Oczy, nosy, usta, brwi

by Kanako Nishi, Anna Wołcyrz (Translator)

Narukido Sada to młoda, zdolna redaktorka — choć jest doceniana za swoją pracę, zawsze stoi z boku. Trudno się dziwić: od najmłodszych lat najbardziej żywa się czuje, gdy w całkowitej ciemności układa przed sobą kolorowe wycinanki podczas gry w fukuwarai. Nad Sadą jak zmora wisi również niesławna historia z dzieciństwa, gdy w ramach ceremoniału pogrzebowego w dalekim kraju zjadła ludzkie mięso. Spotkania z niepokornym pisarzem-zapaśnikiem, który rozmiłował się w słowach, i niewidomym młodzieńcem o gorącym temperamencie oraz rodząca się przyjaźń z najpiękniejszą koleżanką w redakcji sprawią, że sterylny świat Sady zacznie nabierać życia.

Powieść Oczy, nosy, usta, brwi cechują wyobraźnia, groteskowy humor i nieustanne łamanie decorum. Kanako Nishi udowadnia, że cielesność to wciąż temat, o którym rozmawiamy mało i najczęściej ogródkami. Po lekturze tak jak Sada nabierzemy ochoty, by z czułością wystawić nasze ciała na słońce i poczuć orzeźwiający wiatr.

Genres: Japan, Fiction, Japanese Literature, Asian Literature, Asia, Literary Fiction

208 pages, Paperback

First published January 1, 2012

About the author

Born in Tehran in 1977 and raised in Osaka Prefecture.

After graduating with a law degree from Kansai University, Nishi made her debut as a novelist with Aoi in 2004. Her sophomore novel Sakura became a best-seller next year. She is also known for her novels Tsutenkaku, Kofuku Midori no and Entaku.

Reviews

[Karolina · Rating 5 out of 5]

No i kolejny raz czapki z głów dla Ani Wołcyrz za kapitalne tłumaczenie. Mam nadzieję, że to pierwsza z wielu książek Kanako Nishi, które zostaną wydane u nas kiedyś po polsku.

[spillingthematcha · Rating 5 out of 5]

Porównanie tej książki do komety w posłowiu to idealne określenie.

[Jowix · Rating 5 out of 5]

Może i troooszkę naciągam, ale tak rzadko mi się zdarza płakać przy lekturze, zwłaszcza w taki niesmutny sposób.

[martyna • podkreslenia · Rating 5 out of 5]

reread po dwóch latach!! miałam okazję wybrać tę książkę do klubu czytelniczego i trochę stresowałam się, że być może po takim czasie moje wspomnienie o niej jest lepsze niż powinno być, ale przekonałam się, że było bardzo słuszne.

oczy, nosy, usta, brwi to powieść niezwykła, której wszystkie elementy łączą się w doskonałą historię zupełnie niczym układane przez główną bohaterkę ludzkie twarze. sporo tu dziwności, inności, ale również bardzo szczerego odbierania świata. szalenie podobało mi się to z jaką wnikliwością zostały ukazane postaci - choć książka liczy sobie jedynie dwieście stron, a opisy nie są zbytnio rozbudowane to słowa kanako nishi zlepiają się tak dobrze, że portrety bohaterów dosłownie rysują się przed oczami tworząc ludzi z krwi i kości.

wielką zaletą tej powieści są również relacje, które główna boahterka sada nawiązuje z innymi, zwłaszcza z pisarzem-zapaśnikiem oraz koleżanką z redakcji, która wkrada się do jej życia i pomaga jej odkryć pewne rzeczy.

jestem niezmiennie zachwycona. ponowne sięgnięcie do tej książki pozwoliło mi odkryć ją na nowo i docenić ją jeszcze bardziej!! to dziwnostka, ale z tych bardzo dobrych dziwnostek:-)

[Izabela Górska]

jejku jest 4,5 czy 5 gwiazdek… cholerka 😬

[Karola · Rating 5 out of 5]

smakowicie dziwna; na fragmencie, w którym Sada wyraża miłość do świata, popłakałam się zupełnie bez wstydu

[adrianna · Rating 5 out of 5]

Książka groteskowa i przedziwna, czyli idealna dla mnie. Autorka wyjątkowo lekko i w ciekawy sposób porusza tematy ludzkiej cielesności i seksualności. Ostatnie strony wywołały we mnie nie tylko potrzebę spojrzenia na własne ciało bardziej przychylnym okiem, ale również chęć do rozważań w kwestii granic własnej egzystencji. Naprawdę niesamowita historia.

