Το Christmas, Bloody Christmas ρίχνει τη ματιά του εκεί που οι περισσότεροι δε βλέπουν (ή αποφεύγουν να δουν). Ανιχνεύει τα σκοτάδια που κρύβονται πίσω από τα πολύχρωμα λαμπιόνια και τα έντονα φώτα, βουτάει στη σκληρή καθημερινότητα και καταδύεται σε αυτή, εξερευνά τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας και τις ιστορίες τους. Κινείται σαν αερικό, που ταξιδεύει στην άλλη πλευρά, ανάμεσα σε εύθραυστες γωνιές της “πραγματικότητας” που κανείς δε θα ανακαλύψει ποτέ. Διαισθάνεται το μεταφυσικό, το αλλόκοσμο, το περίεργο, το ασπάζεται και διηγείται αυτά που έχει να πει από τους παράλληλους, μακρινούς κόσμους του…
Ο Αριστείδης Νάστος (https://www.instagram.com/aristides_n... ) γεννήθηκε στα Ιωάννινα στις 16 Σεπτεμβρίου του 1986 και κατάγεται από τον Κερασώνα Φιλιππιάδος του Νομού Πρεβέζης. Σπούδασε Γεωγραφία στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ασχολείται με τη συγγραφή και τη μουσική. Εκτός από παράδοση μαθημάτων κιθάρας, συνθέτει και παίζει με ένα πλήθος εγχόρδων, από ηλεκτρική κιθάρα μέχρι ιρλανδικό μπουζούκι και μαντολίνο, προσανατολιζόμενος στο χώρο της μέταλ αλλά και της μεσαιωνικής ευρωπαϊκής παραδοσιακής μουσικής. Είναι δημιουργός του blackened death metal solo project «Insidiator Morbi » (check Spotify, youtube, bandcamp κτλ).
Μια χριστουγεννιάτικη συλλογή τρόμου ετερόκλητων γραφών από μέλη της Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, στην οποία ήμουν ένας εκ των επιμελητών. Ας τα πάρω με τη σειρά:
1) Παναγιώτης Κολοκοτρώνης, Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης: Αυτό το διήγημα το ήθελα για πρώτο της συλλογής. Έχει ακριβώς τα στοιχεία που απαιτούνται για να ανοίξει τη συλλογή: παραμύθι, σκοτάδι, μήνυμα. Αγάπησα την ατμόσφαιρα και τις περιγραφές.
2) Αριστείδης Νάστος, Άγια Νύχτα: άλλο ένα διήγημα δηλωτικό της συλλογής. Με το ιστορικό υπόβαθρο εξερεύνησης της Ανταρκτικής και τη σκοτεινή, απόκοσμη ατμόσφαιρά του δίνει το στίγμα που πρέπει. Μπόνους οι λεπτομέρειες γεωγραφίας.
3) Λένα Ψύχα, Το Ράγισμα των Χριστουγέννων: μια ιστορία που ταξιδεύει στον χώρο και στον χρόνο. Ενώ μοιάζει απλή εξαρχής, έχει βάθος και μια πανέξυπνη ιδέα ως πυρήνα.
4) Άγγελος Αναγνωστόπουλος, Το Δωδεκαήμερον: Μαζί με το επόμενο διηγημα, είναι το ζεύγος των Καλικαντζαροϊστοριών. Θα έλεγα πως είναι και οι δύο αφοσιωμένες γλωσσικά και θεματικά σε τέτοιο βαθμό, που είναι ανώτερες από προσπάθειες όπως η δική μου ή από τον γενικό μέσο όρο. Ο Άγγελος στήνει ένα σκηνικό πλούσιο, βρόμικο, παρανοϊκό, άρρωστο, που κλείνει ιδανικά.
5) Μάριος Κουτσούκος, Η Λαμπρή του Τραγοπόδαρου: Μια μεγαλειώδης προσπάθεια αναβίωσης του παπαδιαμαντικού ύφους -κανονικά, σε πολυτονικό!- με μια ιστορία που αξιοποιεί τον μύθο των καλικάντζαρων στο έπακρο. Περιγραφές γκροτέσκες, βρομιά και δυσωδία, μια ματιά στην κόλαση της λαογραφίας.
