Als Genevieve (Gwen) nog maar drie jaar oud is, wordt er bij haar moeder terminale kanker geconstateerd. Als door een wonder leeft haar moeder nog acht jaar, en in die tijd vult ze een kist met cadeaus en brieven voor Gwen, voor elke belangrijke mijlpaal en voor elke verjaardag tot haar de dag dat ze haar middelbareschooldiploma krijgt, de dag dat Gwen haar rijbewijs haalt. Gwen is nu in de dertig en als Heb ik je ooit verteld begint, zijn er nog drie ongeopende verloving, huwelijk en eerste baby. Twee decennia na haar moeders overlijden zorgen de bijzondere cadeaus nog steeds voor een innig contact. Dit boek is niet alleen een prachtig geschreven moeder-dochterverhaal. Het is ook het verhaal van een familie die wordt verscheurd door rouw en geestesziekten, en van een jonge vrouw die daartussen haar weg probeert te vinden. Bovendien is het een boek over familie en nalatenschap, een boek dat nadrukkelijk verklaart dat liefde sterker is dan de dood.
Ik heb dit verhaal op moederdag, in een dag, uitgelezen. Ik vond het wel toepasselijk om dit verhaal op deze dag te lezen. Het is een mooi verhaal over de liefde van een moeder die haar kinderen, door haar ziekte, moet achterlaten. Tijdens haar ziekte is ze bezig om voor haar kinderen wat achter te laten als ze overlijdt, zodat ze op belangrijke momenten in hun leven er toch een beetje bij kan zijn. Het is ook een verhaal over wat rouw met mensen doet en hoe iedereen er op zijn of haar eigen manier mee omgaat. Het is een prachtig verhaal waar je doorheen vliegt en de liefde van de moeder heel erg voelbaar is tijdens het lezen van dit verhaal.
Genevieve (Gwen) was slechts drie jaar oud toen er bij haar moeder terminale kanker werd vastgesteld. Haar moeder leefde vervolgens nog acht jaar. Tijdens die acht jaar stelde ze een doos vol cadeautjes en brieven samen. Een brief en cadeautje voor elke bijzondere gebeurtenis in het leven van Gwen. Vandaag is Gwen een dertiger en zijn er nog drie ongeopende cadeautjes over.
‘Heb ik je ooit verteld’ is een boek dat menig lezer zal weten te ontroeren. Het is een mooi moeder-dochterverhaal, maar het toont tegelijkertijd ook hoe een jong gezin omgaat met een groot verlies. Hoe elk gezinslid op haar/zijn manier verdergaat, of dat toch probeert. Gwen deelt vaak gedetailleerd mee hoe ze die helse periode ervaren heeft, in hoeverre ze zich het meeste kan herinneren. Ze was tenslotte nog erg jong.
Dit is afscheid nemen op zijn puurst. Acht jaar wachten op het onvermijdelijke, acht jaar pijn lijden, acht jaar afwachten in angst, acht jaar verdriet.
Acht jaar is lang. Maar acht jaar is kort wanneer het de laatste acht jaar zijn die je met iemand krijgt.
Ik vond het heel bijzonder om persoonlijke brieven te mogen meelezen. Tegelijkertijd is het ook een mooi eerbetoon. Ondanks het feit dat hun tijd samen veel te kort was hebben Gwen en haar moeder Kristina een sterke band weten op te bouwen en dingen gedeeld die anderen misschien doorheen een langere tijd samen nooit zouden delen. Daarom denk ik dat het naast een mooi eerbetoon ook een reminder is om zoveel mogelijk uit het leven te halen, af en toe terug te gaan naar de essentie en vooral in het nu te leven. Een mooie en belangrijke boodschap. De tekst die Kristina op het bandje insprak komt dan ook binnen.
‘Heb ik je ooit verteld’ toont alle gezichten van verdriet en afscheid nemen. Hoe het voor Kristina moet geweest zijn om haar kinderen en leven achter te laten, en hoe het voor Gwen en haar broer moet geweest zijn om hun moeder op jonge leeftijd stukje bij beetje te verliezen.
Het derde en laatste deel van dit boek kwam vervolgens nog een stukje harder binnen. Ik was al geraakt door het hele verhaal en had dit allerminst zien aankomen. 'Heb ik je ooit verteld' illustreert heel hard de enorme veerkracht van een jonge vrouw.
“Ze leek een domein te betreden waar voor woorden geen plaats meer was.”
