What do you think?
Der Tag, an dem ein Wal durch London schwamm
"Wäre es möglich, Augenblicke einzufrieren, würde ich diesen in eine Plastikdose legen. Dann könnte man den Winter über davon zehren." Als es Anna immer weniger gelingt, ihre Erinnerungen festzuhalten, und ihr Gedächtnis langsam unzuverlässiger wird, klammert sie sich an Wortlisten ("Stein, Birke, Gras, Stuhl") und erfindet Wörter für Dinge, die keinen Namen haben. Im Lauf der Jahre trotzt sie den Zumutungen des Alltags mehr und mehr mit ihrer Vorstellungskraft.
Als alte Frau blickt Anna zurück auf ihr Leben, so, wie sie sich daran erinnert, an schöne wie an schwere Momente, an die Zeit in Finnland wie auch den Neuanfang mit Thomas in England. Vor allem erinnert sie sich an ihr Häuschen mit den blauen Vorhängen auf einer Schäreninsel, inmitten von Möwen, Schilf und krummen Kiefern, wo sie die Sommer mit ihrer großen Liebe Antti verbrachte - und natürlich an den Tag, an dem ein Wal durch London schwamm.
Ein Roman aus Finnland zum Thema Erinnern und Vergessen, aber auch über die Kraft der Wörter und der Fantasie: märchenhaft, tragikomisch, menschlich - und mit einer unvergesslichen Heldin!
Als alte Frau blickt Anna zurück auf ihr Leben, so, wie sie sich daran erinnert, an schöne wie an schwere Momente, an die Zeit in Finnland wie auch den Neuanfang mit Thomas in England. Vor allem erinnert sie sich an ihr Häuschen mit den blauen Vorhängen auf einer Schäreninsel, inmitten von Möwen, Schilf und krummen Kiefern, wo sie die Sommer mit ihrer großen Liebe Antti verbrachte - und natürlich an den Tag, an dem ein Wal durch London schwamm.
Ein Roman aus Finnland zum Thema Erinnern und Vergessen, aber auch über die Kraft der Wörter und der Fantasie: märchenhaft, tragikomisch, menschlich - und mit einer unvergesslichen Heldin!
224 pages, Hardcover
First published January 1, 2010
About the author
Selja Ahava
6 books43 followersSelja Ahava graduated with a degree in scriptwriting from the Theatre Academy of Helsinki in 2001. She has written film scripts, a TV series and a radio play. She has also written works that combine text, space and performance.
Selja received a grant from the Laila Hirvisaari Foundation for her debut novel, The Day the Whale Swam Through London (orig. Eksyneen muistikirja). The purpose of this annual award is to support accomplished Finnish authors who are still at the start of their careers to write high quality, poignant books.
Selja has lived in London for five years, having since settled in Porvoo, where she spends her time renovating an old wooden house and raising her children.
Selja received a grant from the Laila Hirvisaari Foundation for her debut novel, The Day the Whale Swam Through London (orig. Eksyneen muistikirja). The purpose of this annual award is to support accomplished Finnish authors who are still at the start of their careers to write high quality, poignant books.
Selja has lived in London for five years, having since settled in Porvoo, where she spends her time renovating an old wooden house and raising her children.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 37 reviews
February 18, 2018
Ahavasta on tullut yksi lempparikirjailijoistani, pidin tästä tosi paljon, vaikka Taivaalta tippuvat asiat oli ehkä vielä parempi.
Kirjan kanssa alkuun pääseminen vähän kompasteli, mutta sen jälkeen nautin lukemastani, surullisesta aiheesta huolimatta. Mielen hajoaminen ja pirstaloituminen oli kuvattu tavalla, joka meni lukijan ihon alle. Kirjaa lukiessa yritin koota irrallisista fragmenteista kokonaisuutta samalla tavoin kuin päähenkilö Anna yritti koota oman elämänsä sirpaleisia muistikuvia kokonaisuudeksi. Ahdistava, mutta kaunis kirja.
Kirjan kanssa alkuun pääseminen vähän kompasteli, mutta sen jälkeen nautin lukemastani, surullisesta aiheesta huolimatta. Mielen hajoaminen ja pirstaloituminen oli kuvattu tavalla, joka meni lukijan ihon alle. Kirjaa lukiessa yritin koota irrallisista fragmenteista kokonaisuutta samalla tavoin kuin päähenkilö Anna yritti koota oman elämänsä sirpaleisia muistikuvia kokonaisuudeksi. Ahdistava, mutta kaunis kirja.
January 12, 2016
Grandios verwirrend! Ohne Zweifel das literarischste Buch zum Thema Demenz/Gedächtnis/Erinnerungen.
April 30, 2016
Surullinen, kaunis ja ihon alle tunkeutuva. Annan tarina sattui lukijanakin, kieli oli lumoavaa. Aika näyttää suureneeko jopa yhdeksi lempikirjakseni.
June 6, 2026
nie spodziewałam się, ale połknęłam na raz. nieoczywista, metaforyczna, nieco baśniowa, poruszająca trudny temat, który dotyka na całego. pamięć, która stopniowo zanika, a wraz z nią powstają nowe historie, zaczynają długie spacery. niektórzy noszą ze sobą kamienie, a tutaj pojawiły się dzieci.
to była bardzo smutna książka...
to była bardzo smutna książka...
May 21, 2026
To moje czwarte już spotkanie z autorką i - jak każde - udane, chociaż na samym początku takie się nie wydawało. Dlaczego? Bo trudno jest złapać rytm opowieści, odnaleźć się w meandrach czegoś, w co wpada się bez przygotowania. Gdy jednak po chwili zrozumiałam, że TO TAK MA BYĆ, och, jak ta historia niosła!
Anna przeżyła stratę. Chociaż może czas przeszły jest tu na wyrost. Anna przeżywa stratę. Strata wżarła się w jej serce i umysł, zabawiła się w okrutną wersję chowanego z pamięcią. Anna czasem ukrywa się w ciepłym kokonie wyobraźni, czasem wypisuje się z życia. Nie wie, kim jest albo wie doskonale, ale się na siebie nie godzi. Raz jest matką gromadki dzieci, raz na nowo jest w związku, raz wędruje przed siebie, raz rozmawia z Bogiem. Czytelnik nie wie, w którym momencie życia Anny zaraz się znajdzie, nie wie, czy to, co czyta, to przebłysk świadomości czy nieświadomości.
