Αιώνια Θεσσαλονίκη (δίγλωσση έκδοση, ελληνικά - αγγλικά) Ένα συλλογικό στιγμιότυπο στον 21ο αιώνα
Παρουσίαση Με τις φωτογραφίες έχω μια αμηχανία, ίσως και δισταγμό. Δεν είναι σαν τις λέξεις που εύκολα εξημερώνονται κι ενίοτε σταβλίζονται. Οι φωτογραφίες έχουν μακριά κόμη, δέρμα σκληρό από τη βροχή και τον ήλιο, βλέμμα ανυπότακτο και σου πετάνε την αλήθεια τους κατάμουτρα. Κι όταν ακόμη σου κομίζουν ένα αίνιγμα, να το λύσεις τάχα, αυτό μπορεί να έχει αγκάθια ή φύλλωμα ιδιότροπο, που σου γεννάει φαγούρα. Θέλω να τα έχω καλά μαζί τους και θα τις συντροφεύσω με λέξεις, τελικά μόνο μ' αυτές μπορώ να πορευτώ. Η Θεσσαλονίκη του παρελθόντος απεικονίστηκε φωτογραφικά σε διάφορες στιγμές του βίου της συνήθως ως φόντο, με πρώτους στη σειρά διάφορους μπαστουνόρθιους, κορδωμένους δηλαδή, σε εξέδρες παρελάσεων, σε στρατιωτικά αγήματα της Αντάντ, σε έφιππους βασιλιάδες... Ευθυτενείς ήταν και οι οικογενειακές φιγούρες που στέκονταν με μικροαστική επισημότητα μπροστά στον Λευκό Πύργο. Με τις παλιές φωτογραφίες παρόλα αυτά δεν έχω καμιά ταραχή, ίσως γιατί το παρελθόν έχει ήδη μπει σε κουτάκια και τα ερμηνευτικά εργαλεία της Ιστορίας έχουν χτενίσει όλες τις εικόνες της, ακόμη και τις πιο αντιφατικές. Σε αυτήν όμως τη συλλογή βλέπουμε την πόλη σε ενεστώτα χρόνο, σε στιγμές οργής αλλά και γιορτής, με νέους ανθρώπους στους δρόμους κάτω από βασανιστικό ήλιο αλλά και πάνω σε πάγους, σε εγρήγορση αλλά και ραστώνη, σε συλλαλητήρια εναλλακτικά μα και πατριωτικά. Στους τωρινούς χρόνους, κατά την ώρα της απεικόνισης ήμουν κι εγώ εκεί, κάπου κοντά ή μακριά. Τι είναι αυτά που δεν πρόσεξα, που τα καταδέχτηκε ο φακός και τελικά τα ανέδειξε; Γιατί προσπέρασα αυτά τα νέα παιδιά που πλατσούριζαν στα νερά κάτω απ' τις ομπρέλες του Ζογγολόπουλου; Γιατί δεν έβαψα κι εγώ το κεφάλι μου στη γιορτή των χρωμάτων; Από πότε αυτή η πόλη κυλάει ερήμην μου; [...] (Ισίδωρος Ζουργός, "Παλιοί ψίθυροι σε νέα χρώματα")
Πώς να χωρέσουν σε ένα φωτογραφικό λεύκωμα οι άπειρες όψεις μιας πόλης που αποτελεί μια κατηγορία από μόνη της; Εδώ έχουμε δείγματα, κάποια αντιπροσωπευτικά και πολλά (ευτυχώς) όχι, ντοκουμέντα αλλά και με καλλιτεχνικές πινελιές, στιγμές στον χρόνο, πρόσωπα, κατασκευές, σχήματα, χρώματα του αστικού τοπίου που συνέλαβε ο φακός καλών φωτογράφων και μας ταξιδεύουν, μας θυμίζουν (σε όσους έχουμε βρεθεί η ζήσε εκεί), μας ενημερώνουν, μας ικανοποιούν αισθητικά. Μακάρι να υπάρξει και συνέχεια, καθώς είναι ένα βιβλίο που σε αφήνει και λίγο πεινασμένο για περισσότερα...