Toda la poesía publicada por Roberto Bolaño por primera vez en un solo volumen y en edición revisada.
«Escribiendo poesía en el país de los imbéciles. / Escribiendo con mi hijo en las rodillas. / Escribiendo hasta que cae la noche / con un estruendo de los mil demonios. / Los demonios que han de llevarme al infierno, / pero escribiendo.»
Roberto Bolaño se sintió siempre, en esencia, un poeta, pese a que el reconocimiento mundial le llegó por su narrativa. Este volumen recoge, además de los publicados en La Universidad Desconocida, Los perros románticos y Tres, más de sesenta poemas que aparecieron en revistas, plaquettes y volúmenes colectivos en sus comienzos literarios y que desde entonces han permanecido inencontrables.
En su poesía, ahonda en los temas fundamentales de su literatura: el amor, la muerte, el exilio, la literatura o la política. La economía expresiva, la audacia formal y temática, el vanguardismo, la provocación y la tensión poética convierten a Bolaño en uno de los exponentes más singulares y modernos de la poesía contemporánea en español.
«Vio en la poesía una forma de rebeldía y una intriga existencial que engrandecía la vida. Es curioso, porque sin esa apelación a la poesía no se puede entender el conjunto de su obra. Hay poesía escondida en sus novelas y hay novelas interrumpidas en su poesía. Porque todo son palabras. Bolaño buscó aquellas que más dolían o más decían, o más escondían, o más cercanas estaban de lo que el propio Bolaño vivió.» Del prólogo de Manuel Vilas
For most of his early adulthood, Bolaño was a vagabond, living at one time or another in Chile, Mexico, El Salvador, France and Spain. Bolaño moved to Europe in 1977, and finally made his way to Spain, where he married and settled on the Mediterranean coast near Barcelona, working as a dishwasher, a campground custodian, bellhop and garbage collector — working during the day and writing at night.
He continued with his poetry, before shifting to fiction in his early forties. In an interview Bolaño stated that he made this decision because he felt responsible for the future financial well-being of his family, which he knew he could never secure from the earnings of a poet. This was confirmed by Jorge Herralde, who explained that Bolaño "abandoned his parsimonious beatnik existence" because the birth of his son in 1990 made him "decide that he was responsible for his family's future and that it would be easier to earn a living by writing fiction." However, he continued to think of himself primarily as a poet, and a collection of his verse, spanning 20 years, was published in 2000 under the title The Romantic Dogs.
Regarding his native country Chile, which he visited just once after going into voluntary exile, Bolaño had conflicted feelings. He was notorious in Chile for his fierce attacks on Isabel Allende and other members of the literary establishment.
In 2003, after a long period of declining health, Bolaño passed away. Bolaño was survived by his Spanish wife and their two children, whom he once called "my only motherland."
Although deep down he always felt like a poet, his reputation ultimately rests on his novels, novellas and short story collections. Although Bolaño espoused the lifestyle of a bohemian poet and literary enfant terrible for all his adult life, he only began to produce substantial works of fiction in the 1990s. He almost immediately became a highly regarded figure in Spanish and Latin American letters.
In rapid succession, he published a series of critically acclaimed works, the most important of which are the novel Los detectives salvajes (The Savage Detectives), the novella Nocturno de Chile (By Night In Chile), and, posthumously, the novel 2666. His two collections of short stories Llamadas telefónicas and Putas asesinas were awarded literary prizes.
In 2009 a number of unpublished novels were discovered among the author's papers.
