What do you think?
Rate this book
Ο πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου: Στον καιρό του Όθωνα
Δηλώνει ποιητής.
Είναι Έλληνας της Διασποράς.
Σπούδασε νομικά στο Μόναχο.
Βρίσκεται στο Ναύπλιο κατά την άφιξη του Όθωνα και γνωρίζεται με τον ανήλικο βασιλιά.
Δουλεύει για τον Κωλέττη και ακολουθεί την κυβέρνηση στη νέα πρωτεύουσα, την Αθήνα.
Ορίζεται από τον Όθωνα δάσκαλος ελληνικών της Αμαλίας.
Αργότερα μετακομίζει στο παλάτι.
Προσπαθεί να σαγηνεύσει τις δεσποινίδες επί των Τιμών – μάταια.
Εγκαταλείπει την ποίηση, φλερτάρει με το μυθιστόρημα και τελικά πείθεται να γράψει το χρονικό της βασιλείας του Όθωνα.
Θα τα καταφέρει;
Είναι Έλληνας της Διασποράς.
Σπούδασε νομικά στο Μόναχο.
Βρίσκεται στο Ναύπλιο κατά την άφιξη του Όθωνα και γνωρίζεται με τον ανήλικο βασιλιά.
Δουλεύει για τον Κωλέττη και ακολουθεί την κυβέρνηση στη νέα πρωτεύουσα, την Αθήνα.
Ορίζεται από τον Όθωνα δάσκαλος ελληνικών της Αμαλίας.
Αργότερα μετακομίζει στο παλάτι.
Προσπαθεί να σαγηνεύσει τις δεσποινίδες επί των Τιμών – μάταια.
Εγκαταλείπει την ποίηση, φλερτάρει με το μυθιστόρημα και τελικά πείθεται να γράψει το χρονικό της βασιλείας του Όθωνα.
Θα τα καταφέρει;
512 pages, Paperback
First published November 8, 2023
11 people want to read
About the author
Άρης Σφακιανάκης
51 books38 followersΟ Άρης Σφακιανάκης γεννήθηκε το 1958 στο Ηράκλειο Κρήτης. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα. Το πρώτο του βιβλίο με διηγήματα, "Όταν βρέχει και φορά παπούτσια κόλετζ", κυκλοφόρησε το 1981 από τις εκδόσεις Κέδρος. Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε το 1984 το δεύτερο βιβλίο του, "Οι παράξενες συνήθειες της οικογένειας Μόρφη", το 1990 το τρίτο βιβλίο του "Ο τρόμος του κενού", και το 1993 το τέταρτο βιβλίο του, "Η νόσος των κινέζικων εστιατορίων". To 1998 κυκλοφόρησε το πέμπτο βιβλίο του, με τον τίτλο "Δεν ήξερες... δεν ρώταγες!". Το μυθιστόρημα αυτό υπήρξε το πρώτο μιας τριλογίας που συνεχίστηκε με το "Μπέιμπι Σίτινγκ" και ολοκληρώθηκε με το τελευταίο του βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις "Κέδρος" με τίτλο "Ου μπλέξεις". Έχει ασχοληθεί με τη μετάφραση και το σενάριο.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
January 16, 2024
Ο Aris Sfakianakis του «Όταν βρέχει και φοράς παπούτσια κόλετζ» και του «Δεν ήξερες, δεν ρώταγες» των χρυσών δεκαετιών των 80s, 90s και 00s έκανε πολύ δρόμο από τότε. Ακούραστος εργάτης της γραφίδας (μάλλον του… πληκτρολογίου πλέον), έχει γράψει πολλά βιβλία και έχει μεταφράσει άλλα τόσα.
Ώριμος πλέον, έχοντας ξεφύγει, εδώ και χρόνια, από τον στενό κόσμο που τον περιβάλλει, αφήνει πίσω του τα δικά του βιώματα, τις παιδικές του μνήμες καθώς και τις μεταγενέστερες εσωτερικές του καταστάσεις και ταξιδεύει στο παρελθόν ολοκληρώνοντας τα έργα του μετά από πολύ ιστορική έρευνα και αναζήτηση γνώσης, μια διαδικασία που έχει πολλές φορές δηλώσει δημόσια πως για εκείνον αποτελεί απόλαυση.
Μετά το «Έξοδος», που διαδραματίζεται στο μαρτυρικό Μεσολόγγι, και τη «Σκιά του Κυβερνήτη» που παρακολουθεί από κοντά τον Ιωάννη Καποδίστρια μέχρι τον τραγικό θάνατό του στο Ναύπλιο, έρχεται τώρα ο «Πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου, στον καιρό του Όθωνα» όπου μετατρέπεται η Αθήνα, ένα «αρβανιτοχώρι» λίγων χιλιάδων κατοίκων που διέμεναν σε άθλια, μισοκατεστραμένα παραπήγματα, σε πρωτεύουσα του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους.
Ο κεντρικός ήρωας, ένας νεαρός ποιητής Ελληνικής καταγωγής του οποίου το όνομα δεν μαθαίνει ποτέ ο αναγνώστης (πρωτόγνωρο για ήρωα του Σφακιανάκη να είναι… αγνώστου ονόματος), εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος στο Παλάτι μεταφράζοντας διατάγματα και Νόμους. Τον αποκαλούν όλοι «Πρίγκηπα» από ένα παρατσούκλι που απέκτησε κατά τα φοιτητικά του χρόνια στο Μόναχο και για το οποίο υπεύθυνος είναι ο ίδιος γιατί ισχυρίστηκε, ψευδώς, πως κατάγεται… από γαλαζοαίματους.