[Marcin Piątkowski · Rating 5 out of 5]

Już po pierwszych dwudziestukilku stronach wiedziałem, że będzie to jedna z moich ulubionych współczesnych powieści japońskich. Niezwykle intymna, plastyczna, zaskakująca dziwnością i momentami groteskowa. Opowieść o zespoleniu ze światem, w którym czuliśmy się zawsze jedynie zewnętrznym obserwatorem. Opowieść o tym jak zawiesić pokusę manipulacji i poddać się doświadczeniu wraz z tym wszystkim, co ono ze sobą niesie.

Historia powrotu na swoje miejsce skrawków papieru z gry fukuwarai, tworzących poszczególne części twarzy, zawsze przemieszczanych podług intuicyjnych wybryków wyobraźni. Historia oswajania się ze swoją cielesną integralnością i z myślą, że możemy pozwolić komuś innemu dać się poznać nieco bardziej, choćby o koniuszeczek.

Opowieść o powolnym uczeniu się czym jest miłość i jak to jest "kochać".

[estel · Rating 5 out of 5]

PRZESUPER

[jagodasbooks · Rating 2 out of 5]

Narukido Sada to introwertyczna redaktorka, owiana złą sławą, ponieważ kiedy była dzieckiem, w ramach rytuału pogrzebowego, zjadła ze swoim ojcem podróżnikiem ludzkie mięso.

Od tego czasu, żyje spokojnie, na uboczu, aż nagle do jej poukładanego niczym plansza do fukuwarai życia, zawitają bardzo ciekawe osobistości.

Najbardziej w tej książce podobała mi się postać głównej bohaterki, ale reszta bohaterów i te ostatnie trzy strony już niezbyt.

[Tylkotrocheczytam · Rating 4 out of 5]

Jaka była wasza ulubiona zabawa w dzieciństwie? Jeśli chodzi o mnie, pomijając oczywiście słuchanie jak mi czytają rodzice czy później już czytanie im, najwięcej czasu poświęcałam na zabawach malymi pluszakami, wymyślając najróżniejsze historie i scenariusze.

Zaś Narukido Sada nigdy nie czuła się szczęśliwsza niż podczas zajmowania się 𝘧𝘶𝘬𝘶𝘸𝘢𝘳𝘢𝘪; polskie znaczenie odnajdziemy w tytule, a jest to tradycyjna japońska noworoczna gra, która nieco przypomina znane nam przypinanie ogona osiołkowi. Przed dzieckiem zostaje rozłożona plansza z pustą twarzą, a jego zadaniem jest ułożenie na niej oczu, nosa, ust i brwi. A to wszystko przy założonej opasce.

Fascynacja Sady tą prostą zabawą nie przemija. Co więcej, nabiera w niej takiej praktyki, że jest w stanie przesuwać rysy twarzy swoich rozmówców. Pomaga jej to w codziennym funkcjonowaniu – jej historia rodzinna jest dość niezwykła i wydaje się, że jej dorastanie nie pomogło jej w przystosowaniu do samodzielnego życia.

Mimo to, jakoś sobie radzi. Pracuje jako redaktorka, nie poszukuje znajomości z innymi ludźmi, żyje swoimi prostymi przyzwyczajeniami. Tutaj pokusiłabym się o hipotezę, że przejawia sporo cech osoby ze spektrum. Jej świat nieco się zmienia, gdy zostaje jej przydzielony autor, którego twarz jest dla niej jak małe dzieło sztuki. Nie może się na nią napatrzeć, a otoczenie nieco pochopnie interpretuje jej ustawienie go sobie na tapetę.

Nie będę zdradzać więcej, by nie psuć wam przyjemności odkrywania szokujących fragmentów, które podrzuca nam autorka. Książka zdecydowanie należy do mojego ukochanego gatunku 𝘸𝘦𝘪𝘳𝘥 𝘧𝘪𝘤𝘵𝘪𝘰𝘯 i nie będziecie się z nią nudzić. Co ma wspólnego wrestling, rytuały zatrzymania deszczu i kanibalizm? Czy można się w kimś zakochać od pierwszego wejrzenia, jeśli się jest osobą niewidomą? I – przede wszystkim – dlaczego w XXI wieku nadal temat ciała stanowi dla nas takie tabu?

