έρχεται μόνη». Όχι μόνο γιατί είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία, ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο. Όχι μόνο γιατί η χρήση της γλώσσας είναι άρτια και οι περιγραφές άκρως ποιητικές. Διαβάστε το, γιατί η Βασιλική Λεβεντάκη μέσω των λογοτεχνικών της κειμένων πραγματοποιεί τον στόχο κάθε έργου τέχνης. Μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μας και μας οδηγεί –ώρες μετά την ανάγνωση του βιβλίου- να αναπολούμε ξανά και ξανά καταλήγοντας στην ίδια πρωταρχική μας σκέψη: «Το ίδιο θα έκανα κι εγώ».
Η γραφή της κύριας Λεβεντάκη δεν σε αφήνει να βαρεθείς στιγμή. Η ιστορία είναι καλογραμμένη και πολύ καλά δομημένη με τα χαρακτηριστικά της συγγραφέως. Ενδιαφέρουσα πλοκή και ήρθε εξαιρετική για τα ελληνικά δεδομένα.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, ένα δεκαπεντάχρονο κορίτσι βρίσκεται εγκαταλειμμένο σε μια αποθήκη στο λιμάνι του Πειραιά, μόνο, άρρωστο και με αμνησία. Στο λαιμό της κρέμεται μια τσίγκινη ταυτότητα: ΕΛΕΝΗ - 21 Μαΐου 1887. Το κορίτσι αυτό θα αναλάβει να σώσει ο Θεόδωρος Παναγιώτου, ευυπόληπτος πολίτης της κοινωνίας και πολύ επιτυχημένος δικηγόρος. Λίγα χρόνια αργότερα ένας φόνος έρχεται να ταράξει τα νερά της πόλης. Ο Παναγιώτου αναλαμβάνει την υπεράσπιση της υπόπτου και οι έρευνές του θα τον οδηγήσουν στη Σύρο. Εκεί θα γνωρίσουμε την αρχόντισσα Ασπασία Σαγιά και τη φιλανθρωπική της δράση. Θα γνωρίσουμε ακόμα τις Δαιμονισμένες, όπως είναι γνωστές στο νησί. Μία από αυτές δολοφονείται και καλούμαστε να βρούμε τη σχέση των δύο φόνων και αν αυτή υπάρχει. Η κυρία Λεβεντάκη δίνει τον καλύτερό της εαυτό καθώς δεν αφήνει τον αναγνώστη να βαρεθεί στιγμή. Η ιστορία είναι καλογραμμένη και πολύ καλά δομημένη με τα χαρακτηριστικά της συγγραφέως. Παραθέτει όλα τα στοιχεία που έχει κ ο Παναγιώτου στα χέρια του, μας βάζει τη λύση του μυστηρίου στο μυαλό μας και μας παρακινεί να βρούμε το δολοφόνο και τους λόγ��υς που τον οδήγησαν σε αυτή την πράξη. Ενδιαφέρουσα πλοκή και γραφή εξαιρετική για τα ελληνικά δεδομένα. Το ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα έχει πλέον άξιους αντιπροσώπους.
Το λάτρεψα αυτό το βιβλίο! Στην αρχή φοβήθηκα να το διαβάσω,είδα την περίληψη και λέω να το πάρω,να μην το πάρω και ήμουν και σε δίλημμα γιατί ήθελα και ένα άλλο και δεν ήξερα ποιο από τα δυο να πάρω άλλα τελικά το πήρα!Και δεν έκανα λάθος αυτό το βιβλίο ήταν τέλειο. Το τέλος λίγο με στεναχώρησε αλλά όμως λόγω και της ιστορίας έτσι θα οδηγούνταν τα πράγματα στο τέλος όπως και να είχε. Παρόλα αυτά ήταν ΚΑ-ΤΑ-ΠΛΗ-ΚΤΙ-ΚΟ!
Ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα με πολλές ανατροπές και εξελίξεις που δεν περιμένεις.Μια ιστορία μυστηρίου με πρωταγωνιστή την ΨΥΧΗ.'Ενα βιβλίο που σε καθηλώνει από την πρώτη στιγμή,γραμμένο με μια απλή,κατανοητή,πρωτότυπη γραφή που με τις ωραίες περιγραφές κάνεις όμορφα ταξείδια στην Σύρο του 1908.Μπράβο στην Βασιλική.