Sa Bolanjom sam napravio krug. Započeo sam sa kratkim romanima (Čile noću, Amajlija, Udaljena zvezda), potom prešao na obimne romane (2666, Divlje detektive), potom iščitao zbirku intervjua, pa izabrane priče, naposletku i zbirku govora, eseja i kolumni, da bih sad pročitao sabranu poeziju. Bio sam svestan da je Bolanjo sebe pre svega smatrao pesnikom a poeziju svojim najvrednijim ostvarenjem. Neću slagati, ako napišem, da sam malčice i oklevao da je čitam. Izdaleka je izgledala kao jedna od onih zbirki sa, lično za mene, napornim glasom kurčenja i samosažaljenja, klošar sam ali sam mnogo kul, ne marim da pijem al sam pijan često i lutam ne stajem. Nakon što sam pročitao sve pesme ovo i JESTE zbirka sa napornim glasom kurčenja i samosažaljenja, klošar sam ali sam mnogo kul, ne marim da pijem al sam pijan često i lutam ne stajem, ali je i nešto daleko više od toga, vrlo dobro napisana, nadahnuta i zasigurno strašna poezija. Ima ovde i sirovog života i socijale i niskomimetskih motiva na nivou prdeža i izmeta, ima i lepote i šareniša života, poleta, nadrealizma, nasilja i leševa, humora i erotike, ali i teškog namedropinga i intertekstualnosti, kao i artificijelnosti na nivou Marija Antoeneta gnezdi glavu na perju feniksa ili tako nešto što bi Floberov Sveti Antonije mogao da halucinira. Iako je dobar deo pesama ispovednog obeležja, na širini poetske pučine zbirke se promalja svet kakav postoji i u njegovim proznim ostvarenjima – bogat i raznovrstan ali neskriveno zao i izopačen. Svet koji žudi za utopijom, ali koji nije u stanju da je sprovede. Stoga Bolanjovo delo nije Tomas Mor u trenutku dok smišlja utopiju, nego utopija koja bi mogla da nastane u trenutku kada su Moru velikom sekirom odsekli glavu i dok se glava kotrljala, u njoj su cvetali gradovi lavirinti kojima se šeću ljudi na pola puta, ni sirovi ni skuvani, bipolarni i sposobni da zajašu uragan. Dobro je pitanje da li estetizovan nihilizam od koga vrišti veliki broj Bolanjovih knjiga ipak pojelo njegovo levičarsko usmerenje? Pretpostavljam da ga je to i plašilo jer se time bavio u svom kratkom romanu „Čile noću“, koji je igrom slučaja bilo i prvo njegovo delo koje sam pročitao. Čitalački krug je zatvoren.
Ovo izdanje na srpskom jeziku očekivano donosi celokupnu zbirku „Nepoznati univerzitet“, što je u praksi bilo izdanje sabranih pesama koje je Bolanjo sam sastavio. Ona je dobar primer kako se tome može pristupiti stvaralački. Pesme u njima nisu poređane ni hronološki, niti po zbirkama, one čak i ne uključuje sve pesme iz prethodno objavljenih knjiga a uključuju neke nove, i poređane su u cikluse a svaki od njih ima svoju dinamiku. (Zanimljivo je da je ciklus pesama u prozi „Ljudi koji se udaljavaju“ Bolanjo preradio u hermetičan roman i objavio pod imenom Antverpen) Zbirka se završava dirljivim patosom u pesmama posvećenih njegovom sinu koga ostavlja knjigama i obrnuto. Nakon toga ovo izdanje donosi još, sigurno, nekih 150 stranica pesama koje Bolanjo nije uključio u „Nepoznati univerzitet“. Taj deo zovem Bolanjo na bis.
Duboka hvala prevodiocima i izdavačima na želji i ostvarenju da se Bolanjova poezija prevede i objavi u celosti jer znamo da nije česta praksa.
es un libro que me ha acompañado desde que aterricé de nuevo en barcelona hasta el último dia de este año tan mágico. son 6 meses de lectura intermitente de poemas tan dispares entre sí, que esta review no puede ser sino inconclusa. tiene poemas realmente geniales, audaces, autónomos. tiene otros aburridos, narrativos, grises. pero vale la pena leerlos todos. gracias bolaño
Creo que la mayoría de los poemas que se reunieron en este libro, tienen como punto principal la ira y estupor del autor ante lo que percibía de la vida en el momento en que le ocurría.
Anteriormente já havia lido Tres e Los Perros Romanticos e agora com sua poesia completa ficou ainda mais claro que não consigo me conectar com a poesia do Bolaño tanto quanto sua magnífica prosa.
