Unha mañá de outono calquera no MoMA de Nova York Abril Andrade contempla «A noite estrelada» de Van Gogh cando recibe noticia da irreversibilidade do seu cancro e, seguidamente, do falecemento do tío Bastián. A herdanza do vello faro familiar proporciónalle un inesperado refuxio onde o mar, a area e os toxos conforman a paisaxe solitaria na que ela se resigna a aceptar a súa propia morte. Contra todo prognóstico, unha corza esmagada no asfalto, un raposo famélico chamado Leonardo, un furtivo farfallán e retranqueiro, un torneo de fútbol veterano, unha nena que cheira a ouriños e unha sementeira de cebolas acompañada dun breve tratado para o seu cultivo demóstranlle que a vida, ás veces, é quen de meter un gol no tempo de desconto. Rosa Aneiros volve engaiolarnos cunha novela sobre a beleza, a fraxilidade, a observación da natureza, os coidados, a memoria tramposa, a culpa e a íntima alegría de sentirse viva no medio dunha noite negra cando, de xeito inesperado, dan en esfacharear as estrelas.
Rosa Aneiros Díaz, nada en Meirás (Valdoviño) en 1976, é unha escritora galega.
Licenciada en Ciencias da Comunicación pola Universidade de Santiago de Compostela, desenvolveu actividade docente na Escola de Humanidades da Universidade de Santiago de Compostela en Lugo e colaborou no programa da Radio Galega Un día por diante, así como en Diario de Pontevedra, El Progreso, Galicia Hoxe, Diario de Ferrol (a través da axencia AGN), El País, Grial, Fadamorgana ou Casa da Gramática.
É a guionista da curtametraxe O señor do telexornal realizado por Álex Sampaio, aínda que a súa actividade literaria está centrada no relato e, sobre todo, na novela. Con Resistencia recibiu o premio Arcebispo Xoán de San Clemente á mellor novela en lingua galega do ano 2002. En 2009 gañou o premio Xerais á mellor novela con Sol de inverno así como o premio Fundación Caixa Galicia ao mellor título de literatura xuvenil, con Ás de bolboreta, que así mesmo foi incluído na prestixiosa lista The White Ravens 2010. Obtivo tamén o Premio Irmandade do Libro da Federación de Librarías de Galicia á mellor obra infantil e xuvenil do 2013, pola triloxía Ámote Leo A.
En 2019 gañou o Premio Merlín de Literatura Infantil con Xelís, o guieiro das botellas de mar da que o xurado destacou "a excepcional construción dun universo propio, habitado por unha rica galería de personaxes que se sitúan entre o fantástico e o real, para tratar a problemática actual da crise ecolóxica e da contaminación do plástico".
Abril Andrade contempla A noite estrelada de Van Gogh, o que visita rigorosamente cada outono no MoMA de Nova York, mentres asume a noticia do seu cancro terminal. Case o mesmo tempo, descubre o falecemento do seu tío Bastian e a súa herdanza do vello faro familiar. Emulando o inicio de Brooklyn Follies de Paul Auster, ela tamén se atopa buscando un lugar para morrer e que mellor que pasar a súa noite negra no lugar que sempre foi o seu refuxio.
Unha vez alí a forza do mar e das lembranzas baterán nela con forza. Pronto atopará un tratado para a sementar cebolas que o seu tío lle deixou. Nel, ademais de contar a súa propia historia, pon en valor o retornar a terra, a importancia dos coidados, o deber da responsabilidade e todo o proceso que supón o cultivo das cebolas e logo, xa unha vez secadas, capa a capa, chegar ata o branco e brillante froito.
Abril é como esa cebola que hai que abrir capa a capa, derribando as que ela mesma levantou para protexerse. Chegar ata o seu interior é vital para poder sandar.
E nese duro e nada doado proceso, vai a estar acompañada por Lisco, un furtivo moi retranqueiro que da lugar a momentos de humor, quen a coida e está sempre pendente a pesar de que el tamén ten as súas propias liortas. Tamén un zorro famélico non lle perderá a pista. E o torneo de fútbol da vila. Todos eles daranlle azos para atopa a forza para se erguer un día máis.
