เจาะมิติพิชิตบัลลังก์ เล่ม 4

步步惊心 #4

by Tong Hua, อรจิรา (Translator), ถงหัว

"เจาะมิติพิชิตบัลลังก์ 4 เล่ม จบ" ในที่สุดการเดินทางของ "รั่วซี" ก็มาถึงจุดสิ้นสุด หลังผ่านความเปลี่ยนแปลงหลายครั้งครา จาก "ยุคคังซี" มาจน "ยุคหย่งเจิ้ง" ในที่สุดรั่วซีก็เข้าใจอะไรหลายๆ อย่างมากขึ้น สิ่งที่นางเฝ้าหลีกหนีมาตลอดหลายสิบปีหลังย้อนเวลามา สุดท้ายก็ยังคงบังเกิดขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง กงล้อประวัติศาสตร์ยังคงหมุนไปตามครรลองของมันแล้วสุดท้ายซะตากรรมของรั่วซีจะจบลงอย่างไร? ติดตามพร้อมกันในเล่ม

Genres: Historical

296 pages, Paperback

First published January 1, 2005

About the author

Associated Names:
* Tong Hua
* 桐华
* 桐華
* Đồng Hoa (Vietnamese)
* ถงหัว (Thai)


桐华，原名任海燕子，中国言情小说作家、影视制作人、词作者。中国文坛言情小说“四小天后”之一，被封为“燃情天后”。毕业于北京大学。2005年从中国到达美国，创作第一部小说《步步惊心》在网站连载，2006年正式出版。2011年凭借《步步惊心》改编影视剧名声大噪。 其小说《云中歌》《大漠谣》《最美的时光》等被陆续改编成影视。 2013年，桐华参与策划电视剧《金玉良缘》、 《抓住彩虹的男人》。

Ren Haiyan, known by her pen name Tong Hua or Zhang Xiao San, was born in 1982. She is one of the most famous contemporary romance novelists in China.

She graduated from Peking University and came to America in 2005. She currently lives in New York. In 2013, Hua co-wrote the television series Perfect Couple, which is currently in production.


(来源: 百度百科）
(source: wiki)

Reviews

[kunaom · Rating 4 out of 5]

เดินทางมาถึงเล่มจบแล้ว.... ไม่ร้องไห้เท่าสะเทือน

ทุกการกระทำของตัวละครจากเล่มแรกเรื่อยมา ดูคล้ายเส้นไหมที่ถักทอ กลายเป็นลูกโซ่ของเหตุและผล ตกกระทบเป็นผลลัพท์บังเกิดในเล่มนี้ กลับมาร้อยรัดบีบใจตัวละคร และบีบใจคนอ่าน ไม่ถึงกลับทำให้ร้องไห้ แต่ก็เศร้าสะเทือนในใจเราได้ อ่านไปก็นึกเป็นภาพตามไป เข้าใจหัวอกคนที่ดูซีรี่ส์ แม้ไม่ได้อ่าน ก็คงต้องร้องไห้ออกมาแน่นอน...

คาแรกเตอร์พระเอกน่ากลัวมาก น่าแปลกที่โหดเหี้ยมเช่นนั้น เราก็ยังเข้าใจเขาได้ เศร้าตามนางเอกได้ทุกครั้งที่นางปฏิเสธเขา ทำร้ายเขา

แม้พระนางได้อยู่ร่วมเรียงเคียงกัน สุดท้ายก็พังทลายลงได้ เพียงแค่การไม่ปล่อยวาง...
เพราะสิ่งที่ขวางกั้นรักมีมากเกินไป ทั้งความเศร้า ความกลัว ความแค้น มีมากเกินไป
ถ้าไม่พบเจอ คงไม่ต้องรัก
ถ้าไม่รู้จัก คงไม่ต้องคิดถึง
ไร้รักยังดีเสียกว่า ไม่ต้องผูกพัน ไม่ต้องหวาดกลัว... T_T

รวมทั้งเรื่องราวของผู้คนมากมาย ผ่านกาลเวลา ผ่านรัก โลภ โกรธ หลง ผ่านการช่วงชิงแก่งแย่ง สุดท้ายก็เลือนหายตายจาก สุดท้ายชีวิตก็ไม่เหลือสิ่งใด ทุกตัวละครทำให้เราผูกพัน ทำใจเราหายไป และเศร้าสะเทือนไปพร้อมๆกัน

