What do you think?
Rate this book
Die goldene Stunde
Mari, Ahmad und Tarik wissen nicht weiter. Alle drei sind auf der Suche nach Trost und Errettung und finden sie nicht.
Ahmad ist vor dem Krieg in seiner Heimat geflohen, stieß in den Niederlanden jedoch auf neue Hindernisse. Mari wollte ihn beschützen und lieben, aber es gelang ihr nicht. Und der ehemalige Soldat Tarik hat sich in ein abgelegenes Grenzgebiet zurückgezogen, doch sein Gewissen nagt an ihm. Dort trifft er nun auf Mari, die mittlerweile ihr Zuhause hinter sich gelassen hat, nachdem ihr idealistisches Projekt katastrophal gescheitert ist.
Die drei Leben sind auf fatale Weise miteinander verflochten, die Geschichte droht sich zu wiederholen – und dennoch gibt es Hoffnung. Wytske Versteeg verfügt über eine besondere Menschenkenntnis, große Empathie und Scharfsinn. So schafft sie es, in äußerst prägnanten Bildern und Dialogen die Konflikte unserer Zeit in einen reichen, vieldeutigen Roman zu verwandeln. Ein lange nachhallendes Leseerlebnis.
Ahmad ist vor dem Krieg in seiner Heimat geflohen, stieß in den Niederlanden jedoch auf neue Hindernisse. Mari wollte ihn beschützen und lieben, aber es gelang ihr nicht. Und der ehemalige Soldat Tarik hat sich in ein abgelegenes Grenzgebiet zurückgezogen, doch sein Gewissen nagt an ihm. Dort trifft er nun auf Mari, die mittlerweile ihr Zuhause hinter sich gelassen hat, nachdem ihr idealistisches Projekt katastrophal gescheitert ist.
Die drei Leben sind auf fatale Weise miteinander verflochten, die Geschichte droht sich zu wiederholen – und dennoch gibt es Hoffnung. Wytske Versteeg verfügt über eine besondere Menschenkenntnis, große Empathie und Scharfsinn. So schafft sie es, in äußerst prägnanten Bildern und Dialogen die Konflikte unserer Zeit in einen reichen, vieldeutigen Roman zu verwandeln. Ein lange nachhallendes Leseerlebnis.
222 pages, Kindle Edition
Published February 1, 2024
4 people are currently reading
128 people want to read
About the author
Wytske Versteeg
11 books24 followersWytske Versteeg (1983) studeerde in 2005 cum laude af in de politicologie. Haar tweede roman, Boy, won de BNG Literatuurprijs en stond op de longlist van de Libris Literatuurprijs; vertaalrechten werden verkocht aan Duitsland, Denemarken en Turkije. Haar zeer goed ontvangen romandebuut De Wezenlozen (2012) won de VrouwDebuutprijs en stond op de longlist van de AKO Literatuurprijs.
Eerder publiceerde Versteeg het non-fictie boek Dit is geen dakloze (2008), dat genomineerd werd voor de Jan Hanlo Essayprijs Groot.
Wytske Versteeg werkt momenteel aan een nieuwe roman, Quarantaine, die in de herfst van 2015 zal uitkomen. Teksten van haar hand verschenen in NRC Handelsblad, Vrij Nederland, Opzij, Nouveau, DasMag, De Revisor, Hollands Maandblad en Tirade.
Eerder publiceerde Versteeg het non-fictie boek Dit is geen dakloze (2008), dat genomineerd werd voor de Jan Hanlo Essayprijs Groot.
Wytske Versteeg werkt momenteel aan een nieuwe roman, Quarantaine, die in de herfst van 2015 zal uitkomen. Teksten van haar hand verschenen in NRC Handelsblad, Vrij Nederland, Opzij, Nouveau, DasMag, De Revisor, Hollands Maandblad en Tirade.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
Read
June 27, 2023Ik vond Het gouden uur een boek met mooie, poëtisch aandoende vertelstijl. Zo nu en dan opgepakt om een stukje te lezen, het einde ging ineens achter elkaar door.
Versteeg laat drie personages hun leven beschouwen. Eigenlijk zitten ze alledrie in een soort weemoedige/wanhopige wachtstand, zijn zoekend naar wat en waar verder te doen. Mari ontvlucht Nederland voor een poosje vanwege een gebeurtenis en komt in een land terecht dat Midden-Oostenachtig overkomt. Daar woont Tarik, vreemdeling in een dorp terwijl hij er al lang woont. Waar vlucht hij voor?