Leer "Poesía reunida" de Roberto Bolaño es entrar en un territorio intermitente: uno se encuentra con poemas que parecen surgir de universos radicalmente distintos, como si se tratara de estaciones dispersas en un mapa que nunca termina de fijarse.
No es, en sentido estricto, una “buena” selección de poesía si entendemos la palabra en términos de cohesión estética o consistencia formal. Más bien, el libro funciona como una genealogía: un registro de la obra y la vida de Bolaño en bruto, que permite seguir los hilos que después se desplegarán en su narrativa. La infancia, los viajes, las miserias y los amores aparecen allí con la desnudez de recuerdos apenas decantados, de obsesiones que vuelven una y otra vez.
Algunos poemas conmueven con una palabra exacta, con un giro que enciende la ternura o la melancolía; otros parecen quedarse en lo anecdótico, en un registro que bordea el apunte personal más que la pieza poética acabada. Esa irregularidad, lejos de restarle valor, abre una dimensión distinta: la de una cartografía vital y literaria, una forma de seguir sus lecturas, sus afinidades, sus pasiones y hasta sus extravíos. Su poesía, así, no sólo testimonia un tránsito, sino también un modo de desbordarse —en ternura, en rabia, en fragilidad.
Otros poemas funcionan como notas sueltas, fragmentos de historias que Bolaño más tarde expandirá en su narrativa, pero aquí se presentan condensados, menos descifrables, a veces como claves secretas de su obra futura. La repetición —inevitable en un proyecto de esta naturaleza— no fatiga, sino que subraya las constantes de su imaginario.
Entre los textos que más me marcaron están El padre cobarde, Amberes, Los neochilenos y Los perros románticos, donde la voz poética alcanza un filo singular. También Manifiesto Mexicano, que me plantea la pregunta sobre los límites entre el poema en prosa y el ensayo lírico, y que amplía la noción misma de lo que puede caber en la etiqueta de poesía. En contraste, considero prescindibles algunos pasajes de Tres Textos, que parecen más ejercicios que revelaciones.
Poesía reunida se vuelve un espacio donde conviven la furia, la ternura, la memoria de los amigos, la sombra del fracaso y la pulsión de la literatura como destino. Bolaño, en sus versos, no se ofrece como poeta pulido, sino como explorador, y en esa exploración está su fuerza.
Encontrei Bolaño na biblioteca e saímos para um passeio pela sua "Poesia completa". Apesar de ter identificado muitas sementes do que surge na sua produção literária (detectives, poetas, polícias, prostitutas, cinema...), Roberto apreciaria que lhe dissesse com frontalidade - porque o sinto - que a flor e o fruto melhor se lhe encontram na prosa.
Claramente no es una "buena" selección de poesía, sino que sirve como genealogía de la obra y vida de Bolaño. Permite entender con mayor profundidad el origen y desarrollo de los temas en sus diversos libros, así como sumergirse en la intimidad del autor y sus motivos recurrentes a través de sus recuerdos de la infancia, sus viajes, sus miserias y sus amores. Me inspiró un montón el leerlo, a pesar de que se vuelve naturalmente un poco repetitivo (ya vemos la aparente costumbre de reescribir sobre poemas antiguos, así como sus novelas se escriben en conjunto o después de sus poemas), no quise dejar de leerlo. Conocer a Bolaño ha sido todo un gusto.
“No creo que Bolaño haya sido un buen poeta. Los suyos son notas de trabajo para cuentos y novelas”, dijo Christopher Domínguez Michael (quien prologó El espíritu de la ciencia-ficción) en una entrevista que leí hace algún tiempo. La frase se me quedó grabada en la mente, y en ese momento me pareció que tenía bastante razón. Pero ahora, después de leer este libro, creo que su poesía va un poco más allá: también es una cartografía de su vida, de sus lecturas y de su ternura muchas veces desbordada.
Bolaño me parece un poeta muy desigual. Apasionado, eso sí. Y melancólico. A veces encuentra la palabra exacta para conmoverme, otras me parece demasiado anecdótico. Pero son excelentes poemas para despedir a la juventud.
