What do you think?
Rate this book
Efterklang
Mathilde bliver fyret fra sit job som lærer på en videregående uddannelse i Oslo, da det bliver kendt, at hun har et forhold til en af sine elever, Jakob.
Samtidig lukker hovedstaden ned, og verden snævres ind. Mathilde længes væk, ud af byen, og beslutter sig for at leje et hus i Telemark.
I Telemark driver Johs et moderne landbrug på slægtsgården omgivet af traditioner og relationer, som er svære at bryde.
Han underviser også i egnens traditionelle violinspil og begynder at oplære Mathilde. Men den, der vil kunne de gamle folkemelodier, skal også kende de fortællinger, der knytter sig til dem, og som ofte handler om kvinders oprør eller ulydighed – og efterfølgende ulykkelige skæbne.
Samtidig lukker hovedstaden ned, og verden snævres ind. Mathilde længes væk, ud af byen, og beslutter sig for at leje et hus i Telemark.
I Telemark driver Johs et moderne landbrug på slægtsgården omgivet af traditioner og relationer, som er svære at bryde.
Han underviser også i egnens traditionelle violinspil og begynder at oplære Mathilde. Men den, der vil kunne de gamle folkemelodier, skal også kende de fortællinger, der knytter sig til dem, og som ofte handler om kvinders oprør eller ulydighed – og efterfølgende ulykkelige skæbne.
295 pages, Hardcover
First published September 23, 2022
47 people are currently reading
980 people want to read
About the author
Helga Flatland
17 books355 followersHelga Flatland har bachelorgrad i Nordisk språk og litteratur fra Universitetet i Oslo og har tatt treårig utdanning på tekstforfatterlinjen på Westerdals School of Communication. Hun debuterte med romanen "Bli hvis du kan. Reis hvis du må" (2010), som fikk overstrømmende kritikker. For denne ble hun tildelt Tarjei Vesaas' debutantpris, Ungdommens kritikerpris, Aschehougs debutantstipend, og hun ble nominert til P2-lytternes romanpris. Hun befestet sin posisjon med "Alle vil hjem. Ingen vil tilbake" (2011). "Det finnes ingen helhet" (2013) avslutter trilogien.
Helga Flatland regnes blant de fremste av unge norske fremadstormende forfattere. Hun har fått et stort publikum for måten hun beskriver menneskelige prosesser som sorg, tilknytning og oppbrudd på.
Helga Flatland regnes blant de fremste av unge norske fremadstormende forfattere. Hun har fått et stort publikum for måten hun beskriver menneskelige prosesser som sorg, tilknytning og oppbrudd på.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 176 reviews
December 25, 2022
Ei bok med mye tyngde.
I begynnelsen var jeg veldig forvirret om hvorfor det var så viktig med disse sogene, hvorfor det ble så poengtert historiene bak spela.
Etter å ha gjort meg ferdig med hele boka skjønner jeg at hele historien er ei soge. Sogen om Mathilde.
Boka handler om kontraster, Johs og det tradisjonelle mot Mathilde og det moderne.
Johs snakker dialekt, spiller fele, driver gården som har vært i familiens eie i generasjoner sammen med broren. Huset hans er fylt av rosemalte møbler og dekorasjoner som har vært der siden det ble bygget, og han sier selv det er deler av huset han ikke kan pusse opp, «store delar av huset er freda». Han er undertrykt sin mor, men også delvis sin bror. Han er en veldig statisk karakter, fanget i andres forventninger av han - og ikke minst andres formeninger om hvordan ting skal være.
Mathilde er født og oppvokst i Oslo, sier selv hun ikke tåler reise utenfor byen før hun som liten begynte gråte, men som voksen bare får mageknip. Hun er også fanget i andres forventninger, men i motsetning til Johs nekter hun å la andres formeninger om henne påvirke seg - hun oppfører seg heller stikk motsatt av det andre kanskje ville forvente av henne. Hun er også en statisk karakter.
Deres handlinger, deres tanker, boka er tunget med følelsen av at ingenting har eller vil endres, gjennomsyret med dysfunksjonelle familier og mennesker: et bilde på hvordan det dysfunksjonelle familieforhold påvirker enkeltindivider - i dette tilfelle Johs og Mathilde.
Det kan argumenteres at karakterene er flate, lite innsiktsfulle og mindre bevisste på seg selv. Jeg vil si at dette er noe av det som gjør karakterene interessante og engasjerer - man blir frustrerte over de situasjoner de setter seg selv i, frustrert over at de ikke ser det hele bildet eller at de ikke klarer identifisere den onde sirkelen de er i og klarer å bryte seg ut av den.
En god og velskrevet bok, som krever at man tygger litt på den etter den er lest for å kunne skjønne mer. Den har mange lag, og gir en deilig etterklang da man er ferdig lest.
I begynnelsen var jeg veldig forvirret om hvorfor det var så viktig med disse sogene, hvorfor det ble så poengtert historiene bak spela.
Etter å ha gjort meg ferdig med hele boka skjønner jeg at hele historien er ei soge. Sogen om Mathilde.
Boka handler om kontraster, Johs og det tradisjonelle mot Mathilde og det moderne.
Johs snakker dialekt, spiller fele, driver gården som har vært i familiens eie i generasjoner sammen med broren. Huset hans er fylt av rosemalte møbler og dekorasjoner som har vært der siden det ble bygget, og han sier selv det er deler av huset han ikke kan pusse opp, «store delar av huset er freda». Han er undertrykt sin mor, men også delvis sin bror. Han er en veldig statisk karakter, fanget i andres forventninger av han - og ikke minst andres formeninger om hvordan ting skal være.
Mathilde er født og oppvokst i Oslo, sier selv hun ikke tåler reise utenfor byen før hun som liten begynte gråte, men som voksen bare får mageknip. Hun er også fanget i andres forventninger, men i motsetning til Johs nekter hun å la andres formeninger om henne påvirke seg - hun oppfører seg heller stikk motsatt av det andre kanskje ville forvente av henne. Hun er også en statisk karakter.
Deres handlinger, deres tanker, boka er tunget med følelsen av at ingenting har eller vil endres, gjennomsyret med dysfunksjonelle familier og mennesker: et bilde på hvordan det dysfunksjonelle familieforhold påvirker enkeltindivider - i dette tilfelle Johs og Mathilde.
