What do you think?
Rate this book
Νεοέλληνες: Πορτρέτα
Ορισμένοι διεκδίκησαν αποκλειστικά τα δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας που, σύμφωνα με τον Άντι Γουόρχολ, θα αναλογούν μελλοντικά στον καθένα μας. Κάποιοι άλλοι εξασφάλισαν ασυγκρίτως μεγαλύτερο μερίδιο, αν και όχι πάντοτε με θεμιτά μέσα. Τόσο οι διαχρονικές προσωπικότητες όσο και οι διάττοντες αστέρες διαμόρφωσαν το τοπίο που αντικρίζουμε σήμερα. Την αλλόκοτη νεοελληνική πραγματικότητα.
Στην πινακοθήκη του Πέτρου Τατσόπουλου οι αμπάρες έχουν σηκωθεί. Οι ευτελείς εκτίθενται στην ίδια αίθουσα με τους ανεκτίμητους και προσπαθούν να καταπολεμήσουν την αμοιβαία τους απέχθεια. Με ένα τρυφερό βλέμμα, υπονομευμένο από ένα ειρωνικό μειδίαμα, καλούμαστε να τους δεχτούμε όλους σαν εκφάνσεις μίας και μόνης ιδιοσυγκρασίας, όσο εξωφρενικής ή παράδοξης. Της δικής μας.
Στο βιβλίο περιλαμβάνονται πορτρέτα των: Τάκη Λαμπρία, Κώστα Αρζόγλου, Μαρίας Δαμανάκη, Μιλτιάδη Έβερτ, Κώστα Ταχτσή, Μένη Κουμανταρέα, Τζένης Χειλουδάκη, Γιώργου Τσαλίκη, Γιώργου Κασιμέρη, Νίκου Βασδέκη, Νίκου Μαστοράκη, Λάκη Λαζόπουλου, Τάκη Ζαχαράτου, Νίκου Περάκη, Δήμητρας Παπανδρέου, Πατριάρχη Βαρθολομαίου, Έλλης Λαμπέτη, Εύας Καϊλή, Νατάσας Καραμανλή, Ανδρέα Ανδριανόπουλου, Αννίτας Πάνια, Σαβίνας Λόις.
Στην πινακοθήκη του Πέτρου Τατσόπουλου οι αμπάρες έχουν σηκωθεί. Οι ευτελείς εκτίθενται στην ίδια αίθουσα με τους ανεκτίμητους και προσπαθούν να καταπολεμήσουν την αμοιβαία τους απέχθεια. Με ένα τρυφερό βλέμμα, υπονομευμένο από ένα ειρωνικό μειδίαμα, καλούμαστε να τους δεχτούμε όλους σαν εκφάνσεις μίας και μόνης ιδιοσυγκρασίας, όσο εξωφρενικής ή παράδοξης. Της δικής μας.
Στο βιβλίο περιλαμβάνονται πορτρέτα των: Τάκη Λαμπρία, Κώστα Αρζόγλου, Μαρίας Δαμανάκη, Μιλτιάδη Έβερτ, Κώστα Ταχτσή, Μένη Κουμανταρέα, Τζένης Χειλουδάκη, Γιώργου Τσαλίκη, Γιώργου Κασιμέρη, Νίκου Βασδέκη, Νίκου Μαστοράκη, Λάκη Λαζόπουλου, Τάκη Ζαχαράτου, Νίκου Περάκη, Δήμητρας Παπανδρέου, Πατριάρχη Βαρθολομαίου, Έλλης Λαμπέτη, Εύας Καϊλή, Νατάσας Καραμανλή, Ανδρέα Ανδριανόπουλου, Αννίτας Πάνια, Σαβίνας Λόις.
384 pages, Paperback
First published November 1, 2007
About the author
Πέτρος Τατσόπουλος
31 books39 followersΟ Πέτρος Τατσόπουλος γεννήθηκε στο Ρέθυμνο τον Δεκέμβριο του 1959. Σπούδασε οικονομικά και πολιτικές επιστήμες. Εργάστηκε ως ασκούμενος κοινωνικός λειτουργός, συν-σεναριογράφος (Οι απέναντι [1981] του Γιώργου Πανουσόπουλου, Υπόγεια διαδρομή [1983] του Απόστολου Δοξιάδη), δημοσιογράφος, σύμβουλος εκδόσεων και παρουσιαστής πολιτιστικών εκπομπών στη δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση: Πνεύμα αντιλογίας (ΕΤ-1, 1999-2000), Μεγάλοι Έλληνες (Ελ. Βενιζέλος, ΣΚΑΪ, 2009), 1821 (ΣΚΑΪ, 2011), Μπρα Ντε Φερ (Action24, 2014).
Μαζί με τον Κώστα Μουρσελά, τον Γιώργο Σκούρτη και τον Αντώνη Σουρούνη μετείχε στο Παιχνίδι των τεσσάρων (1998).
Έχει εκδώσει τα βιβλία: Οι ανήλικοι (1980), Το παυσίπονο (1982), Κινούμενα σχέδια (1984), Η καρδιά του κτήνους (1987 – μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρένο Χαραλαμπίδη το 2005), Η πρώτη εμφάνιση (1994), Ανάλαφρες ιστορίες (1995), Κομεντί (1999), Πιπέρι στη γλώσσα (2000), Το ραβδί και το καρότο (2004), Ο ουρανός στο κεφάλι μας (2004), Τιμής ένεκεν (2004), Πικάντικες ιστορίες (2005), Η καλοσύνη των ξένων (2006), Νεοέλληνες (2007), O Σίσυφος στο μπαλκόνι (2009 – Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), Το βιβλίο για τα βιβλία (2010), Ήμουν κι εγώ εκεί (2016), Γκαγκάριν (2016), Τα διηγήματα (2018), Η κυρία που λυπάται (2018).
Διηγήματα και μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, τουρκικά και τσεχικά. Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων της περίοδο 2001-3, υπό την προεδρία του Βασίλη Βασιλικού, και βραχύβιος αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου το 2010.
Τον Μάιο του 2012 εκλέχτηκε βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Από τον Ιανουάριο του 2014 ως το τέλος της ίδιας χρονιάς ήταν ανεξάρτητος βουλευτής.
Μαζί με τον Κώστα Μουρσελά, τον Γιώργο Σκούρτη και τον Αντώνη Σουρούνη μετείχε στο Παιχνίδι των τεσσάρων (1998).
Έχει εκδώσει τα βιβλία: Οι ανήλικοι (1980), Το παυσίπονο (1982), Κινούμενα σχέδια (1984), Η καρδιά του κτήνους (1987 – μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Ρένο Χαραλαμπίδη το 2005), Η πρώτη εμφάνιση (1994), Ανάλαφρες ιστορίες (1995), Κομεντί (1999), Πιπέρι στη γλώσσα (2000), Το ραβδί και το καρότο (2004), Ο ουρανός στο κεφάλι μας (2004), Τιμής ένεκεν (2004), Πικάντικες ιστορίες (2005), Η καλοσύνη των ξένων (2006), Νεοέλληνες (2007), O Σίσυφος στο μπαλκόνι (2009 – Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών), Το βιβλίο για τα βιβλία (2010), Ήμουν κι εγώ εκεί (2016), Γκαγκάριν (2016), Τα διηγήματα (2018), Η κυρία που λυπάται (2018).
Διηγήματα και μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γερμανικά, τουρκικά και τσεχικά. Υπήρξε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Συγγραφέων της περίοδο 2001-3, υπό την προεδρία του Βασίλη Βασιλικού, και βραχύβιος αντιπρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου το 2010.
Τον Μάιο του 2012 εκλέχτηκε βουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Ευρώπης. Από τον Ιανουάριο του 2014 ως το τέλος της ίδιας χρονιάς ήταν ανεξάρτητος βουλευτής.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
July 25, 2020
https://www.vintagestories.gr/neoelli...
Το βιβλίο «Νεοέλληνες» του Πέτρου Τατσόπουλου ήταν για μένα μια περίεργη αλλά συνάμα ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Θυμάμαι ακόμη που το είχα αγοράσει μόλις είχε πρωτοκυκλοφορήσει (2007) μετά από μία πρόταση μίας φίλης. Το απέκτησα με τα χαράς και χωρίς να κοιτάξω και πολλά πολλά (ντρέπομαι, το ξέρω)... Στη συνέχεια έμεινε στη βιβλιοθήκη μου για αρκετά χρόνια χωρίς να το ακουμπήσω, και όποτε το ξεφύλλιζα έλεγα: Τι αγόρασα πάλι;
Αυτό έγινε μέχρι πολύ πρόσφατα που μετά από μια αρκετά απαιτητική ανάγνωση ένιωσα την ανάγκη για μια πιο «χαλαρή», τύπου διαβάζω τις συνεντεύξεις του «Ταχυδρόμου». Αμέσως μου πέρασε από το μυαλό το βιβλίο «Νεοέλληνες» που τόσο είχα ενθουσιαστεί όταν το αγόρασα και άλλο τόσο είχα αποθαρρυνθεί στη συνέχεια. Αυτά να λέγονται, τον πέτυχε τον σκοπό του, πέρασα μαζί του μερικές στιγμές χαλάρωσης και ενώ το είχα υποτιμήσει μου έμαθε πράγματα που δεν γνώριζα και που δεν περίμενα επίσης.
Το βιβλίο «Νοέλληνες» είναι μία συλλογή από δημοσιογραφικά πορτραίτα (ναι, δεν μπορώ να γράψω τη λέξη αυτή με έψιλον) από συνεντεύξεις που επιμελήθηκε ο Τατσόπουλος σε διάφορα περιοδικά σε όλο το φάσμα της δημοσιογραφικής του πορείας.
Πάντα με ενδιέφεραν οι βιογραφίες γνωστών προσώπων, ειδικά όταν είναι γραμμένες με τρόπο που σου παρουσιάζουν μία πιο αληθινή πλευρά της πραγματικότητάς τους. Το βιβλίο αυτό θα έλεγα το πετυχαίνει αυτό.
Καταρχάς, τα πορτραίτα που περιέχονται στο βιβλίο δεν τα περιμένεις, καθώς περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα προσώπων από τον χώρο του θεάτρου, της πολιτικής αλλά και των media. Εκ πρώτης όψεως μπορεί να μη σε ενθουσιάσει να διαβάσεις πχ για τον Κώστα Αρζόγλου αλλά η ιστορία του σε αποζημιώνει. Τον ήξερα ως τον αστέρα της σαπουνόπερας αλλά διαβάζοντας για τη ζωή του έμαθα την ιστορία για το «Αεικίνητο θέατρο» και τη προσπάθειά του που ναυάγισε ή αλλιώς όπως την τιτλοφορεί και ο Πέτρος Τατσόπουλος: «Μια υπέροχη αποτυχία». Πολύ ενδιαφέρον τελικά.
Η ιστορία που μου έκανε περισσότερο «κλικ» ήταν αυτή του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή για τη διπλή ζωή που ζούσε, αυτή του επιτυχημένου συγγραφέα και αυτή του εκδιδόμενου. Με συνεπήρε η πραγματικότητά του, την οποία δεν γνώριζα. Φαίνεται παράταιρο ένας άνθρωπος να μπορεί να ζει σε δύο τόσο διαφορετικούς κόσμους και ο ένας να του δίνει τροφή για τον άλλον, γιατί έτσι έγινε. Όπως το τιτλοφορεί ο Τατσόπουλος: «Η ζωή ως πρόκληση».
Ακολουθούν και άλλα πορτραίτα όπως αυτό για τη ζωή του Νίκου Μαστοράκη που με εξέπληξε είναι η αλήθεια καθώς και αυτό του Λάκη Λαζόπουλου που μου φάνηκε αδιάφορο...
Μετά από αυτά αρχίζουν τα «μαργαριτάρια»: Γιώργος Τσαλίκης, Τζένη Χειλουδάκη, Τάκης Ζαχαράτος κτλ... Είναι θα λέγαμε ένα μιξ: Άλλωστε αυτός δεν είναι ο Πέτρος Τατσόπουλος; Σε κάποιους αρέσει και σε άλλους όχι. Η αλήθεια είναι ότι έχει ένα χάρισμα να γράφει καλογραμμένα κείμενα.
Αυτό που μου άρεσε επίσης στο βιβλίο αυτό, είναι ότι πολλά πορτραίτα σχετίζονταν μεταξύ τους γεγονός που έκανε τις ιστορίες να δένουν ακόμη πιο πολύ, τις έκανε πιο μυθιστορηματικές.
Είναι το πρώτο βιβλίο του Τατσόπουλου που διαβάζω. Θα το πρότεινα ως «χαλαρή» ανάγνωση αν και δεν μου αρέσει να κατηγοριοποιώ έτσι τα βιβλία γιατί κάθε ένα έχει τον λόγο ύπαρξής του.
https://www.vintagestories.gr/neoelli...
Το βιβλίο «Νεοέλληνες» του Πέτρου Τατσόπουλου ήταν για μένα μια περίεργη αλλά συνάμα ενδιαφέρουσα ανάγνωση. Θυμάμαι ακόμη που το είχα αγοράσει μόλις είχε πρωτοκυκλοφορήσει (2007) μετά από μία πρόταση μίας φίλης. Το απέκτησα με τα χαράς και χωρίς να κοιτάξω και πολλά πολλά (ντρέπομαι, το ξέρω)... Στη συνέχεια έμεινε στη βιβλιοθήκη μου για αρκετά χρόνια χωρίς να το ακουμπήσω, και όποτε το ξεφύλλιζα έλεγα: Τι αγόρασα πάλι;
Αυτό έγινε μέχρι πολύ πρόσφατα που μετά από μια αρκετά απαιτητική ανάγνωση ένιωσα την ανάγκη για μια πιο «χαλαρή», τύπου διαβάζω τις συνεντεύξεις του «Ταχυδρόμου». Αμέσως μου πέρασε από το μυαλό το βιβλίο «Νεοέλληνες» που τόσο είχα ενθουσιαστεί όταν το αγόρασα και άλλο τόσο είχα αποθαρρυνθεί στη συνέχεια. Αυτά να λέγονται, τον πέτυχε τον σκοπό του, πέρασα μαζί του μερικές στιγμές χαλάρωσης και ενώ το είχα υποτιμήσει μου έμαθε πράγματα που δεν γνώριζα και που δεν περίμενα επίσης.
Το βιβλίο «Νοέλληνες» είναι μία συλλογή από δημοσιογραφικά πορτραίτα (ναι, δεν μπορώ να γράψω τη λέξη αυτή με έψιλον) από συνεντεύξεις που επιμελήθηκε ο Τατσόπουλος σε διάφορα περιοδικά σε όλο το φάσμα της δημοσιογραφικής του πορείας.
Πάντα με ενδιέφεραν οι βιογραφίες γνωστών προσώπων, ειδικά όταν είναι γραμμένες με τρόπο που σου παρουσιάζουν μία πιο αληθινή πλευρά της πραγματικότητάς τους. Το βιβλίο αυτό θα έλεγα το πετυχαίνει αυτό.
Καταρχάς, τα πορτραίτα που περιέχονται στο βιβλίο δεν τα περιμένεις, καθώς περιλαμβάνουν ένα ευρύ φάσμα προσώπων από τον χώρο του θεάτρου, της πολιτικής αλλά και των media. Εκ πρώτης όψεως μπορεί να μη σε ενθουσιάσει να διαβάσεις πχ για τον Κώστα Αρζόγλου αλλά η ιστορία του σε αποζημιώνει. Τον ήξερα ως τον αστέρα της σαπουνόπερας αλλά διαβάζοντας για τη ζωή του έμαθα την ιστορία για το «Αεικίνητο θέατρο» και τη προσπάθειά του που ναυάγισε ή αλλιώς όπως την τιτλοφορεί και ο Πέτρος Τατσόπουλος: «Μια υπέροχη αποτυχία». Πολύ ενδιαφέρον τελικά.
Η ιστορία που μου έκανε περισσότερο «κλικ» ήταν αυτή του συγγραφέα Κώστα Ταχτσή για τη διπλή ζωή που ζούσε, αυτή του επιτυχημένου συγγραφέα και αυτή του εκδιδόμενου. Με συνεπήρε η πραγματικότητά του, την οποία δεν γνώριζα. Φαίνεται παράταιρο ένας άνθρωπος να μπορεί να ζει σε δύο τόσο διαφορετικούς κόσμους και ο ένας να του δίνει τροφή για τον άλλον, γιατί έτσι έγινε. Όπως το τιτλοφορεί ο Τατσόπουλος: «Η ζωή ως πρόκληση».
Ακολουθούν και άλλα πορτραίτα όπως αυτό για τη ζωή του Νίκου Μαστοράκη που με εξέπληξε είναι η αλήθεια καθώς και αυτό του Λάκη Λαζόπουλου που μου φάνηκε αδιάφορο...
Μετά από αυτά αρχίζουν τα «μαργαριτάρια»: Γιώργος Τσαλίκης, Τζένη Χειλουδάκη, Τάκης Ζαχαράτος κτλ... Είναι θα λέγαμε ένα μιξ: Άλλωστε αυτός δεν είναι ο Πέτρος Τατσόπουλος; Σε κάποιους αρέσει και σε άλλους όχι. Η αλήθεια είναι ότι έχει ένα χάρισμα να γράφει καλογραμμένα κείμενα.
Αυτό που μου άρεσε επίσης στο βιβλίο αυτό, είναι ότι πολλά πορτραίτα σχετίζονταν μεταξύ τους γεγονός που έκανε τις ιστορίες να δένουν ακόμη πιο πολύ, τις έκανε πιο μυθιστορηματικές.
Είναι το πρώτο βιβλίο του Τατσόπουλου που διαβάζω. Θα το πρότεινα ως «χαλαρή» ανάγνωση αν και δεν μου αρέσει να κατηγοριοποιώ έτσι τα βιβλία γιατί κάθε ένα έχει τον λόγο ύπαρξής του.
https://www.vintagestories.gr/neoelli...
April 17, 2021
Το συγκεκριμένο βιβλίο το είχα ξεχάσει πάνω από μια δεκαετία στη βιβλιοθήκη μου αδιάβαστο. Αποφάσισα να του δώσω μια ευκαιρία.
Είχα την εντύπωση ότι πρόκειται για συνεντεύξεις, όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Είναι περισσότερο πορτρέτα που έχουν συντεθεί από τον συγγραφέα για ορισμένα πρόσωπα, μερικά από τα οποία μάλιστα, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, δεν τα γνωρίζει καν εκ του σύννεγης. Φυσικά δεν υπάρχει καμία αντικειμενικότητα, αντιθέτως η προσωπική γνώμη του συγγραφέα υπεισέρχεται πολλές φορές στο κείμενο. Μαζί με μια εκνευριστική αυταρέσκεια που είναι δύσκολο να κρυφτεί, ούτε βέβαια γίνεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να συγκαλυφθεί σε κάποιο βαθμό.
Λίγες προσωπογραφίες κατάφερα να ξεχωρίσω, όπως αυτή του Κουμανταρέα, του Ταχτσή, της Λαμπέτη. Ίσως μερικές ακόμα να παρουσιάζουν ενδιαφέρον σε ορισμένα σημεία, όμως το συνολικό αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά ικανοποιητικό είναι.
Είχα την εντύπωση ότι πρόκειται για συνεντεύξεις, όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Είναι περισσότερο πορτρέτα που έχουν συντεθεί από τον συγγραφέα για ορισμένα πρόσωπα, μερικά από τα οποία μάλιστα, όπως παραδέχεται και ο ίδιος, δεν τα γνωρίζει καν εκ του σύννεγης. Φυσικά δεν υπάρχει καμία αντικειμενικότητα, αντιθέτως η προσωπική γνώμη του συγγραφέα υπεισέρχεται πολλές φορές στο κείμενο. Μαζί με μια εκνευριστική αυταρέσκεια που είναι δύσκολο να κρυφτεί, ούτε βέβαια γίνεται ιδιαίτερη προσπάθεια για να συγκαλυφθεί σε κάποιο βαθμό.
Λίγες προσωπογραφίες κατάφερα να ξεχωρίσω, όπως αυτή του Κουμανταρέα, του Ταχτσή, της Λαμπέτη. Ίσως μερικές ακόμα να παρουσιάζουν ενδιαφέρον σε ορισμένα σημεία, όμως το συνολικό αποτέλεσμα κάθε άλλο παρά ικανοποιητικό είναι.
January 20, 2026
Ενδιαφέροντα τα πορτρέτα και οι άνθρωποι , εκνευριστικό ύφος και στυλ γραφής.
September 12, 2016
Από τα πιο απαίσια και ανούσια βιβλία που έχω διαβάσει, μια συλλογή άρθρων του συγγραφέα από κάποιο αντρικό περιοδικό - τότε στα χρόνια των παχιών αγελάδων - όπου ο ίδιος περιαυτολογεί σε κάθε δυνατή ευκαιρία (δημιουργώντας την ορισμένες φορές), νομίζοντας ότι είναι κι εγώ δεν ξέρω ποιος. Βρίζει χυδαία με κάθε δυνατή ευκαιρία, απλά επειδή μπορεί (just because) και εξάλλου η κουλτουριάρικη ελληνική κουλτούρα αυτό ακριβώς περιλαμβάνει στα χαρακτηριστικά της.
Αν αυτοί οι άνθρωποι είναι η καλλιτεχνική ελίτ αυτού του τόπου, εγώ θέλω να αλλάξω τόπο..... Just because
Αν αυτοί οι άνθρωποι είναι η καλλιτεχνική ελίτ αυτού του τόπου, εγώ θέλω να αλλάξω τόπο..... Just because
Displaying 1 - 4 of 4 reviews