Πέρασε μια νύχτα η χρυσή νεφέλη

by Anatoly Pristavkin, Ανατόλι Πριστάβκιν, Νίκος Κυτόπουλος (Translator)

Το βιβλίο αυτό είναι ένα από τα χελιδόνια της "περεστρόικας" της σοβιετικής λογοτεχνίας. Αναφέρεται σε μια ολότελα άγνωστη πτυχή της σοβιετικής κοινωνίας :τα ορφανά και απροστάτευτα παιδιά που δημιούργησε η επιδρομή των χιτλερικών ορδών στο σοβιετικό έδαφος. Ο συγραφέας , όντας ο ίδιος ένα από αυτά τα παιδιά και έχοντας προσωπικά συγκλονιστικά βιώματα, δίνει με άφταστη μαεστρία την τραγική μοίρα, τη σύνθετη ψυχολογία, την ατίθαση φύση αλλά και τις ακαταμάχητες δυνάμεις αυτοσυντήρησης που 'κρυβαν μέσα τους εκείνα τα παιδιά.

Το τέλος της ιστορίας είναι τραγικό, όχι όμως και απαισιόδοξο. Ο συγγραφέας βρίσκει τρόπο να μετουσιώσει την τραγωδία σε όραμα δυναμικό. Μέσα από τη φωτιά και το μίσος ξεπηδούν η αδελφοσύνη και η αισιοδοξία των παιδιών που επέζησαν , οι δύο αυτές δυνάμεις που άντεξαν σε όλες τις δοκιμασίες που πέρασε η σοσιαλιστική κοινωνία και θριάμβευσαν.

314 pages

Published January 1, 1988

About the author

Anatoly Ignatovich Pristavkin (Russian: Анатолий Игнатьевич Приставкин)was a prominent Russian writer and public figure.

His mother died when he was nine and his father died in World War II, leaving Anatoly orphan. After spending several years in Soviet orphanages, Anatoly Pristavkin had to start working from the age of 14 onwards, and had various jobs. He started a career as a writer in 1961 and later became a lecturer at a university. Pristavkin became famous in the USSR for his novel «Ночевала тучка золотая…» translated into English as "The Inseparable Twins", which describes the miserable conditions of orphans' life in an orphanage near Moscow during the years of World War II and the re-settlement to Chechnya in 1944, as Chechens had been deported. The book became part of school curriculum in the Perestroika-era USSR. Books by Pristavkin were translated to many languages.

Reviews

[Andrews_bookcorner · Rating 4 out of 5]

Ο Πριστάβκιν περιγράφει τις άθλιες συνθήκες της ζωής δύο διδύμων ορφανών σε ένα ορφανοτροφείο κοντά στη Μόσχα κατά τα χρόνια του Β' ΠΠ και την επανεγκατάσταση στην Τσετσενία το 1944 . Η αφήγηση είναι σε δυο επίπεδα,  ένα από την πλευρά των παιδιών κι ένα σε τρίτο πρόσωπο. Ο άξονας του έργου είναι οι προσωπικές εμπειρίες του συγγραφέα που μεγάλωσε σε ορφανοτροφεία  και έζησε μεγάλο μέρος αυτών που περιγράφει. Τα παιδιά περιπλανούνται σε μια αχανή χώρα και προσπαθούν να επιζήσουν. Στην προσπάθεια τους αυτή χάνουν ότι πολυτιμότερο έχουν: την παιδική τους αθωότητα.  Μεταξύ όλων των συγκλονιστικών  που περιγράφονται αυτό είναι το πιο σκληρό.Τα αδέρφια γίνονται ένα,  τέσσερα χέρια,  τέσσερα πόδια μια καρδιά όπως λένε μεταξύ τους. Μπορεί η πλοκή να υστερεί και η μετάφραση να μην είναι προσεγμένη όμως αξίζει να διαβαστεί. Όπως και στην περίπτωση των Ιταλών αγνοουμένων στο " Ο γιος του Ιταλου" και του Βαριαν Φραι στον " Φάκελο απόδρασης " οι παράπλευρες απώλειες και τα δράματα του πολέμου δεν σταματάν να αποτελούν σημαντικά διδάγματα για το μέλλον.