Ο «Πρίγκιψ» κυκλοφορεί στο Ναύπλιο μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, βρίσκεται ανάμεσα στο πλήθος που υποδέχεται τον ανήλικο Βασιλιά κατά τα «Αποβατήρια το Όθωνα» και κατόπιν τον ακολουθεί στην Αθήνα της εποχής, περιγράφοντάς μας τις τοποθεσίες στις οποίες σήμερα υπάρχουν γνωστά κτήρια, λες και έχει μια μεταφυσική γνώση για το τι θα χτιστεί στο μέλλον στη θέση εκείνων των άθλιων ερειπίων και των πρόχειρων ξύλινων κατασκευών. Νιώθουμε πως ο Πρίγκιπας είναι εκεί εκ μέρους όλων μας, ένας ιδιότυπος time traveller που προσπαθεί να αποφύγει τα ανοιχτά χαντάκια και τις κοτρόνες στους χωματόδρομους της εποχής, όπως εμείς πηδάμε πάνω από τις σπασμένες πλάκες πεζοδρομίου και κάνουμε σλάλομ ανάμεσα στα… «τραπεζοκαθίσματα» και τις πρόχειρες περιφράξεις των ορυγμάτων που χάσκουν για μήνες μέχρι να τελειώσουν επιτέλους τα έργα… στην Πανεπιστημίου.
Χάρη στην ευφυία του, τη μόρφωση και την τέχνη της κολακείας που αριστοτεχνικά ξεδιπλώνει στους εστεμμένους και στους αυλικούς που τους περιβάλλουν, καταφέρνει να κερδίσει την εύνοια της Αμαλίας και αναλαμβάνει να της διδάξει την Ελληνική γλώσσα (καί τις δύο εκδοχές της, τη Δημοτική και την Καθαρεύουσα), εξουσιοδοτημένος να μένει σε ένα μικρό δωμάτιο στον δεύτερο όροφο του παλατιού (τη σημερινή Βουλή των Ελλήνων) από όπου απολαμβάνει τη θέα προς τον Βοτανικό κήπο (έργο της Αμαλίας), τους στύλους του Ολυμπίου Δία μέχρι και τη θάλασσα. Κυκλοφορεί παντού στο παλάτι, ακούγοντας τα πάντα, ακόμα και εκείνα που λέγονται πίσω από κλειστές πόρτες, συμμετέχοντας ενίοτε σε συσκέψεις, πολυτελή δείπνα ή χοροεσπερίδες. Ο έρωτας και το φλερτ, βεβαίως, ποτέ δεν απουσιάζουν από τα έργα του συγγραφέα και η μυθοπλασία μπλέκει αριστοτεχνικά με την ιστορική αλήθεια δίνοντας στον αναγνώστη ηδονή και ανυπομονησία ανάλογες με εκείνες που νιώθει και ο θεατής του… “Crown” που δεν μπορεί να χορτάσει μόνο με ένα επεισόδιο.
Ο Όθων, η Αμαλία, ο Κωλλέτης, ο Μαυροκορδάτος, ο Ραγκαβής, ο Αλέξανδρος Σούτσος, ο Μπότσαρης, η εκπάγλου καλλονής κόρη του και η Δούκισσα της Πλακεντίας (στο σπίτι της οποίας κρυβόταν ένα μακάβριο μυστικό), ονόματα γνωστά μας από τα ιστορικά βιβλία ή… από τις ταμπέλες στον Προαστιακό, παρελαύνουν μέσα στις 505 σελίδες του εξαιρετικού μυθιστορήματος. Ακόμα και ο διάσημος παραμυθάς Hans Christian Andersen κάνει την εμφάνισή του, γνωρίζεται με τον Πρίγκιπα κατά τη διάρκεια της (ιστορικά τεκμηριωμένης) επίσκεψής του στην Αθήνα την Άνοιξη του 1841 και γνωρίζεται με το Βασιλικό ζεύγος αφού τον αφήνουν για πολύ ώρα να περιμένει. Ο Άντερσεν εντυπωσιάζεται από τη Δυτική ατμόσφαιρα της πόλης που δημιουργούν τα Ευρωπαϊκά καφέ και ξενοδοχεία καθώς και από τη ζωντάνια της Αγοράς, αλλά συγχρόνως έχει να αντιμετωπίσει τα βρώμικα και κακοφωτισμένα τη νύχτα σοκάκια με λακκούβες, μια αντιφατική κατάσταση που μάλλον λίγο έχει αλλάξει από τότε…
Η γραφή του Σφακιανάκη, σε πρώτο πρόσωπο, πάντα απολαυστική με εκείνον τον ιδιότυπο αυτοσαρκασμό που αφήνει ένα μειδίαμα στον αναγνώστη κάθε φορά που τελειώνει ένα κεφάλαιο. Το μεγάλο κέρδος βεβαίως είναι η ιστορική γνώση για εκείνον τον καιρό που ο συγγραφέας προσφέρει αφειδώς, με τόσο ευχάριστο τρόπο. Ο γάτος του ήρωα, ο Ναμπούκο, περπάτησε αθόρυβα με ορθωμένη την ουρά του μέσα από τις σελίδες του προηγούμενου βιβλίου σε τούτο εδώ, ένα εξαιρετικό «σκηνοθετικό» εύρημα που ενισχύει τη συνοχή στην υπέροχη Τριλογία.
