What do you think?
Rate this book
Los biosbardos
Los biosbardos, de Eduardo Blanco-Amor es el mejor libro de relatos del autor, uno de los más grandes escritores gallegos del siglo XX. Blanco-Amor mezcla en esta obra sus recuerdos de infancia que recrea en magníficas historias imaginarias. Todas ellas tienen por escenario la ciudad de A. (Aurea), trasunto literario de su Orense natal. La penetración psicológica y la perspicacia de Blanco-Amor se plasman en evocadoras páginas donde se narran con hondura peripecias cotidianas de la gente común que no dejan indiferente a quien las lee.
176 pages, Paperback
First published January 1, 1962
6 people are currently reading
91 people want to read
About the author
Eduardo Blanco Amor
40 books24 followersEduardo Blanco Amor (Ourense 1897-Vigo 1979), fue el hijo menor de una familia modesta y autodidacta desde su infancia. Blanco Amor entró como secretario de dirección en el El diario de Orense con 17 años. Participa desde joven en el ambiente literario de la ciudad, conociendo el magisterio de Vicente Risco, figura de importancia decisiva en la defensa y promoción de la cultura gallega. Emigra a Buenos Aires en 1919, en plena eclosión cultural. Animador de las instituciones gallegas más allá del mar, dedicó toda su vida a la concienciación y culturización de los emigrantes. En 1923 fundó con Isla Couto la revista gallega Terra; participó también en otra publicación galleguista, Céltiga. En 1926 entró a formar parte del diario argentino La Nación, donde conoció a escritores argentinos como Leopoldo Lugones, Borges, Sabato y Mallea, y uruguayos como Horacio Quiroga.
En 1927 inició su carrera literaria, con la novela Os Nonnatos, a la que siguió, al año siguiente, el libro de poemas Romances Galegos. Entre los años 1929-1931 regresó a Galicia como corresponsal del diario La Nación y en ese viaje conoce a Castelao y a varios intelectuales del grupo Nós y el Partido Galeguista, llegando a comprometerse con el galleguismo republicano, por el que trabajará incansablemente. Escribió Poema en catro tempos, larga composición sinfónica de filiación vanguardista que publicaría posteriormente en Argentina en 1931. Desde Buenos Aires, Otero Pedrayo le pide que colabore en la revista Nós donde publica varios poemas y tres capítulos de su novela inconclusa A escadeira de Jacob. Existe una segunda etapa en España como corresponsal de La Nación, entre 1933 y 1935 donde, en Madrid, conocerá a Lorca con el que trabó gran amistad y colaboró en los Seis poemas galegos.
Tras el estallido de la guerra, defendió desde Argentina la legalidad republicana e impulsó el esparcimiento de la literatura gallega en el continente americano. Estos veinte años escribirá en castellano con obras como Los miedos (1936) o La catedral y el niño (1948) hasta volver al gallego en 1956 con Cancioneiro. Fué además el fundador y director del Teatro Popular Galego (1957) y fue director de la revista Galicia, publicada por el Centro Gallego de Buenos Aires. Antes de abandonar definitivamente América, Blanco Amor publicó A Esmorga (1959), libro que será uno de los grandes hitos de la renovación de la narrativa gallega, y ya en Galicia lleva a la imprenta Os biosbardos (1962), otra obra, esta vez cuentos, de enorme éxito.
A pesar de ser postergado por la cultura oficial, su última etapa fue muy fecunda. Tras publicar una nueva edición de A esmorga (1970) y la larga novela Xente ao lonxe (1972), centró su producción en el teatro donde se convierte en la figura emblemática de teatro independiente: Farsas para títeres (1973), Teatro para xente (1974), Proceso en Jacobusland (1980, escrita en el 73 y censurada en el 74 y 76).
Falleció en Vigo el 1 de diciembre de 1979. Sus restos descansan en el Cementerio de San Francisco (Ourense).