A noite das cebolas é unha novela cativadora, chea de ternura e dunha gran beleza. Rosa Aneiros recrea con precisión os escenarios e a bravura do mar, a que sentin na pel. Para min entrarme neste libro foi algo marabilloso e que recomendo debullar con calma porque son moitos os momentos emotivos e emocionantes, e moitas as reflexións as que a autora nos achega.
Abril Andrade recibe duas noticias ao mismo tempo: ten un cancro terminal e herdou un faro do seu tío Bastián, e alá vai ela a pasar os últimos tempos da sua vida, cree ela. Esta é a historia e os perdoaxes son Abril e Lisco - o mozo que lle trae a compra e as medicinas e a quen ela deixa o faro en herdanza porque chegan a unha amizade cuidando un da outra e viceversa.
O tercero persoaxe na novela é a natureza: o mar, o vento, as tormentas,...e as cebolas- un pequeño campo de cebolas que empezou Bastian e que Abril cuida con empeño.
Custoume un pouco meterme na historia da novela; a segunda parte resultoume máis doada de ler.
É unha obra moi poética, chea de metáforas: a ruina do faro é a ruina da saúde de Abril; a fortaleza do faro é a fortaleza de Abril; o faro como escape da realidade; o ciclo da vida no cultivo das cebolas, cebolas que teñen capas e fan chorar, como a vida....
Non me resultou doada de ler esta novela porque ten moito vocabulario, pero é un pracer atoparme cunha escritora que escribe tan ben..E custoume moito escribir isto en galego!
Realmente a miña puntuación seria un 4,5 estrelas. O libro gustoume moitísimo pero tardei en "tolear" e comprender a protagonista: Abril. O comezo do libro fíxoseme moi costa arriba e incluso pensei en deixalo. Tiven que facer un esforzo por continuar coa lectura que finalmente, me acabou encantando. Unha vez que conectei coa protagonista e a súa historia, engancheime moito a esta lectura que sen dúbida me pareceu que está cargada de sensibilidade e beleza. A historia persoal de Abril é moi dura pero tamén ten a parte de luz que a través dos escritos do seu tío Bastian consegue encender. Gustoume moito en xeral.
A noite das cebolas " Rosa Aneiros Que beleza e sensibilidade! Cando rematas o libro, quedas con esa sensación de nó na gorxa, de acabar de pechar unha historia, a de Abril Andrade, que sabes que che vai quedar nun anaquiño do corazón . Un libro marcado pola oscuridade do paso do tempo, das historias que se ocultan para non facer dano, da enfermidade e a dor de saber que queda pouco tempo, para arranxar e curar feridas, que están agochadas no interior da ialma e conseguen que se as curas, podas aceptar o perdón.
para min poder entrar nesta historia foi un agasallo q recibín acotío este mes de xullo
a sensibilidade, a beleza, a forza, a resistencia ante a morte, a culpa, a vergoña e o pasado e, especialmente, ante a verdade
a historia, os personaxes, as dunas de Sáncara, o raposo Leonardo, o metacrilato do cebolo, os cadros de Bastián……..un universo pequeno e, ao tempo, enorme e abraiante. quedei encantada. merecedor de mención tamén é o uso da lingua, cun léxico e fraseoloxía riquísimo. en verdade, unha xoia para o meu andel
En realidade sería un 3.5 porque está moi ben escrito, cunha prosa que dá gusto ler. Pero a historia (tan preto do folletín) e o estilo do narrador, moi poético e cheo de imaxes, non acabaron de conectar comigo.
Probablemente máis problema meu ca do propio texto, pero é o que hai...
Pouco a pouco vaste enganchando á novela onde a tenrura e a dor, xunto coa morte, aderezado todo cunha alta dose de retranca, fan que Abril vaia coñecendo moitas cousas da súa vida que desconecía...