Προσωπικώς, το ευχαριστήθηκα πολύ, με άλλο μάτι τώρα αντικρύζω τα ονόματα των δρόμων και τα κτήρια γύρω από την πλατεία Συντάγματος. Την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί, σε μια αλλαγή φρουράς των ευζώνων, σήκωσα το βλέμμα προς τα δεξιά του κτηρίου της Βουλής και αναζήτησα ασυναίσθητα το παράθυρο του δευτέρου ορόφου μπας και δω τον ήρωα να αγναντεύει τον Βοτανικό (Βασιλικό) Κήπο ή την ερωμένη του να κλείνει βιαστικά τις κουρτίνες μήπως τον παρασύρει σε ερωτικές περιπτύξεις ακόμα και αν… δεν έχει δύσει ακόμα ο ήλιος.
Ζήστε μαζί με τον «Πρίγκιπα» εκείνα τα χρόνια κατά τα οποία έμπαιναν τα θεμέλια της νεότερης Ελλάδας, μέρα με τη μέρα... σελίδα με σελίδα.
Ώριμος πλέον, έχοντας ξεφύγει, εδώ και χρόνια, από τον στενό κόσμο που τον περιβάλλει, αφήνει πίσω του τα δικά του βιώματα, τις παιδικές του μνήμες καθώς και τις μεταγενέστερες εσωτερικές του καταστάσεις και ταξιδεύει στο παρελθόν ολοκληρώνοντας τα έργα του μετά από πολύ ιστορική έρευνα και αναζήτηση γνώσης, μια διαδικασία που έχει πολλές φορές δηλώσει δημόσια πως για εκείνον αποτελεί απόλαυση.
Μετά το «Έξοδος», που διαδραματίζεται στο μαρτυρικό Μεσολόγγι, και τη «Σκιά του Κυβερνήτη» που παρακολουθεί από κοντά τον Ιωάννη Καποδίστρια μέχρι τον τραγικό θάνατό του στο Ναύπλιο, έρχεται τώρα ο «Πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου, στον καιρό του Όθωνα» όπου μετατρέπεται η Αθήνα, ένα «αρβανιτοχώρι» λίγων χιλιάδων κατοίκων που διέμεναν σε άθλια, μισοκατεστραμένα παραπήγματα, σε πρωτεύουσα του νεοσύστατου Ελληνικού Κράτους.
Ο κεντρικός ήρωας, ένας νεαρός ποιητής Ελληνικής καταγωγής του οποίου το όνομα δεν μαθαίνει ποτέ ο αναγνώστης (πρωτόγνωρο για ήρωα του Σφακιανάκη να είναι… αγνώστου ονόματος), εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος στο Παλάτι μεταφράζοντας διατάγματα και Νόμους. Τον αποκαλούν όλοι «Πρίγκηπα» από ένα παρατσούκλι που απέκτησε κατά τα φοιτητικά του χρόνια στο Μόναχο και για το οποίο υπεύθυνος είναι ο ίδιος γιατί ισχυρίστηκε, ψευδώς, πως κατάγεται… από γαλαζοαίματους.
Ο «Πρίγκιψ» κυκλοφορεί στο Ναύπλιο μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, βρίσκεται ανάμεσα στο πλήθος που υποδέχεται τον ανήλικο Βασιλιά κατά τα «Αποβατήρια το Όθωνα» και κατόπιν τον ακολουθεί στην Αθήνα της εποχής, περιγράφοντάς μας τις τοποθεσίες στις οποίες σήμερα υπάρχουν γνωστά κτήρια, λες και έχει μια μεταφυσική γνώση για το τι θα χτιστεί στο μέλλον στη θέση εκείνων των άθλιων ερειπίων και των πρόχειρων ξύλινων κατασκευών. Νιώθουμε πως ο Πρίγκιπας είναι εκεί εκ μέρους όλων μας, ένας ιδιότυπος time traveller που προσπαθεί να αποφύγει τα ανοιχτά χαντάκια και τις κοτρόνες στους χωματόδρομους της εποχής, όπως εμείς πηδάμε πάνω από τις σπασμένες πλάκες πεζοδρομίου και κάνουμε σλάλομ ανάμεσα στα… «τραπεζοκαθίσματα» και τις πρόχειρες περιφράξεις των ορυγμάτων που χάσκουν για μήνες μέχρι να τελειώσουν επιτέλους τα έργα… στην Πανεπιστημίου.