En 1927 inició su carrera literaria, con la novela Os Nonnatos, a la que siguió, al año siguiente, el libro de poemas Romances Galegos. Entre los años 1929-1931 regresó a Galicia como corresponsal del diario La Nación y en ese viaje conoce a Castelao y a varios intelectuales del grupo Nós y el Partido Galeguista, llegando a comprometerse con el galleguismo republicano, por el que trabajará incansablemente. Escribió Poema en catro tempos, larga composición sinfónica de filiación vanguardista que publicaría posteriormente en Argentina en 1931. Desde Buenos Aires, Otero Pedrayo le pide que colabore en la revista Nós donde publica varios poemas y tres capítulos de su novela inconclusa A escadeira de Jacob. Existe una segunda etapa en España como corresponsal de La Nación, entre 1933 y 1935 donde, en Madrid, conocerá a Lorca con el que trabó gran amistad y colaboró en los Seis poemas galegos.
Tras el estallido de la guerra, defendió desde Argentina la legalidad republicana e impulsó el esparcimiento de la literatura gallega en el continente americano. Estos veinte años escribirá en castellano con obras como Los miedos (1936) o La catedral y el niño (1948) hasta volver al gallego en 1956 con Cancioneiro. Fué además el fundador y director del Teatro Popular Galego (1957) y fue director de la revista Galicia, publicada por el Centro Gallego de Buenos Aires. Antes de abandonar definitivamente América, Blanco Amor publicó A Esmorga (1959), libro que será uno de los grandes hitos de la renovación de la narrativa gallega, y ya en Galicia lleva a la imprenta Os biosbardos (1962), otra obra, esta vez cuentos, de enorme éxito.
A pesar de ser postergado por la cultura oficial, su última etapa fue muy fecunda. Tras publicar una nueva edición de A esmorga (1970) y la larga novela Xente ao lonxe (1972), centró su producción en el teatro donde se convierte en la figura emblemática de teatro independiente: Farsas para títeres (1973), Teatro para xente (1974), Proceso en Jacobusland (1980, escrita en el 73 y censurada en el 74 y 76).
Falleció en Vigo el 1 de diciembre de 1979. Sus restos descansan en el Cementerio de San Francisco (Ourense).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
April 2, 2020
Pura morriña. E somentes morriña.
July 28, 2022
Oitenta páxinas. Oito contos. E oito nenos: Leonardo, Tono, Abelardo, Alberte, Luisiño, Duarte, Pedriño e un anónimo, que narran en primeira persoa algunhas das súas vivencias a comezos do século XX na tranquila cidade de Auria (reflexo literario de Ourense, cidade natal do autor).
Nestas breves historias, Blanco Amor cédelle a voz ós nenos daquela Auria que viviu na súa infancia para que nos mostren coas súas olladas e os seus pensamentos como era a vida naquela pequena cidade de provincias. Son eses nenos os que nos falan das falcatruadas que cometían, da súa forma de se divertir, da súa fe, dos seus desexos máis íntimos, da pobreza y e a fame que padecían, dos señoritos que todo o tiñan, das penas e o duro traballo, das festas, dos primeiros namoramentos... Pero por riba de todo, o que fai Blanco Amor, emigrado na Arxentina e logo retornado na década dos '60, é utilizar a inocencia e a vitalidade deses oito infantes para contarnos como era a Ourense da súa xuventude e as xentes que a poboaban. Pode que estes contos no sexan autobiográficos, tal e como di o autor, pero dende logo destilan a súa inmensa morriña pola cidade na que creceu e por uns tempos que sen dúbida consideraba felices.
.
Coma sempre digo cando falo de libros de contos, uns son mellores que outros, pero destacaría "O noxo", "Bartomeu i os biosbardos" e "O salvamento", no que debulla con certa retranca a miserenta e falsa superioridad do emigrado que fixo fortuna e volta ó fogar para ver á familia.
Un libro moi recomendable para aqueles que gosten das historias de nenos cun aire de suadade por mellores tempos pasados.