Zachęcam was do wybrania się w podróż, od której trudno się oderwać, i którą ma się ochotę poznać całą.

[Michał · Rating 4 out of 5]

Zabawne i błyskotliwe w swojej dziwności.

[verbava · Rating 4 out of 5]

«очі, носи, вуста, брови» канако ніші — напрочуд добрий роман про редакторку на ім’я сада, з дитинства захоплену грою фукувараі, у якій на планшет у формі обличчя треба із заплющеними очима чіпляти риси (власне, в оригіналі книжка якраз і зветься «фукувараі»). це її простір затишку, сховок від гучного світу, coping mechanism — і, мабуть, іще й спосіб бути кращою редакторкою, бо за тисячі зіграних партій сада навчилася впізнавати гармонію між частинами цілого, вловлювати неочевидні пропорції, розуміти різницю між гарним і цікавим.

а ще її редакторське вуду безмежно крутіше за моє, бо вона може викликати (і спиняти) дощ, якщо її авторам дуже-предуже треба. на своє виправдання можу сказати, що в мене, на відміну від сади, не було батька-антрополога, який повозив би мене всім світом і познайомив із племенами, що знають ритуал дощевикликання. та й авторів, заради чиїх текстів я готова була б довго лизати землю, теж (поки що) не було.

на початку тексту сада — відлюдькувата молода жінка з великим досвідом самотності, бо дитячим дружбам не дуже сприяє те, що ти їла людське м’ясо, твій батько описав цей випадок у книжці, а рецензенти книжки влаштували довкола нього цілу дискусію про поводження з дитиною. але поступово з нею починають траплятися люди: реслер зі скаліченим, зате дуже цікавим обличчям і щирою любов’ю до писання; вродлива колега, якій краса приносить небагато хорошого (хіба що автори зазвичай хочуть, щоб редагувала їх саме вона, але ж то теж не завжди плюс); і сліпий чоловік, який закохується в саду з першої зустрічі. і це не обов’язково ті люди, яких вона сама собі вибрала б, але, як і далекі племена в антропологічних експедиціях, вони підказують саді щось про світ і про неї саму, а то вже чимало вартує.

[Ola · Rating 5 out of 5]

Książka z gatunku raj sensoryczny. Zaczyna się uroczo, a rozwija się w groteskę i pogrywanie z obrzydliwością - co ja osobiście lubię bardzo. Przypomniała mi jednocześnie Marqueza i Topora. I teraz mam ochotę ją kupować na prezent wszystkim osobom przyjacielskim.

[cichyczaj · Rating 4 out of 5]

naprawdę się wzruszyłam

[Sandra || Tabibito no hon · Rating 4 out of 5]

Fajna, nawet bardzo. Momentami dziwna i wprowadzająca w dyskomfort (ekhm, kanibalizm), ale poruszająca tabu, cielesność, wykraczanie poza schemat. Zawierająca też bardzo fajny zabieg w postaci nabierania barw. Początkowo książka jest chłodna, ale stopniowo robi się coraz cieplejsza! Płynnie napisana, bardzo dobrze mi się ją czytało. Polecam fanom Dziewczyny z konbini i ogólnie rekomenduję jej czytanie, bo to fajna rozrywka!

[alunia · Rating 3 out of 5]

takie 3,5/4 bo te ostatnie 2-3 strony jakoś do mnie nie przemówiły, powinna skończyć się po tej walce

4.05.2024 jednak ostatecznie dostanie 3 gwiazdki

[Marta Klimaszewska · Rating 5 out of 5]

przespałam się z tym i w świetle dnia nadal uważam, że zasługuje na 5/5 gwiazdek, od czasu Sayaki Muraty nic mnie tak nie porwało

[Daria · Rating 5 out of 5]

Bardzo groteskowa, bardzo dziwna, ale też bardzo wciągająca. Nie było tu nie wiadomo jakich zwrotów akcji, ale się wciągnęłam.