Brzmi dziwnie? Bo jest dziwne. Tyle że ja kupuję pomysły autorki zawsze i w całości. Po początkowej dezorientacji dostałam strzał ogromu cierpienia bohaterki, która najzwyczajniej sobie nie radzi ze stratą, ewentualnie radzi sobie na tyle, na ile potrafi. Z drugiej strony można tę powieść odczytać trochę inaczej: strata ukochanego to tylko impuls, który przyspieszył chorobę, doprowadził do powolnego, acz nieuchronnego osuwania się w niebyt. Utrata pamięci to utrata siebie, bez względu na to, czym spowodowana. Im bardziej zagłębiałam się w opowieść, tym bardziej byłam wzruszona. Jest coś magicznego we wrażliwości Selji Ahavy, dobrze więc z nią się zetknąć.
Polecam!
Anna przeżyła stratę. Chociaż może czas przeszły jest tu na wyrost. Anna przeżywa stratę. Strata wżarła się w jej serce i umysł, zabawiła się w okrutną wersję chowanego z pamięcią. Anna czasem ukrywa się w ciepłym kokonie wyobraźni, czasem wypisuje się z życia. Nie wie, kim jest albo wie doskonale, ale się na siebie nie godzi. Raz jest matką gromadki dzieci, raz na nowo jest w związku, raz wędruje przed siebie, raz rozmawia z Bogiem. Czytelnik nie wie, w którym momencie życia Anny zaraz się znajdzie, nie wie, czy to, co czyta, to przebłysk świadomości czy nieświadomości.
Brzmi dziwnie? Bo jest dziwne. Tyle że ja kupuję pomysły autorki zawsze i w całości. Po początkowej dezorientacji dostałam strzał ogromu cierpienia bohaterki, która najzwyczajniej sobie nie radzi ze stratą, ewentualnie radzi sobie na tyle, na ile potrafi. Z drugiej strony można tę powieść odczytać trochę inaczej: strata ukochanego to tylko impuls, który przyspieszył chorobę, doprowadził do powolnego, acz nieuchronnego osuwania się w niebyt. Utrata pamięci to utrata siebie, bez względu na to, czym spowodowana. Im bardziej zagłębiałam się w opowieść, tym bardziej byłam wzruszona. Jest coś magicznego we wrażliwości Selji Ahavy, dobrze więc z nią się zetknąć.
Polecam!
December 12, 2017
Tai ehkä sittenkin 3½..
En ole ennen lukenut romaania muistisairaasta. Jalosen Kirkkaus tuli kyllä aika lähelle mielisairaala- ja toipumiskokemuksineen. Kertojan kielikin on tässä samantyyppistä, eteeristä ja maalailevaa. Tosin Jalosen päähenkilö maalaili hurjia mielikuvia, kun taas Ahavan päähenkilö pitää mahdollisimman tiukasti kiinni todellisista asioista, mitä nyt välillä vähän lipsuu.
Tarinan päähenkilön Annan mieli on hauras. Muistot karkaavat ja vaikeat asiat käyvät ylivoimaisiksi. Silloin ei voi kuin karata, kulkea eteenpäin kuin Forrest Gump, uppoutua armollisiin fantasioihin. Onneksi Annalla on muutamia läheisiä ihmisiä, jotka kohtelevat häntä hellästi. Ahava ei kritisoi edes paljon haukuttuja vanhainkoteja, jossa Anna viettää viimeiset vuotensa, vaan sielläkin hoitajat ovat kärsivällisiä ja lempeitä. Kaikki muu olisikin julmuutta.
Tarinassa oli paljon samaa, kuin hiljan lukemassani Ahava kirjassa Taivaalta tippuvat asiat. Siinäkin käsitellään surutyötä ja nuorehkon aikuisen kuoleman aiheuttamaa tuskaa. Silti näkökulma oli riittävän erilainen, ettei tämän lukeminen melkein heti perään kyllästyttänyt. Nopealukuisia molemmat.
En ole ennen lukenut romaania muistisairaasta. Jalosen Kirkkaus tuli kyllä aika lähelle mielisairaala- ja toipumiskokemuksineen. Kertojan kielikin on tässä samantyyppistä, eteeristä ja maalailevaa. Tosin Jalosen päähenkilö maalaili hurjia mielikuvia, kun taas Ahavan päähenkilö pitää mahdollisimman tiukasti kiinni todellisista asioista, mitä nyt välillä vähän lipsuu.
Tarinan päähenkilön Annan mieli on hauras. Muistot karkaavat ja vaikeat asiat käyvät ylivoimaisiksi. Silloin ei voi kuin karata, kulkea eteenpäin kuin Forrest Gump, uppoutua armollisiin fantasioihin. Onneksi Annalla on muutamia läheisiä ihmisiä, jotka kohtelevat häntä hellästi. Ahava ei kritisoi edes paljon haukuttuja vanhainkoteja, jossa Anna viettää viimeiset vuotensa, vaan sielläkin hoitajat ovat kärsivällisiä ja lempeitä. Kaikki muu olisikin julmuutta.
Tarinassa oli paljon samaa, kuin hiljan lukemassani Ahava kirjassa Taivaalta tippuvat asiat. Siinäkin käsitellään surutyötä ja nuorehkon aikuisen kuoleman aiheuttamaa tuskaa. Silti näkökulma oli riittävän erilainen, ettei tämän lukeminen melkein heti perään kyllästyttänyt. Nopealukuisia molemmat.
