What do you think?
Rate this book
Ik ga naar de schapen
In dit verhaal proberen vijf mensen het moeilijkste raadsel ter wereld op te lossen.
Als ze dat niet doen, gaat een van hen naar de schapen, bestrijdt een ander insecten en legt iemand doden af. Nog iemand anders zit en kijkt naar niets. Nog een ander maakt beelden van was.
In alles wat ze doen praten ze nooit over het raadsel dat nog moeilijker is dan het moeilijkste raadsel ter wereld.
Dat van vaders, moeders en kinderen.
Waarom voelen ze zich zo onlosmakelijk met elkaar verbonden en willen ze het liefst aan anderen kunnen vertellen: ‘Met ons gaat alles goed.’
Ik ga naar de schapen gaat over zwijgen, kijken, vasthouden en loslaten. En ook over graag leven. Maar hoe doe je dat alweer?
Als ze dat niet doen, gaat een van hen naar de schapen, bestrijdt een ander insecten en legt iemand doden af. Nog iemand anders zit en kijkt naar niets. Nog een ander maakt beelden van was.
In alles wat ze doen praten ze nooit over het raadsel dat nog moeilijker is dan het moeilijkste raadsel ter wereld.
Dat van vaders, moeders en kinderen.
Waarom voelen ze zich zo onlosmakelijk met elkaar verbonden en willen ze het liefst aan anderen kunnen vertellen: ‘Met ons gaat alles goed.’
Ik ga naar de schapen gaat over zwijgen, kijken, vasthouden en loslaten. En ook over graag leven. Maar hoe doe je dat alweer?
151 pages, Paperback
First published February 19, 2024
29 people are currently reading
1789 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 313 reviews
Read
March 17, 2024Ik heb Ik ga naar de schapen gelezen, de tweede roman van de Vlaamse schrijfster Marieke De Maré. Het verhaal gaat over Simone en Andrej. Ze wonen naast een veld met een schapenstal. Mensen gaan naar de stal om te zitten en even stil te zijn, om na te denken, om te kijken naar de dieren die niks terugzeggen. Simone en Andrej hebben een dochter Tove die kunstenares is. En er is Rocco, de eigenaar van een uitvaartcentrum in het dorp.
Met slechts enkele personages, met spaarzame zinnen en bewegingen schept Marieke De Maré een wereld vol mensen, dieren en plaatsen, een wereld vol gevoel. Tussen de regels zit trauma, en de immer Vlaamse neiging tot zwijgen-en-opkroppen. Een roman over menselijkheid, beschadiging en immense liefde.
Kijk hier voor het volledige leesverslag: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...
Met slechts enkele personages, met spaarzame zinnen en bewegingen schept Marieke De Maré een wereld vol mensen, dieren en plaatsen, een wereld vol gevoel. Tussen de regels zit trauma, en de immer Vlaamse neiging tot zwijgen-en-opkroppen. Een roman over menselijkheid, beschadiging en immense liefde.
Kijk hier voor het volledige leesverslag: https://wimoosterlinck.wpcomstaging.c...
March 10, 2024
Ik heb het de laatste tijd zo onmenselijk druk dat ik niet meer aan lezen toe kom of nauwelijks mijn aandacht erbij kan houden. Merci Marieke De Maré om me uit mijn hoofd te sleuren (want daar zit ik te vaak tegenwoordig) en alles te vergeten. Om eindelijk nog eens onafgebroken te kunnen lezen. De witregels spreken, tussen de regels zit tristesse, maar ook humor en liefde. Ik ga naar de schapen is in alle opzichten perfect. 🤍
De schapen heb ik in mijn hoofd vervangen door geiten. Want ik ga zo graag naar de geiten als het me teveel wordt.
PS: Ik haalde meteen ook Bult in huis!
De schapen heb ik in mijn hoofd vervangen door geiten. Want ik ga zo graag naar de geiten als het me teveel wordt.
PS: Ik haalde meteen ook Bult in huis!