Det kan argumenteres at karakterene er flate, lite innsiktsfulle og mindre bevisste på seg selv. Jeg vil si at dette er noe av det som gjør karakterene interessante og engasjerer - man blir frustrerte over de situasjoner de setter seg selv i, frustrert over at de ikke ser det hele bildet eller at de ikke klarer identifisere den onde sirkelen de er i og klarer å bryte seg ut av den.
En god og velskrevet bok, som krever at man tygger litt på den etter den er lest for å kunne skjønne mer. Den har mange lag, og gir en deilig etterklang da man er ferdig lest.
This entire review has been hidden because of spoilers.
February 16, 2023
Jeg liker Flatland så godt og hun skrive kjempebra, men denne er ikke like god som de andre.
Slutten irriterte vettet av meg. Og ofte er det en bra ting, men her irriterte den meg fordi jeg følte den kom helt ut av det blå. Det passa ikke inn i det hele tatt for meg.
Slutten irriterte vettet av meg. Og ofte er det en bra ting, men her irriterte den meg fordi jeg følte den kom helt ut av det blå. Det passa ikke inn i det hele tatt for meg.
![Profile Image for Justyna [regałzikei].](/_next/image?url=https%3A%2F%2Fi.gr-assets.com%2Fimages%2FS%2Fcompressed.photo.goodreads.com%2Fusers%2F1536838974i%2F52160537._UY200_CR2%2C0%2C200%2C200_.jpg&w=128&q=75)
April 12, 2025
Norweski Tydzień 2025
Uważam, że nacisk na romans pomiędzy nauczycielką, a uczniem w reklamowaniu tej książki jest zbyt duży. To nie jest książka o niedozwolonym romansie i nie ma on aż tak dużego znaczenia. Warto to wiedzieć i niekoniecznie na to się nastawiać. Nie wiem czemu na tym się głównie skupiono, ale pewnie więcej osób poczuje się zachęconych. Świetny jest też sposób w jaki została napisana, bokmål, czyli książkowy norweski użyto w rozdziałach Mathilde, kobiety z miasta, a nynorsk, czyli „nowy norweski” użyto w rozdziałach braci. To ma sens, ale szkoda, że polskie tłumaczenie tego nie oddało.
Najistotniejszy jest tytuł powieści - „Pogłos” i konsekwencja wszystkich wydarzeń w obu ścieżkach którymi podążamy, to sens tej książki. Mathilde zostaje zwolniona z pracy jako nauczycielka w liceum w Oslo po wspomnianym romansie i wynajmuje dom na norweskiej wsi w Telemarku. Z drugiej perspektywy poznajemy dwóch braci, właścicieli farmy, Johsa i Andresa, wiodących spokojne życie. Otoczenie nie pozwala im zapomnieć o dziadku Johannesie, który nawet po śmierci ma ogromny wpływ na ich życie. Stary dom wypełniony wspomnieniami, instrument na którym grał, miejscowe legendy, które opowiadał i obraz, do którego wnukowie nie potrafią doskoczyć.
I kobieta i bracia mają w swoim życiorysie historie, które nie dokońca pozwalają im żyć jak chcą. W życiu braci jest to smierc Johannesa, w zyciu kobiety skandal, ale i śmierć rodziców. Bohaterka nigdy się z tym nie pogodziła, za to cały czas słyszy, że jej matka była dokładnie taka sama jak ona. Różnie też bohaterowie do tego podchodzą, Mathilde, którą cieżko jest polubić zdaje się nie rozumieć co się wydarzyło i jakie będzie to miało konsekwencje. Bracia chcą ruszyć dalej, ale słyszą echo opresyjnych historii o kobietach, które przekazywał im dziadek.
Zdecydowanie najciekawsze i najbliższe mi były opisy życia na wsi, przepełnione lokalnymi legendami i opowieściami. Jest tam miejsce na tradycyjne skrzypce na których gra Johs, starodawną kuchnię i ułożone relacje w małej wsi, mimo że współczesne, bo podczas pandemii. Helga świetnie konfrtontuje nas ze swoimi wyobrażeniami o małej chatce na skraju swiata. To nie tylko idealistyczne fragmenty wypełnione spacerami, ale też ciężka praca, stare bezpieczniki i duże odleglosci do miasta.
Helga nie odpuszcza także w kwestii relacji. Mimo dużych różnic pomiedzy bohaterami, relacje rodzinne wygladaja dosyć podobnie. To jak autorka je opisuje jest dużą zaletą książki. Czy da w całkowicie uciec od przeszłości? Czy wirus, z którym boryka się ludność przyjdzie w takiej formie, w jakiej się tego spodziewamy?
Norwegia to mały kraj ze specyficznymi relacjami i specyficznymi ludźmi, co Helga opisała świetnie. Ufni ludzie, którzy nie potrafią się konfrontować, muszą poradzić sobie ze skandalem, a wirus jeszcze bardziej ich zacieśnia , co naznacza też życie małej społeczności.
Zastanawiam się, na ile hermetyczna jest norweska literatura, przepelniona opisem ulic i dzielnic miast, które niosą ze sobą pewną symbolikę. Czy takie coś bez kontekstu moze byc interesujące? Powiedzcie mi!
Uważam, że nacisk na romans pomiędzy nauczycielką, a uczniem w reklamowaniu tej książki jest zbyt duży. To nie jest książka o niedozwolonym romansie i nie ma on aż tak dużego znaczenia. Warto to wiedzieć i niekoniecznie na to się nastawiać. Nie wiem czemu na tym się głównie skupiono, ale pewnie więcej osób poczuje się zachęconych. Świetny jest też sposób w jaki została napisana, bokmål, czyli książkowy norweski użyto w rozdziałach Mathilde, kobiety z miasta, a nynorsk, czyli „nowy norweski” użyto w rozdziałach braci. To ma sens, ale szkoda, że polskie tłumaczenie tego nie oddało.