April 15, 2017
Das Buch erzählt die Geschichte von Anna Lethonen. Ihre Geschichte wird auf verschiedenen Zeitebenen erzählt was wohl ihre Verwirrtheit ausdrücken soll. Dies ist auch passend aber mir persönlich zu unstrukturiert. Mir fiel es zudem schwer zu unterscheiden was jetzt real ist oder was sich Anna ausdenkt um ihr Leben besser in den Griff zu bekommen. Es ist beklemmend zu sehen wie sie Ereignisse vergisst oder umdenkt, ihr Leben nicht mehr alleine leben kann und durch die Fragen der Helfer zum Teil noch mehr verwirrt wird.
Es stimmte mich nachdenklich wie es mir mal im Alter ergehen würde. Die Sprecherin machte ihren Job gut aber auch sehr monoton was wohl die Melancholie verstärken sollte. Ich musste mich dadurch jedoch zwingen weiter zu hören. Daher nur zwei Sterne. Gute Lektüre aber eben auch nicht mehr.
Es stimmte mich nachdenklich wie es mir mal im Alter ergehen würde. Die Sprecherin machte ihren Job gut aber auch sehr monoton was wohl die Melancholie verstärken sollte. Ich musste mich dadurch jedoch zwingen weiter zu hören. Daher nur zwei Sterne. Gute Lektüre aber eben auch nicht mehr.
January 13, 2021
Selja Ahava Eksyneen muistikirja oli itkettävän ihana kirja. Todella hienosti kuvattu mm muistisairautta. (Äidilläni oli muistisairaus). Nautin kirjan kielestä enkä pystynyt laskemaan sitä kädestäni. Luin kirjan kahdessa illassa.
January 26, 2023
"Der Tag, an dem ein Wal durch London schwamm" ist ein schwermütiger, fragmentarischer Roman, der die Lebensgeschichte von Anna erzählt, bzw. das, was davon übrig ist, denn Anna ist eine alte Frau, deren Gedächtnis langsam versagt.
Ein mitunter surrealer und vor allem sehr, sehr schwermütiger Roman, in dem man nach und nach Einblicke in Annas Leben bekommt, wie es früher war, an dem Tag, an dem ein Wal durch London schwamm, und auf der Insel in Finnland.
Laut FAZ auf dem Klappentext ist der Roman offenbar nicht schwermütig, sondern nur traurig, aber ich fand die Stimmung wie einen zähen, dunklen Strudel, der einen aus dem Leben hinaus zieht und mit Anna nebenher strömen lässt, in einer Welt, die sie verloren hat und nicht mehr greifen kann, und in der die einen Winterschlafplatz suchenden Bären in ihrer Wohnung ebenso real und surreal sind wie der Wal, der sich in der Themse verirrt hat. Der Roman macht gut greifbar, wie es sich anfühlt, wenn das Gedächtnis versagt. Er bleibt konsequent in Annas Stimme und aus ihrem Blickwinkel. Das wird sehr eindrücklich, aber auch beklemmend.
Wer ohnehin mit Depression kämpft: Finger weg an schlechten Tagen!
Außerdem kleine Warnungen:
Der Roman weicht stark von dem ab, was ich sonst so lese und suche. Als kurzen Ausflug fand ich es bereichernd, einmal etwas ganz anderes zu lesen, aber wie sehr er auf die Stimmung drückt, mag ich nicht.
Ein mitunter surrealer und vor allem sehr, sehr schwermütiger Roman, in dem man nach und nach Einblicke in Annas Leben bekommt, wie es früher war, an dem Tag, an dem ein Wal durch London schwamm, und auf der Insel in Finnland.
Laut FAZ auf dem Klappentext ist der Roman offenbar nicht schwermütig, sondern nur traurig, aber ich fand die Stimmung wie einen zähen, dunklen Strudel, der einen aus dem Leben hinaus zieht und mit Anna nebenher strömen lässt, in einer Welt, die sie verloren hat und nicht mehr greifen kann, und in der die einen Winterschlafplatz suchenden Bären in ihrer Wohnung ebenso real und surreal sind wie der Wal, der sich in der Themse verirrt hat. Der Roman macht gut greifbar, wie es sich anfühlt, wenn das Gedächtnis versagt. Er bleibt konsequent in Annas Stimme und aus ihrem Blickwinkel. Das wird sehr eindrücklich, aber auch beklemmend.
Wer ohnehin mit Depression kämpft: Finger weg an schlechten Tagen!
Außerdem kleine Warnungen:
Der Roman weicht stark von dem ab, was ich sonst so lese und suche. Als kurzen Ausflug fand ich es bereichernd, einmal etwas ganz anderes zu lesen, aber wie sehr er auf die Stimmung drückt, mag ich nicht.
June 29, 2020
Kaunis, raadollisen runollinen kuvaus siitä, kuinka muistisairaus hajottaa maailman, ajan ja kokemukset osiin. Lukijana on välillä vaikeaa pysyä tarinassa mukana, mikä lienee tarkoituskin. Teos kaikessa sekavuudessaan kuvaa hyvin sitä, miltä näyttää ja tuntuu, kun maailma ja elämän kronologia alkaa hajota ja hämärtyä, eikä lopulta kukaan saa oikein kiinni siitä, mikä on totta.
January 21, 2023
Am Anfang noch etwas verwirrend, ergibt es über den Lauf des Buches doch immer mehr Sinn. In den Körper eines Menschen mit Alzheimer zu schöpfen ist doch erstaunlich interessant. Es empfiehlt sich allerdings das Buch zügig zu lesen um den Charme der Geschichte voll zu erleben, und die Zusammenhänge (Kapitelübergreifend) gut zu verstehen.
August 21, 2019
Ich hatte so hohe Erwartungen an dieses Buch und wurde komplett enttäuscht. Ich kam mit dem Schreibstil und der Erzählung der Geschichte. Die Demenz der Protagonistin wird so bildlich dargestellt, irgendwann wusste ich nicht mehr, was real und was nicht war. Natürlich ist mir klar, dass das beabsichtigt war, um die Gedankengänge einer Demenzkranken darstellen zu können, aber ich habe nicht reingefunden.
June 13, 2026
z lekkim wahaniem, ale daje 5*, bo mam poczucie, że 4* to jednak za mało przy tym jak bardzo uderzył w moją wrażliwość ładunek emocjonalny tej książki
November 13, 2018
Ehkä ei ollut aika sopiva tälle kirjalle, mutta en vaan jaksanut loppuun.