May 21, 2025
Fijne kennismaking met de weloverwogen, unieke schrijfstijl van Marieke De Maré. Als eclectisch en nieuwsgierig lezer ben ik er voor mezelf dan wel achter dat ik een lichte voorkeur heb voor royale, groots opgezette romans en oeuvres à la Knausgård, Van der Heijden, Marías of Proust, toch heb ik door de jaren ook oprecht leren genieten van uitgebeende, talige, eerder minimalistische werkjes als Rimpeling, Het wolkenpaviljoen, Ochtenden of Het stroomdal van de Beune.
Een boek dat over vormen en variaties van zwijgen gaat, heeft ademruimte nodig en daar is Marieke De Maré meesterlijk in. Haast geen passages langer dan een pagina, maar meestal veel witruimte tussen de korte, welgeplaatste tekstblokjes. Ook de woorden en zinnen zelf ademen op dat inspinnende ritme, soms verraderlijk, want er wordt best veel verteld in dat korte bestek. Al is vertellen misschien niet het beste woord. Aanraken, beroeren, onderzoeken lijken me rijkere woorden om 'Ik ga naar de schapen' te typeren.
Zoals de schapenstal in het midden van de weide staat, zo staan Simone en Andrej in het centrum van deze roman. Aan het einde doen ze dat zelfs letterlijk, dankzij hun dochter Tove, die kunstenaar is. Verder krijgt ook uitvaartverzorger Rocco een mooie rol en plaats in hun leven. Marieke De Maré geeft verspreid over het boek ook opsommingen van voorwerpen of materialen die specifiek tot het vak of de leefwereld van een personage behoren. Ook dat blijft haken, net als af en toe terugkerende bedenkingen of uitspraken.
Een boek over wat zwijgen vertelt, kan niet anders dan ook over raadsels gaan. Die vallen er letterlijk zowel als figuurlijk te rapen. Sommige zijn te moeilijk, andere zullen of hoeven niet opgelost te worden. Of niet helemaal, zoals zinnen dat ook niet altijd doen, zo leert Simone ons. En op die manier wordt deze roman een klein universum waarin liefde en dood, ouders en kinderen, vriendschap en onrust, wetenschap en kunst allemaal even aangeraakt, beroerd en onderzocht worden. En altijd zijn er, als toevlucht, de schapen. Zo eenvoudig kan de complexiteit van het leven zijn.
Een boek dat over vormen en variaties van zwijgen gaat, heeft ademruimte nodig en daar is Marieke De Maré meesterlijk in. Haast geen passages langer dan een pagina, maar meestal veel witruimte tussen de korte, welgeplaatste tekstblokjes. Ook de woorden en zinnen zelf ademen op dat inspinnende ritme, soms verraderlijk, want er wordt best veel verteld in dat korte bestek. Al is vertellen misschien niet het beste woord. Aanraken, beroeren, onderzoeken lijken me rijkere woorden om 'Ik ga naar de schapen' te typeren.
Zoals de schapenstal in het midden van de weide staat, zo staan Simone en Andrej in het centrum van deze roman. Aan het einde doen ze dat zelfs letterlijk, dankzij hun dochter Tove, die kunstenaar is. Verder krijgt ook uitvaartverzorger Rocco een mooie rol en plaats in hun leven. Marieke De Maré geeft verspreid over het boek ook opsommingen van voorwerpen of materialen die specifiek tot het vak of de leefwereld van een personage behoren. Ook dat blijft haken, net als af en toe terugkerende bedenkingen of uitspraken.
Een boek over wat zwijgen vertelt, kan niet anders dan ook over raadsels gaan. Die vallen er letterlijk zowel als figuurlijk te rapen. Sommige zijn te moeilijk, andere zullen of hoeven niet opgelost te worden. Of niet helemaal, zoals zinnen dat ook niet altijd doen, zo leert Simone ons. En op die manier wordt deze roman een klein universum waarin liefde en dood, ouders en kinderen, vriendschap en onrust, wetenschap en kunst allemaal even aangeraakt, beroerd en onderzocht worden. En altijd zijn er, als toevlucht, de schapen. Zo eenvoudig kan de complexiteit van het leven zijn.