Najistotniejszy jest tytuł powieści - „Pogłos” i konsekwencja wszystkich wydarzeń w obu ścieżkach którymi podążamy, to sens tej książki. Mathilde zostaje zwolniona z pracy jako nauczycielka w liceum w Oslo po wspomnianym romansie i wynajmuje dom na norweskiej wsi w Telemarku. Z drugiej perspektywy poznajemy dwóch braci, właścicieli farmy, Johsa i Andresa, wiodących spokojne życie. Otoczenie nie pozwala im zapomnieć o dziadku Johannesie, który nawet po śmierci ma ogromny wpływ na ich życie. Stary dom wypełniony wspomnieniami, instrument na którym grał, miejscowe legendy, które opowiadał i obraz, do którego wnukowie nie potrafią doskoczyć.
I kobieta i bracia mają w swoim życiorysie historie, które nie dokońca pozwalają im żyć jak chcą. W życiu braci jest to smierc Johannesa, w zyciu kobiety skandal, ale i śmierć rodziców. Bohaterka nigdy się z tym nie pogodziła, za to cały czas słyszy, że jej matka była dokładnie taka sama jak ona. Różnie też bohaterowie do tego podchodzą, Mathilde, którą cieżko jest polubić zdaje się nie rozumieć co się wydarzyło i jakie będzie to miało konsekwencje. Bracia chcą ruszyć dalej, ale słyszą echo opresyjnych historii o kobietach, które przekazywał im dziadek.
Zdecydowanie najciekawsze i najbliższe mi były opisy życia na wsi, przepełnione lokalnymi legendami i opowieściami. Jest tam miejsce na tradycyjne skrzypce na których gra Johs, starodawną kuchnię i ułożone relacje w małej wsi, mimo że współczesne, bo podczas pandemii. Helga świetnie konfrtontuje nas ze swoimi wyobrażeniami o małej chatce na skraju swiata. To nie tylko idealistyczne fragmenty wypełnione spacerami, ale też ciężka praca, stare bezpieczniki i duże odleglosci do miasta.
Helga nie odpuszcza także w kwestii relacji. Mimo dużych różnic pomiedzy bohaterami, relacje rodzinne wygladaja dosyć podobnie. To jak autorka je opisuje jest dużą zaletą książki. Czy da w całkowicie uciec od przeszłości? Czy wirus, z którym boryka się ludność przyjdzie w takiej formie, w jakiej się tego spodziewamy?
Norwegia to mały kraj ze specyficznymi relacjami i specyficznymi ludźmi, co Helga opisała świetnie. Ufni ludzie, którzy nie potrafią się konfrontować, muszą poradzić sobie ze skandalem, a wirus jeszcze bardziej ich zacieśnia , co naznacza też życie małej społeczności.
Zastanawiam się, na ile hermetyczna jest norweska literatura, przepelniona opisem ulic i dzielnic miast, które niosą ze sobą pewną symbolikę. Czy takie coś bez kontekstu moze byc interesujące? Powiedzcie mi!
October 2, 2022
Noe av det mest ubehagelige ved "Etterklang" av Helga Flatland er det å lese om tiden rett etter samfunnet ble stengt i mars 2020. Det føles så lenge siden, og samtidig er det utrolig nært. Jeg hadde nesten "glemt" hvor strengt alt var i mange måneder: stengte kaféer, ikke lov med besøk (og ihvertfall ikke fra andre kommuner), avlysning av alle fritidsaktiviteter osv. Ja ja, nok om det.
Flatlands nyeste bok hopper mellom fortid og nåtid. Det er eventyr, sagn og slåtter. To fortellerstemmer; Mathilde er læreren som har hatt forhold til en 18 år gammel elev. Hun forteller på bokmål. Johs. er den andre fortelleren. Han bor i Telemark på en gård der historien formerlig synger i veggene. Han forteller på nynorsk. Boka handler om familierelasjoner, fortid, nåtid, by og land (kjempeinteressant beskrivet i boka - men litt mye karikert) forventninger, familie, #metoo, korona, psykisk helse, og mye annet.
Selv om jeg ble ordentlig fanget av enkelte deler av historiefortellingen og det formerlig dirret av fortellerstilen, så ble helheten en følelse av at forfatteren har gapt over litt for mye. For meg blir det som om hun ønsker å skape alt for mange kunstige forbindelser mellom fortid og nåtid. Det blir for mange tråder å holde styr på, og jeg ble litt sur av slutten! Derfor ble det terningkast 3.
Når det er sagt så vil jeg absolutt anbefale boka! Det er utrolig mye jeg likte i den også!
Flatlands nyeste bok hopper mellom fortid og nåtid. Det er eventyr, sagn og slåtter. To fortellerstemmer; Mathilde er læreren som har hatt forhold til en 18 år gammel elev. Hun forteller på bokmål. Johs. er den andre fortelleren. Han bor i Telemark på en gård der historien formerlig synger i veggene. Han forteller på nynorsk. Boka handler om familierelasjoner, fortid, nåtid, by og land (kjempeinteressant beskrivet i boka - men litt mye karikert) forventninger, familie, #metoo, korona, psykisk helse, og mye annet.
Selv om jeg ble ordentlig fanget av enkelte deler av historiefortellingen og det formerlig dirret av fortellerstilen, så ble helheten en følelse av at forfatteren har gapt over litt for mye. For meg blir det som om hun ønsker å skape alt for mange kunstige forbindelser mellom fortid og nåtid. Det blir for mange tråder å holde styr på, og jeg ble litt sur av slutten! Derfor ble det terningkast 3.
Når det er sagt så vil jeg absolutt anbefale boka! Det er utrolig mye jeg likte i den også!
January 30, 2023
Synes det er litt interessant å lese hva folk synes om denne boka. Litt varierende mottakelse, tydeligvis. Jeg, derimot, likte boka veldig godt. Kanskje er det fordi jeg selv er fra bygda og synes distrikts-Norge fortjener autentiske fortellinger. Dessuten synes jeg godt at kontrasten mellom Johs og Mathilde er fin og levende. Det sier mye om kontrasten mellom by og bygd, og mulig det er litt stereotyper ute og går, men so what, det er jo sånn det er i virkeligheten også. Fordommer og antakelser lever i beste velgående, og jeg synes Flatland leverer en solid framstilling av nettopp dette. Som vanlig er hun en kløpper på drivende språk, karakterer som kunne vært deg og meg og naboen vår, og oppbygningen av romanen som en hardingfele med mange strenger synes jeg var fiffig.