6) Το Σπασμένο Αγόρι: με εικόνες σκληρές και απελπιστικές, χτίζεται ένα σκηνικό θανάτου και αποκτήνωσης με φόντο το εργαστήρι του Άι Βασίλη. Με απρόβλεπτες εξελίξεις.
7) Ευάγγελος Ιωσηφίδης, Ματωμένα Άστρα: μια ιστορία που ξεκίνησε ως "Χαμένα Άστρα" και με παίδεψε πολύ, παρά την αγάπη μου για την ιδέα. Χρωστάω πολλά στον Άγγελο Αναγνωστόπουλο και στον Αριστείδη Νάστο για την αυστηρή ματιά τους και για τις αλλαγές που μου πρότειναν, δίνοντάς μου τη δυνατότητα να φέρω το διήγημα στην τελική του μορφή, που με ικανοποιεί απόλυτα.
8) Χρήστος Ντικμπασάνης, Ο Εφιάλτης των Χριστουγέννων: στο στυλ που τον έχουν συνηθίσει οι αναγνώστες του, ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τα μοτίβα του Κυβερνοχώρου, του απαγορευμένου και του Αρχαίου Φιδιού, με λαβκραφτικές περιγραφές. Σε χριστουγεννιάτικο φόντο.
9) Μιχάλης Δαγκλής, Χριστούγεννα στο Χόλμαρκ: μια ιστορία της οποίας η αξία ανεβαίνει λόγω της ευρηματικότητας στην κεντρική ιδέα. Ένα χαρακτηριστικό που συνήθως περιττεύει ή ενοχλεί, εδώ δίνει ουσία και νόημα στο κουβάρι που μένει να ξετυλιχτεί.
10) Θανάσης Λάμπρου, Χριστουγεννιάτικος Διάκοσμος: η πιο ρομαντική μάλλον ιστορία της συλλογής, από τον ιδρυτή της Λέσχης Φανταστικής Λογοτεχνίας Καρδίτσας, παραδοσιακά στο τέλος της συλλογής. Περνά από τη θλίψη και τη μοναχικότητα στη δράση και τη λύτρωση, ως ένα σύγχρονο δράμα.
Διαβάσαμε παρέα με τη σύντροφό μου τη συλλογή μια από τις τελευταίες ημέρες του 2023. Διαβάζαμε ένα διήγημα, κάναμε διάλυμα, το συζητούσαμε και πηγαίναμε κατευθείαν στο επόμενο.
Υπήρχαν ιστορίες που μας κέρδισαν και άλλες που μας φανήκανε λιγότερο ενδιαφέρουσες. Παρ' όλα αυτά σαν αναγνωστική εμπειρία στο σύνολό της ήταν πολύ καλή! Πως θα μπορούσε ο συνδυασμός: horror holiday stories, σοκολάτα/καφέ και μπισκότα να πάρει κάτι λιγότερο από 5?
Μία συλλογή υψηλού επιπέδου που θα έπρεπε να θεωρείται "κλοπή" το γεγονός ότι διατίθεται δωρεάν! Όλες οι ιστορίες είναι ιδιαίτερα ευρηματικές παίρνοντας ως κεντρικό άξονα τα Χριστούγεννα και επεκτείνοντας τις θεματολογίες τους στα ενδότερα της ανθρώπινης ψυχής. Μία συλλογή με βαθύ κοινωνικό χαρακτήρα και όχι ρηχό τρόμο του θεάματος. Προσωπικά ξεχώρισα τα Ματωμένα Άστρα του Βαγγέλη Ιωσηφίδη και το Δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης του Παναγιώτη Κολοκοτρώνη. Τέλος να πω ότι ήταν χαρά και τιμή μου να συμμετέχω σε αυτή συλλογή. Τα λέμε στο επόμενο συλλογικό μας έργο 😁
4,5/5 🌟🌟🌟🌟🌟 Ιδιαίτερα εμπνευσμένες ιστορίες που θα λατρέψουν οι φίλοι του είδους. Τα είχαν όλα... τρόμο, μυστήριο, φαντασία. Με φόντο τα Χριστούγεννα, την πιο γιορτινή και αγαπημένη περίοδο του χρόνου για τους περισσότερους από εμάς. Συγχαρητήρια στους συντελεστές για την τόσο προσεγμένη δουλειά και ένα ευχαριστώ για το χριστουγεννιάτικο δώρο τους.
