Ik leerde dit boek kennen door een lezing op Boektopia 2024. Nadat ik thuis kwam, kon ik het amper wegleggen. Het geeft ons een mooie oprechte weergave van een ander aspect tijdens de tweedewereld oorlog. Waar liefde, hoop en wanhoop elkaar omarmen. Waar communicatie de sleutel blijkt tot nooit opgeven. Een intiem, persoonlijk verhaal via brieven die niemand onberoerd laat.
Ann De Wit bundelde de brieven van liefde en miserie die haar grootvader, Roger De Wilde, schreef aan het thuisfront vanuit het krijgsgevangenenkamp Stalag IIB tijdens de tweede wereldoorlog. In 2022 stuitte de familie per toeval op een doos vol brieven die jarenlang in het grootste geheim werden bewaard. Nooit eerder werd er in de familie over de oorlogsjaren gesproken. De honderden brieven, kaartjes en tekeningen getuigen van grote liefde maar ook van heimwee, gemis naar zijn vrouw en dochtertje (de mama van Ann). Kerst betekende elk jaar van het krijgsgevangenschap een pijnlijke bevestiging van de afstand die de oorlog schepte tussen Roger en zijn dierbare gezin, een pijnlijke herinnering aan een leven samen.
Ik kon dit boek onmogelijk wegleggen. Roger's verhaal kwam heel dichtbij en kwam onder mijn huid te zitten. Ik wilde volgen en nieuws horen vanuit het kamp. Dat het voor zijn vrouw en dochter vaak weken, maanden duurde voordat ze dit nieuws kregen tussen 1940 en 1945 moet een verschrikking zijn geweest. Ik kan het me nauwelijks voorstellen. Een triest, maar oh-zo-mooi boek over een te weinig verteld deel van de tweede wereldoorlog.
Volg @boeken_lief via Instagram voor meer bookreviews!