November 18, 2020
Wenn man ein Buch über Demenz lesen will, ist dieses Buch sicherlich grandios. Ich wollte das nicht (Note to Self: Klappentexte aufmerksamer lesen) und wurde daher von Anfang bis Ende durch die Geschichte gebeutelt. Zeitsprünge. Ortssprünge. Episoden aus einem Leben ohne viel Kontext, ohne großen Zusammenhang. Eine depressive Grundstimmung. Traurige, schicksalhafte Ereignisse.
Aber genauso, so muss es sich anfühlen, das Leben mit Demenz.
Aber genauso, so muss es sich anfühlen, das Leben mit Demenz.
June 4, 2026
Co to jest za powieść. Jak ona wchodzi pod skórę. Jak możemy odczuć na swojej skórze czym jest strata, jakie są konsekwencje dla nas doświadczenia straty kogoś, odrzucenia, samotności, utracenia szans na plany i marzenia?
Ta powieść jest czymś pomiędzy realizmem a oniryzmem. Jawą i snem. Do czego prowadzi strata bliskiej osoby, utracone szanse na marzenia, pustka i samotność. Człowiek tworzy sobie równoległą rzeczywistość, żeby przetrwać.
Anna jest kochana
Antti jest jej częścią, wypełnia ją i jej mały świat
Razem mieszkają na wyspie, oddaleni od innych
Szczęśliwi wśród natury
Do szczęścia brakuje im tylko dziecka, ale na to mają jeszcze czas
Jedna chwila, brak uwagi innego kierowcy
Pozbawia Annę ukochanego i szans na planowaną przyszłość
Zatraca się w sobie
W bólu, samotności, ucieczce
Od wyspy, od rodziny, od rodzinnego kraju
Od siebie
Żyje w świecie i obok niego
Tworzy równoległą rzeczywistość
Ale czy to jest ona, czy ktoś obcy
Kim jest ta kobieta, którą obserwuje?
Kim się stała?
Ta książka pięknie pokazuje, jak psychika próbuje chronić człowieka przed bólem, którego jest za dużo. Przed stratą, której nie da się przyjąć naraz. Przed samotnością, która staje się większa niż ciało.
W historii Anny można zobaczyć ślady dysocjacji.
Depersonalizacji.
Derealizacji.
Tego dziwnego, przerażającego uczucia, że jest się poza sobą.
Że świat jest nierealny.
Że własne życie dzieje się za szybą.
W żałobie bywa to mechanizm ochronny. Psychika odsuwa się na chwilę, bo inaczej mogłaby nie unieść ciężaru doświadczenia.
Ahava dotyka też czegoś, co przypomina dezadaptacyjne marzycielstwo- tworzenie rozbudowanych, alternatywnych rzeczywistości, w których można schronić się przed tym, co nie do zniesienia.
Bo czasem umysł buduje azyl.
Miejsce, gdzie zmarły nadal żyje.
Gdzie utracone szanse wciąż są możliwe.
Gdzie nie trzeba mówić: „już nigdy”.
To powieść piękna.
Bolesna.
Delikatna.
Odrealniona.
A jednocześnie bardzo prawdziwa emocjonalnie.
Nie jest łatwa.
Ale zostaje.
Polecam ją nie tylko osobom, które doświadczyły straty.
Polecam ją każdemu, kto chce lepiej rozumieć ludzi, którzy wydają się „dziwni”, nieobecni, pogubieni, zanurzeni w swoich opowieściach.
Bo czasem to, co wygląda jak odrealnienie, jest próbą przetrwania.
Czasem fantazja jest ostatnim miejscem, w którym człowiek jeszcze może oddychać.
Ona uczy empatii wobec drugiego człowieka.
Ta powieść jest czymś pomiędzy realizmem a oniryzmem. Jawą i snem. Do czego prowadzi strata bliskiej osoby, utracone szanse na marzenia, pustka i samotność. Człowiek tworzy sobie równoległą rzeczywistość, żeby przetrwać.
Anna jest kochana
Antti jest jej częścią, wypełnia ją i jej mały świat
Razem mieszkają na wyspie, oddaleni od innych
Szczęśliwi wśród natury
Do szczęścia brakuje im tylko dziecka, ale na to mają jeszcze czas
Jedna chwila, brak uwagi innego kierowcy
Pozbawia Annę ukochanego i szans na planowaną przyszłość
Zatraca się w sobie
W bólu, samotności, ucieczce
Od wyspy, od rodziny, od rodzinnego kraju
Od siebie
Żyje w świecie i obok niego
Tworzy równoległą rzeczywistość
Ale czy to jest ona, czy ktoś obcy
Kim jest ta kobieta, którą obserwuje?
Kim się stała?
Ta książka pięknie pokazuje, jak psychika próbuje chronić człowieka przed bólem, którego jest za dużo. Przed stratą, której nie da się przyjąć naraz. Przed samotnością, która staje się większa niż ciało.
W historii Anny można zobaczyć ślady dysocjacji.
Depersonalizacji.
Derealizacji.
Tego dziwnego, przerażającego uczucia, że jest się poza sobą.
Że świat jest nierealny.
Że własne życie dzieje się za szybą.
W żałobie bywa to mechanizm ochronny. Psychika odsuwa się na chwilę, bo inaczej mogłaby nie unieść ciężaru doświadczenia.
Ahava dotyka też czegoś, co przypomina dezadaptacyjne marzycielstwo- tworzenie rozbudowanych, alternatywnych rzeczywistości, w których można schronić się przed tym, co nie do zniesienia.
Bo czasem umysł buduje azyl.
Miejsce, gdzie zmarły nadal żyje.
Gdzie utracone szanse wciąż są możliwe.
Gdzie nie trzeba mówić: „już nigdy”.
To powieść piękna.
Bolesna.
Delikatna.
Odrealniona.
A jednocześnie bardzo prawdziwa emocjonalnie.
Nie jest łatwa.
Ale zostaje.
Polecam ją nie tylko osobom, które doświadczyły straty.
