Как часто нам нужно сказать кому-то самые важные слова... И каждый раз мы волнуемся - вдруг они потеряются в шуме праздника? Вдруг нас не услышат? Вдруг спрятанную записку выбросят вместе с засохшим букетом? Волноваться больше не нужно: эта книжка скажет их за вас, согреет в дороге, поздравит именинников и всегда будет напоминать об искренних добрых чувствах! Новая серия издательства "Поляндрия" для самых важных моментов в жизни - чтобы все пожелания непременно сбывались!
Hoe vier je een feestje voor je jas? En hoe vraag je de regen om eens langs te komen? Wat moet je doen als je als kwal altijd zo onduidelijk bent en toch zo graag eens welsprekend zou willen zijn?
In de dierenverhaaltjes van Toon Tellegen zijn dit helemaal geen vragen, maar zijn al die situaties volstrekt logisch. En worden ze met prachtige zinnen omschreven, uitgelegd en vormgegeven. Ik heb er van genoten!
Mogelijk snap ik het boek en de verhaaltjes niet. Een paar delen waren leuk, maar het merendeel vond ik vaag Toch bedankt voor het cadeau, stageplaats.
Ik heb het al eens eerder geschreven: ik hou niet van Toon Tellegen. Dat mag je, geloof ik, niet zeggen, maar ik doe het toch. Zijn kinderverhaaltjes (die eigenlijk stiekem voor volwassenen bedoeld zijn en voor kinderen meestal helemaal niet zo leuk zijn) zijn zo Belangrijk en Betekenisvol en Bedacht, dat ik er na drie of vier verhalen doodmoe van word. Mijn suspension of disbelief (dat toch echt wel tegen een stootje kan) wordt zwaar op de proef gesteld als Mier een vijver op zijn rug neemt om die aan Nijlpaard te gaan geven die ergens boven de zon is gaan wonen, als de dieren allerlei abstracta kopen, in doosjes doen of cadeau geven of als de Zwaartekracht en de Regen als brieven-schrijvende personages worden opgevoerd (en tjongejonge wat schrijven ze veel brieven aan elkaar). Ondertussen stellen ze allemaal Grote Vragen Over Het Leven, De Wereld en Alles. Terwijl we allemaal weten dat het antwoord daarop 42 is. En voor een boekje dat bedoeld is om te bedanken (en dat ik om die reden kreeg met een heel lieve boodschap voorin geschreven en dat ik daarom dus nooit ga wegdoen) staan er verdomd veel melancholieke of ronduit depressieve verhalen in. Vanwege enkele aardige verhaaltjes krijgt het boekje toch nog een extra ster. Maar doe mij maar geen Toon Tellegen meer…
Leuke verhalen, maar een enigszins vreemde collectie in mijn optiek. Een aantal verhalen lijken niet over dankbaarheid te gaan, maar vooral over somberheid. Die verhalen zijn niet slecht, maar komen wat onverwacht na de tot dan toe redelijk diverse collectie aan verhalen die wél dat thema van dankbaarheid/bedanken delen.
Of je houdt van de manier waarop Tellegen schrijft, of je doet het niet. Ik zit in het team wat dol op hem is. Enige kritiek is dat het boek te kort is :)