August 19, 2024
Zo schoon.
In spaarzame zinnen vol eenvoudig, raak gekozen taalgebruik vertelt Marieke De Maré het verhaal van Andrej, Simone, Tove, Rocco en Siti. Vijf doodgewone levens vol kleine en grotere zorgen, vol zoeken en twijfels. Als het leven even stroef loopt, wordt er naar de schapen gegaan. De stal, net niet in het midden van de wei op de grens van twee dorpen, betekent voor iedereen iets anders.
"Zwijgen in de schapenstal is iets anders dan zwijgen
op eender welke andere plek. Daar zijn ze allen op een
uiteenlopend moment in het leven achter gekomen."
Ook probeert men het moeilijkste raadsel ter wereld op te lossen, wordt er obsessief op insecten gejaagd, worden doden afgelegd en wassen beelden gemaakt. Eenieder zoekt zijn weg, in alle eenvoud en oprechtheid. Met vallen en opstaan, met meer vragen dan antwoorden.
Ik ga naar de schapen is een erg mooi relaas over de verschillende rugzak die we allemaal dragen en de al even unieke manier waarop we die dragen. Over aanvaarden en loslaten. Over groots leven in klein geluk.
Pareltje, me dunkt.
In spaarzame zinnen vol eenvoudig, raak gekozen taalgebruik vertelt Marieke De Maré het verhaal van Andrej, Simone, Tove, Rocco en Siti. Vijf doodgewone levens vol kleine en grotere zorgen, vol zoeken en twijfels. Als het leven even stroef loopt, wordt er naar de schapen gegaan. De stal, net niet in het midden van de wei op de grens van twee dorpen, betekent voor iedereen iets anders.
"Zwijgen in de schapenstal is iets anders dan zwijgen
op eender welke andere plek. Daar zijn ze allen op een
uiteenlopend moment in het leven achter gekomen."
Ook probeert men het moeilijkste raadsel ter wereld op te lossen, wordt er obsessief op insecten gejaagd, worden doden afgelegd en wassen beelden gemaakt. Eenieder zoekt zijn weg, in alle eenvoud en oprechtheid. Met vallen en opstaan, met meer vragen dan antwoorden.
Ik ga naar de schapen is een erg mooi relaas over de verschillende rugzak die we allemaal dragen en de al even unieke manier waarop we die dragen. Over aanvaarden en loslaten. Over groots leven in klein geluk.
Pareltje, me dunkt.
May 29, 2024
Een schrijfster die ik op handen draag.
February 25, 2024
Alweer vijf sterren. Hoe traag ik ook wilde lezen, het boek nam over en stuwde me voort. Ik zal het gewoon nog eens moeten lezen. Hoe De Maré erin slaagt om na enkele pagina’s haar personages zo fijn en diepgaand weet te schilderen, het is onvoorstelbaar. En grappig, zo grappig, bij momenten. En hoe ze zo schone cirkeltjes maakt en lijntjes werpt. Hebt u toch dat ene volle cirkeltje gezien. Die details! Zo schoon.
February 25, 2024
Oh, wat vertoefde ik graag in de wereld van Andrej, Simone, Rocco, Tove en Siti. Met uitgepuurde zinnen, veel zwijgen en lezen tussen de lijnen, net als in het prachtige debuut ‘Bult’, schept Marieke de Maré een fascinerende kleine biotoop en personages die blijven hangen en nazinderen. ‘In dit boek zijn de witregels even belangrijk als de woorden,’ zo omschrijft collega-stadsschrijver van Brugge Lara Taveirne ‘Ik ga naar de schapen’. Alles klopt daarbij voor mij, tot zelfs de bladspiegel van het boek toe. Heel graag gelezen, ik kon het niet wegleggen. Een genereus cadeau aan de lezer, alweer.
May 17, 2024
4.5 schitterend boek!
