Μια χριστουγεννιάτικη συλλογή τρόμου ετερόκλητων γραφών από μέλη της Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, στην οποία ήμουν ένας εκ των επιμελητών. Ας τα πάρω με τη σειρά:
1) Παναγιώτης Κολοκοτρώνης, Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης:
Αυτό το διήγημα το ήθελα για πρώτο της συλλογής. Έχει ακριβώς τα στοιχεία που απαιτούνται για να ανοίξει τη συλλογή: παραμύθι, σκοτάδι, μήνυμα. Αγάπησα την ατμόσφαιρα και τις περιγραφές.
2) Αριστείδης Νάστος, Άγια Νύχτα: άλλο ένα διήγημα δηλωτικό της συλλογής. Με το ιστορικό υπόβαθρο εξερεύνησης της Ανταρκτικής και τη σκοτεινή, απόκοσμη ατμόσφαιρά του δίνει το στίγμα που πρέπει. Μπόνους οι λεπτομέρειες γεωγραφίας.
3) Λένα Ψύχα, Το Ράγισμα των Χριστουγέννων: μια ιστορία που ταξιδεύει στον χώρο και στον χρόνο. Ενώ μοιάζει απλή εξαρχής, έχει βάθος και μια πανέξυπνη ιδέα ως πυρήνα.
4) Άγγελος Αναγνωστόπουλος, Το Δωδεκαήμερον: Μαζί με το επόμενο διηγημα, είναι το ζεύγος των Καλικαντζαροϊστοριών. Θα έλεγα πως είναι και οι δύο αφοσιωμένες γλωσσικά και θεματικά σε τέτοιο βαθμό, που είναι ανώτερες από προσπάθειες όπως η δική μου ή από τον γενικό μέσο όρο. Ο Άγγελος στήνει ένα σκηνικό πλούσιο, βρόμικο, παρανοϊκό, άρρωστο, που κλείνει ιδανικά.
5) Μάριος Κουτσούκος, Η Λαμπρή του Τραγοπόδαρου: Μια μεγαλειώδης προσπάθεια αναβίωσης του παπαδιαμαντικού ύφους -κανονικά, σε πολυτονικό!- με μια ιστορία που αξιοποιεί τον μύθο των καλικάντζαρων στο έπακρο. Περιγραφές γκροτέσκες, βρομιά και δυσωδία, μια ματιά στην κόλαση της λαογραφίας.
6) Το Σπασμένο Αγόρι: με εικόνες σκληρές και απελπιστικές, χτίζεται ένα σκηνικό θανάτου και αποκτήνωσης με φόντο το εργαστήρι του Άι Βασίλη. Με απρόβλεπτες εξελίξεις.
7) Ευάγγελος Ιωσηφίδης, Ματωμένα Άστρα: μια ιστορία που ξεκίνησε ως "Χαμένα Άστρα" και με παίδεψε πολύ, παρά την αγάπη μου για την ιδέα. Χρωστάω πολλά στον Άγγελο Αναγνωστόπουλο και στον Αριστείδη Νάστο για την αυστηρή ματιά τους και για τις αλλαγές που μου πρότειναν, δίνοντάς μου τη δυνατότητα να φέρω το διήγημα στην τελική του μορφή, που με ικανοποιεί απόλυτα.
8) Χρήστος Ντικμπασάνης, Ο Εφιάλτης των Χριστουγέννων: στο στυλ που τον έχουν συνηθίσει οι αναγνώστες του, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τα μοτίβα του Κυβερνοχώρου, του απαγορευμένου και του Αρχαίου Φιδιού, με λαβκραφτικές περιγραφές. Σε χριστουγεννιάτικο φόντο.
9) Μιχάλης Δαγκλής, Χριστούγεννα στο Χόλμαρκ: μια ιστορία της οποίας η αξία ανεβαίνει λόγω της ευρηματικότητας στην κεντρική ιδέα. Ένα χαρακτηριστικό που συνήθως περιττεύει ή ενοχλεί, εδώ δίνει ουσία και νόημα στο κουβάρι που μένει να ξετυλιχτεί.
10) Θανάσης Λάμπρου, Χριστουγεννιάτικος Διάκοσμος: η πιο ρομαντική μάλλον ιστορία της συλλογής, από τον ιδρυτή της Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, παραδοσιακά στο τέλος της συλλογής. Περνά από τη θλίψη και τη μοναχικότητα στη δράση και τη λύτρωση, ως ένα σύγχρονο δράμα.