Szesnaście na Bourbon

by Bartosz Sadulski

Porywająca nowa książka Bartosza Sadulskiego, laureata Nagrody im. Kościelskich!

Pełna humoru, tajemnic i skandali historia w duchu powieści płaszcza i szpady

W 1673 roku ze szpitala Salpêtrière w Paryżu zostaje uprowadzonych 16 kobiet. Z polecenia króla Ludwika XIV mają dopłynąć okrętem „Dunkerquoise” na wyspę Bourbon, by wyjść za mąż za francuskich kolonistów. Zagadkowe tożsamości i często kontrowersyjne losy Francuzek sprawiają, że tak daleka podróż okazuje się dla nich szansą, a nie zagrożeniem.

Pod dowództwem despotycznego kapitana na statku płyną między innymi zdziwaczały misjonarz Jean, podejrzana heretyczka Beli, diaboliczny kot Lucjan czy nastoletnia Françoise Châtelain (która ponoć umarła w 1661 roku…). Podróżni w drodze do celu zatrzymają się w portach Teneryfy, Wysp Zielonego Przylądka i Madagaskaru. Czy jednak wszystkim uda się przetrwać tę daleką i niebezpieczną wyprawę?

Szesnaście na Bourbon to szkatułkowa historia oparta na prawdziwych wydarzeniach, przedstawiona tak barwnie, że ciężko rozróżnić, co jest prawdą, a co fikcją.

Genres: Polish Literature

256 pages, Paperback

First published September 11, 2024

Reviews

[marta]

troche glupawy humor (to dobrze) i nieco przegadane (to juz gorzej) ale i tak bawilam sie super. +0.5 gwiazdki za rozdzialy z ptasiej perspektywy

[Agnieszka]

Ale chroń mnie, Panie, od erudycyjnych popierdółek, napisanych, żeby tylko stypendium nie przepadło. Serio, miejcie litość sami nad sobą i trzymajcie się od tego z daleka. Aż dwie gwiazdki, bo na początku dało się to jeszcze czytać i miało kilkanaście zabawnych wstawek. Przez co domęczyłam, bo może mnie autor zaskoczy jakąś błyskotliwą woltą. Nic takiego nie nastąpiło. Czy kiedyś wreszcie się nauczę?

[Tomek]

Powieść szkatułkowa, w której fabuła jest w zasadzie pretekstem do zawarcia wielu innych historii, często śmiesznych lub przewrotnych.
Trochę przypomniała mi „Rękopis znaleziony w Saragossie”, toute proportion gardée.

[Wojciech Szot]

Brawurowa powieść historyczna, a może raczej brawurowa zabawa konwencją powieści historycznej? Jakkolwiek byśmy nie próbowali opisać książki Sadulskiego, jedno jest pewne - jej lektura to świetna zabawa. Warto spróbować.

“Było tak zimno, że pękały drzewa, a Paryż płakał po śmierci Moliera”. W ten zimny, smutny dzień 1673 roku nikt nie przejął się szesnastoma kobietami porwanymi z przytułka. Uprowadzono je rano, jak pisze Sadulski, “na oczach przypadkowych przechodniów i personelu”. Kobiety nie protestowały, perspektywa łańcuchów i długiej podróży z pewnością je przerażała, ale wizja tego, że nie będą już musiały oglądać murów Szpitala Salpêtrière, była im pocieszeniem.

Jeśli spodziewacie się, że po scenie z orszakiem prowadzącym kobiety gdzieś w siną dal, narrator, a tym samym my, skazani na tego gadatliwego złośliwca, będziemy im towarzyszyć w strasznej podróży - mam złą wiadomość. Otóż Sadulski jeszcze przez długi czas będzie oprowadzał nas po historiach i scenach, zaułkach Paryża, tajemnicach królewskiej komnaty, czy losach kobiet, które miały mniej szczęścia niż uprowadzana właśnie szesnastka. Bo w końcu wciąż żyć jest lepiej, niż być skazanym na powolną agonię w płomieniach stosu, co przydarzyło się Katarzynie Malgrais. Więcej o Katarzynie w książce Sadulskiego, świetnego erudyty, który z trudem powstrzymuje gadulstwo.

Jednak krok po kroku, historia za historią, zmierzać będziemy na południową półkulę. Chwilę to jednak zajmie...

Więcej tutaj - https://www.empik.com/pasje/ksiazka-t...

[Karol Kleczka]

Udana historia alternatywna o niemożliwości utopii, napisana z humorem i znawstwem, a także szczyptą satyry. Płynąłem przez tę książkę, miejscami zaliczając mielizny, bo jednak styl autora nienawykłego do dialogów wymusza sporą koncentrację - a też jest tu ciekawostek i zmyśleń jak w almanachu (za dużo). Niemniej widzę w tym jakiś zamysł filozoficzny - u Sadulskiego każdy narrator to monada snująca własną, niepodrabialną historię, a język im się nie zatrzymuje. Książka lepsza od debiutu, czekam na kolejną.

[Mateusz Buczek]

To jest bardzo dobra książka. Momentami wręcz wybitna.
Autor totalnie kupił mnie tą zainspirowaną faktami fikcją, która pełna jest szalonych dygresji oraz ironicznego humoru (mojego ulubionego) - naprawdę nie pamiętam kiedy ostatnio tyle śmiałem się podczas lektury. Polecam serdecznie i trzymam kciuki za deszcz nagród.

[Wi]

3.5/5? Trochę powieść historyczna, trochę fantasy, trochę historia alternatywna… bez znajomości kontekstów historycznych można się pogubić
ciekawym jest jak dużo wiemy o groszkomanii, a jak niewiele o córach francji

[Michał]

Szalona, bardzo zabawna, aluzyjna, dygresyjna, szkatułkowa. Dobrze się bawiłem w tej lawinie niezwykłych, groteskowych zdarzeń, rozpoznając kolejne literackie nawiązania.

[Michał]

Mnie śmieszy. I to bardzo.