April 10, 2025
Ik ga naar de schapen is een stil boek. Ik las in net geen vier uur uit tussen waterspattend kindergejoel in een kinderzwemparadijs. De wereld om mij heen was compleet verdwenen. Ik zat ineen soort houdgreep tussen het boek willen verslinden en het aan de kant leggen om zo lang mogelijk in het verhaal te kunnen vertoeven.
Het is een boek vol schaarste dat de lezer zelf mag invullen. Ik moest meerdere keren zinnen teruglezen om te kijken dat wat ik dacht geschreven stond, of ik het zelf gekneed had uit de woorden die er wel stonden. Wat er niet staat is welhaast nog belangrijker dan wat er wel staat. Marieke heeft als geen ander begrepen dat er geen muziek kan bestaan zonder stilte. Dat er geen verhaal is zonder pauzes. En dat stilte veel verschillende schakeringen heeft.
Het is een boek vol schaarste dat de lezer zelf mag invullen. Ik moest meerdere keren zinnen teruglezen om te kijken dat wat ik dacht geschreven stond, of ik het zelf gekneed had uit de woorden die er wel stonden. Wat er niet staat is welhaast nog belangrijker dan wat er wel staat. Marieke heeft als geen ander begrepen dat er geen muziek kan bestaan zonder stilte. Dat er geen verhaal is zonder pauzes. En dat stilte veel verschillende schakeringen heeft.
June 3, 2024
Steengoed.
Fan van Marieke!
Fan van Marieke!
June 24, 2024
Klein maar fijn. Veelbelovende schrijfster.
July 26, 2024
Lees en herlees.
Simone, Andrej, Tove, Siti en Rocco. ❤️
Simone bestrijdt alle ongedierte met kokend water.
‘Welke bloemen passen bij haar?’ vraagt Rocco.
‘Ze hield van blauw,’ zegt Tove.
‘Het is vooral belangrijk dat de bloemen geen insecten aantrekken,’ zegt Andrej.
Simone slikt een traan weg.
‘Ik kan niets zeggen,’ zegt ze.
‘De amsonia blue ice,’ zegt Rocco. ‘Ze is uitheems. Insecten en rupsen gebruiken haar nooit als waardplant, ze hechten geen waarde aan haar.’
Simone, Andrej, Tove, Siti en Rocco. ❤️
Simone bestrijdt alle ongedierte met kokend water.
‘Welke bloemen passen bij haar?’ vraagt Rocco.
‘Ze hield van blauw,’ zegt Tove.
‘Het is vooral belangrijk dat de bloemen geen insecten aantrekken,’ zegt Andrej.
Simone slikt een traan weg.
‘Ik kan niets zeggen,’ zegt ze.
‘De amsonia blue ice,’ zegt Rocco. ‘Ze is uitheems. Insecten en rupsen gebruiken haar nooit als waardplant, ze hechten geen waarde aan haar.’
This entire review has been hidden because of spoilers.
September 9, 2024
Zonder al te veel woorden maakt de auteur duidelijk wat er zich afgespeeld heeft in het verleden en waarom de personages zo geworden zijn. Dat is bijzonder, die weinig woorden. Er is veel witruimte en dat biedt ruimte om als lezer zelf na te denken. ‘Ik ga naar de schapen’ heeft de omvang van een novelle, maar je doet er lang over om het te lezen, want dit verhaal geeft veel stof tot nadenken.
Lees verder op mijn blog :)
Lees verder op mijn blog :)
February 27, 2024
Marieke De Maré boetseert met weinig woorden parels van verhalen. Met chirurgische precisie snoeit ze zinnen tot hun essentie. Ze laat witregels spreken. De kracht van wat niet wordt gezegd.
Eentje om te lezen en te herlezen!
Eentje om te lezen en te herlezen!
June 18, 2024
Prachtig!
June 8, 2025
Ontzettend goed!
Ik ben nieuwsgierig naar de andere boeken van Marieke De Maré (en ook naar Simones kastanjesoep met grapparoom).
Weetje: Mamungkukumpurangkuntjunya is een bergdorp in Australië en betekent ‘waar de duivel plast’.