Χάρη στην ευφυία του, τη μόρφωση και την τέχνη της κολακείας που αριστοτεχνικά ξεδιπλώνει στους εστεμμένους και στους αυλικούς που τους περιβάλλουν, καταφέρνει να κερδίσει την εύνοια της Αμαλίας και αναλαμβάνει να της διδάξει την Ελληνική γλώσσα (καί τις δύο εκδοχές της, τη Δημοτική και την Καθαρεύουσα), εξουσιοδοτημένος να μένει σε ένα μικρό δωμάτιο στον δεύτερο όροφο του παλατιού (τη σημερινή Βουλή των Ελλήνων) από όπου απολαμβάνει τη θέα προς τον Βοτανικό κήπο (έργο της Αμαλίας), τους στύλους του Ολυμπίου Δία μέχρι και τη θάλασσα. Κυκλοφορεί παντού στο παλάτι, ακούγοντας τα πάντα, ακόμα και εκείνα που λέγονται πίσω από κλειστές πόρτες, συμμετέχοντας ενίοτε σε συσκέψεις, πολυτελή δείπνα ή χοροεσπερίδες. Ο έρωτας και το φλερτ, βεβαίως, ποτέ δεν απουσιάζουν από τα έργα του συγγραφέα και η μυθοπλασία μπλέκει αριστοτεχνικά με την ιστορική αλήθεια δίνοντας στον αναγνώστη ηδονή και ανυπομονησία ανάλογες με εκείνες που νιώθει και ο θεατής του… “Crown” που δεν μπορεί να χορτάσει μόνο με ένα επεισόδιο.
Ο Όθων, η Αμαλία, ο Κωλλέτης, ο Μαυροκορδάτος, ο Ραγκαβής, ο Αλέξανδρος Σούτσος, ο Μπότσαρης, η εκπάγλου καλλονής κόρη του και η Δούκισσα της Πλακεντίας (στο σπίτι της οποίας κρυβόταν ένα μακάβριο μυστικό), ονόματα γνωστά μας από τα ιστορικά βιβλία ή… από τις ταμπέλες στον Προαστιακό, παρελαύνουν μέσα στις 505 σελίδες του εξαιρετικού μυθιστορήματος. Ακόμα και ο διάσημος παραμυθάς Hans Christian Andersen κάνει την εμφάνισή του, γνωρίζεται με τον Πρίγκιπα κατά τη διάρκεια της (ιστορικά τεκμηριωμένης) επίσκεψής του στην Αθήνα την Άνοιξη του 1841 και γνωρίζεται με το Βασιλικό ζεύγος αφού τον αφήνουν για πολύ ώρα να περιμένει. Ο Άντερσεν εντυπωσιάζεται από τη Δυτική ατμόσφαιρα της πόλης που δημιουργούν τα Ευρωπαϊκά καφέ και ξενοδοχεία καθώς και από τη ζωντάνια της Αγοράς, αλλά συγχρόνως έχει να αντιμετωπίσει τα βρώμικα και κακοφωτισμένα τη νύχτα σοκάκια με λακκούβες, μια αντιφατική κατάσταση που μάλλον λίγο έχει αλλάξει από τότε…
Η γραφή του Σφακιανάκη, σε πρώτο πρόσωπο, πάντα απολαυστική με εκείνον τον ιδιότυπο αυτοσαρκασμό που αφήνει ένα μειδίαμα στον αναγνώστη κάθε φορά που τελειώνει ένα κεφάλαιο. Το μεγάλο κέρδος βεβαίως είναι η ιστορική γνώση για εκείνον τον καιρό που ο συγγραφέας προσφέρει αφειδώς, με τόσο ευχάριστο τρόπο. Ο γάτος του ήρωα, ο Ναμπούκο, περπάτησε αθόρυβα με ορθωμένη την ουρά του μέσα από τις σελίδες του προηγούμενου βιβλίου σε τούτο εδώ, ένα εξαιρετικό «σκηνοθετικό» εύρημα που ενισχύει τη συνοχή στην υπέροχη Τριλογία.
Προσωπικώς, το ευχαριστήθηκα πολύ, με άλλο μάτι τώρα αντικρύζω τα ονόματα των δρόμων και τα κτήρια γύρω από την πλατεία Συντάγματος. Την τελευταία φορά που βρέθηκα εκεί, σε μια αλλαγή φρουράς των ευζώνων, σήκωσα το βλέμμα προς τα δεξιά του κτηρίου της Βουλής και αναζήτησα ασυναίσθητα το παράθυρο του δευτέρου ορόφου μπας και δω τον ήρωα να αγναντεύει τον Βοτανικό (Βασιλικό) Κήπο ή την ερωμένη του να κλείνει βιαστικά τις κουρτίνες μήπως τον παρασύρει σε ερωτικές περιπτύξεις ακόμα και αν… δεν έχει δύσει ακόμα ο ήλιος.
Ζήστε μαζί με τον «Πρίγκιπα» εκείνα τα χρόνια κατά τα οποία έμπαιναν τα θεμέλια της νεότερης Ελλάδας, μέρα με τη μέρα... σελίδα με σελίδα.
January 27, 2024
Αυτό το βιβλίο μιλάει για την ιστορία της Ελλάδας μετά τον Καποδίστρια. Με την άφιξη του Όθωνα και της Αμαλίας στην Ελλάδα.
Ομοιότητες με τη Σκιά του Κυβερνήτη: -Ευκολοδιαβαστο. Διαβάζεται απνευστί, παρόλο που είναι πολυσέλιδο.
-Ο συγγραφέας δίνει μια εικόνα της εποχής και επικεντρώνεται στα ιστορικά γεγονότα.