Det har blitt diskutert både på nett og i bokbad hvorvidt Mathilde er en ufyselig dame. Det kan jeg forsåvidt være enig i, men hvis vi bare skal lese om karakterer som har moral, så blir jo litteraturen litt tam. Du trenger ikke like en karakter for å like en bok, tenker jeg.
En annen positiv ting med boka er at den er litt annerledes kontra de andre bøkene til forfatteren. Her er det ikke "bare" familieintriger og samtiden blahblahblah, her er det kontraster, fortid-nåtid, folkemusikk og sagn, for ikke å snakke om den velkjente pandemien vi alle kjenner til. Jeg synes hun tar mye på kornet, og fletter det sammen til en spennende historie med mye grums fra flere karakterer. Kaaaanskje har hun prøvd å gape over litt vel mye, men jeg synes det funka. Så den får 5 stjerner av meg!
Det har blitt diskutert både på nett og i bokbad hvorvidt Mathilde er en ufyselig dame. Det kan jeg forsåvidt være enig i, men hvis vi bare skal lese om karakterer som har moral, så blir jo litteraturen litt tam. Du trenger ikke like en karakter for å like en bok, tenker jeg.
En annen positiv ting med boka er at den er litt annerledes kontra de andre bøkene til forfatteren. Her er det ikke "bare" familieintriger og samtiden blahblahblah, her er det kontraster, fortid-nåtid, folkemusikk og sagn, for ikke å snakke om den velkjente pandemien vi alle kjenner til. Jeg synes hun tar mye på kornet, og fletter det sammen til en spennende historie med mye grums fra flere karakterer. Kaaaanskje har hun prøvd å gape over litt vel mye, men jeg synes det funka. Så den får 5 stjerner av meg!
March 26, 2025
Niestety nie dała mi zbyt wielu emocji.
Przyznam też, że liczyłam na mocniej rozwinięty wątek romansu nauczycielki z licealnym uczniem, a dostałam raczej pomieszanie „Chłopów” Reymonta, mocno podkreślanego problemu patriarchatu z mitem o Orfeuszu i Ariadnie osadzone w czasie pandemii. Nie było złe, ale dla mnie bez wyrazu. Po lekturze „Ostatniego razu” spodziewałam się więcej.
Przyznam też, że liczyłam na mocniej rozwinięty wątek romansu nauczycielki z licealnym uczniem, a dostałam raczej pomieszanie „Chłopów” Reymonta, mocno podkreślanego problemu patriarchatu z mitem o Orfeuszu i Ariadnie osadzone w czasie pandemii. Nie było złe, ale dla mnie bez wyrazu. Po lekturze „Ostatniego razu” spodziewałam się więcej.
November 27, 2022
I read this for 'Reading Norwegian Books No One Cares About' Vlog:*
https://youtu.be/EwCdeXQJD3M
*I'm fully aware that people care about these books, the title is meant to be funny as my audience and probably not many non-norwegians would care about these books!
https://youtu.be/EwCdeXQJD3M
*I'm fully aware that people care about these books, the title is meant to be funny as my audience and probably not many non-norwegians would care about these books!
June 11, 2024
Atmospheric, intense, surprising and seductive, I flew through this book in just a few hours. Exquisitely and elegantly told, Helga Flatland merges folklore of female rebellion and defiance with a story of obsession and toxic love to create a novel that feels both relatable and original. Set at the start of Covid, Flatland transports us to that time of uncertainty and fear. A time where we cleaned packages, scrubbed surfaces, and saw every other person as a potential threat from the invisible peril that loomed. It was the ideal setting for this story, adding to its surreal and dreamlike vibe that drifted alongside the fizzing tension and frenzied longing.
The story is told by Mathilde and Johs, two very different people who are strangers when the story begins. Both are emotionally scarred, flawed and compelling, but it is Mathilde whose story gripped me most to start with. Mathilde is a secondary school teacher in Oslo when she begins a passionate relationship with 18-year-old Jakub, who is one of her students. It is never clear if she is a reliable narrator and there are signs she may live in a fantasy world from the start as she tells us Jakub was the one to pursue her and she was powerless to resist. We soon see signs of obsession as she is consumed by him then refuses to let go after he abruptly ends their affair. She’s so far gone that she sees nothing wrong with the power imbalance between them even after her boss points it out and is filled with indignation when she’s dismissed from her job.
I wanted to shake her! But, we’ve all had relationships where the other person is like heroin to us and we can’t get enough, so, inappropriate as it was, I wondered if maybe that is what this was.
Now in disgrace, Mathilde decides she needs a fresh start and rents a cottage on a dairy farm run by Johs and his brother, Andres. At first, it was the flashbacks to Johs family history that gripped me most in his thread, slowly unveiling how their strange and damaged dynamic was created by restrictive traditions and tales of folklore. But, we soon discover how troubled Johs really is as he develops his own unhealthy fixation. Meanwhile, Mathilde has her sights set on another inappropriate paramour. A noxious storm was brewing and I was transfixed as I tried to predict how this would end. But you could have bet me millions of pounds and I would have never guessed. Ms. Flatland plays a blinder, ending with an unexpected, strange, and ambiguous twist that left me with a deep sense of unease.
A beautiful but unsettling novel that lingers long after reading, Toxic has put Helga Flatland firmly on my autobuy list. Highly recommended.
The story is told by Mathilde and Johs, two very different people who are strangers when the story begins. Both are emotionally scarred, flawed and compelling, but it is Mathilde whose story gripped me most to start with. Mathilde is a secondary school teacher in Oslo when she begins a passionate relationship with 18-year-old Jakub, who is one of her students. It is never clear if she is a reliable narrator and there are signs she may live in a fantasy world from the start as she tells us Jakub was the one to pursue her and she was powerless to resist. We soon see signs of obsession as she is consumed by him then refuses to let go after he abruptly ends their affair. She’s so far gone that she sees nothing wrong with the power imbalance between them even after her boss points it out and is filled with indignation when she’s dismissed from her job.
I wanted to shake her! But, we’ve all had relationships where the other person is like heroin to us and we can’t get enough, so, inappropriate as it was, I wondered if maybe that is what this was.