Nestas breves historias, Blanco Amor cédelle a voz ós nenos daquela Auria que viviu na súa infancia para que nos mostren coas súas olladas e os seus pensamentos como era a vida naquela pequena cidade de provincias. Son eses nenos os que nos falan das falcatruadas que cometían, da súa forma de se divertir, da súa fe, dos seus desexos máis íntimos, da pobreza y e a fame que padecían, dos señoritos que todo o tiñan, das penas e o duro traballo, das festas, dos primeiros namoramentos... Pero por riba de todo, o que fai Blanco Amor, emigrado na Arxentina e logo retornado na década dos '60, é utilizar a inocencia e a vitalidade deses oito infantes para contarnos como era a Ourense da súa xuventude e as xentes que a poboaban. Pode que estes contos no sexan autobiográficos, tal e como di o autor, pero dende logo destilan a súa inmensa morriña pola cidade na que creceu e por uns tempos que sen dúbida consideraba felices.
.
Coma sempre digo cando falo de libros de contos, uns son mellores que outros, pero destacaría "O noxo", "Bartomeu i os biosbardos" e "O salvamento", no que debulla con certa retranca a miserenta e falsa superioridad do emigrado que fixo fortuna e volta ó fogar para ver á familia.
Un libro moi recomendable para aqueles que gosten das historias de nenos cun aire de suadade por mellores tempos pasados.
May 14, 2023
Na miña estantería levan agardando as lembranzas dun neno labrego, retratadas por Xosé Neira Vilas, dende que tiña dez anos. Malia a sona que ten, coido que esta prosa de Eduardo Blanco Amor coa que envolve cada historia é certamente sublime, como tamén o seu xeito de plasmar as inquedanzas. Oito pequenos relatos que dan voz a realidade dos nenos en tódolos eidos: a familia, as teimas, a emigración, a soidade, as clases e o imaxinario popular cun chisco de retranca.
Con moitas ganas de ler a obra completa deste autor esquecido.
O conto rematou mal. Quizabes rematou ben, porque nunca se sabe que quere dicir morrer.
Con moitas ganas de ler a obra completa deste autor esquecido.
O conto rematou mal. Quizabes rematou ben, porque nunca se sabe que quere dicir morrer.
August 31, 2023
Moi bo libro de relatos co tema común da nenez e mocidade en Ourense. Ten moitos detalles graciosos.
January 17, 2025
Nom che som muito de livros de relatos mas gostei bastante destes, especialmente d'O noxo e d'O estreno. Têm momentos descritivos mui desfrutáveis.
January 28, 2016
Os biosbardos, de Eduardo Blanco Amor, é unha colección de oito contos: Os biosbardos, A arrasadeira, O noxo, O encalatro, Primeira Comunión, Bartomeu i os biosbardos, O salvamento, O estreno.
Aínda que narrados en primeira persoa, Blanco Amor explica no prólogo que non se trata de historias que lle aconteceran a el (cousa, por outra banda, razoable despois de ler algunha delas), pero que todos axudan a construir unha imaxe da súa aldea da nenez, Auria.
N'Os biosbardos, a historia que lle da nome ao libro, o protagonista cóntanos as malas pasadas ás que o someten os outros nenos da aldea, despois de que a súa familia, á morte de seu pai, volvan alí a vivir. O relato conclúe dun xeito máxico e fermoso, nunha sorprendente "pesca" dos biosbardos no río.
A arrasadeira describe o "rito iniciático" de ir roubar froita. O protagonista, de boa familia, mira con envexa e admiración aos outros mozos que van a por froita ás hortas dos veciños, e por fin consigue unirse a eles e ser considerado un máis.
O noxo é un relato máis cru, de pobreza e de fame. Nel, o protagonista, un rapaz de boa familia vida a menos -seu pai bebe os cartos que gaña- vese obrigado a traballar de mozo dos recados dunha señora lisiada, que a cambio lles fía o pan. Nun deses días sucede un episodio particularmente desagradable.
A historia que nos contan n'O Encalatro é outra vez de fame, de miserias e penurias. O mozo protagonista acompaña a outro pola vía do tren, camiño do pazo do seu avó rico. Só que despois de andar horas e horas, as cousas non acaban por ser como parecían.