En dan Ahmad, een vluchteling in de letterlijke zin van het woord, die datzelfde land is uitgesmokkeld vanwege oorlog en in Nederland aankomt. Belandt bij Mari met al haar goede bedoelingen.
Een apart soort driehoeksverhouding ontstaat uit de handen van de auteur.
Qua sfeer en desolate omgeving in enkele passages moest ik denken aan Hier van Joke van Leeuwen.
Versteeg laat drie personages hun leven beschouwen. Eigenlijk zitten ze alledrie in een soort weemoedige/wanhopige wachtstand, zijn zoekend naar wat en waar verder te doen. Mari ontvlucht Nederland voor een poosje vanwege een gebeurtenis en komt in een land terecht dat Midden-Oostenachtig overkomt. Daar woont Tarik, vreemdeling in een dorp terwijl hij er al lang woont. Waar vlucht hij voor?
En dan Ahmad, een vluchteling in de letterlijke zin van het woord, die datzelfde land is uitgesmokkeld vanwege oorlog en in Nederland aankomt. Belandt bij Mari met al haar goede bedoelingen.
Een apart soort driehoeksverhouding ontstaat uit de handen van de auteur.
Qua sfeer en desolate omgeving in enkele passages moest ik denken aan Hier van Joke van Leeuwen.
January 27, 2025
Wel aardig. Mooi 3 verweven verhalen.
June 9, 2025
Tot bladzijde 162 gekomen. Niet verder gelezen. Het is prachtig geschreven - maar het verhaal raakte me niet en de gedragen taal begon me ook tegen te staan. Net zoals de zwaarmoedige, in zichzelf gekeerde personages. En als de personages je niet meer interesseren dan houdt het op.
August 15, 2024
Interessante Perspektive - Innenansichten von Menschen, wo man sonst dazu neigt "von außen" zu bewerten, hier wird ein authentisches Erleben beschrieben.
March 21, 2024
Een moeder rouwt nu al enkele jaren om haar 15-jarige adoptiezoon Boy, die eerst vermist werd en later verdronken gevonden wordt, wat wordt toegeschreven aan zelfdoding. Gaandeweg wordt duidelijk dat dit toch niet de verklaring is, hoewel Boy een getroebleerd kind blijkt te zijn geweest en zijn moeder niet tot hem door wist te dringen. Ze gaat dramadocente Hannah opzoeken die na het drama, waaraan zij op enigerlei wijze deel had, een nieuw leven is begonnen in Bulgarije. Haar doel is om wraak op Hannah te nemen.
Aanvankelijk vond ik het een goed boek; de rouw en het verdriet maar ook het eigen falen worden treffend beschreven. Maar na 50 pagina’s begon er ook iets in het boek mij tegen te staan. Misschien is alles té mooi beschreven en té bewust bedacht? Misschien té veel alleen maar over de rouw en de pijn, zodat de ‘ik’-figuur, die zelf ook nog psychiater is (je zal zo’n psychiater maar treffen), iets heel egocentrisch krijgt? Misschien de notie dat er onder de mooischrijverij toch behoorlijk wat clichés schuilgaan, zoals over de reacties van vrienden en bekenden, of over de verhouding tussen lerares Hannah en de pubers in haar groep? Misschien ook de je-vorm in het derde deel, (waarin het verhaal van Hannah de ik-vorm heeft) die enerzijds afstand schept en anderzijds te zeer veralgemeniseert (je denkt…, je zou moeten…, je probeert…)? Al met al verovert geen enkele van de personages geheel mijn hart.
Aanvankelijk vond ik het een goed boek; de rouw en het verdriet maar ook het eigen falen worden treffend beschreven. Maar na 50 pagina’s begon er ook iets in het boek mij tegen te staan. Misschien is alles té mooi beschreven en té bewust bedacht? Misschien té veel alleen maar over de rouw en de pijn, zodat de ‘ik’-figuur, die zelf ook nog psychiater is (je zal zo’n psychiater maar treffen), iets heel egocentrisch krijgt? Misschien de notie dat er onder de mooischrijverij toch behoorlijk wat clichés schuilgaan, zoals over de reacties van vrienden en bekenden, of over de verhouding tussen lerares Hannah en de pubers in haar groep? Misschien ook de je-vorm in het derde deel, (waarin het verhaal van Hannah de ik-vorm heeft) die enerzijds afstand schept en anderzijds te zeer veralgemeniseert (je denkt…, je zou moeten…, je probeert…)? Al met al verovert geen enkele van de personages geheel mijn hart.