[Jidapa · Rating 3 out of 5]

ตอนเห็นชื่อเรื่องอยากอ่านมาก เพราะคิดว่าคงเป็นแนวไซไฟสนุกสนาน เจาะมิติไปพิชิตบัลลังก์ แต่เาเข้าจริง เริ่มเรื่องนางเอกก็ได้กลับไปใช้ชีวิตอยู่ในสมัยกษัตริย์คังซีแล้ว เล่านิดหน่อยว่าเกิดอุบัติเหตุรถชน ฟื้นอีกทีก็อยู่ที่นี่แล้ว นางเอกมาจากยุคปัจจุบันก็จริง แต่แทบไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย ตรงกันข้ามเธอค่อนข้างมีความคิดแบบโบราณๆ อาจจะกล้าพูดมากกว่าหญิงอื่นๆ เราคิดว่าน่าจะเขียนเป็นนิยายพีเรียดเป็นเรื่องในสมัยโบราณไปเลย ไม่จำเป็นต้องให้นางเอกย้อนเวลา เนื้อเรื่องค่อนข้างดราม่ามากมาย นางเอกมีนิสัยชอบหาภัยใส่ตนเองโดยการช่วยเหลือผู้อื่นอย่างไม่จำเป็น เธอแคร์ผู้อื่นหมดยกเว้นตัวเองและคนที่รักเธอ อ่านไปแล้วรู้สึกเบื่อและอยากให้จบเร็วๆ นี่คือความเห็นส่วนตัวนะคะ ต้องขออภัยผู้ที่ชอบเรื่องนี้ด้วยที่เห็นต่าง ให้ได้แค่ 2.5ดาว

[Wannida · Rating 5 out of 5]

ปู้ปู้จิงชิน หรือ ชื่อไทย ฝ่ามิติพิชิตบัลลังค์ 4 เล่มจบ เราอ่านเล่ม 4 จบในวันนี้… เป็นประสบการณ์การอ่านที่ถือได้ว่าคุ้มค่าจริงๆ ตัวละครแต่ละตัวต่างมีความเจ็บปวด ไม่มีใครสมหวังไปทั้งหมด หรือเสียไปทุกอย่าง ต่างมีได้มีเสีย เมื่อจะเลือกอะไรก็ต้องยอมแลกกับบางอย่าง เช่น เมื่อองค์ชายสี่เลือกจะเป็นฮ่องเต้ ก็ต้องย่อมนั่งบนบัลลังค์มังกรอย่างโดดเดี่ยว รั่วซีที่อยากจะประคับประคองความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่าย (ฝ่ายองค์ชายแปดกับองค์ชายสี่) แม้ไม่อยากจะทำร้ายใคร แต่ก็ได้ทำไปโดยที่ไม่รู้ตัว และไม่ได้ตั้งใจ ก็เจ็บปวดรวดร้าวกับสิ่งที่มันมาถึงกันไป

เราชอบที่ผู้เขียน (ถงหัว) วางตัวละครแต่ละตัวได้อย่างมีชีวิตชีวา คาแร็คเตอร์แต่ละคนชัดมาก โดยเฉพาะขององค์ชายแต่ละคน ด้วยอุปนิสัยที่เราเห็นมาตั้งแต่เด็ก (เล่มแรก) พอมาถึงเล่ม 4 เราจึงไม่แปลกใจเลยว่าเพราะเหตุใดตัวละครนี้จึงตัดสินใจเช่นนี้ เหมือนเราถูกปูให้อ่านจนผูกพันกับตัวละคร ได้เป็นเพื่อนกับตัวละคร เข้าใจนิสัย Motivate ท่าทาง ความคิด วิธีการพูด จนคุ้นเคย และมาถึงจุดที่ เออ คนนี้ตัดสินใจแบบนี้ ก็เพราะนิสัยอย่างนี้นี่แหละ เหมือนที่องค์ชายสิบสี่ ที่ในท้ายที่สุด ก็ยังคงอยากได้รับความมั่นใจว่าตัวเองเป็นคนสำคัญจากรั่วซี เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่เด็ก องค์ชายสิบสามที่จิตใจโอบอ้อม คอยช่วยเหลือพี่น้องอยู่ห่างๆ รั่วซี ตัวละครเอกที่ไม่ได้เก่ง หรือทำถูกไปเสียทุกอย่าง มีผิดพลาด มีทำตามใจตัวเอง แต่ก็เข้าใจได้ทั้งหมด ไม่มีการกระทำที่ไม่มีที่ไปเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างถูกปู ร้อยเรียงมาแล้วตั้งแต่ต้น ด้วยลักษณะนิสัยตัวละครที่ชัดเจน และช่วงเวลาการอ่านที่คนอ่านเองก็ได้เติบโตไปพร้อมๆ กับตัวละครเช่นกัน เราเห็นความคิดความอ่านของบรรดาองค์ชายที่โตขึ้น ท่าทีที่เปลี่ยนไปจากเด็ก ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ แบ่งข้าง แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ตัดกันไม่ขาด ความเจ็บปวดที่แต่ละคนต้องแบกรับ ทั้งจากที่เกิดจากการกระทำของตนเองและคนอื่น