Polecam ją każdemu, kto chce lepiej rozumieć ludzi, którzy wydają się „dziwni”, nieobecni, pogubieni, zanurzeni w swoich opowieściach.
Bo czasem to, co wygląda jak odrealnienie, jest próbą przetrwania.
Czasem fantazja jest ostatnim miejscem, w którym człowiek jeszcze może oddychać.
Ona uczy empatii wobec drugiego człowieka.
June 6, 2026
Powieść o rozpadzie: pamięci, tożsamości, poczucia zakorzenienia. Ahava prowadzi czytelnika przez mozaikę wspomnień teraźniejszości, wyobrażeń swojej bohaterki - narratorki. Wyspa, Londyn, Antti, Thomas, sześcioro dzieci, dom opieki - nieustannie przenikają się. Trudno wyraźnie wyznaczyć linie między faktami a fantazjami, realizmem a oniryczną wizją świata. Jest w tym coś z surrealizmu, który doświadczenie bohaterki czyni doświadczeniem czytelnika.
Utrata ukochanego uruchamia proces rozpadu świadomości. Stałe punkty związane z poczuciem bezpieczeństwa zaczynają się rozmywać. Londyn, do którego w niewiadomy sposób trafia, jawi się początkowo jako bezpieczna przestrzeń. Z czasem zaczyna odpychać. Anna nieustannie ucieka od miejsc, relacji, codzienności. Zakorzenienie staje się chwilowe, a ukojenie przynosi podróż, ruch, fantazja o transgresji międzygatunkowej.
Poruszający jest motyw sześciorga dzieci. Autorka pozostawia czytelnia w niepewności: rzeczywistość, czy wyobrażenie? Można też interpretować go jako nieprzepracowaną traumę niepłodności, próbę stworzenia alternatywnej rzeczywistości - nie jedynej zresztą.
Głównym motywem jest postępujący zanik pamięci, z którym bohaterka próbuje walczyć ciągłym notowaniem słów, gestów, znaczeń. Jest w tym tragiczna świadomość rozpadu osobowości, w której wspomnienia, teraźniejszość, wyobrażenia zlewają się w jedno.
Ahava pisze subtelnie, intymnie. Pierwszoosobowa narracja pozwala w pełni odczuć zagubienie narratorki. Podobnie jak ona pozbawieni jesteśmy stabilnego punktu odniesienia. Nie znając początku ani końca historii, skazani jesteśmy na tą samą fragmentaryczność i bezradność.
Pobrzmiewa w tej historii oskarżenie społeczeństwa, które nie potrafi otoczyć wsparciem osób mierzących się z traumą, żałobą, depresją, kryzysem psychicznym. To książka o samotności wśród ludzi.
Poruszająca powieść nie oferująca prostych odpowiedzi i klarownej fabuły, czytając ją z empatią, można doświadczyć stanów bohaterki z niezwykłą intensywnością. I w tym kryje się jej siła.
Utrata ukochanego uruchamia proces rozpadu świadomości. Stałe punkty związane z poczuciem bezpieczeństwa zaczynają się rozmywać. Londyn, do którego w niewiadomy sposób trafia, jawi się początkowo jako bezpieczna przestrzeń. Z czasem zaczyna odpychać. Anna nieustannie ucieka od miejsc, relacji, codzienności. Zakorzenienie staje się chwilowe, a ukojenie przynosi podróż, ruch, fantazja o transgresji międzygatunkowej.
Poruszający jest motyw sześciorga dzieci. Autorka pozostawia czytelnia w niepewności: rzeczywistość, czy wyobrażenie? Można też interpretować go jako nieprzepracowaną traumę niepłodności, próbę stworzenia alternatywnej rzeczywistości - nie jedynej zresztą.
Głównym motywem jest postępujący zanik pamięci, z którym bohaterka próbuje walczyć ciągłym notowaniem słów, gestów, znaczeń. Jest w tym tragiczna świadomość rozpadu osobowości, w której wspomnienia, teraźniejszość, wyobrażenia zlewają się w jedno.
Ahava pisze subtelnie, intymnie. Pierwszoosobowa narracja pozwala w pełni odczuć zagubienie narratorki. Podobnie jak ona pozbawieni jesteśmy stabilnego punktu odniesienia. Nie znając początku ani końca historii, skazani jesteśmy na tą samą fragmentaryczność i bezradność.
Pobrzmiewa w tej historii oskarżenie społeczeństwa, które nie potrafi otoczyć wsparciem osób mierzących się z traumą, żałobą, depresją, kryzysem psychicznym. To książka o samotności wśród ludzi.
Poruszająca powieść nie oferująca prostych odpowiedzi i klarownej fabuły, czytając ją z empatią, można doświadczyć stanów bohaterki z niezwykłą intensywnością. I w tym kryje się jej siła.
September 25, 2021
Mit Annas Gedächtnis ging es schon in relativ jungen Jahren bergab, inzwischen ist sie eine alte Frau und lebt mit fortgeschrittener Demenz in einem Heim. Die Zeit verschwimmt in ihrem Kopf, häufig ist sie wieder in ihrem Häuschen an einem finnischen See, in dem sie mit Antti so viele schöne Stunden verbracht hat, oder in London, wo sie mit Thomas zusammengelebt hat und eines Tages vom Oberdeck eines Busses aus beobachten konnte, wie ein (kleiner) Wal die Themse hinaufschwamm.
Dieses Buch zusammenzufassen fällt mir schwer, denn es hat eigentlich keine wirklich lineare Handlung, sondern besteht im wesentlichen aus Eindrücken, Gedanken und Erinnerungen, die Anna beschreibt. In einem gleichzeitig kühlen und behutsam-einfühlenden Tonfall lässt uns die Autorin Annas mäandernden Gedankenströmen folgen, ihren Reminiszenzen an schöne wie an schwere Zeiten in ihrem Leben, an ihre Versuche, die Dinge festzuhalten, indem sie Listen schreibt von allem, was sie sehen kann.