Τα γεγονότα εδώ τα βλέπουμε από την οπτική του "Πρίγκιψ".Όμως εδώ ο ήρωας παραμένει ανώνυμος (δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομά του). Τον γνωρίζουμε παρά μόνο με το προσωνύμιο "Πρίγκιψ".
Βλέπουμε ξανά το γάτο Ναμπούκο (η γάτα του Καποδίστρια), που τον είχαμε δει και στη Σκιά του Κυβερνήτη. Σε πιο μεγαλη ηλικία πια.
Θα ήθελα ως συνέχεια να βγει και ένα βιβλίο που να μιλάει για την άφιξη του Γεωργίου Α' στην Ελλάδα.
Ομοιότητες με τη Σκιά του Κυβερνήτη: -Ευκολοδιαβαστο. Διαβάζεται απνευστί, παρόλο που είναι πολυσέλιδο.
-Ο συγγραφέας δίνει μια εικόνα της εποχής και επικεντρώνεται στα ιστορικά γεγονότα.
Τα γεγονότα εδώ τα βλέπουμε από την οπτική του "Πρίγκιψ".Όμως εδώ ο ήρωας παραμένει ανώνυμος (δεν μαθαίνουμε ποτέ το όνομά του). Τον γνωρίζουμε παρά μόνο με το προσωνύμιο "Πρίγκιψ".
Βλέπουμε ξανά το γάτο Ναμπούκο (η γάτα του Καποδίστρια), που τον είχαμε δει και στη Σκιά του Κυβερνήτη. Σε πιο μεγαλη ηλικία πια.
Θα ήθελα ως συνέχεια να βγει και ένα βιβλίο που να μιλάει για την άφιξη του Γεωργίου Α' στην Ελλάδα.
February 1, 2024
Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2023/12/bl...
Είμαι σίγουρη πως θα σας φανεί πολύ αστείο αυτό που θα σας πω, μα δεν παύει να είναι η δική μου προσωπική εμπειρία, όταν έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το νέο μυθιστόρημα του πολυγραφότατου συγγραφέα Άρη Σφακιανάκη, με τίτλο ''Ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΟΡΟΦΟΥ. Στον καιρό του Όθωνα", το οποίο δεν έχει πολλές μέρες που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος. Τί μου συνέβη; Με το που διάβασα τον τίτλο του, άρχισε στο μυαλό μου να παίζει η εξαιρετική μελωδία του Σταύρου Ξαρχάκου, που έχει ντύσει τους υπέροχους στίχους του Νίκου Γκάτσου, στο τραγούδι ''Στου Όθωνα τα χρόνια'' που έχει τραγουδήσει ο αείμνηστος Σταμάτης Κόκοτας. Ναι, το ξέρω πως ακούγεται κάπως αλλόκοτο όλο αυτό, μα γιατί όχι;
Έχοντας κατά νου, όμως, πως θα ήταν η πρώτη φορά που θα ερχόμουν σε επαφή με κάποιο έργο του συγγραφέα, επέλεξα να βάλω στο αθόρυβο το πικ απ του μυαλού μου. Κι αφού λύθηκαν όλα αυτά τα ''τεχνικά'' θέματα που είχαν προκύψει, μπορούσα πλέον να επικεντρωθώ ανενόχλητη σε όλα όσα είχε να μου προσφέρει το βιβλίο. Ένιωθα σαν να ''άνοιγε'' μπροστά μου ένα παράθυρο από το οποίο μπορούσα να περάσω καί να γυρίσω πίσω στον χώρο καί στον χρόνο. Τότε που το νεοσύστατο κράτος μας προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του καί να δηλώσει σθεναρά την ύπαρξή του...
Ας είμαστε ειλικρινείς. Είμαστε ένας λαός που δεν ''παίρνουμε'' χαλινάρι. Όσο κι αν θέλουμε να υπάρχει κάποιος που να μπορεί να μας εκπροσωπεί καί να βάζει μία τάξη, όλο καί κάποιοι/ες θα βρεθούν να θέλουν να ταράξουν την όποια φαινομενική ησυχία καί να καρπωθούν τους κόπους καί τις θυσίες άλλων προς ίδιον όφελος καί εκπλήρωση προσωπικών συμφερόντων καί μόνο. Ναι, είμαι βέβαιη πως δεν το ακούτε για πρώτη, μα ούτε για τελευταία φορά από το στόμα μου, όμως δεν παύει να είναι ένα από τα κάκιστα δεδομένα, διαχρονικά, όλων των εποχών...
Ο συγγραφέας -κατά την προσωπική μου άποψη- είχε καταφέρει να με κερδίσει στα ''σημεία'' προτού καν να ξεκινήσω την ανάγνωση του βιβλίου. Ο τίτλος που είχε επιλέξει ''Ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΟΡΟΦΟΥ." σε συνδυασμό με τον υπότιτλο ''Στον καιρό του Όθωνα" είχε εξάψει την φαντασία μου καί πολλά ερωτήματα ήρθαν να ''παιδέψουν'' ευχάριστα την σκέψη μου. Ποιος ήταν, άραγε, εκείνος που έφερε τον τίτλο ''Ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΟΡΟΦΟΥ''; Ποια συγκαλυμμένη ειρωνεία υπήρχε πίσω απ'αυτήν την προσφώνηση; Γιατί θεωρείτο ανώτερος -εντός κι εκτός εισαγωγικών- από τον βασιλιά Όθωνα (παρατηρώντας καί συγκρίνοντάς την θέση του τίτλου έναντι του υποτίτλου καί της διαφοράς της γραμματοσειράς μεταξύ των δύο); Καί κυρίως, πώς κατάφερε κι αυτός ο άγνωστος, με το εν λόγω προσωνύμιο, να γίνει ο βασικός πρωταγωνιστής του παρόντος βιβλίου;
Περιγραφή:
Δηλώνει ποιητής.