อีกอย่างที่น่าสนใจคือ การที่ตัวละครองค์ชายแต่ละคน บทไม่มีใครโดดมาเลย ทุกคนถูกเล่าถึงอย่างพอดิบพอดี ทำให้เราเห็นแรงจูงใจ เห็นนิสัย จนเกลียดใครไม่ลงเลย แต่ละคนต่างก็มีเหตุผล ที่มา และความเจ็บปวดลึกซึ้งของตนเอง และต่างก็คิดว่าตัวเองเจ็บปวดที่สุด

อ่านจบ แบบร้าวร้านในอก แต่อิ่ม บทเสริมทำได้ดีมาก ทำให้คนอ่านไม่ค้างคากับตัวละครที่เหลือ ผู้เขียนทำงานละเอียดมาก ไม่ทิ้งตัวละครเลย เก็บครบ แถมยังเป็นตอนจบที่ยอมรับได้และ realristic มาก จบด้วยองค์ชายสิบสี่ คนที่เสมอต้นเสมอปลายมาก เล่มแรกเป็นยังไง นิสัยตอนจบก็เป็นอย่างนั้น

สรุปก็คือเราชอบมาก ประทับใจกับประสบการณ์การอ่านที่ได้ โดยเฉพาะการเล่าเรื่องผ่าน I-Narrative ตั้งแต่ต้นจนจบ เด็กจนโต เล่าผ่านคนๆ เดียว โดยที่ไม่ทำให้เบื่อเลย ชอบการสร้างตัวละคร การบรรยายฉากผ่านฤดูกาล ดอกไม้ที่บานในแต่ละฤดู แบ่งบาน ร่วงหล่น ดอกไม้ในแต่ละฤดูที่สัมพันธ์กับสภาวะจิตใจของตัวละคร
ฤดูกาลผันเปลี่ยน รอบแล้วรอบเล่า เวลาผ่านไป 20 ปีโดยไม่รู้ตัว และก็ได้เห็นตัวละครจากเด็กจนเป็นผู้ใหญ่ จากเล่นสนุก ผ่านความเจ็บปวดสูญเสีย ผ่านการแก่งแย่งชิงบัลลังค์ จนชีวิตเหมือนดอกถานที่ร่วงหล่น พยายามแค่ไหน ดิ้นรนจะมีความสุข สวรรค์ก็ไม่อารีเอาเสียเลย ทุกอย่างแทบจะสรุปได้ด้วยคำพูดสุดท้ายขององค์ชายสี่

“สิ่งที่พวกเราในวัยเยาว์คิดว่าไม่อาจทนได้ พวกเราล้วนทนมาได้ สิ่งที่พวกเราในวัยเยาวร์คิดว่าไม่มีวันจะสูญเสีย พวกเราล้วนสูญเสีย”

เจ็บอึดอัดเหมือนค้อนกระแทกอก แต่ก็จำต้องยอมรับ คนอ่านก็ต้องยอมรับ เหมือนที่องค์ชายสิบสี่ทำได้