Primeira Comunión é unha bonita anécdota da inocencia dos nenos, e a forma na que a Igrexa "educaba" mediante terribles historias e fábulas. Despois de aprender do cura o importante que é acudir a comulgar en xaxún, o protagonista, no día da súa Primeira Comuñón, acaba por despistarse.
Bartomeu i os biosbardos lembroume ao realismo máxico. Nel, o mozo protagonista fálanos de Bartomeu, que ten a apariencia dun neno, pero oculta moito máis baixo a superficie. Sabe asubiar de xeito que lle responden os paxaros e lle obedecen os animais, é capaz de controlar á natureza... Chegado co afiador, ninguén sabe dicir de onde viu, e despois de que o curmán do protagonista enferme, Bartomeu intercede dun xeito especial por el.
O salvamento é un relato da emigración. O protagonista fala dos distintos tipos de emigrados e as súas actitudes cando volven: como contan que todo é mellor alá fóra, como uns deles son ruíns e outros son xenerosos, e como parecen xulgar aos que quedaron na terra. Sen embargo, vemos no exemplo de seu tío como, baixo esa actitude inicial, pesa unha dor por ter deixado a terra, un medo a non poder voltar, ou unha pena por quedar a cabalo dos dous mundos sen ser nunca máis dun ou doutro.
O estreno fala dun rapaz que, estreando roupa nova, sae ás festas do pobo e queda prendado dunha rapaza á que nunca antes vira. O relato describe perfectamente a intensidade dese primeiro amor, a frustración e ansiedade de quen o sufre, e como todo o demais resulta irrelevante (incluido o enfado dos pais, para os que este é un comportamento inexplicable).
Os biosbardos é un libro moi recomendable e de moi fácil lectura -o galego que usa Blanco Amor, aínda que non normativo, non debería supoñer un desafío. Os seus relatos dannos unha boa idea de como debía ser a Galiza de principios do século pasado: a importancia de manter o estatus social e gardar as apariencias, contraposto coa "liberdade" da que gozaban os fillos dos labregos; a dificultade de encaixar nunha sociedade cando se era diferente ou se viña doutro sitio; a pobreza e a fame; a relixión e as festas; a emigración; os primeiros amores...
Aínda que narrados en primeira persoa, Blanco Amor explica no prólogo que non se trata de historias que lle aconteceran a el (cousa, por outra banda, razoable despois de ler algunha delas), pero que todos axudan a construir unha imaxe da súa aldea da nenez, Auria.
N'Os biosbardos, a historia que lle da nome ao libro, o protagonista cóntanos as malas pasadas ás que o someten os outros nenos da aldea, despois de que a súa familia, á morte de seu pai, volvan alí a vivir. O relato conclúe dun xeito máxico e fermoso, nunha sorprendente "pesca" dos biosbardos no río.
A arrasadeira describe o "rito iniciático" de ir roubar froita. O protagonista, de boa familia, mira con envexa e admiración aos outros mozos que van a por froita ás hortas dos veciños, e por fin consigue unirse a eles e ser considerado un máis.
O noxo é un relato máis cru, de pobreza e de fame. Nel, o protagonista, un rapaz de boa familia vida a menos -seu pai bebe os cartos que gaña- vese obrigado a traballar de mozo dos recados dunha señora lisiada, que a cambio lles fía o pan. Nun deses días sucede un episodio particularmente desagradable.
A historia que nos contan n'O Encalatro é outra vez de fame, de miserias e penurias. O mozo protagonista acompaña a outro pola vía do tren, camiño do pazo do seu avó rico. Só que despois de andar horas e horas, as cousas non acaban por ser como parecían.
Primeira Comunión é unha bonita anécdota da inocencia dos nenos, e a forma na que a Igrexa "educaba" mediante terribles historias e fábulas. Despois de aprender do cura o importante que é acudir a comulgar en xaxún, o protagonista, no día da súa Primeira Comuñón, acaba por despistarse.
