In het Franse huis waar ze voor het tweede jaar ‘tijdelijk’ verblijven, ver weg van hun appartement in Sint-Petersburg, komt Pieter Waterdrinker op een middag het manuscript tegen van een kookboek waaraan zijn vrouw Julia ooit was begonnen: Koken in de Tsjaikovskistraat, met onder andere recepten van haar Russische grootmoeder. Direct na de inval van Rusland in Oekraïne was Julia met het schrijven van het boek gestopt. Want wie wil er nu nog – tegen de achtergrond van de gruwelijke oorlog in Oekraïne – een kookboek lezen van een Russin?
Terwijl Waterdrinker herinneringen ophaalt aan zijn eigen horecaverleden en vertelt over de omzwervingen met zijn vrouw in Frankrijk, probeert hij haar tevens aan te sporen om toch met het kookboek door te gaan. Als baken van hoop. Opdat de oorlog snel stopt en ze weer naar Sint-Petersburg kunnen terugkeren. De vrede van de mens gaat immers ook door de maag.
Pieter Waterdrinker (Haarlem, 17 oktober 1961) is een Nederlandse schrijver en journalist. Waterdrinker is geboren als Pieter Arie Johannes van der Sloot, Waterdrinker is de achternaam van zijn moeder die hij later officieel aannam.
Waterdrinker groeide op in een familiehotel in Zandvoort. Hij studeerde Russisch, Frans en Nederlands Recht aan de Universiteit van Amsterdam, woonde daarna lange tijd op de Canarische Eilanden en werkte als journalist voor onder meer De Telegraaf, de VPRO en Vrij Nederland. In 1996 vestigde de auteur zich in Rusland, waar hij in hoog tempo onder de achternaam van zijn moeder zijn boeken begon te publiceren die opvielen door de on-Nederlandse thematiek en toon.
Waterdrinker woont al twintig jaar samen met de Russische filologe en kookboekenschrijfster Julia Klotchkova, afwisselend in Moskou en Sint-Petersburg.
Op zich een amusant tussendoortje, maar het wordt wel tijd dat Waterdrinker zich weer eens kwaad maakt en een echte fictietekst zoals Poubelle, de Rat van Amsterdam of zijn oudere werk produceert. Dit niemendalletje heeft een net te hoog en toen en toen gehalte, en wordt nog net overeind gehouden door een aardig jeugdverhaal over zijn Zandvoortse jeugd, bron van veel van Waterdrinker's verhalen.
Goed boek met afentoe sterke stukken ertussen. Voor mij had er nog wat meer body gemogen. Wel leuk dat de recepten erin staan. De citroenkip ga ik zeker een x proberen!
Meer een paar verhalen dan een novelle. Wat Pieter bij heeft gedragen aan de trip naar Oekraïne is mij niet helemaal duidelijk. ook het etentje met Masja en haar moeder werd niet verder uitgediept. Los daarvan heeft hij een vlotte en verzorgde schrijfstijl die het best uitkwam in het fragment uit zijn jeugd met de zorg voor het paard van zijn vriend en de kliekjes voor het varken van Willem Dondertje.