Είναι Έλληνας της Διασποράς.
Σπούδασε νομικά στο Μόναχο.
Βρίσκεται στο Ναύπλιο κατά την άφιξη του Όθωνα και γνωρίζεται με τον ανήλικο βασιλιά.
Δουλεύει για τον Κωλέττη και ακολουθεί την κυβέρνηση στη νέα πρωτεύουσα, την Αθήνα.
Ορίζεται από τον Όθωνα δάσκαλος ελληνικών της Αμαλίας.
Αργότερα μετακομίζει στο παλάτι.
Προσπαθεί να σαγηνεύσει τις δεσποινίδες επί των Τιμών – μάταια.
Εγκαταλείπει την ποίηση, φλερτάρει με το μυθιστόρημα και τελικά πείθεται να γράψει το χρονικό της βασιλείας του Όθωνα.
Θα τα καταφέρει;
Ελάτε! Ας το παραδεχθούμε! Ποιος/α δεν θα επιθυμούσε να μπορεί να μάθει πολλά από τα γεγονότα καί τις συνήθειες που επικρατούσαν την εποχή της βασιλείας του Όθωνα -καί της Αμαλίας- μετά την δολοφονία του Καποδίστρια; Δεν σας ιντριγκάρει η σκέψη για το τι γινόταν καί λεγόταν πίσω από τις κλειστές πόρτες που παίρνονταν οι όποιες αποφάσεις; Ποιος/α, πραγματικά, έκανε κουμάντο; Ποιες οι σκέψεις του λαού προς τα πρόσωπα των κατεχόντων την εξουσία καί ο γενικότερος τρόπος που εξωγενείς παράγοντες προσπάθησαν να επιβάλλουν ως προς την διοίκηση του έθνους;
Ο συγγραφέας διακρίνεται από μία πένα άμεση, οικεία καί άκρως κατανοητή. Δεν λαϊκίζει, ούτε προσπαθεί να ''λειάνει'' τις όποιες οξείες ''γωνίες'' της ιστορίας. Τολμώ να πω πως η ευστροφία του λόγου του σε συνδυασμό με το εύστοχο, εμφανές χιούμορ του σε συνδυασμό με την όποια σκωπτική του διάθεση με έκανε να πεισθώ από τα λεγόμενά του. Με έβαλε στην διαδικασία να δω πράγματα που μπορεί να μας πληγώνουν, μα είναι εκεί καί δηλώνουν έντονα την παρουσία τους, οπότε δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε. Μόνο να τα αποδεχθούμε/παραδεχθούμε, ώστε να τα βελτιώσουμε, για να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω...
Ρεαλιστικές καί γλαφυρές περιγραφές σκηνών, άρτια σκιαγράφηση όλων των προσώπων που αποκτούν μία πιο ανθρώπινη καί οικεία όψη, άψογη αρμονία πραγματικότητας καί μυθοπλασίας, παρουσία ιστορικών καί μη προσώπων καί ένα κράτος που πάλευε να βρει την θέση του μέσα σε όλα τα ''θηρία'' που το εποφθαλμιούσαν, είναι τα βασικά θεμέλια πάνω στα οποία θα στηριχθεί η υπόθεση του παρόντος μυθιστορήματος. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που μου κράτησε πολύ καλή συντροφιά για όσο διήρκησε η ανάγνωσή του. Το μόνο σίγουρο είναι πως μελλοντικά θα αναζητήσω κι άλλα έργα του συγγραφέα. Εάν σας κίνησε το ενδιαφέρον, δεν έχετε παρά να το αναζητήσετε.
Καλή ανάγνωση.
https://vivliovamon.blogspot.com/2023...
Είμαι σίγουρη πως θα σας φανεί πολύ αστείο αυτό που θα σας πω, μα δεν παύει να είναι η δική μου προσωπική εμπειρία, όταν έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το νέο μυθιστόρημα του πολυγραφότατου συγγραφέα Άρη Σφακιανάκη, με τίτλο ''Ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΟΡΟΦΟΥ. Στον καιρό του Όθωνα", το οποίο δεν έχει πολλές μέρες που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος. Τί μου συνέβη; Με το που διάβασα τον τίτλο του, άρχισε στο μυαλό μου να παίζει η εξαιρετική μελωδία του Σταύρου Ξαρχάκου, που έχει ντύσει τους υπέροχους στίχους του Νίκου Γκάτσου, στο τραγούδι ''Στου Όθωνα τα χρόνια'' που έχει τραγουδήσει ο αείμνηστος Σταμάτης Κόκοτας. Ναι, το ξέρω πως ακούγεται κάπως αλλόκοτο όλο αυτό, μα γιατί όχι;
Έχοντας κατά νου, όμως, πως θα ήταν η πρώτη φορά που θα ερχόμουν σε επαφή με κάποιο έργο του συγγραφέα, επέλεξα να βάλω στο αθόρυβο το πικ απ του μυαλού μου. Κι αφού λύθηκαν όλα αυτά τα ''τεχνικά'' θέματα που είχαν προκύψει, μπορούσα πλέον να επικεντρωθώ ανενόχλητη σε όλα όσα είχε να μου προσφέρει το βιβλίο. Ένιωθα σαν να ''άνοιγε'' μπροστά μου ένα παράθυρο από το οποίο μπορούσα να περάσω καί να γυρίσω πίσω στον χώρο καί στον χρόνο. Τότε που το νεοσύστατο κράτος μας προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια του καί να δηλώσει σθεναρά την ύπαρξή του...