April 13, 2023
De geschiedenis van Mari, die als archeoloog in een onbenoemd land (Syrië?) geassisteerd door chauffeur Tarik op zoek gaat naar prehistorische muurschilderingen en aldaar terugkijkt op haar leven in Nederland, waar ze zich had ontfermd over de asielzoeker Ahmad, veroordeeld tot nietsdoen omdat zijn procedure nog maar steeds niet op gang komt en intussen scherp commentaar levert op de Nederlandse weldoeners die rond de asielzoekers goed doen, en intussen terugkijkend op een tot uitbarsting komende oorlog in zijn woonplaats in dat Syrië-achtige land. Het verhaal van die oorlog is afschuwelijk en heel spannend en op een apathische, moedeloze manier verteld. Het verhaal van Tarik is net zo afschuwelijk, moedeloos en apathisch. Het open einde is mysterieus: overleeft Tarik ('En er is zoveel hoop.')?
September 2, 2023
Een boek met twee gezichten. Eerst maar het mooie: de schrijfster weet vaak met mooie vergelijkingen en metaforen de sfeer en de stemming te treffen.
Het lelijke - en voor mij het zwaarder wegende - gezicht bestaat er aan de ene kant uit dat het boek vrijwel plotloos is. De mooie beschrijvingen zijn het boek. Nou ben ik wel liefhebber van een goed verhaal, dus dat beviel me niet.
Aan de andere kant is daar de irritante neiging om de eigen gewoontes en cultuur naar beneden te halen. Ja, Nederlandse mannen kunnen niet dansen, ja, op verjaardagen zitten we (nou niet allemaal, hoor) in een kringetje en doen we na één koekje het deksel op de trommel, ja, de Nederlandse taal "verzet" zich tegen de vreemdeling, ja, het eten smaakt nergens naar en de lucht is onaangenaam.
Ik stoor me aan die clichés. Vandaar twee sterren.
Het lelijke - en voor mij het zwaarder wegende - gezicht bestaat er aan de ene kant uit dat het boek vrijwel plotloos is. De mooie beschrijvingen zijn het boek. Nou ben ik wel liefhebber van een goed verhaal, dus dat beviel me niet.
Aan de andere kant is daar de irritante neiging om de eigen gewoontes en cultuur naar beneden te halen. Ja, Nederlandse mannen kunnen niet dansen, ja, op verjaardagen zitten we (nou niet allemaal, hoor) in een kringetje en doen we na één koekje het deksel op de trommel, ja, de Nederlandse taal "verzet" zich tegen de vreemdeling, ja, het eten smaakt nergens naar en de lucht is onaangenaam.
Ik stoor me aan die clichés. Vandaar twee sterren.
June 2, 2025
Na een wat moeizaam begin, is de verhaallijn wel interessant. Drie personen met ieder hun eigen achtergrond en leven, die uiteindelijk direct dan wel indirect met elkaar 'in contact komen'. Doordat het verhaal vanuit de drie perspectieven wordt beschreven, wordt het een mooi cyclisch geheel. Het geeft een bijzondere impressie van hoe het is om een vreemdeling te zijn, een vluchteling, een niet-gewild persoon. Daarnaast speelt de auteur met het gegeven 'tijd': is tijd het belangrijkste wat je iemand kunt afnemen of is tijd iets wat je kan verpletteren... En uiteraard (misschien zelfs een beetje jammer eigenlijk) werd er diverse malen expliciet ingegaan op de titel 'Het gouden uur'. Maar, al met al wel een aardige roman, geen hoogdravende literatuur maar het bevat zo nu en dan toch een aantal fraaie vergelijkingen en heeft een verrassend slot...
September 5, 2023
Wytske Versteeg kan schrijven en wist me te boeien met haar taalgebruik. Regelmatig krijg je ook zo'n mooie zin voorgeschoteld die je even herleest en waarbij je het boek even weglegt om te denken.
Vooral de beschrijving van de belevenissen van Ahmad, voor zijn vertrek, raakt.
De constructie van het boek vond ik minder, ik had zelfs een tijdje de neiging niet door te gaan, dan toch weer terug geboeid en blij dat ik het uitlas. Hoe komt dit? Misschien omdat je verwacht dat het verhaal meer in elkaar grijpt, misschien omdat sommige verhaallijnen onaf lijken.