Υ. Γ. : Ίσως να αλλάξει λίγο ο τρόπος που αντιλαμβάνεστε τα Χριστούγεννα.😎😉
Διάβασα αυτό το συλλογικό έργο στις 24/12/24 γιατί ήθελα κάτι να κάνω και ήταν δωρεάν και θεματικό. Μιας και ξαναμπήκα Goodreads σήμερα μετά από χρόνια και έχω κρατήσει ακόμα ένα checklist με ποιες ιστορίες μου άρεσαν και ποιες όχι που σημείωνα όσα διάβαζα, γιατί να μην βάλω και μια κριτική λοιπόν.
Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο στο βιβλίο είναι ότι τα περιεχόμενα δεν είναι όλα σε μια σελίδα. Πέρα απ' αυτό, είναι ένα ευχάριστο θεματικό ανάγνωσμα καλού επιπέδου. Θεωρώ πως οι ιστορίες που μου άρεσαν δεν έχουν τεράστια διαφορά ποιοτικά απ' όσες δεν μου άρεσαν (θεωρώ πως 6 στις 10 είναι από καλές έως πολύ καλές), πράγμα δύσκολο να επιτευχθεί σε συλλογικές συλλογές ιστοριών.
Αυτή που ξεχώρισα προσωπικά ήταν "Το Ράγισμα των Χριστουγέννων" της Λένας Ψύχα. Νομίζω δεν είχα προηγουμένως διαβάσει ξανά κείμενο της συγγραφέως και έμεινα έκπληκτα ικανοποιημένος, παρότι βρήκα το τέλος κάπως αδύναμο.
Γενικά, θα το πρότεινα σαν ανάγνωσμα ειδικά για το mood των χειμερινών μηνών που μας έρχονται. Θα ξαναδιάβαζα μια νέα συλλογή τα επόμενα Χριστούγεννα.
Ειλικρινά η συλλογή αυτή ξεπέρασε τις προσδοκίες μου! Η κάθε ιστορία είχε το δικό της ιδιαίτερο χρώμα (πέρα από το κόκκινο, που δεν συμβολίζει μόνο τη λαμπρότητα των Χριστουγέννων...!) και μου προκάλεσε πολλά και ποικίλα συναισθήματα. Ήταν όλες πρωτότυπες, ατμοσφαιρικές και καλογραμμένες. Φυσικά και ξεχώρισα κάποιες είτε λόγω της ιδιαιτερότητας του ύφους είτε λόγω πλοκής. Πάντα κάτι μας τραβάει περισσότερο. Όμως θα πω ένα μεγάλο μπράβο σε όλους γι'αυτό το εξαιρετικό αποτέλεσμα! Ήταν ένα χριστουγεννιάτικο καλάθι γεμάτο (τρομακτικές) εκπλήξεις, το οποίο δόθηκε απλόχερα στο αναγνωστικό κοινό και ελπίζω να εκτιμηθεί από όλους ανάλογα! Εύχομαι καλή και δημιουργική συνέχεια σε όλους και στη ΛΕ.ΦΑ.ΛΟ.Κ. φυσικά!
Μια πολυ ικανοποιητικη συλλογη διηγηματων (τα τελευταια χρονια εκτιμω παρα πολυ τα κειμενα με μικρη εκταση) απο την οποια ξεχωρισα δυο που περιειχαν αρκετα λαογραφικα στοιχεια: το πρωτο ηταν το 'Δωδεκαημερο' του Αναγνωστοπουλου (εξαιρετικο σε γραφη και ατμοσφαιρα και χωρις να κανει κοιλια) και το δευτερο ηταν το εκπληκτικο 'Η Λαμπρη του Τραγοποδαρου' του Κουτσουκου. Γραμμενο σε πολυτονικο (το οποιο κατανοω οτι μπορει να κουρασει καποιους) και παιρνοντας τον χρονο του, το διηγημα μοιαζει να εχει ξεπηδησει απο την πενα του Παπαδιαμαντη. Ευγε.