Ας είμαστε ειλικρινείς. Είμαστε ένας λαός που δεν ''παίρνουμε'' χαλινάρι. Όσο κι αν θέλουμε να υπάρχει κάποιος που να μπορεί να μας εκπροσωπεί καί να βάζει μία τάξη, όλο καί κάποιοι/ες θα βρεθούν να θέλουν να ταράξουν την όποια φαινομενική ησυχία καί να καρπωθούν τους κόπους καί τις θυσίες άλλων προς ίδιον όφελος καί εκπλήρωση προσωπικών συμφερόντων καί μόνο. Ναι, είμαι βέβαιη πως δεν το ακούτε για πρώτη, μα ούτε για τελευταία φορά από το στόμα μου, όμως δεν παύει να είναι ένα από τα κάκιστα δεδομένα, διαχρονικά, όλων των εποχών...
Ο συγγραφέας -κατά την προσωπική μου άποψη- είχε καταφέρει να με κερδίσει στα ''σημεία'' προτού καν να ξεκινήσω την ανάγνωση του βιβλίου. Ο τίτλος που είχε επιλέξει ''Ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΟΡΟΦΟΥ." σε συνδυασμό με τον υπότιτλο ''Στον καιρό του Όθωνα" είχε εξάψει την φαντασία μου καί πολλά ερωτήματα ήρθαν να ''παιδέψουν'' ευχάριστα την σκέψη μου. Ποιος ήταν, άραγε, εκείνος που έφερε τον τίτλο ''Ο ΠΡΙΓΚΙΨ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΟΡΟΦΟΥ''; Ποια συγκαλυμμένη ειρωνεία υπήρχε πίσω απ'αυτήν την προσφώνηση; Γιατί θεωρείτο ανώτερος -εντός κι εκτός εισαγωγικών- από τον βασιλιά Όθωνα (παρατηρώντας καί συγκρίνοντάς την θέση του τίτλου έναντι του υποτίτλου καί της διαφοράς της γραμματοσειράς μεταξύ των δύο); Καί κυρίως, πώς κατάφερε κι αυτός ο άγνωστος, με το εν λόγω προσωνύμιο, να γίνει ο βασικός πρωταγωνιστής του παρόντος βιβλίου;
Περιγραφή:
Δηλώνει ποιητής.
Είναι Έλληνας της Διασποράς.
Σπούδασε νομικά στο Μόναχο.
Βρίσκεται στο Ναύπλιο κατά την άφιξη του Όθωνα και γνωρίζεται με τον ανήλικο βασιλιά.
Δουλεύει για τον Κωλέττη και ακολουθεί την κυβέρνηση στη νέα πρωτεύουσα, την Αθήνα.
Ορίζεται από τον Όθωνα δάσκαλος ελληνικών της Αμαλίας.
Αργότερα μετακομίζει στο παλάτι.
Προσπαθεί να σαγηνεύσει τις δεσποινίδες επί των Τιμών – μάταια.
Εγκαταλείπει την ποίηση, φλερτάρει με το μυθιστόρημα και τελικά πείθεται να γράψει το χρονικό της βασιλείας του Όθωνα.
Θα τα καταφέρει;
Ελάτε! Ας το παραδεχθούμε! Ποιος/α δεν θα επιθυμούσε να μπορεί να μάθει πολλά από τα γεγονότα καί τις συνήθειες που επικρατούσαν την εποχή της βασιλείας του Όθωνα -καί της Αμαλίας- μετά την δολοφονία του Καποδίστρια; Δεν σας ιντριγκάρει η σκέψη για το τι γινόταν καί λεγόταν πίσω από τις κλειστές πόρτες που παίρνονταν οι όποιες αποφάσεις; Ποιος/α, πραγματικά, έκανε κουμάντο; Ποιες οι σκέψεις του λαού προς τα πρόσωπα των κατεχόντων την εξουσία καί ο γενικότερος τρόπος που εξωγενείς παράγοντες προσπάθησαν να επιβάλλουν ως προς την διοίκηση του έθνους;
Ο συγγραφέας διακρίνεται από μία πένα άμεση, οικεία καί άκρως κατανοητή. Δεν λαϊκίζει, ούτε προσπαθεί να ''λειάνει'' τις όποιες οξείες ''γωνίες'' της ιστορίας. Τολμώ να πω πως η ευστροφία του λόγου του σε συνδυασμό με το εύστοχο, εμφανές χιούμορ του σε συνδυασμό με την όποια σκωπτική του διάθεση με έκανε να πεισθώ από τα λεγόμενά του. Με έβαλε στην διαδικασία να δω πράγματα που μπορεί να μας πληγώνουν, μα είναι εκεί καί δηλώνουν έντονα την παρουσία τους, οπότε δεν μπορούμε να τα αποφύγουμε. Μόνο να τα αποδεχθούμε/παραδεχθούμε, ώστε να τα βελτιώσουμε, για να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω...