Now in disgrace, Mathilde decides she needs a fresh start and rents a cottage on a dairy farm run by Johs and his brother, Andres. At first, it was the flashbacks to Johs family history that gripped me most in his thread, slowly unveiling how their strange and damaged dynamic was created by restrictive traditions and tales of folklore. But, we soon discover how troubled Johs really is as he develops his own unhealthy fixation. Meanwhile, Mathilde has her sights set on another inappropriate paramour. A noxious storm was brewing and I was transfixed as I tried to predict how this would end. But you could have bet me millions of pounds and I would have never guessed. Ms. Flatland plays a blinder, ending with an unexpected, strange, and ambiguous twist that left me with a deep sense of unease.
A beautiful but unsettling novel that lingers long after reading, Toxic has put Helga Flatland firmly on my autobuy list. Highly recommended.
January 16, 2023
Dette er absolutt ikke Flatlands beste. Har vært en stor fan av forfatteren siden utgivelsen av Bli hvis du kan. Reis hvis du må. Men denne boken er ikke verdt tiden. Personene og handlingen er på mange måte klisjéfylt, og i mange tilfeller stereotypiske. Har fra starten vært fan av Flatlands stil å fortelle/skrive, men denne romanen gir en følelse av å «må skrive noe som er noe relevant nå». Til tider krampaktig og bare rett og slett kjedelig. Virker som om man har bare kastet inn det ene etter det andre for å ha noe publisert.
July 27, 2024
jeg liker alt ved denne boka
June 19, 2024
3,5. Likte godt deler av boka. Forholdet mellom by og bygd og alle dets kollisjoner. Jeg er glad for at ikke korona-tiden tar mer plass i fortellingen.
April 9, 2025
Myślę, że wiem, co książka miała na celu - pokazanie jak przekazywane przez lata i pokolenia patriarchat i mizoginia mają się dobrze. Czytując Hosseiniego: oskarżycielski palec mężczyzny zawsze znajdzie kobietę. Tutaj dotyczy to jednak nie mężczyzn, a całej społeczności. Bardzo podobało mi się przekazanie tego za pomocą ludowych opowieści.
W centrum historii są postaci i ich portrety psychologiczne. Mam duże zastrzeżenia do Andersa w tym temacie, który jest po prostu niekonsekwentnie napisany. „Tell” mówi jedno, a „show” pokazuje co innego. Na plus przedstawienie go jako człowieka wycofanego, który w pewnym momencie wybucha i pokazuje kim jest naprawdę w momencie, gdy trzeba wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.
Ale, co najgorsze, nic mi ta książka nie zrobiła. Ani ziębi, ani grzeje.
W centrum historii są postaci i ich portrety psychologiczne. Mam duże zastrzeżenia do Andersa w tym temacie, który jest po prostu niekonsekwentnie napisany. „Tell” mówi jedno, a „show” pokazuje co innego. Na plus przedstawienie go jako człowieka wycofanego, który w pewnym momencie wybucha i pokazuje kim jest naprawdę w momencie, gdy trzeba wziąć odpowiedzialność za swoje czyny.
Ale, co najgorsze, nic mi ta książka nie zrobiła. Ani ziębi, ani grzeje.
December 12, 2022
Første bok jeg leser av Flatland. Jeg var litt skeptisk til å begynne med, men endte opp med å like den. En klassisk by/bygd-fortelling men med moderne tematikk som i aller høyeste grad er viktig for historien uten at dette tar en overvelde plass og blir for cliché.
Synes kanskje den er litt treig i starten og at slutten kunne vært enda litt bedre utspilt.
Tittelen på boken er jo helt fantastisk og får flere og flere betydninger jo lengre ut i boken man leser, også etter siste side er lest. Dette er en bok jeg fortsatt hører etterklangen til og kommer til å tenkte videre på. Ikke bare for historien sin del men også noen av de interessante temaene den tar opp.
Anbefales.
Synes kanskje den er litt treig i starten og at slutten kunne vært enda litt bedre utspilt.
Tittelen på boken er jo helt fantastisk og får flere og flere betydninger jo lengre ut i boken man leser, også etter siste side er lest. Dette er en bok jeg fortsatt hører etterklangen til og kommer til å tenkte videre på. Ikke bare for historien sin del men også noen av de interessante temaene den tar opp.
Anbefales.
June 30, 2023
Jeg kan ikke akkurat kalle meg en fan. Jeg vurderte å gi den to stjerner i tilfelle noen skulle tro den er så dårlig at den blir bra, for det er den ikke. Mer er det nok ikke å si.
November 23, 2025
Ikke verdt det. Vurderte en stjerne. Likte ingen av karakterene, HATA slutten. Temaet kunne blitt bra men det ble ikke det.
October 3, 2022
Solid bok som alltid av Flatland, med den fantastiske skrivestilen som jeg elsket fra første setning jeg leste. Syntes karakterene er interessante i noe varierende grad, der Mathilde er mer engasjerende å følge enn Johs. Likte likevel kontrasten mellom dem, og perspektivskiftet som gir oss to sider av samme situasjon. Er også fan av hvordan bruken av nynorsk og bokmål om hverandre, skaper mer tydelige og forskjellige karakterer. Syntes narrativet blir litt fragmentert, skulle gjerne hatt det enda mer fokusert. Den er likevel engasjerende hele veien, og klarer å ha en tydelig nok rød tråd som binder de to historiene sammen.
April 5, 2024
I am well and truly at a loss for words, with no clue whatsoever how to review this one.
Let me start by saying that I read very little contemporary fiction but I’ll always make an exception for Helga Flatland. There is just something about her writing style and her stories that draws me in, even if I never can put my finger on the exact reason(s) why.
Toxic was more than a book, it was an experience. On the surface, there is Mathilde’s story and Johs’s story. These two protagonists whose POVs alternate throughout the novel couldn’t possibly be more different. Mathilde’s a city girl who never would have ended up renting a house in the countryside if not for covid and a ruined reputation, while the countryside is pretty much all Johs has ever known. All Mathilde really has is a small apartment in Oslo, her mum and her mum’s cat, while Johs is very much the product of his family, his family’s farm and his village.
Underneath all that, there is a toxic current running through literally everything. At one point I was asking myself what the title meant, what or who it referred to. By the end, I had decided it referred to absolutely everyone and everything. For me, at least. But maybe you will determine it means something else. Maybe you’ll read Toxic and read something else entirely. Maybe you will like Mathilde, or dislike her, think that she’s a victim, or the toxic one, not everything at once, like I did.
