Heroïne godverdomme is het eerlijke en aangrijpende levensverhaal van René van Collem, drummer bij Doe Maar. René begon als 18-jarige jongen als drummer in de beroemdste Nederlandse band ooit, maar zijn heroïneverslaving maakte het leven onmogelijk.
Toen hij ging stelen van bandleden en fans was zijn tijd bij Doe Maar voorbij, maar zijn verslaving niet. Meer dan 30 jaar later schreef hij, eindelijk clean en gelukkig, zijn levensverhaal op. Heroïne godverdomme is een verhaal van roem, rock-'n-roll, een keiharde val en een glorieuze wederopstanding.
Ik weet eigenlijk niet hoe ik bij dit boek belandde. Spreekt niet heel erg aan. Eerste deel over zijn familie en verslaving is geschreven met een zekere haast en dan komt het spirituele deel. Niet mijn kopje thee.
Als lezer kan u mee afdalen in de hel van een zwaar verslaafde, verslaafd aan heroïne, methadon, cocaïne, crack, wiet, maar u als lezer kan bij het dichtslaan van het boek terugkeren naar het 'normale' leven; de verslaafde Rene blijft achter in de krochten van de hel. Rene Van Collem is de zoon van Simon Van Collem, een bekende Nederlander die alles over film wist. Ik ben nooit een die-hard fan geweest van Doe Maar, maar kende er wel vele liedjes van. Ik wist wie Ernst Jansz en Hennie Vrienten, maar het jochie achter de drums, die kende ik niet. Rene was niet alleen een pak jonger dan de andere bandleden, maar toen al verslaafd. Hij was een natuurtalent op de drums, maar zijn verslaving maakte alles kapot en hij werd uit de band gezet. Zijn verslaving heeft 30 jaar geduurd, niet omdat hij er niet vroeger vanaf wilde, maar hij kon niet. Ik heb dit boek in een ruk uitgelezen, heb zelf de nodige verslavingsbalast en begrijp zijn drijfveren, zijn wanhoop, zijn totaal gebrek aan zelfvertrouwen in zichelf. De knop die soms wordt omgedraaid in zijn hoofd waardoor hij de mensen die hem het meest nabij zijn, zoveel pijn doet. Hij wil het niet maar doet het wel, gedreven door de drang naar een volgend shot. Indrukwekkend relaas.
Indrukwekkend boek. Heb het binnen 2 dagen uitgelezen en hier en daar flink meegehuild met René. Ik geef het boek 3 sterren omdat er nog wel een editor naar had kunnen kijken; ik ergerde me mateloos aan de rijke hoeveelheid uitroeptekens en liep te vaak vast op zinnen die niet liepen. Desondanks is de auteur er goed in geslaagd om de hel die verslaving heet inzichtelijk te maken voor iedereen die dat alleen van de zijlijn kent.
heftig verhaal. Van Collem gebruikt mooie beeldspraak, maakt het leuk om het boek te lezen. Wel kun je merken dat hij geen schrijver is. Laat ook veel steken vallen helaas..
Nederig tot kruiperig relaas van de drummer van Doe Maar die door liefde en spiritualiteit loskomt van zijn drugsverslaving en waarin hij sorry zegt tegen hen die hij een poot uitdraaide, en bedankt tegen hen die hem uit de shit hielpen. Vol olijke platitudes en grappige spelfoutjes, maar geen straf om te lezen.
Was een Doe Maar fan van het eerste uur. Hoorde wel dat René uit de band was gezet door een drugsverslaving maar kon dat op 11 jarige leeftijd nog niet echt bevatten wat dat betekent. Wat een leven.... Was ook bij het concert van Symphonica en vond dat ze allemaal straalden, maar vooral René! Begrijp nu wat er allemaal aan vooraf is gegaan.