Wanneer Genevieve (Gwen) drie jaar oud is, wordt bij haar moeder een ongeneeslijke vorm van kanker geconstateerd. Wonderbaarlijk genoeg leeft de moeder van Gwen nog acht jaar. Die tijd besteed ze deels door het vullen van een kist met brieven en cadeaus voor Gwen en haar broer, voor elke verjaardag tot haar dertigste en voor andere belangrijke gebeurtenissen in haar leven. Wanneer ‘Heb ik je ooit verteld’ begint, zijn er nog drie ongeopende cadeaus: verloving, huwelijk en eerste baby.
Dit boek mocht ik via uitgeverij Cargo recenseren. Toen ik de post voorbij zag komen was ik meteen geraakt door het verhaal en twijfelde dan ook niet om me op te geven. Ik weet hoe het is om op jonge leeftijd je moeder te verliezen, en was dan ook benieuwd wat ik van dit boek zou vinden. In het boek lezen we met name vanuit het perspectief van Gwen, welke wordt afgewisseld met meerdere foto’s en brieven die ze in de kist vindt die haar moeder Kristina voor haar gemaakt heeft. Tijdens het begin van het boek is haar moeder nog in leven, en lezen we ook hoe Gwen het ziekteproces en overlijden van haar moeder ervaart. Ook over de periode na het overlijden van Gwen’s moeder en hoe Gwen hiermee omgaat wordt in het boek beschreven. Knap hoe ze herinneringen uit haar (vroege) jeugd op papier heeft weten te zetten.
Het boek is een mooi eerbetoon aan de moeder van Gwen. Het is erg intiem en waardevol hoe de spraakberichten in het boek zijn uitgeschreven, hoe we als lezer de brieven te lezen krijgen en dat er foto’s van de cadeaus in het boek zijn gezet. Dit geeft de lezer een nog duidelijker beeld. In het boek worden de verschillende kanten van rouw en verlies weergegeven. Zelf heb ik het boek gelezen met een lach en een traan, en ik kan dit prachtige moeder-dochterverhaal dan ook zeker aan anderen aanraden.
Wanneer Genevieve (Gwen) drie jaar oud is, wordt er bij haar moeder terminale kanker geconstateerd. De moeder van Gwen blijft na haar diagnose nog acht jaar leven. In deze tijd heeft haar moeder een doos samengesteld met brieven en cadeaus voor iedere belangrijke mijlpaal in het leven van Gwen tot aan haar 30e verjaardag.
Al die jaren is haar moeder er op de belangrijke momenten van Gwens leven toch een beetje bij geweest. Als Gwen 30 is zitten er nog maar drie ongeopende brieven en cadeaus in de doos. De realisatie dat er een einde komt aan de brieven voelt voor Gwen als een nieuw soort afscheid. Dat is het moment waarop dit ontroerende moeder-dochterverhaal begint.
De auteur heeft met 'Heb ik je ooit verteld' een prachtig eerbetoon aan het leven van haar moeder geschreven. Met haar persoonlijke verhaal, meeslepende schrijfstijl en gedetailleerde inkijk in haar leven weet ze de lezer volledig mee te nemen.
De auteur deelt verschillende persoonlijke brieven en cadeaus die ze van haar moeder heeft ontvangen, en heeft deze mooi in het verhaal verwerkt. Dit biedt een bijzondere inkijk in haar leven en het gezin waarin zij is opgegroeid.
In haar verhaal neemt de auteur de tijd om de lezer te laten zien hoe zij en haar familie ieder op hun eigen manier omgaan met het verlies van hun moeder/ partner en het rouwproces dat daaruit volgt. De auteur weet op een pure manier de vele facetten van dit verlies in kaart te brengen.
‘Heb ik je ooit verteld’ is een ontroerend moeder-dochterverhaal dat de lezer zeker zal raken, terwijl het tegelijkertijd ook de puurheid van liefde laat voelen.
Een super mooi waargebeurd verhaal over een moeder die overleed aan kanker en haar dochter brieven en cadeautjes achter laat die ze steeds ontvangt ( verjaardag tot 30) (verloving, huwelijk eerste kind) het was een prachtig verhaal die ik zo uit had een hele mooie aanrader!
Met tranen over mijn wangen dit boek gelezen. Mijn moeder is ook doodgegaan toen ik jong was en wat had ik graag ook zulke brieven en pakjes gehad. Voelde zelfs een beetje jaloezie. Prachtig indringend verhaal.