W trakcie czytania zaczelam się martwić, że będę próbowała bawić się twarzami tak jak Sada haha

[jakesz13 · Rating 3 out of 5]

Określenie tej książki jako "dziwnej" jest jak najbardziej adekwatne, biorąc pod uwagę szerokość tego pojęcia. To była baaaaaaardzo osobliwa przeprawa, która jednak pod koniec, okazała być się dla mnie nieco bardziej przejrzysta i pozwoliła mi dotrzeć do wniosków, które mnie absolutnie powaliły i trochę rozbiły.

Towarzyszymy w tej powieści bohaterce, która niesie ze sobą spory bagaż emocjonalny, jednocześnie ukrywając jakiekolwiek uczucia. To dosyć ciekawy zabieg, bo im więcej dowiadywaliśmy się o jej historii, tym więcej sensu miały te bardzo zdawkowe, nienaturalne i szalenie dziwaczne interakcje, jakie odbywała z innymi ludźmi. Przez całą tę warstwę fragmentów obrzydzających (sporo tu na przykład o kanibalizmie) wyłania się książka o wielkiej traumie i wychodzeniu z cienia swoich kłopotów, aby wreszcie nauczyć się żyć po swojemu, na swoich własnych zasadach. Sporo tu mamy o postrzeganiu własnego ciała, o uniwersalizmie pojęcia wolności, o tym, jak można otworzyć się na drugiego człowieka, o tym, jak radzić sobie z trudnymi sytuacjami. Właściwie można by rzec, że jest to książka tak metaforyczna, że więcej czasu zajmuje odszyfrowanie tych wszystkich znaczeń, aniżeli sama lektura, co jest z jednej strony atutem, bo bardzo wzbogaca tę pozycję, a z drugiej strony znacznie utrudnia jej odbiór.

Muszę chyba trochę przetrawić tę pozycję, ale bez dwóch zdań, to jedna z najciekawszych rzeczy, z jakimi miałem przyjemność zapoznać się w tym roku. Wzruszyła mnie trochę, ale jakim kosztem?

[syrenamen · Rating 4 out of 5]

⭐️ 4,5 uwielbiam wariatki

[Kalina K.]

"Dopóki macie ciała, róbcie to, co kochacie."

Opowieść niecodzienna, wciągająca, wręcz porywająca.

Polecam serdecznie!

[Martyna · Rating 5 out of 5]

Przepięknie dziwna

[magdalenka · Rating 2 out of 5]

Pozycja niestety nie dla mnie. Temat cielesności i seksualności przedstawiony jest głównie obcesowo i niesmacznie, przez co treść dla mnie traciła na swojej wrażliwości.

[Ignacy · Rating 5 out of 5]

G E N I A L N A.

[Adrianna · Rating 3 out of 5]

3,75
ciekawa dziwna ciekawostka
miła zbieranina pociesznych postaci, zwłaszcza Sada, Bizon Moriguchi oraz Etsuko
bizarna, ale raczej ciepła opowieść o codzienności i jej wyzwaniach, samotności oraz o ciele. o tym co ludzie, a będące tabu, o tym jak to jest być innym
kilka naprawdę dobrych fragmentów, szczerze polubiłam Sadę
ale nie wiem na jak długo ta historia ze mną zostanie, zobaczymy

[Magda Ostrowska · Rating 4 out of 5]

Cóż za oryginalna konstrukcja i nietuzinkowa fabuła. Metaforyczna i wielowątkowa.

[Mateusz · Rating 5 out of 5]

Fantastyczne! Dziwna, momentami niepokojąca, ale też katarktyczna lektura. Po „Yellowface” i tej książce pragnę więcej przygód z wydawniczego świata!

[klaudia]

3.5
mam ochotę dać jej 4 gwiazdki, ale czuję, że za parę miesięcy w ogóle nie będę o niej pamiętać. wciągnęła mnie, bawiłam się dobrze i byłam momentami wzruszona. niestety przyznam, że sam temat wrestlingu niezbyt mnie rajcował… i temat seksualności był przedstawiony dość niesmacznie, kłóciło się to z całym, bardziej delikatniejszym, wybrzmieniem książki. z innych plusów: parę fragmentów make me feel things. sada jest na pewno nietypową bohaterką, której myśli chce się zgłębiać i to na pewno pozwala brnąć przez tę historię w szybkim tempie

„dopóki macie ciała, róbcie to, co kochacie”

[Karolina Sz · Rating 5 out of 5]

I treść, i okładka (nie mogę przestać na nią patrzyć), i tłumaczenie - 5/5