Die Grenze zwischen der Wirklichkeit und dem, was sich nur in Annas Kopf abspielt, ist dünn und fließend, was manchmal verwirrend ist, aber gleichzeitig genau dadurch vermittelt, wie sich Anna fühlt, wenn sie spürt, dass ihr die Realität immer mehr entgleitet, bis sie schließlich immer öfter aus der Welt zu fallen scheint.
Ich bin normalerweise gar kein Fan von Erzählungen dieser Art, meistens nervt es mich, wenn ich nicht weiß, was wirklich und was nur gedacht, erfunden oder eingebildet ist. Aber Selja Ahava hat das Kunststück fertiggebracht, mich ganz in Annas Gedankenwelt hineinzuziehen, so dass ich die Frage, was nun real ist und was nicht, einfach hinten anstellen und mich auf diese etwas andere Erzählweise einzulassen. Nur die "eingebildeten" Kinder waren mir gelegentlich einen Tick zu viel des Guten.
Ein sehr ungewöhnliches, besonderes Buch abseits des Mainstream.
Dieses Buch zusammenzufassen fällt mir schwer, denn es hat eigentlich keine wirklich lineare Handlung, sondern besteht im wesentlichen aus Eindrücken, Gedanken und Erinnerungen, die Anna beschreibt. In einem gleichzeitig kühlen und behutsam-einfühlenden Tonfall lässt uns die Autorin Annas mäandernden Gedankenströmen folgen, ihren Reminiszenzen an schöne wie an schwere Zeiten in ihrem Leben, an ihre Versuche, die Dinge festzuhalten, indem sie Listen schreibt von allem, was sie sehen kann.
Die Grenze zwischen der Wirklichkeit und dem, was sich nur in Annas Kopf abspielt, ist dünn und fließend, was manchmal verwirrend ist, aber gleichzeitig genau dadurch vermittelt, wie sich Anna fühlt, wenn sie spürt, dass ihr die Realität immer mehr entgleitet, bis sie schließlich immer öfter aus der Welt zu fallen scheint.
Ich bin normalerweise gar kein Fan von Erzählungen dieser Art, meistens nervt es mich, wenn ich nicht weiß, was wirklich und was nur gedacht, erfunden oder eingebildet ist. Aber Selja Ahava hat das Kunststück fertiggebracht, mich ganz in Annas Gedankenwelt hineinzuziehen, so dass ich die Frage, was nun real ist und was nicht, einfach hinten anstellen und mich auf diese etwas andere Erzählweise einzulassen. Nur die "eingebildeten" Kinder waren mir gelegentlich einen Tick zu viel des Guten.
Ein sehr ungewöhnliches, besonderes Buch abseits des Mainstream.
April 1, 2023
„Der Tag, an dem ein Wal durch London schwamm“ ist ein fiktionaler Roman, in dem es vor allem um das Thema Alzheimer bzw. Demenz im Allgemeinen geht. Die Geschichte beschreibt, wie Anna immer weiter erkrankt, von den ersten Anzeichen, einfach nur etwas schusselig zu sein, bis hin zu Episoden, in denen sie nicht mehr weiß, wo sie sich eigentlich befindet. Begleitet wird das Ganze von ihrer lebhaften Fantasie, die an die eines Kindes erinnert.
Anna ist die tragische Hauptfigur in diesem Buch. Sie ist sich bewusst, dass sie oft Dinge vergisst oder tagträumt und führt Wortlisten, die ihr helfen sollen, sich zu erinnern. Darin beschreibt sie in Stichpunkten, was sie sieht. Mit Veränderungen kann sie nicht gut umgehen, sie verunsichern sie. Aus ihrer Sicht erlebt man alle Tücken der schrecklichen Krankheit Demenz.
Im Laufe des Buches vermischt sich immer wieder die Realität mit Annas Fantasie. So stellt sie sich Kinder vor, die sie nie hatte, die sie sich aber wünscht. Das geht so weit, dass sie sich sogar einbildet, selbst Kinder zu haben.
Insgesamt ist das Buch bruchstückhaft geschrieben, so wie Annas Erinnerung sein muss. Die einzelnen Szenen sind Fragmente, an die sich Anna noch erinnern kann. Dieser ungewöhnliche Schreibstil ist gewöhnungsbedürftig und nicht ganz einfach zu verfolgen. Aber das macht den Roman auch authentisch, weil es zum Thema passt.
Der Einblick in Annas Leben und die Themen Demenz, Verlust, Trauer und unerfüllte Wünsche haben mir sehr gut gefallen und mich sehr bewegt. Für mich passte alles zusammen. Erschreckend fand ich auch, wie nüchtern etwas geschrieben werden kann und dabei trotzdem so viele Emotionen hervorruft.
Im Großen und Ganzen handelt es sich hier um einen melancholischen und nachdenklichen Roman, den man sich langsam zu Gemüte führen muss und der zum Nachdenken anregt.
Anna ist die tragische Hauptfigur in diesem Buch. Sie ist sich bewusst, dass sie oft Dinge vergisst oder tagträumt und führt Wortlisten, die ihr helfen sollen, sich zu erinnern. Darin beschreibt sie in Stichpunkten, was sie sieht. Mit Veränderungen kann sie nicht gut umgehen, sie verunsichern sie. Aus ihrer Sicht erlebt man alle Tücken der schrecklichen Krankheit Demenz.
Im Laufe des Buches vermischt sich immer wieder die Realität mit Annas Fantasie. So stellt sie sich Kinder vor, die sie nie hatte, die sie sich aber wünscht. Das geht so weit, dass sie sich sogar einbildet, selbst Kinder zu haben.
Insgesamt ist das Buch bruchstückhaft geschrieben, so wie Annas Erinnerung sein muss. Die einzelnen Szenen sind Fragmente, an die sich Anna noch erinnern kann. Dieser ungewöhnliche Schreibstil ist gewöhnungsbedürftig und nicht ganz einfach zu verfolgen. Aber das macht den Roman auch authentisch, weil es zum Thema passt.
Der Einblick in Annas Leben und die Themen Demenz, Verlust, Trauer und unerfüllte Wünsche haben mir sehr gut gefallen und mich sehr bewegt. Für mich passte alles zusammen. Erschreckend fand ich auch, wie nüchtern etwas geschrieben werden kann und dabei trotzdem so viele Emotionen hervorruft.