สิ่งที่ชอบอีกอย่างหนึ่งคือ พวกบทกลอนต่างๆ ที่แทรกมาในเรื่อง บทร้องเพลง การร่ายรำ ฉากชนเผ่าต่างๆ จีนนี่มันแผ่นดินอันอุดมไปด้วยคติชนจริงๆ โดยเฉพาะพวกบทกวีที่ยกมานี่เพราะจับใจจริงๆ อยากอ่านอีกรอบเลย พวกปราชญ์ กลอนเพลง ความเชื่อหลายอย่างก็น่าสนใจ
เฮ้อ สนุกจังโลกนิยายจีนโบราณ

ปอลอ เพิ่งมารู้จากเพื่อนว่า ปู้ปู้จิงชิน แปลตรงตัว จะหมายถึง “สะเทือนขวัญทุกย่างก้าว” ซึ่งแบบกรี๊ด ชื่อดีมาก คำเดียวเอาอยู่ทั้งเส้นเรื่องจริงๆ คือก้าวการตัดสินใจ จะทำอะไรของตัวละคร โดยเฉพาะอย่างยิ่งของตัวละครเอกนี่สะเทือนขวัญทุกอย่างก้าวตามตัวจริงๆ นะ โอ้ย รัก ถงหัวงานประณีตจริงๆ

[PeaR L · Rating 5 out of 5]

สงสารองค์ชายสี่
เกลียดองค์ชายแปด
เบ้ปากใส่องค์ชายเก้า
ยิ้มให้องค์ชายสิบ
ชื่นชมองค์ชายสิบสาม
หลงรักองค์ชายสิบสี่

[Xuemei Liao · Rating 4 out of 5]

พออ่านนิยายเรื่องนี้จบแล้ว ได้ความรู้สึกที่ไม่รู้ว่าจะอธิบายออกมายังไง บอกได้แค่ว่ารู้สึกหนักหนาเหลือเกิน สำหรับเราซึ่งเป็นคนอ่อนไหวง่ายแล้วนั้น อ่านไปน้ำตาไหลไป มันแน่นอยู่ในอก แต่ก็นะ อยากจะบอกว่าหนังสือเรื่องนี้ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน

[Miki · Rating 3 out of 5]

....อ่านแล้วจุกเบาๆ
เศร้าจากความพลัดพราก
แต่มีช่วงลำไยนางเอกเบาๆ คิดเยอะแต่ดูตื้น
จริงๆถ้ารวมอายุนางเอกจากก่อนย้อนเวลาก็เป็นผู้ใหญ่มากแล้ว
กลับทำตัวเป็นเด็กๆ ชอบทำให้คนรอบข้างเข้าใจผิด

[M · Rating 4 out of 5]

โห...
บีบคั้นอ่ะ บีบคั้น ตอนฮ่องเต้ไปไม่ทันรั่วซี แล้วมาอ่านจดหมายทีหลังนี่จบเลย น้ำตาแทบไหล
ถือว่าโอเคอ่ะ มีความดราม่าพอสมควร
รักองค์ชายสิบสามและสิบสี่ ดูเป็นผู้เป็นคนสุดละ เห้อ
ถึงจะเครียด แต่ก็ทำให้อ่านได้แบบวางไม่ลงเลยนะ อยากรู้มากว่ารั่วซีจะเป็นไง จะยังไงต่อ

อ่านแล้วรู้เลย ชีวิตสั้น อย่าทิฐิเยอะ...

[loonchies · Rating 5 out of 5]

จากที่เดินเรื่องมาทั้งหมด 3 เล่มแรกที่ดูเหมือนว่าการย้อนเวลาของนางเอกจะไม่สำคัญเท่าไรนักแต่กลับกลายเป็นจุดพลิกพลันของนางเอกในตอนจบ การดำเนินเรื่องน่าติดตามดี จบสุดท้ายเล่นกับความรู้สึกดี ตัวละครมีพัฒนาการตามอายุตามเล่มจนมาถึงเล่มสุดท้าย เข้าใจในชีวิต และปลงได้

[Vane · Rating 4 out of 5]

อยากให้ตอนจบเข้าใจกันก่อน

[Nattapan · Rating 5 out of 5]

Poignant but unforgettable.

[Kanlaya Chaladjaroen · Rating 5 out of 5]

เล่มนี้เศร้ามาก อ่านไปร้องไห้ไป ฮือๆๆๆๆ