Toxic ends very abruptly, which is the Helga Flatland way. I saw the final page getting closer and I kept thinking: no, not yet, this can’t be over yet! But it was and it only made me think even more about what I’d just read. That rather open ending won’t be everyone, nor will this book work for every reader. But I, for one, had a great time with it. It doesn’t happen often that the rare contemporary fiction I read gets my mind whirring but Helga Flatland manages every time.
Special thanks to Matt Bagguley, a new-to-me translator who gets Helga Flatland’s voice across in what feels like a very natural and effortless way.
Toxic is a quiet, multilayered story that got under my skin. I had a great time with it and I would happily recommend it to fans of Nordic contemporary fiction.
Massive thanks to Orenda Books for the digital review copy. All opinions are my own.
Let me start by saying that I read very little contemporary fiction but I’ll always make an exception for Helga Flatland. There is just something about her writing style and her stories that draws me in, even if I never can put my finger on the exact reason(s) why.
Toxic was more than a book, it was an experience. On the surface, there is Mathilde’s story and Johs’s story. These two protagonists whose POVs alternate throughout the novel couldn’t possibly be more different. Mathilde’s a city girl who never would have ended up renting a house in the countryside if not for covid and a ruined reputation, while the countryside is pretty much all Johs has ever known. All Mathilde really has is a small apartment in Oslo, her mum and her mum’s cat, while Johs is very much the product of his family, his family’s farm and his village.
Underneath all that, there is a toxic current running through literally everything. At one point I was asking myself what the title meant, what or who it referred to. By the end, I had decided it referred to absolutely everyone and everything. For me, at least. But maybe you will determine it means something else. Maybe you’ll read Toxic and read something else entirely. Maybe you will like Mathilde, or dislike her, think that she’s a victim, or the toxic one, not everything at once, like I did.
Toxic ends very abruptly, which is the Helga Flatland way. I saw the final page getting closer and I kept thinking: no, not yet, this can’t be over yet! But it was and it only made me think even more about what I’d just read. That rather open ending won’t be everyone, nor will this book work for every reader. But I, for one, had a great time with it. It doesn’t happen often that the rare contemporary fiction I read gets my mind whirring but Helga Flatland manages every time.
Special thanks to Matt Bagguley, a new-to-me translator who gets Helga Flatland’s voice across in what feels like a very natural and effortless way.
Toxic is a quiet, multilayered story that got under my skin. I had a great time with it and I would happily recommend it to fans of Nordic contemporary fiction.
Massive thanks to Orenda Books for the digital review copy. All opinions are my own.
April 12, 2025
Och, jaką toksyczną kobietą jest Mathilde! Taką norweską Emmą Bovary, femme fatale, modliszką, bluszczem oplatającym ofiary. Jej decyzje są mocno egoistyczne, jej droga życiowa zamienia się w zgliszcza.
Romans z licealistą - moralnie mocno wątpliwy, bo Mathilde jest jego nauczycielką. Co z tego, że chłopak fizycznie jest bardzo rozwinięty, bardzo chętny? Między wierszami sporo dowiadujemy się o przeszłości kobiety. Jej wcześniejsze wybory sercowe też nie były najlepsze, jak się okaże - następny będzie jeszcze gorszy. Ona myśli tylko o sobie, bierze, co chce, a czuje się porzucaną ofiarą. Nie rozumie, że ofiarą może być ktoś inny. Tajemnica rodzinna, którą odkryje Mathilde, dla kogoś może być usprawiedliwieniem takich zachowań, ja jednak nie umiem jej usprawiedliwić.
Tło to pandemia, zdalne nauczanie, prowincja, która miała być idealnym miejscem do ucieczki, a wcale nim nie była. Inni bohaterowie? Licealista, młody byczek, który ewidentnie wykorzystał naiwność nauczycielki, ale przecież i ona go wykorzystała. Dwaj bracia z Telemarku - dwa różne byty, między które wkroczyła Mathilde i zniszczyła zastany porządek.
Nie poruszyła mnie ta powieść tak, jak się spodziewałam. Narracja Helgi Flatland, zimna, bez emocji, i moje trochę ostudziła. Fanką serii skandynawskiej pozostaję jednak nadal.
Romans z licealistą - moralnie mocno wątpliwy, bo Mathilde jest jego nauczycielką. Co z tego, że chłopak fizycznie jest bardzo rozwinięty, bardzo chętny? Między wierszami sporo dowiadujemy się o przeszłości kobiety. Jej wcześniejsze wybory sercowe też nie były najlepsze, jak się okaże - następny będzie jeszcze gorszy. Ona myśli tylko o sobie, bierze, co chce, a czuje się porzucaną ofiarą. Nie rozumie, że ofiarą może być ktoś inny. Tajemnica rodzinna, którą odkryje Mathilde, dla kogoś może być usprawiedliwieniem takich zachowań, ja jednak nie umiem jej usprawiedliwić.
Tło to pandemia, zdalne nauczanie, prowincja, która miała być idealnym miejscem do ucieczki, a wcale nim nie była. Inni bohaterowie? Licealista, młody byczek, który ewidentnie wykorzystał naiwność nauczycielki, ale przecież i ona go wykorzystała. Dwaj bracia z Telemarku - dwa różne byty, między które wkroczyła Mathilde i zniszczyła zastany porządek.
Nie poruszyła mnie ta powieść tak, jak się spodziewałam. Narracja Helgi Flatland, zimna, bez emocji, i moje trochę ostudziła. Fanką serii skandynawskiej pozostaję jednak nadal.
February 20, 2023
Mathilde is a substitute teacher who loses her job because she has an affair with a student. During lockdown she moves out of Oslo to a small town in Telemark where she rents a house on a farm. The farm had been in Johs’ family for centuries and he now runs it with his brother, Andres. Johs also plays the Harding fiddle just like his grandfather, Johannes. Johannes still casts a huge shadow over the family even after he is gone and through throwbacks we get to know him and many of the old folk tales he told, often about women who broke with the norm and ended up paying for it.
After finishing this book I am left with a strange feeling. I really liked the book, the storytelling and plot. The characters are complex and many of them are hard to both like and understand but they feel very real. I also have this feeling of sadness and thoughtfulness. Has society not really changed that much? Do we still see women and their actions (moral or not) in some of the same way we did hundreds of years ago? I hope not but this book really got me thinking and I truly admire that. Helga Flatland is an amazing author and I will continue to read everything she writes.