Im Großen und Ganzen handelt es sich hier um einen melancholischen und nachdenklichen Roman, den man sich langsam zu Gemüte führen muss und der zum Nachdenken anregt.
May 20, 2026
•współpraca• ⭐️⭐️⭐️⭐️ Poruszająca opowieść o tym, jak Anna po prostu zapomina. Zbiera kawałki, strzępki swojej pamięci i powraca do chwil i momentów opowiadając nam retrospektywnie swoją historię. Dodajmy do tego taki skandynawski chłód i mrok i momentami wręcz zapiera dech od duchoty tych wspomnień.
Anna obecnie znajduje się w szpitalu albo domu opieki, już całkowicie zatraciła się w rzeczywistości. Zabiera nas wspomnieniami do swojej pierwszej i drugiej miłości, przeprowadzki z Finlandii do Londynu, braku dzieci mimo chęci i do wczesnych objawów, a później objawów zauważanych, ale niełączonych w całość przez otoczenie.
Początkowo myślałam, że to znowu temat niszowy poruszony przez autorkę i może być ciężko to czytać, by się nie pogubić w relacji. Przyznam jednak, że opisy tego zagubienia, tęsknoty i niezrozumienia co do tego co się dzieje z Anną - kto jej założył spodnie? Czemu w lodówce ma tyle mleka? Do czego jej te klucze? - brzmią jakby autorka miała w rodzinie osobę z demencją. Tym samym książka staje się warta przeczytania przez każdego.
Nie sposób przejść niezauważenie obok okładki, bo ona faktycznie rezonuje z historią. Potłuczone wspomnienie wydarzenia, w którym Anna brała udział, obrazowo pokazuje jak wygląda zbieranie w całość jej wspomnień. Relacja pokazuje też, jak bardzo bolesne i trudne dla rodziny jest obchodzenie się z osobą z demencją - jak groźne może być, gdy ta zostawi na płycie patelnię albo wyjdzie z domu i już do niego nie trafi. Naprawdę warta uwagi książka.
Anna obecnie znajduje się w szpitalu albo domu opieki, już całkowicie zatraciła się w rzeczywistości. Zabiera nas wspomnieniami do swojej pierwszej i drugiej miłości, przeprowadzki z Finlandii do Londynu, braku dzieci mimo chęci i do wczesnych objawów, a później objawów zauważanych, ale niełączonych w całość przez otoczenie.
Początkowo myślałam, że to znowu temat niszowy poruszony przez autorkę i może być ciężko to czytać, by się nie pogubić w relacji. Przyznam jednak, że opisy tego zagubienia, tęsknoty i niezrozumienia co do tego co się dzieje z Anną - kto jej założył spodnie? Czemu w lodówce ma tyle mleka? Do czego jej te klucze? - brzmią jakby autorka miała w rodzinie osobę z demencją. Tym samym książka staje się warta przeczytania przez każdego.
Nie sposób przejść niezauważenie obok okładki, bo ona faktycznie rezonuje z historią. Potłuczone wspomnienie wydarzenia, w którym Anna brała udział, obrazowo pokazuje jak wygląda zbieranie w całość jej wspomnień. Relacja pokazuje też, jak bardzo bolesne i trudne dla rodziny jest obchodzenie się z osobą z demencją - jak groźne może być, gdy ta zostawi na płycie patelnię albo wyjdzie z domu i już do niego nie trafi. Naprawdę warta uwagi książka.
August 24, 2026
„Dzień, w którym wieloryb przepłynął przez Londyn” to piękna i niezwykle wzruszająca opowieść o stracie, samotności, odchodzeniu i starości. Selja Ahava pisze oszczędnie, ale każde zdanie niesie ogrom emocji. Pamięć Anny rozpada się na fragmenty, czas przestaje być linearny, a czytelnik razem z bohaterką błądzi między wspomnieniami, miejscami i stanami świadomości.
Najbardziej porusza sposób, w jaki autorka pokazuje żałobę, cichą, codzienną, pozbawioną wielkich słów. Po śmierci Anttiego Anna próbuje odnaleźć siebie w świecie, który nagle stał się obcy. Londyn staje się dla niej schronieniem, ale również miejscem, gdzie granica między rzeczywistością a tym, co dzieje się w jej umyśle, zaczyna się zacierać. W tej historii jest prawda o kruchości człowieka i o tym, jak pamięć potrafi jednocześnie ocalać i ranić.
Szczególnie piękne były opisy wizyt Boga u Anny, subtelne, pełne czułości i spokoju. W tych fragmentach jest coś niezwykle delikatnego i kojącego, jakby autorka próbowała oswoić lęk przed przemijaniem i samotnością. To książka melancholijna, momentami bolesna, ale też pełna ciepła i uważności wobec drugiego człowieka.
To książka, którą czyta się powoli, zatrzymując przy wielu zdaniach. Warta każdej minuty.
Najbardziej porusza sposób, w jaki autorka pokazuje żałobę, cichą, codzienną, pozbawioną wielkich słów. Po śmierci Anttiego Anna próbuje odnaleźć siebie w świecie, który nagle stał się obcy. Londyn staje się dla niej schronieniem, ale również miejscem, gdzie granica między rzeczywistością a tym, co dzieje się w jej umyśle, zaczyna się zacierać. W tej historii jest prawda o kruchości człowieka i o tym, jak pamięć potrafi jednocześnie ocalać i ranić.
Szczególnie piękne były opisy wizyt Boga u Anny, subtelne, pełne czułości i spokoju. W tych fragmentach jest coś niezwykle delikatnego i kojącego, jakby autorka próbowała oswoić lęk przed przemijaniem i samotnością. To książka melancholijna, momentami bolesna, ale też pełna ciepła i uważności wobec drugiego człowieka.
To książka, którą czyta się powoli, zatrzymując przy wielu zdaniach. Warta każdej minuty.
June 23, 2019
Insgesamt leider nur 2 Sterne.