“Poesía reunida” de Roberto Bolaño es, sin duda, mi libro favorito. No exagero al decir que ha sido mi soporte emocional, mi dosis de buen humor y la tabla a la que me aferro cuando todo parece un naufragio. No hubo una sola vez —ni una— en que abriera este libro y no riera hasta el cansancio, o que su ternura no me atravesara el pecho como un cuchillo de aire.
La poesía de Bolaño no se lee: se inhala. Es un antídoto contra la solemnidad, una emboscada de belleza en mitad del desierto cotidiano. Como él mismo diría: “la literatura no está hecha de grandes palabras sino de pequeñas cicatrices.”
Si aún no lo has leído, hazte un favor: abre este libro y deja que Bolaño te rompa y te cure, todo al mismo tiempo.
Esté libro me llevó puesto, como un tren a todo lo que va. Lo único que no me cierra del todo es que hay varios poemas donde siento que Bolaño está escribiendo solo para el mismo; y ahí estoy yo, leyéndolo, parece una invasión. Enorme escritor, creo que nunca me voy a quitar la obsesión de seguir leyendo todo lo que escribió mientras vivía en esté planeta.
Moj Bolaño <3 Ne volim ocjenjivati poeziju i zbirke priča jer, realno, uvijek postoje neke koje su bolje od drugih i rijetko se dogodi da cijela zbirka bude odlična. I u ovoj zbirci su mi se neke pjesme svidjele puno više od drugih, ali želim vjerovati da je to zato što ih nisam dobro pročitala i razumjela. A i kad čitaš nešto tako osobno kao što je poezija, možeš li uistinu razumjeti sve? Bolaño me kao autor fascinira još otkad sam pročitala Divlje detektive i stvarno ga smatram pripadnikom (budućeg) kanona. Ove pjesme su predivan presjek njega kao autora i stvoritelja, pratimo njegov kompletan razvoj i s njim proživljavamo sve - i selidbe po svijetu i neimaštinu i sezonske poslove i ljubavi i prijateljstva i bolesti. Intimno, lijepo, predivno. Stvarno sam uživala u ovih nekoliko mjeseci koje sam provela čituckajući ovu poeziju uz jutarnju kavu. Moj Bolaño <3
¿Y si no te amo por qué enumero las camas donde hemos fornicado? Y Amor vendrá con Lucha de Clases en un punto decisivo. ¡Bang, bang! De la infrarrealidad venimos, ¿a dónde vamos?
Roberto Bolaño siempre fue mejor con las novelas que con la poesía. Y él lo sabía, todos lo sabemos, y es por ello que con tanto fervor se aferró a la prosa, como si eso fuera a salvar su pobre rendimiento en verso. Y no es que fuera pobre, porque el chileno era con las letras más bien talentoso, pero nunca logró sentir la poesía, ser uno con ella. No, él era uno con la novela.
Es una compilación de los mejores poemas de Bolaño. No puede salir mal.
Su manera de crear universos con las letras es maravilloso y lo que más me gusta es encontrarme con poemas tan íntimos, como aquellos que sé que van dirigidos a amigos, familiares, amores y ciudades.
«Dentro de mil años no quedará nada de cuanto se ha escrito en este siglo. Leerán frases sueltas, huellas de mujeres perdidas, fragmentos de niños inmóviles, tus ojos lentos y verdes simplemente no existirán. Será como la Antologia griega, aún más distante, como una playa en invierno para otro asombro y otra indiferencia.»
mi poema favorito? el del chileno. bien kchero mi causa. solo leí 200 páginas, me dieron poco tiempo para leerlo en la universidad pero honestamente tampoco quise extender el tiempo.
2666 é dos meus livros-da-vida pelo que foi com curiosidade (bastante) que decidi conhecer Roberto em outro registo. Gostei. Não marca a alma, mas não desilude.
**
“(…) E tu descerás as escadas de três em três Com uma faca na não. E a rua estará vazia.”
La poesía de Bolaño es como una montaña rusa, pero es 100% Roberto Bolaño. Es una radiografía de él mismo en todas sus caras (vivencias, miedos, deseos). Una muestra de la visión nostálgica y poética del autor, que le da un relectura al conjunto de su obra.