After finishing this book I am left with a strange feeling. I really liked the book, the storytelling and plot. The characters are complex and many of them are hard to both like and understand but they feel very real. I also have this feeling of sadness and thoughtfulness. Has society not really changed that much? Do we still see women and their actions (moral or not) in some of the same way we did hundreds of years ago? I hope not but this book really got me thinking and I truly admire that. Helga Flatland is an amazing author and I will continue to read everything she writes.
March 19, 2023
Sjette bok i Bokbadet. Etterklang er lyden etter at noko har utspelt seg, det som er att i rommet etter felestrengen er plukka på. Boka tematiserer klassisk by mot bygd, nytenking mot tradisjonar. Det er skrive som ei kjærleiksforteljing frå Mathilde si side, med varierande hell for hennar del.
Eg synest boka fell litt gjennom. Den blir litt traust og kjedeleg for min smak i forteljinga om Oslo og Telemark. Stereotypiane om bygda og storbyen verkar litt for tilgjorde til at eg skal tru på det. Språkleg løfter boka seg mot slutten, kor ho blir meir novellelik. Symbolikken er haldbar og løfter boka litt.
Alt i alt litt standard. Funkar på stranda.
Eg synest boka fell litt gjennom. Den blir litt traust og kjedeleg for min smak i forteljinga om Oslo og Telemark. Stereotypiane om bygda og storbyen verkar litt for tilgjorde til at eg skal tru på det. Språkleg løfter boka seg mot slutten, kor ho blir meir novellelik. Symbolikken er haldbar og løfter boka litt.
Alt i alt litt standard. Funkar på stranda.
October 12, 2022
Hun skriver godt som vanlig, det flyter kjempefint, jeg liker vekslingen mellom nynorsk og bokmål, jeg liker tematikken by/bygd og sagnene. Matilde i boken er lissom helt grenseløs, men jeg har lest for mye Trude marstein til å bli imponert, det er lissom ikke drøyt nok eller noe. Ble dritsur av slutten, følte det var på linje med «og så våknet vi og fant ut at alt var en drøm», men mulig jeg bare ikke skjønte det. Men det er jo også irriterende. Nei altså, det er jo ei god bok men blir fort glemt tror jeg.
August 8, 2023
Denne likte jeg svært godt! Måten forfatteren skildrer karakterenes indre landskap og dialog, og spesielt i relasjon med hverandre, samt selve historien, er for meg helt på topp. Selv kjenner jeg stadig på disse rollekonfliktene og kulturkræsjet som skjer hver gang jeg er på plass på bygda. Tiden står stille. Jeg likte godt hvordan Flatland innleder med at alle i bygda er med i en konkurranse, og alle vet hvem som er med og ikke. Johannes´tilstedeværelse var ubehagelig, men jeg kjente at jeg ble nervøs av Signe. God bok!
February 26, 2023
17 i 2023:
Jeg synes denne var veldig bra, selv om den er svakere enn trilogien.
Jeg koste meg med de forskjellige karakterene (flere ganske drøye), og synes hun er veldig flink til å beskrive "det indre livet".
Litt usikker på grepet med å flette inn de stevene/eventyrene, men alt i alt en god bok i vinterferien.
Slutten var bra og litt frustrerende...
Jeg synes denne var veldig bra, selv om den er svakere enn trilogien.
Jeg koste meg med de forskjellige karakterene (flere ganske drøye), og synes hun er veldig flink til å beskrive "det indre livet".
Litt usikker på grepet med å flette inn de stevene/eventyrene, men alt i alt en god bok i vinterferien.
Slutten var bra og litt frustrerende...
April 7, 2023
Tja, ikke helt up my alley kanskje, også var jo alle karakterene helt latterlig irriterende
April 11, 2025
4,5
Flatland jak zwykle nie zawodzi - to zdecydowanie jedna z moich ulubionych autorek.
"Ostatni raz" mnie zachwycił, podobnie jak jej literacki debiut, który (jak na razie) nie został przetłumaczony na polski. Z każdą książką zaczyna się jednak rozkręcać, sięga po coraz trudniejszą tematykę, robi się mroczniej, duszniej, a relacje międzyludzkie są coraz bardziej skomplikowane.
Główna bohaterka Mathilde nie jest postacią, którą się lubi, ale jednak nie sposób przejść obok niej obojętnie. Jej niespokojny duch, potrzeba bycia zauważoną, pożądaną i nieporzuconą robi wrażenie. Mathilde po, powiedzmy, problemach z uczniem ucieka do Telemarku, głównie po to, by pisać i powtórzyć artystyczny sukces zmarłej matki, ale szybko okazuje się, że Mathilde wsiąka w wieś, włóczy się po okolicznych lasach i nawiązuje znajomość z jednym z braci, między którymi cały czas jest wyczuwalny konflikt - miłość i rywalizacja ciągle się splatają.
Bardzo podobało mi się spojrzenie na norweską wieś - zamknięta społeczność, życie toczące się poza wielkim Oslo i ogólnie jakby z dala od świata. Świetny wątek z grą na feli i ludowymi historiami. Ale najlepsza jest relacja między Mathilde, Johsem i Andresem, wzajemne przyciąganie, napięcie i tajemnice.
Nie ma tu wartkiej akcji, jest sporo retrospekcji, która daje światło na naszych bohaterów - wyjaśnia ich postępowanie, pokazuje, jak są "zakorzenieni". Przez historię płynie się nieśpiesznie, ale ma w sobie coś dusznego, mrocznego i chwilami niewygodnego. Jestem bardzo na tak.
Flatland jak zwykle nie zawodzi - to zdecydowanie jedna z moich ulubionych autorek.
"Ostatni raz" mnie zachwycił, podobnie jak jej literacki debiut, który (jak na razie) nie został przetłumaczony na polski. Z każdą książką zaczyna się jednak rozkręcać, sięga po coraz trudniejszą tematykę, robi się mroczniej, duszniej, a relacje międzyludzkie są coraz bardziej skomplikowane.