In dem Roman von Selja Ahava geht es um Anna, die die ernsthafte Krankheit Demenz hat. Sie kann sich an fast nicht mehr erinnern. Das Buch enthält viele Beschreibungen und allgemein muss man den Schreibstil der Autorin mögen. Ich fand es beeindruckend wie viel Bedeutung die Erinnerung an Erlebnisse für Anna hat. Es gibt eine religiösen Bezug, den ich sehr mochte. Die Gottesdarstellung ist sehr gut gelungen.
Die Hauptperson Anna erlebt einige schwere Schicksalsschläge, die ihre Krankheit verstärken. Teilweise passieren auch sehr kuriose Ereignisse, die jedoch im Gedächtnis bleiben. Ich musste im Laufe der Geschichte nicht wirklich was jetzt passiert und wo in der Zeit wir uns gerade befinden, da die Übergänge fließend sind. Am Ende hat man ein kleines Aha- Erlebnis.
In dem Roman von Selja Ahava geht es um Anna, die die ernsthafte Krankheit Demenz hat. Sie kann sich an fast nicht mehr erinnern. Das Buch enthält viele Beschreibungen und allgemein muss man den Schreibstil der Autorin mögen. Ich fand es beeindruckend wie viel Bedeutung die Erinnerung an Erlebnisse für Anna hat. Es gibt eine religiösen Bezug, den ich sehr mochte. Die Gottesdarstellung ist sehr gut gelungen.
Die Hauptperson Anna erlebt einige schwere Schicksalsschläge, die ihre Krankheit verstärken. Teilweise passieren auch sehr kuriose Ereignisse, die jedoch im Gedächtnis bleiben. Ich musste im Laufe der Geschichte nicht wirklich was jetzt passiert und wo in der Zeit wir uns gerade befinden, da die Übergänge fließend sind. Am Ende hat man ein kleines Aha- Erlebnis.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 20, 2018
Neben dem ganz wunderbaren Titel ist „Der Tag, an dem ein Wal durch London schwamm“ ein sehr schönes, aber auch sehr trauriges Buch. Annas Gedächtnis wird nach und nach immer löchriger. Sie vergisst Dinge, Menschen und beinahe auch ein bisschen sich selbst. Die Geschichte wird in Episoden erzählt, die der Lückenhaftigkeit der Erinnerungen der Protagonistin nachempfunden sind. Dies führt dazu, dass man als LeserIn ab und an ein wenig irritiert ist, weil man nicht ganz weiß, in welcher Zeit man gerade steckt. In der Erinnerung oder im Jetzt? Doch ich mag das Buch dennoch empfehlen, nicht zuletzt aufgrund der poetischen Worte, die ab und an aufblitzen, sondern vor allem auch, weil das Thema – so traurig es ist – in diesem Fall nicht so lasch abgehandelt wird, sondern mit ganz viel Liebe.
March 29, 2022
En oikein samaistunut teokseen ja se jäi mielestäni liian pirstaleiseksi, vaikka pirstaleisuudella toki kuvattiin trauman aiheuttamia muistivaikeuksia ja järkkynyttä mieltä. Tuntui kuitenkin, ettei teosta oltu silti oikein saatu kasattua tyylikkäästi.
Luvut olivat lyhyitä ja teos nopealukuinen. Luvun luettua tuli kyllä helposti aloitettua seuraava luku, eli siinä mielessä teoksessa oli pientä imua.
Vaikka itse en saanut tähän tarttumapintaa, voisi muistisairaudesta tai mielen järkkymisen kuvauksesta kiinnostunut tähän tarttua!
Luvut olivat lyhyitä ja teos nopealukuinen. Luvun luettua tuli kyllä helposti aloitettua seuraava luku, eli siinä mielessä teoksessa oli pientä imua.
Vaikka itse en saanut tähän tarttumapintaa, voisi muistisairaudesta tai mielen järkkymisen kuvauksesta kiinnostunut tähän tarttua!
August 26, 2017
3,75 tähteä
Masentava ja surullinen. Toivottavasti en elä niin pitkään, että oma muisti alkaa keppostella. Ahava kirjoittaa tosi kauniisti ja osuvasti. Tämä kirja olisi ehkä päässyt paremmin oikeuksiinsa, jos sen olisi lukenut pidemmän ajanjakson aikana luku kerrallaan. Yhden päivän aikana luetuksi tuntui eteneminen ehkä liian kiirehdityltä. Herätti ajattelemaan, ei välttämättä asioita joita juuri nyt haluaisin ajatella.
Masentava ja surullinen. Toivottavasti en elä niin pitkään, että oma muisti alkaa keppostella. Ahava kirjoittaa tosi kauniisti ja osuvasti. Tämä kirja olisi ehkä päässyt paremmin oikeuksiinsa, jos sen olisi lukenut pidemmän ajanjakson aikana luku kerrallaan. Yhden päivän aikana luetuksi tuntui eteneminen ehkä liian kiirehdityltä. Herätti ajattelemaan, ei välttämättä asioita joita juuri nyt haluaisin ajatella.
August 18, 2026
Kirja käsittelee muistisairaan ihmisen elämää. Aihe oli todella mielenkiintoinen ja kirjana ensimmäinen laatuaan minulle. Ahava kertoo elävästi muistisairaan ihmisen mielenmaisemasta ja toisinaan tuntui kuin olisi itsekkin päässyt tuohon maailmaan. Haluaisin antaa enemmän kuin kolme tähteä, mutta jokin pakottaa tyytymään tähän.
January 14, 2018
Ahavan tyyli on todella omanlainen. Kirjan tarina on surullinen ja koskettava, kauniisti punottu teos.
June 1, 2021
Luin tämän yhdessä illassa. Surullinen, mutta hyvin mielenkiintoinen tarina.
August 12, 2022
Die Schreibweise ist gewöhnungsbedürftig,man kommt durcheinander und manche Dinge lassen fragen aufkomm die nicht beantwortet werden .
January 5, 2023
Berührende Geschichte einer Frau, die an Demenz leidet. Wunderschön und mitfühlend erzählt.
Displaying 1 - 30 of 37 reviews