Wat er ook van zij, haar beheersing van de taal maakt het de moeite waard en nodigt uit om meer van haar te lezen.
Vooral de beschrijving van de belevenissen van Ahmad, voor zijn vertrek, raakt.
De constructie van het boek vond ik minder, ik had zelfs een tijdje de neiging niet door te gaan, dan toch weer terug geboeid en blij dat ik het uitlas. Hoe komt dit? Misschien omdat je verwacht dat het verhaal meer in elkaar grijpt, misschien omdat sommige verhaallijnen onaf lijken.
Wat er ook van zij, haar beheersing van de taal maakt het de moeite waard en nodigt uit om meer van haar te lezen.
November 18, 2024
Jammer, dit boek heeft me niet echt kunnen raken. Hoewel ik het onderwerp, de interactie tussen mensen uit heel verschillende culturen, boeiend vind en de beschrijvingen treffend, is het vooral een gevoel van gelatenheid dat het bij me overbrengt, van hopeloosheid en onmacht. Maar misschien is dat juist precies de bedoeling.
October 18, 2023
De laatste twee pagina’s zorgden ervoor dat ik twijfelde het boek 4 sterren te geven. Ik kreeg het gevoel het verhaal eigenlijk nog een keer te moeten lezen. Het greep mij aan. Het verhaal zelf vind ik vooral mooi geschreven, niet een must read.
November 8, 2022
Lees mijn recensie van dit boek :) :
https://docs.google.com/document/d/1q...
https://docs.google.com/document/d/1q...
December 22, 2022
Bijna volmaakte samenstelling van personen en omstandigheden leidt niet tot een boeiende roman waar enige ontwikkeling in is te ontdekken.
December 22, 2022
Had dit boek mee uit de bib genomen, omdat de schrijfster een winnaar van de Frans Kellendonk-prijs is, maar viel me eerlijk gezegd tegen.
June 18, 2023
Interesting plot, story composition and beautifully written - however a bit too long winding at points.
April 20, 2024
Mooi taalgebruik, regelmatig prachtige zinnen, maar het lukt me niet goed om de verhaallijnen bij elkaar te krijgen. De drie hoofdpersonen bleven op afstand.
April 29, 2024
Seid ihr schon mal aus ganzen Herzen überzeugt gewesen, das Richtige zu tun, und musstest hinterher feststellen, das es falsch war? Oder wolltet einem Menschen helfen, doch die Hilfe war nicht das, was dieser Mensch in dem Moment brauchte? Diesen und ähnlichen Fragen geht Wytske Versteeg in ihrem Debütroman nach.
Mari, die eigentlich Archäologin ist, wollte es anders machen und engagierte sich für ein Projekt, das Geflüchteten helfen soll, in den Niederlanden anzukommen. In einer spießigen Kleingartenanlage namens Paradies. Einer von ihnen ist Ahmad, ein arabischer Flüchtling, mit dem sie eine kurze Beziehung hat und der just an dem Tag verschwindet, als das Gartenhaus abbrennt. Mari, zutiefst enttäuscht, verlässt ihr Zuhause und begibt sich auf die Suche nach Felsmalereien in Ahmads Heimatland. Wieder mit guten Absichten, denn sie denkt, mit ihrer Arbeit den Tourismus ankurbeln zu können. Doch das Land hat ganz andere Problem, wie schnell deutlich wird. Dort begegnet sie Tarik, der vor seiner Vergangenheit in ein kleines Dorf geflüchtet ist. Niemand in dem Dorf weiß, dass er als Aufseher in einem Lager gearbeitet hat, aus dem Menschen verschwanden, die gegen die Regierung rebelliert haben. Immer wieder werden Leichen vom Fluss angeschwemmt, die er wortlos beerdigt. Doch dann holt ihn seine Vergangenheit ein, denn Mari bittet ihn, Ahmads Aufzeichnungen vorzulesen, die er ihr hinterlassen und in seiner Muttersprache verfasst hat. Er schrieb sich alles von der Seele, worüber er geschwiegen oder gelogen hat. Nicht nur über die Gründe seiner Flucht, die lange Odyssee durch Flüchtlingslager mit katastrophalen Verhältnissen. Er findet auch harsche Worte für ihre erdrückend guten Absichten, seine Verachtung für sie und ihre sensationslüsternen Landsleute.