Ik ben nieuwsgierig naar de andere boeken van Marieke De Maré (en ook naar Simones kastanjesoep met grapparoom).
Weetje: Mamungkukumpurangkuntjunya is een bergdorp in Australië en betekent ‘waar de duivel plast’.
June 13, 2024
Ik ga naar de honden en ik voel het helemaal.
March 5, 2025
Op 25 maart ontvang ik Marieke De Maré voor een gesprek in de bibliotheek van Tielt. Ik ben benieuwd naar het schrijfproces van dit kleinood. Veel West-Vlaams stilzwijgen, dorpse boerenkennis en de kracht om eenvoudige inzichten zo te brengen dat ze niet clichématig klinken.
February 28, 2024
Bijzonder schoon.
May 18, 2024
Een gevoelig boek over de kracht en de onmacht van zwijgen. Traag te lezen, met veel mijmerende pauzes tussendoor. Zorg dat je voor een raam zit met wat uitzicht, of beter nog: in een tuin. En slurp dan de mooie zinnen naar binnen als iets te hete thee. Het kan branden, maar het kan je ook verwarmen. Het evenwicht zoeken tussen iets zeggen en iets laten, dat is de kunst. Het is alsof
April 27, 2025
Na haar debuutroman Bult, heeft Marieke De Maré met Ik ga naar de schapen terug een bijzonder boek geschreven. Ook hier weer personages die leren leven met het vergaan van de tijd en met afscheid nemen. En ook hier weer wordt met weinig woorden heel veel gezegd.
Er zijn Andrej en Simone die als twee woelmuizen één keer in het leven kiezen met wie ze voor altijd samen zullen blijven. Er is hun vriend Rocco, de begrafenisondernemer die voor iedere overledene de juiste bloemen uitzoekt. Dat doet hij ook voor Siti, de dementerende moeder van Simone. En dan is er nog Tove, de dochter van Andrej en Simone.
De eerste vier personages wonen in een dorp dat zo klein is dat de buitenkant dicht bij het centrum ligt. Iedereen steekt voortdurend grenzen over. En het zou Marieke De Maré niet zijn als ze die grenzen een metafoor laat dienen.
Alle personages dragen een eigen verdriet, een verdriet dat ze moeilijk kunnen delen. Als het dragen ervan te zwaar wordt gaan ze naar de schapen. Maar ook daar zwijgen ze. Daar denken ze. Daar observeren ze. Zoals de schapen.
Marieke De Maré gebruikt witruimte om die zwijgzaamheid neer te zetten. Door die witruimte ga je het boek én de ogen regelmatig dichtslaan en nadenken… veel nadenken…
Voor wie ooit een ouder in een woonzorgcentrum moest achterlaten is het verdriet van Simone om haar dementerende moeder, Siti, heel herkenbaar.
En dan is er Tove, de dochter van Andrej en Simone, die het dorp heeft verlaten om een nieuw nest in een woelige stad te maken. Ze beeldhouwt. Ooit begon ze in harde steen. Maar met de jaren wisselde ze alles wat hard en vast was voor alles wat zacht en smeltbaar was. Ze werkt nu met was, een materiaal waarmee ze gemakkelijker een ziel in haar beelden krijgt. Een materiaal waarmee ze ook voortdurend kan herbeginnen. Zij kan wat haar moeder, Simone, oh zo graag had gedaan.
Tove slaagt erin om de geladen stilte waarmee ze opgroeide te doorbreken. Het lijkt erop dat ze haar beeldhouwwerk gebruikt als therapie. Is het daardoor dat het verwonden van haar beelden als een rode draad door haar werk loopt?
Maar wanneer haar ouders zien hoe zij als wassen beelden in het midden van Toves tentoonstellingsruimte staan en in de catalogus de titel My dear parents krijgen, valt er een ontroerende, allesomvattende stilte. Een stilte die alweer bij de lezer binnenkomt en hem doet zoeken naar een houvast.