Główna bohaterka Mathilde nie jest postacią, którą się lubi, ale jednak nie sposób przejść obok niej obojętnie. Jej niespokojny duch, potrzeba bycia zauważoną, pożądaną i nieporzuconą robi wrażenie. Mathilde po, powiedzmy, problemach z uczniem ucieka do Telemarku, głównie po to, by pisać i powtórzyć artystyczny sukces zmarłej matki, ale szybko okazuje się, że Mathilde wsiąka w wieś, włóczy się po okolicznych lasach i nawiązuje znajomość z jednym z braci, między którymi cały czas jest wyczuwalny konflikt - miłość i rywalizacja ciągle się splatają.
Bardzo podobało mi się spojrzenie na norweską wieś - zamknięta społeczność, życie toczące się poza wielkim Oslo i ogólnie jakby z dala od świata. Świetny wątek z grą na feli i ludowymi historiami. Ale najlepsza jest relacja między Mathilde, Johsem i Andresem, wzajemne przyciąganie, napięcie i tajemnice.
Nie ma tu wartkiej akcji, jest sporo retrospekcji, która daje światło na naszych bohaterów - wyjaśnia ich postępowanie, pokazuje, jak są "zakorzenieni". Przez historię płynie się nieśpiesznie, ale ma w sobie coś dusznego, mrocznego i chwilami niewygodnego. Jestem bardzo na tak.
April 29, 2023
«Etterklang» var en veldig spennende og fin roman om tradisjoner, arv, gårdsdrift, by vs bygd, fortid vs nåtid, metoo, folkemusikk, sagn og myter. For min del synes jeg det er for tidlig å lese bøker som beskriver koronapandemien, så den delen synes jeg trakk litt ned. På den andre siden likte jeg godt partiene som handlet om gårdslivet, for jeg kunne kjenne meg igjen ettersom jeg selv er oppvokst på bygda! Det er også en roman som stiller spørsmål om tilhørighet og identitet.
Det er et godt språk i boka, og historien veksler mellom å fortelle fra to ulike perspektiver: Mathilde og Johs. Mathildes kapitler er skrevet på bokmål, mens Johs’ kapitler er skrevet på nynorsk. Dette grepet likte jeg veldig godt, for det ble mye enklere å skille mellom de ulike stemmene!
Helga Flatland løfter frem det hverdagslige og de mellommenneskelige relasjonene. Slutten er jeg litt usikker på, men jeg tror jeg ender opp med at jeg liker den, for den fikk meg til å gruble litt etter at jeg hadde lest ferdig!
Det er et godt språk i boka, og historien veksler mellom å fortelle fra to ulike perspektiver: Mathilde og Johs. Mathildes kapitler er skrevet på bokmål, mens Johs’ kapitler er skrevet på nynorsk. Dette grepet likte jeg veldig godt, for det ble mye enklere å skille mellom de ulike stemmene!
Helga Flatland løfter frem det hverdagslige og de mellommenneskelige relasjonene. Slutten er jeg litt usikker på, men jeg tror jeg ender opp med at jeg liker den, for den fikk meg til å gruble litt etter at jeg hadde lest ferdig!
May 2, 2025
Książka pozostawiła mnie z niedosytem. Po opisie sądziłam, że będzie dotyczyła rozwoju zakazanego romansu na tle wątku muzycznego. Zamiast tego otrzymałam panoramę doświadczeń życiowych bohaterów, ze zwróceniem uwagi na konsekwencje płynące z podjętych decyzji – nawiązanie do tytułu „Pogłos”, to akurat jest genialne! 😍
Postaci są skomplikowane, ich życia do końca pozostają mocno nieoczywiste i zagmatwane. Autorka wykreowała bohaterów zagubionych w świecie, poszukujących szczęścia tam, skąd mogą wynieść również traumy i utratę reputacji. Dla mnie jednak pozostawali bardzo odlegli, ciężko mi było mieć wobec nich jakieś odczucia…
Choć książkę czytało się szybko i spędziłam przy niej intrygujący czas, czuję, że to niekoniecznie tytuł dla mnie 🎻
Postaci są skomplikowane, ich życia do końca pozostają mocno nieoczywiste i zagmatwane. Autorka wykreowała bohaterów zagubionych w świecie, poszukujących szczęścia tam, skąd mogą wynieść również traumy i utratę reputacji. Dla mnie jednak pozostawali bardzo odlegli, ciężko mi było mieć wobec nich jakieś odczucia…
Choć książkę czytało się szybko i spędziłam przy niej intrygujący czas, czuję, że to niekoniecznie tytuł dla mnie 🎻
April 10, 2025
4.5
Ale myślę, że po czasie mogę podnieść tę ocenę do piątki!
Ale myślę, że po czasie mogę podnieść tę ocenę do piątki!
April 25, 2025
„Pogłos” to subtelna, a zarazem odważna opowieść o obsesji, pożądaniu i granicach, które łatwo przekroczyć, ale trudniej ponieść ich konsekwencje. W 2020 roku, gdy świat zatrzymuje się w pandemii, nauczycielka Mathilde zakochuje się w swoim 18-letnim uczniu. Gdy romans wychodzi na jaw, kobieta ucieka z Oslo i trafia do małej miejscowości w Telemarku. Tam jej obecność zaczyna burzyć dotychczasowy spokój dwóch braci prowadzących farmę.
Mathilde to postać pełna sprzeczności – dojrzała, ale pogubiona, odważna, lecz jednocześnie bezradna wobec własnych emocji. Jej historia to opowieść o kobiecie, która desperacko szuka bliskości i sensu, nawet jeśli musi zapłacić za to wysoką cenę.
Flatland pokazuje ludzi zagubionych, głodnych uczucia, ale też gotowych stanąć w prawdzie.
Mathilde to postać pełna sprzeczności – dojrzała, ale pogubiona, odważna, lecz jednocześnie bezradna wobec własnych emocji. Jej historia to opowieść o kobiecie, która desperacko szuka bliskości i sensu, nawet jeśli musi zapłacić za to wysoką cenę.
Flatland pokazuje ludzi zagubionych, głodnych uczucia, ale też gotowych stanąć w prawdzie.
June 10, 2025
Overraskende tungt å lese på nynorsk, som e veldig skuffende når eg har hatt det som hovedmål i alle år haha. Likte ikkje den eine hovedkarakteren, bare fordi eg ikkje kan forstå slik oppførsel. Ellers heilt grei bok.
Displaying 1 - 30 of 176 reviews