»Ich bin nicht die Geschichte, die du aus mir machst und anderen gegenüber im immer selben Wortlaut wiederholst, ich bin keine Puppe, die du verbiegen, verrenken, hinsetzen kannst, wie es dir gefällt, das Rot, das du siehst, ist eine blutende Wunde.« S.147
Versteegs Buch lässt sich nicht leicht in Worte fassen, auch hatte ich so meine Startschwierigkeiten, und sicherlich lässt es sich auf verschiedene Weise lesen, denn sie wirft viele Fragen auf. Eine davon ist, wie wir mit Flüchtlingen umgehen. Sachbearbeiter, die ausgelaugt, müde sind, immer wieder die gleichen Fragen stellen, sich aber nicht wirklich für die Schicksale der Menschen interessieren. Flüchtlinge, die schnell lernen, dass die Wahrheit einen nicht weiterbringt, es besser ist, zu lügen und sich zu verbiegen.
»So freundlich sie hier auch alle waren: Alles schien darauf ausgelegt zu sein, mich nicht zu hören.« S.150
Versteeg schreibt von einer katastrophalen europäischen Flüchtlingspolitik, von gescheiterten guten Absichten und dennoch heißt der letzte Satz im Buch:
»Und da ist so viel Hoffnung.«
Sie widmet allen drei Figuren eine eigene Perspektive, verwebt sie miteinander. Jeder der drei ist auf der Suche nach sich selbst und gleichzeitig auf der Flucht, fühlt, was Fremdsein bedeutet. Immer wieder kreist sie um richtig und falsch, kurbelt mein Gedankenkarussell an, hält mir den Spiegel vor, stellt Fragen, gibt mir aber keine Antworten, die muss ich schon selbst finden. Am Ende liegt sehr viel darin, was nicht gesagt wird.
Sie schreibt zärtlich, fast schon leise, an anderer Stelle wird sie laut. Ihr Text ist oft schmerzhaft, wenn sich beim Lesen eine Erkenntnis einstellt, dass unser Leben oft aus vielen Missverständnissen besteht, aus Ängsten, Schweigen und falschen Erwartungen. Herausragend war für mich, wie sie sich in die einzelnen Charaktere hineinversetzen konnte. Ein großartiges Stück Literatur von brisanter Aktualität, das sehr lange nachhallt.
Mari, die eigentlich Archäologin ist, wollte es anders machen und engagierte sich für ein Projekt, das Geflüchteten helfen soll, in den Niederlanden anzukommen. In einer spießigen Kleingartenanlage namens Paradies. Einer von ihnen ist Ahmad, ein arabischer Flüchtling, mit dem sie eine kurze Beziehung hat und der just an dem Tag verschwindet, als das Gartenhaus abbrennt. Mari, zutiefst enttäuscht, verlässt ihr Zuhause und begibt sich auf die Suche nach Felsmalereien in Ahmads Heimatland. Wieder mit guten Absichten, denn sie denkt, mit ihrer Arbeit den Tourismus ankurbeln zu können. Doch das Land hat ganz andere Problem, wie schnell deutlich wird. Dort begegnet sie Tarik, der vor seiner Vergangenheit in ein kleines Dorf geflüchtet ist. Niemand in dem Dorf weiß, dass er als Aufseher in einem Lager gearbeitet hat, aus dem Menschen verschwanden, die gegen die Regierung rebelliert haben. Immer wieder werden Leichen vom Fluss angeschwemmt, die er wortlos beerdigt. Doch dann holt ihn seine Vergangenheit ein, denn Mari bittet ihn, Ahmads Aufzeichnungen vorzulesen, die er ihr hinterlassen und in seiner Muttersprache verfasst hat. Er schrieb sich alles von der Seele, worüber er geschwiegen oder gelogen hat. Nicht nur über die Gründe seiner Flucht, die lange Odyssee durch Flüchtlingslager mit katastrophalen Verhältnissen. Er findet auch harsche Worte für ihre erdrückend guten Absichten, seine Verachtung für sie und ihre sensationslüsternen Landsleute.