Niet voor niets was het motto van het boek:
Er zijn Andrej en Simone die als twee woelmuizen één keer in het leven kiezen met wie ze voor altijd samen zullen blijven. Er is hun vriend Rocco, de begrafenisondernemer die voor iedere overledene de juiste bloemen uitzoekt. Dat doet hij ook voor Siti, de dementerende moeder van Simone. En dan is er nog Tove, de dochter van Andrej en Simone.
De eerste vier personages wonen in een dorp dat zo klein is dat de buitenkant dicht bij het centrum ligt. Iedereen steekt voortdurend grenzen over. En het zou Marieke De Maré niet zijn als ze die grenzen een metafoor laat dienen.
Alle personages dragen een eigen verdriet, een verdriet dat ze moeilijk kunnen delen. Als het dragen ervan te zwaar wordt gaan ze naar de schapen. Maar ook daar zwijgen ze. Daar denken ze. Daar observeren ze. Zoals de schapen.
Marieke De Maré gebruikt witruimte om die zwijgzaamheid neer te zetten. Door die witruimte ga je het boek én de ogen regelmatig dichtslaan en nadenken… veel nadenken…
Voor wie ooit een ouder in een woonzorgcentrum moest achterlaten is het verdriet van Simone om haar dementerende moeder, Siti, heel herkenbaar.
‘Ik kom binnen een paar dagen al terug.’
Simone wist niet of Siti haar hoorde.
Ze zweeg en keek. Naar niets.
Dat kon ze.
Met haar ogen wijd open,
levend maar wezenloos kijken.
Simone wandelde de eerste dag dat ze haar moeder achterliet huilend door de gangen van Residentie Puthof.
Haar hoofd hing naar beneden.
En dan is er Tove, de dochter van Andrej en Simone, die het dorp heeft verlaten om een nieuw nest in een woelige stad te maken. Ze beeldhouwt. Ooit begon ze in harde steen. Maar met de jaren wisselde ze alles wat hard en vast was voor alles wat zacht en smeltbaar was. Ze werkt nu met was, een materiaal waarmee ze gemakkelijker een ziel in haar beelden krijgt. Een materiaal waarmee ze ook voortdurend kan herbeginnen. Zij kan wat haar moeder, Simone, oh zo graag had gedaan.
Kunnen we eens opnieuw beginnen?
Dat denkt Simone vaak.
Samen met het idee dat er een startlijn moet bestaan waarachter een herkansing bestaat.
Tove slaagt erin om de geladen stilte waarmee ze opgroeide te doorbreken. Het lijkt erop dat ze haar beeldhouwwerk gebruikt als therapie. Is het daardoor dat het verwonden van haar beelden als een rode draad door haar werk loopt?
… Het is een toegetakeld beeld van een vrouw van was. Ze mist een oog, heeft haar van stro, in haar huid zitten gaten…
Maar wanneer haar ouders zien hoe zij als wassen beelden in het midden van Toves tentoonstellingsruimte staan en in de catalogus de titel My dear parents krijgen, valt er een ontroerende, allesomvattende stilte. Een stilte die alweer bij de lezer binnenkomt en hem doet zoeken naar een houvast.
Niet voor niets was het motto van het boek:
Zelfs gedachten hebben een houvast nodig.
(Stefan Zweig)
July 14, 2025
Zo mooi in al haar eenvoud. Marieke De Maré laat net met witregels en blanco pagina’s het gevoel van haar personages spreken. Een hele fijne om te lezen deze, ook na een ‘leessleur’.
April 8, 2024
Net zo mooi als Bult.
November 30, 2024
“Ik zie aan haar ogen dat ze graag leeft.”
Ik ga naar de Schapen is een prachtige literaire roman.
Het is een erg personagegedreven boek.
Eigenlijk gebeurt er niet veel; het focust vooral op gesprekken, maar ook vooral op wat er níét gezegd wordt.
We volgen een aantal personages doorheen een tijdsperiode van een paar weken, alhoewel er ook vaak teruggeblikt wordt naar het verleden.