Bartomeu i os biosbardos lembroume ao realismo máxico. Nel, o mozo protagonista fálanos de Bartomeu, que ten a apariencia dun neno, pero oculta moito máis baixo a superficie. Sabe asubiar de xeito que lle responden os paxaros e lle obedecen os animais, é capaz de controlar á natureza... Chegado co afiador, ninguén sabe dicir de onde viu, e despois de que o curmán do protagonista enferme, Bartomeu intercede dun xeito especial por el.
O salvamento é un relato da emigración. O protagonista fala dos distintos tipos de emigrados e as súas actitudes cando volven: como contan que todo é mellor alá fóra, como uns deles son ruíns e outros son xenerosos, e como parecen xulgar aos que quedaron na terra. Sen embargo, vemos no exemplo de seu tío como, baixo esa actitude inicial, pesa unha dor por ter deixado a terra, un medo a non poder voltar, ou unha pena por quedar a cabalo dos dous mundos sen ser nunca máis dun ou doutro.
O estreno fala dun rapaz que, estreando roupa nova, sae ás festas do pobo e queda prendado dunha rapaza á que nunca antes vira. O relato describe perfectamente a intensidade dese primeiro amor, a frustración e ansiedade de quen o sufre, e como todo o demais resulta irrelevante (incluido o enfado dos pais, para os que este é un comportamento inexplicable).
Os biosbardos é un libro moi recomendable e de moi fácil lectura -o galego que usa Blanco Amor, aínda que non normativo, non debería supoñer un desafío. Os seus relatos dannos unha boa idea de como debía ser a Galiza de principios do século pasado: a importancia de manter o estatus social e gardar as apariencias, contraposto coa "liberdade" da que gozaban os fillos dos labregos; a dificultade de encaixar nunha sociedade cando se era diferente ou se viña doutro sitio; a pobreza e a fame; a relixión e as festas; a emigración; os primeiros amores...
November 30, 2021
Os Biosbardos é considerado xa un clásico da literatura galega. E certamente é un libro con un gran valor, tanto literario como histórico, polo que significou para a supervivencia do galego nos anos escuros do franquismo e pola valía literaria de Blanco Amor, un auténtico xenio conectado coa sabedoría mais popular.
Unha pequena colección de relatos curtos que retratan a Galiza dos anos vinte dende o punto de vista de rapaces e que encerran ensinanzas e moralejas moi válidas.
Por desgracia, os nenos de hoxe seguen prisioneiros de plans de estudios non adecuados nin pensados realmente para a mentalidade dos xoves.
A primeira vez que lin este libro foi cando estaba no instituto e non me gustou nada e agora teño que recoñecer que lin de novo este libro para axudar a miña filla coa lectura/traballo obrigatorio de terceiro da ESO. Non quero polemizar sobre o que penso desta maneira de ensinar a literatura os nenos. Creo que obrigar a ler libros non adecuados a idade, clásicos de difícil compresión coma este, so provoca rexeito e o efecto contrario do que se pretendía.
Agora, que o lin de adulto, podo dicir que é un gran libro. Os 14 anos o único que provoca é aburrimento.
Unha pequena colección de relatos curtos que retratan a Galiza dos anos vinte dende o punto de vista de rapaces e que encerran ensinanzas e moralejas moi válidas.
Por desgracia, os nenos de hoxe seguen prisioneiros de plans de estudios non adecuados nin pensados realmente para a mentalidade dos xoves.
A primeira vez que lin este libro foi cando estaba no instituto e non me gustou nada e agora teño que recoñecer que lin de novo este libro para axudar a miña filla coa lectura/traballo obrigatorio de terceiro da ESO. Non quero polemizar sobre o que penso desta maneira de ensinar a literatura os nenos. Creo que obrigar a ler libros non adecuados a idade, clásicos de difícil compresión coma este, so provoca rexeito e o efecto contrario do que se pretendía.
Agora, que o lin de adulto, podo dicir que é un gran libro. Os 14 anos o único que provoca é aburrimento.
May 23, 2025
«Aínda non podemos darnos o luxo de esguellar certos pragmatismos. Entre eles, o de levar as nosas letras até o lector do común. Sen un interese maioritario, os nosos intentos darían no eivamento e no académico, e a nosa fala chegaría a ser unha sorte de koiné requintada, para ledicia e gabanza duns poucos.