»Ich bin nicht die Geschichte, die du aus mir machst und anderen gegenüber im immer selben Wortlaut wiederholst, ich bin keine Puppe, die du verbiegen, verrenken, hinsetzen kannst, wie es dir gefällt, das Rot, das du siehst, ist eine blutende Wunde.« S.147
Versteegs Buch lässt sich nicht leicht in Worte fassen, auch hatte ich so meine Startschwierigkeiten, und sicherlich lässt es sich auf verschiedene Weise lesen, denn sie wirft viele Fragen auf. Eine davon ist, wie wir mit Flüchtlingen umgehen. Sachbearbeiter, die ausgelaugt, müde sind, immer wieder die gleichen Fragen stellen, sich aber nicht wirklich für die Schicksale der Menschen interessieren. Flüchtlinge, die schnell lernen, dass die Wahrheit einen nicht weiterbringt, es besser ist, zu lügen und sich zu verbiegen.
»So freundlich sie hier auch alle waren: Alles schien darauf ausgelegt zu sein, mich nicht zu hören.« S.150
Versteeg schreibt von einer katastrophalen europäischen Flüchtlingspolitik, von gescheiterten guten Absichten und dennoch heißt der letzte Satz im Buch:
»Und da ist so viel Hoffnung.«
Sie widmet allen drei Figuren eine eigene Perspektive, verwebt sie miteinander. Jeder der drei ist auf der Suche nach sich selbst und gleichzeitig auf der Flucht, fühlt, was Fremdsein bedeutet. Immer wieder kreist sie um richtig und falsch, kurbelt mein Gedankenkarussell an, hält mir den Spiegel vor, stellt Fragen, gibt mir aber keine Antworten, die muss ich schon selbst finden. Am Ende liegt sehr viel darin, was nicht gesagt wird.
Sie schreibt zärtlich, fast schon leise, an anderer Stelle wird sie laut. Ihr Text ist oft schmerzhaft, wenn sich beim Lesen eine Erkenntnis einstellt, dass unser Leben oft aus vielen Missverständnissen besteht, aus Ängsten, Schweigen und falschen Erwartungen. Herausragend war für mich, wie sie sich in die einzelnen Charaktere hineinversetzen konnte. Ein großartiges Stück Literatur von brisanter Aktualität, das sehr lange nachhallt.
November 19, 2024
Het is alweer even geleden dat ik het boek las, maar ik denk er vaak aan terug. De sfeer van het verre land - Midden-Oosten? - is me sterk bijgebleven. 'Uitgebeend' is het woord dat Wytske Versteeg gebruikt. Stenig, droog, dorpen die zich sluiten voor wie er niet hoort. En daarnaast het tuinencomplex in Nederland. Groen, bloemen, grindpaden, tuinhuisjes. Ook een gesloten gemeenschap. Het verhaal zoomt in op drie personen, Mari, de Nederlandse vrouw, haar minnaar Ahmad, gevlucht uit het verre land en Tarik, die daar nog steeds woont en er - veel later - Mari rondrijdt. Alle drie hunkerende mensen met een verleden. Ze verlangen naar geluk en geborgenheid. Maar het lukt ze niet om werkelijk contact te maken met de mensen om hen heen. Ze zitten zichzelf in de weg, en er zijn de culturele en politieke obstakels. Wytske Versteeg wrijft je neus in zogenaamde zekerheden, maar ze doet het mild, vooral omdat Mari, Ahmad en Tarik, misschien niet altijd even sympathiek, maar wel invoelbaar zijn in hun verlangens en frustraties. Ja, heel goed.
Iedereen dacht altijd dat jij iets van mij wilde, me gebruikte om wat ik aan jou zou kunnen geven: het recht om hier te zijn, of anders gewoon geld. Ze hadden ongelijk. Jij had iets waar ik naar hongerde, iets wat ik zelf niet eens kon definiëren. (Mari)
Ook ik verwachtte dankbaarheid, uiteindelijk, ook al dacht ik van niet. Zo kritisch als ik was over het systeem waarvan ik jarenlang de uitwassen gezien had, zo slecht kon ik ertegen als jij er iets over zei. (Mari)
Iedereen dacht altijd dat jij iets van mij wilde, me gebruikte om wat ik aan jou zou kunnen geven: het recht om hier te zijn, of anders gewoon geld. Ze hadden ongelijk. Jij had iets waar ik naar hongerde, iets wat ik zelf niet eens kon definiëren. (Mari)
Ook ik verwachtte dankbaarheid, uiteindelijk, ook al dacht ik van niet. Zo kritisch als ik was over het systeem waarvan ik jarenlang de uitwassen gezien had, zo slecht kon ik ertegen als jij er iets over zei. (Mari)
Displaying 1 - 18 of 18 reviews