Simone en Andrej wonen naast een veld met een schapenstal. Hun dochter Tove is kunstenares en Simone’s moeder Siti zit in een woonzorgcentrum.
Dan hebben we ook nog Rocco, die eigenaar is van het uitvaartcentrum in het dorp.
De mensen gaan naar de schapenstal om na te denken en even stil te staan.
Het boek is kort en de paginamarges groot, met relatief weinig tekst op een bladzijde.
Hierdoor voelt elk woord, elke zin aan als noodzakelijk.
Bovendien kan je ook heel veel tussen de regels vinden.
Het Nederlands dat gebruikt wordt is absoluut prachtig. Het leest vlot, en het woordgebruik vond ik magnifiek.
Ik heb ontzettend genoten van dit boek. Dit is De Maré’s tweede boek. Haar eerste boek ‘Bult’ ga ik dus ook heel snel lezen.
Ik gaf dit boek 5 sterren en ik hoop dat wanneer mensen naar mij kijken, ze denken ‘Ik zie aan haar ogen dat ze graag leeft.’
Bedankt @uitgeverijvrijdag voor het recensie-exemplaar.
Ik ga naar de Schapen is een prachtige literaire roman.
Het is een erg personagegedreven boek.
Eigenlijk gebeurt er niet veel; het focust vooral op gesprekken, maar ook vooral op wat er níét gezegd wordt.
We volgen een aantal personages doorheen een tijdsperiode van een paar weken, alhoewel er ook vaak teruggeblikt wordt naar het verleden.
Simone en Andrej wonen naast een veld met een schapenstal. Hun dochter Tove is kunstenares en Simone’s moeder Siti zit in een woonzorgcentrum.
Dan hebben we ook nog Rocco, die eigenaar is van het uitvaartcentrum in het dorp.
De mensen gaan naar de schapenstal om na te denken en even stil te staan.
Het boek is kort en de paginamarges groot, met relatief weinig tekst op een bladzijde.
Hierdoor voelt elk woord, elke zin aan als noodzakelijk.
Bovendien kan je ook heel veel tussen de regels vinden.
Het Nederlands dat gebruikt wordt is absoluut prachtig. Het leest vlot, en het woordgebruik vond ik magnifiek.
Ik heb ontzettend genoten van dit boek. Dit is De Maré’s tweede boek. Haar eerste boek ‘Bult’ ga ik dus ook heel snel lezen.
Ik gaf dit boek 5 sterren en ik hoop dat wanneer mensen naar mij kijken, ze denken ‘Ik zie aan haar ogen dat ze graag leeft.’
Bedankt @uitgeverijvrijdag voor het recensie-exemplaar.
March 8, 2024
Dit boekje is een beetje zoals een broos web met dauwdruppels die blinken in de ochtendzon. Fijnmazig, mysterieus en doordrongen van gewoonheid. Een schildering van Simone en Andrej vooral, van hun stiltes, hun verborgen gedachten, van de grootsheid van het alledaagse, van willen vastgrijpen en vasthouden. Ik lees het meteen opnieuw!
June 1, 2025
‘De taal heeft geen zin om Simone te begrijpen. Als onstuimige spreeuwen vliegen woorden door de lucht. Ze zoeven voorwaarts. Ze flitsen naar boven. Ze scheren naar beneden. Ze duiken. Samen vormen ze een wolk die voortdurend verandert van vorm’ (139)
August 23, 2025
Fantastisch boek dat je helemaal opslokt! Ik kon niet meer stoppen, in 1 keer uitgelezen.
Een verhaal met de schapenstal als rode draad en het leven met en naast elkaar. Er wordt veel gedacht maar weinig gezegd. Over graag leven, zwijgen, loslaten en vasthouden.
Een verhaal met de schapenstal als rode draad en het leven met en naast elkaar. Er wordt veel gedacht maar weinig gezegd. Over graag leven, zwijgen, loslaten en vasthouden.
January 29, 2025
Mooi in al de stilte, in alle eenvoud.
Displaying 1 - 30 of 313 reviews