Con esa intención pensei estes contos, como "contos para a xente". Ogallá resulte».
3.5
Todos los grandes escritores logran crear un un universo literario que, aunque personalísimo e íntimo, no es exclusivo, sino inclusivo para con los lectores que se muestren dispuestos a acercarse a él. En el caso concreto de Eduardo Blanco-Amor, siempre es un placer regresar a su Auria, para reencontrarse con esos elementos enternecedores e inquietantes que hacen que el auriense de adopción vuelva a sentirse como un niño, y como en casa.
February 7, 2021
Uns meses atrás lin a Esmorga e a experiencia foi semellante. Un libro divertido e amable malia a súa dureza. Que ben describe a cidade de Auria, que lindura de protagonistas. A literatura galega sempre triunfa na poesía e nos contos, é un feito.
4'5 de 5.
(preciso ler Xente ao Lonxe, xa!)
4'5 de 5.
(preciso ler Xente ao Lonxe, xa!)
August 3, 2024
Morriña Pura e dura
August 22, 2021
El segundo libro que leo de Blanco Amor, uno de los autores en gallego más renombrados.
La verdad es que no me ha parecido tan bueno como A Esmorga, aunque su formato es completamente distinto. Os biosbargos es algo así como una colección de ocho relatos de anécdotas de niños de la Auria (Ourense) típica de Blanco Amor. La malloría de libros en gallego que he leído han seguido este formato de cuentos y es uno que me encanta, pero en esta ocasión aunque han habido varios que me han gustado, la mayoría no me han disgustado pero tampoco me han parecido nada del otro mundo, y eso que me gusta el relato de lo mundano y lo costumbrista.
Aún así, es una obra que me parece interesante y recomendable para conocer la literatura gallega y el mundo y cosmovisión de esa patria lejana y cercana.
El vocabulario, ya que Blanco Amor suele usar arcaísmos de la fala popular es una de las mallores dificultades para una persona que no habla gallego perfecto e incluso para hablantes no acostumbrados a ese tipo de lenguaje, por lo que es recomendable tirar de diccionario. En mi caso he encontrado especialmente últil O Diccionário Estraviz, online, que tenía la inmensa mayoría de palabras aún cuando el diccionario de la Real Academia Gallega no me ha ayudado casi nada en este caso ya que no tenía muchísimas de las palabras usadas en el libro.
La verdad es que no me ha parecido tan bueno como A Esmorga, aunque su formato es completamente distinto. Os biosbargos es algo así como una colección de ocho relatos de anécdotas de niños de la Auria (Ourense) típica de Blanco Amor. La malloría de libros en gallego que he leído han seguido este formato de cuentos y es uno que me encanta, pero en esta ocasión aunque han habido varios que me han gustado, la mayoría no me han disgustado pero tampoco me han parecido nada del otro mundo, y eso que me gusta el relato de lo mundano y lo costumbrista.
Aún así, es una obra que me parece interesante y recomendable para conocer la literatura gallega y el mundo y cosmovisión de esa patria lejana y cercana.
El vocabulario, ya que Blanco Amor suele usar arcaísmos de la fala popular es una de las mallores dificultades para una persona que no habla gallego perfecto e incluso para hablantes no acostumbrados a ese tipo de lenguaje, por lo que es recomendable tirar de diccionario. En mi caso he encontrado especialmente últil O Diccionário Estraviz, online, que tenía la inmensa mayoría de palabras aún cuando el diccionario de la Real Academia Gallega no me ha ayudado casi nada en este caso ya que no tenía muchísimas de las palabras usadas en el libro.
December 30, 2024
Mi admirado Eduardo Blanco-Amor ya dejó inmejorablemente reflejada una gran parte de las intensas emociones que he sentido con la lectura de sus Biosbardos al afirmar que «la leyenda de la propia vida […] viene a ser la infancia».
En efecto, he conectado de una forma del todo profunda con cada uno de los ocho niños o jóvenes adolescentes que protagonizan estos ocho relatos: Leonardo, Toñino, Albertiño, Roxeliño, Luisito (no puede faltar un tocayo mío), Duarte (acompañado por el mágico Serafín), un jovencito anónimo y José María. Ahora bien, sí he de admitir que, de entre todos estos maravillosos protagonistas, hay unos pocos que me han conmovido de una forma realmente especial. Así, puedo decir que mis relatos preferidos de este volumen han terminado siendo «Las higueras» (con el título de «A arrasadeira» en el texto gallego), «Serafín o Las musarañas» (titulado «Bartomeu e os biosbardos» en la versión gallega), «El estreno» y «El asco».
Definitivamente, creo que, según voy avanzando y avanzando en mi acercamiento a la especial producción literaria de Eduardo, los sensibilísimos muchachos blancoamorianos ocupan un lugar cada vez más grande en mi corazón.
En efecto, he conectado de una forma del todo profunda con cada uno de los ocho niños o jóvenes adolescentes que protagonizan estos ocho relatos: Leonardo, Toñino, Albertiño, Roxeliño, Luisito (no puede faltar un tocayo mío), Duarte (acompañado por el mágico Serafín), un jovencito anónimo y José María. Ahora bien, sí he de admitir que, de entre todos estos maravillosos protagonistas, hay unos pocos que me han conmovido de una forma realmente especial. Así, puedo decir que mis relatos preferidos de este volumen han terminado siendo «Las higueras» (con el título de «A arrasadeira» en el texto gallego), «Serafín o Las musarañas» (titulado «Bartomeu e os biosbardos» en la versión gallega), «El estreno» y «El asco».
Definitivamente, creo que, según voy avanzando y avanzando en mi acercamiento a la especial producción literaria de Eduardo, los sensibilísimos muchachos blancoamorianos ocupan un lugar cada vez más grande en mi corazón.
July 10, 2022
Esta colección de oito contos narrados por rapaces queda moi lonxe (pero moito) doutra obra narrada por un neno, Memorias dun neno labrego. Os contos amosan a vida e a realidade dos oito protagonistas e outras personaxes, pero contan anécdotas e historias que para min non teñen tanto peso. É como se fose un conxunto de historias aleatorias. Custoume moito acabar de ler este libro porque o interés cada vez era menor e había veces que me acababa distraendo. As historias non están mal, pero si penso que xeran pouco interés. Elixo sen dúbida «O noxo» como o mellor conto.
February 26, 2024
Bastante sin máis a verdade, está ben pero tampouco me aportou nada, alguns relatos fixeronseme moi pesados, e tardei un montón e rematalo libro polo mesmo.
O último relato gustoume un montón a verdade, podería dicir que o mellor de todos. Foi oq máis me chamou, non teño moi claro porque, se pola forma na que o conta, se pola incertidume que crea ou porqué, pero gustoume moito.
O último relato gustoume un montón a verdade, podería dicir que o mellor de todos. Foi oq máis me chamou, non teño moi claro porque, se pola forma na que o conta, se pola incertidume que crea ou porqué, pero gustoume moito.
February 9, 2022
Fresco, imaxinativo, tenro e estimulante. Un libro que hai que ler.
March 15, 2023
Este conxunto de contos son moi raros, estranos e incluso noxentos. Non me pareceu unha obra destacable por si mesma.
Está claro que de Eduardo Blanco Amor a mellor novela é A Esmorga non esta.
Está claro que de Eduardo Blanco Amor a mellor novela é A Esmorga non esta.
January 18, 2024
3/5 🌟
August 22, 2024
Empeceino e remateino hoxe ou sexa que chulo
January 15, 2025
It starts so well and so beautifully, then it dies at the end. I can’t make sense of it! Maybe surrealism isn’t for me.
November 23, 2025
No se si lo leí o lo intuí. Está escrito en un gallego que escapa a mi entendimiento. Fue publicado en 1962.
Son ocho cuentos cortos sobre niños gallegos. tienen su encanto, me gusto leerlo.
Son ocho cuentos cortos sobre niños gallegos. tienen su encanto, me gusto leerlo.
Displaying 1 - 21 of 21 reviews