Ρεαλιστικές καί γλαφυρές περιγραφές σκηνών, άρτια σκιαγράφηση όλων των προσώπων που αποκτούν μία πιο ανθρώπινη καί οικεία όψη, άψογη αρμονία πραγματικότητας καί μυθοπλασίας, παρουσία ιστορικών καί μη προσώπων καί ένα κράτος που πάλευε να βρει την θέση του μέσα σε όλα τα ''θηρία'' που το εποφθαλμιούσαν, είναι τα βασικά θεμέλια πάνω στα οποία θα στηριχθεί η υπόθεση του παρόντος μυθιστορήματος. Ένα ιστορικό μυθιστόρημα που μου κράτησε πολύ καλή συντροφιά για όσο διήρκησε η ανάγνωσή του. Το μόνο σίγουρο είναι πως μελλοντικά θα αναζητήσω κι άλλα έργα του συγγραφέα. Εάν σας κίνησε το ενδιαφέρον, δεν έχετε παρά να το αναζητήσετε.
Καλή ανάγνωση.
https://vivliovamon.blogspot.com/2023...
January 28, 2024
Απολαυστική γραφή, πλούσιο ιστορικό υλικό, έρευνα, ακρίβεια, μελέτη επιδεξιότητα. Αριστοτεχνική ύφανση της ιστορίας με τον μύθο, της πραγματικότητας με τη μυθοπλασία, του χθες που πιστεύαμε πως ίσχυε με το χθες που υπήρχε πραγματικά.
Εξαιρετικο!
Μια αξιοπρεπής λογοτεχνική πορεία χρόνων, που δικαιώνει τόσο τον κ. Σφακιανάκη για το έργο του, όσο και τον αναγνώστη για τις επιλογές του.
Εξαιρετικο!
Μια αξιοπρεπής λογοτεχνική πορεία χρόνων, που δικαιώνει τόσο τον κ. Σφακιανάκη για το έργο του, όσο και τον αναγνώστη για τις επιλογές του.
May 14, 2025
Σαφώς καλύτερη προσπάθεια σε σχέση με το πρώτο βιβλίο που αφορά τον Καποδίστρια. Το μοτίβο του «παρατρεχάμενου» που διηγείται την ιστορία του ηγέτη επαναλαμβάνεται αλλά τώρα η αφήγηση είναι αρτιότερη , όχι τηλεγραφικη και διατηρεί το ενδιαφέρον περισσότερο. Αναμφίβολα αξίζουν συγχαρητήρια στο συγγραφέα που καταπιάνεται με τον Οθωνα και μια εποχή που δεν έχουν τύχει της δέουσας προσοχής.
December 24, 2025
Στο γνωστό, light ύφος του Σφακιανάκη, με το γνωστό χιούμορ, ενίοτε παράταιρο, με κάποιους αναχρονισμούς και χωρίς να εμβαθύνει στους χαρακτήρες, ο "Πρίγκιψ του δευτέρου ορόφου" είναι μια αποσπασματική αφήγηση της περιόδου της βασιλείας του Όθωνα.
Θα μπορούσε να είναι δραματοποίηση των στοιχείων της περιόδου αυτής, όπως τα έχει καταγράψει η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών. Εστιάζει, σε κάθε κεφάλαιο, σε κάποιο γεγονός: στην υπόθεση Πατσίφικο, στη χολέρα, στη δημιουργία του βασιλικού (νυν εθνικού) κήπου, στον πόλεμο της Κριμαίας, κτλ, χωρίς να μπαίνει σε πολλές λεπτομέρειες.
Σε κάθε περίπτωση, χωρίς να διεκδικεί λογοτεχνικές δάφνες, βγαίνει εύκολα, δίνει μια επιγραμματική πληροφόρηση για την 30ετια 1832-1862 και αξίζει να διαβαστεί από τον μέσο αναγνώστη, που ίσως δεν θα μάθαινε παρά ελάχιστα, για όλα τα γεγονότα και τα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις σελίδες του.
Σίγουρα καλύτερο από την Έξοδο.
Θα μπορούσε να είναι δραματοποίηση των στοιχείων της περιόδου αυτής, όπως τα έχει καταγράψει η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους της Εκδοτικής Αθηνών. Εστιάζει, σε κάθε κεφάλαιο, σε κάποιο γεγονός: στην υπόθεση Πατσίφικο, στη χολέρα, στη δημιουργία του βασιλικού (νυν εθνικού) κήπου, στον πόλεμο της Κριμαίας, κτλ, χωρίς να μπαίνει σε πολλές λεπτομέρειες.
Σε κάθε περίπτωση, χωρίς να διεκδικεί λογοτεχνικές δάφνες, βγαίνει εύκολα, δίνει μια επιγραμματική πληροφόρηση για την 30ετια 1832-1862 και αξίζει να διαβαστεί από τον μέσο αναγνώστη, που ίσως δεν θα μάθαινε παρά ελάχιστα, για όλα τα γεγονότα και τα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις σελίδες του.
Σίγουρα καλύτερο από την Έξοδο.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews