Dünyalar Arasında

by Ayhan Geçgin

Dünyalararasında kıyamet sonrası bir dünyanın mesafeli dili ve uzlaşmaz üslubuyla yazılmış kısa ama yoğun bir edebi-felsefi metin.

Yazarın Uzun Yürüyüş’ünü okumuş olanlara aşina gelecek bir coğrafyada geçiyor roman. Bu sert iklimde dondurularak muhafaza edilmiş bir an, yazının imkânları ile geriliyor, çekiliyor, doku ve boyut değiştiriyor: Soyut ve saydam bir hale gelirken içinde buzullaşmış, tortulaşmış, fosilleşmiş birtakım şeyler, anılar, kırımlar, hayatiyetler de açığa çıkıyor.

104 pages, Paperback

Published January 1, 2024

About the author

Ayhan Geçgin 1970 İstanbul doğumlu. Ortadoğu Teknik Üniversitesi Felsefe Bölümü’nü bitirdi. 2003’te yayımlanan ilk romanı Kenarda’yı, Gençlik Düşü (2006), Son Adım (2011), Uzun Yürüyüş (2015) ve 2020 Orhan Kemal Roman Armağanı’nı alan Bir Dava (2019) izledi. Behçet Çelik ve Barış Bıçakçı ile konuşmaları Kurbağalara İnanıyorum adıyla kitaplaştı (İletişim, 2016). Uzun Yürüyüş Fransızca ve İtalyancaya çevrildi. İstanbul’da yaşıyor.

Reviews

[küb · Rating 5 out of 5]

“Hayır, sorular yok, bir zamanlar varsa bile onları yitirdi. En azından soru soran biri yok. Yine de, biri yoksa bile acaba bir sürüsü mü var? İşte bir soru daha. Zihin, homurdanan hayvan, yine kıpırdandı. İstemeye istemeye bir bakalım.”

Ayhan Geçgin gene mest etti diyebilirim. Benim her kitabını ayrı bir zevkle okuduğum bir yazar.
Dünyalararasında sadece yüz sayfalık olmasına rağmen sonsuzluk algısıyla sorduğu sorularla dünyayı anlamak için savrulduğumuz bir edebi-felsefe kitabı.
İstemeye istemeye savrulduğunuz varoluş sancısı.

“Bir kayaya sırtımı vermiş oturuyorum. Öyle diyor. İşin aslı ben buradan çoktan ayrıldım, onu geride bıraktım. Şimdi acaba neredeyim? Ayrıca kimim? Bunları daha önce sormadım mı? Başlangıç yok, son yok derken yeniden bu sıkıcı başlangıç, son sorunlarıyla karşı karşıya mıyım? Tüm bunlarda, her seferinde yeniden aynı soruların üstüme yığılmasında bir budalalık var. Aynı sorular mı? Ama fırlatılıyor demem gerekirdi, daha biraz önce az buçuk açıkken birden bire belirsizleşen, belirsizken aniden kör edici bir açıklığa kavuşan bir dünyadan, hayır dünya değil, dünyalar arasından üzerime doğru fırlatılıyor. Mızrağın ucundaki avım ben, aynı zamanda mızrağın kendisi, havada aldığı yolum.
…
Doğrusu insan nasıl hareket ediyor, şaşırıyorum. Halbuki her seferinde yeniden hareket ettim, her seferinde yeniden durdum.”

[Sercan Şayık · Rating 4 out of 5]

Küçük bir kitap ama kaotik ve karamsar havası yarıya kadar beni çok zorladı. Meselesini kavradıktan sonra ise hoşuma gitti. Felsefik metin olarak tanımlanmış ama toplumsal sorunlara da derinden değinen bir metin. Söylemeden söylediği anlatıcının sivri dilli olduğu birçok kısmı var. Bunu göze sokmadan yapması da yazarın ustalığını ortaya koymuş.

[nermin · Rating 4 out of 5]

Edebiyat ve felsefe arasındaki sınırları zorlayan ve yer yer de kaldıran bir roman. Tarihsel bir olayı ki oldukça yıkıcı bir olayı soyutlaştırırken okuyucuyu anlatıya dahil edip sorumluluğu paylaştırıyor. Yakılıp yıkılmış bir dünyada kalan son insan. Toplumdan soyutlanmış, ötelenmiş, eşyadan muaf bir son insan. Yürüyor, kaçıyor, saklanıyor, susuyor, konuşuyor, duyuyor, seziyor. Rayber.
Geçişken bir anlatı dili. Katmanlı. Kah bir anlatıcı, kah bir tanık. Yıkık dünyayı baştan başa dolaşan ve gösteren Rayber.
"Taş toprak duvar demir birbirine karışmış, evler nerede? Ortalık ne zaman böyle dümdüz oldu?"
Hep mezarsız ölüler, hep ölüsüz mezarlar. Ölüler mezarlarını arıyor, mezarlar ölülerini."
"Bıktım akbabaların gözlerine layık bu ölüm manzaralarından, bıktım yaşam manzaralarından da, usandım birbirlerine böyle karışmasından, ikisini de ayırt edememekten."
"Bu ıssızlıktaki son insanım, diyorum, varacağım son yer burası, daha doğrusu her yer benim, için son yere dönüşmüş, her adımımı bir son yere atıyorum, benle birlikte son da ilerliyor, oturduğumda bir son yere oturuyorum. Öyleyse son benim, sonlanması gereken benim, ne ki sonu sürdüren, kendini bitmek bilmez biçimde tekrarlayan bir sonu da sündürüp duran benim."
Dünyalar arasındaki bütün savaşların, katliamların, felaketlerin, yıkımların sorumlusu kim? Yüzleşme ve aynaya bakma vakti. Sis perdesi kalkıyor, karşımızda son insan.
Romandaki yer tanıdık bir coğrafya olsa da aslında her yer bir yandan da. Sur'un sınırlarını aşan bir roman.
Ayhan Geçgin yazmış. Okuyalım.

[Erkan Yıldız]

Ne kadar kapalı bir dil ve ne yoğun bir öznesizlik bu. İnsana mesafeyle, insandan ve gelecekten umudunu kesmekle ilgili buluyorum bunu. Hayata, geleceğe umutla değil büyük bir kayboluşla bakan bu dil oldukça popüler. Metnin oldukça iyi bir işçilikle yazıldığının hakkını vermekten geri durmayalım ama.
Ve bir şey daha, bu kapalı dilin altında, ancak yakından bakanların, vakıf olanların, görenlerin, duyanların adını koyabileceği ve belli ki yazarın defalarca denense de kaybedildiğini savladığı bir savaş var. Ortadoğu'da ve ülkemizde, zaman ve mekân olarak hemen dibimizde süren ve bitmiş bir savaş.
Son bir şey daha, insansızlasmış, öznesiz, hiçleşme arzusu ile yanıp tutuşan bunca kapalı metnleri oldum olası sevemiyorum. Ve bu tip metinlerin "roman"ın sınırlarında tanımlanmasını anlamakta bir hayli zorlandığımı söylemek isterim.

[Bibliophile_ruhu · Rating 5 out of 5]

(...) Evet, son yok, başlangıç yok, bu dönüş,bu girdap var.Kendi üstüne katlanarak, katlanisi sererek, silinisini bir ize çevirerek, izini bırakır gibi yeniden silerek donup duruyor.belki de geleceği ani parçaları halinde geçmişe dağıtıyor, geçmişi henüz yaşanmamış anlarmış gibi geleceğe saçıyor."
Ayhan Gecgin," Kurbağalara İnanıyorum" metninde edebiyatcinin işinin duyguları verili seylermiş gibi ele almak olmadığını,edebiyattaki en önemli şeyin Yargi' yi iptal etmek olduğunu söylüyor. Dunyalararasinda kitabında bunu tam anlamıyla başardığını söylemek gerek. yakın tarihimizin karanlik bir dönemini Rayber'in ağzından birbiri ardına gelinen yaşamlar, zaman kavramı, gecmis ve gelecek üstüne sorgulamalar etrafında dinliyoruz. Böylesine muhtesem bir metni okuduğum için şanslı hissediyorum.

[Kübra · Rating 4 out of 5]

Ayhan Geçgin'i çok severim. Bu romanını da parçalı anlatımı, zor diline rağmen ve zor bir konuyu ele alması nedeniyle sevdim. Yazarın Son Adım ve Uzun Yürüyüş romanlarına benzettim biraz. Onlar da çok katmanlı ve zor okunan romanlardı. Yazarın dilini sevenler bu romanı da sevebilir.

[Evren Arslan · Rating 4 out of 5]

Tüm ayhan geçgin kitapları gibi okudum, düşünüyor, sindirmeye çalışıyorum. Başka zaman anlatırım belki. Öyle anlatmakla olmaz, yaşamak okumak lazım.