En la correspondencia con una amiga imaginaria, la autora recorre las etapas cruciales de la vida, dominadas por la búsqueda del sentido de la existencia. Ante las preguntas, dudas y perplejidades de la joven, Tamaro plantea una nueva visión sobre los grandes el amor, el respeto, la amistad, la religión, la naturaleza, los valores humanos…
Susanna Tamaro is an Italian novelist. Her second novel Per voce sola (Just For One Voice) won the International PEN Award and was translated into several languages. Her novel Va' dove ti porta il cuore (Follow your Heart) was an international best seller.
Un diario in cui l'autrice si racconta. Ella fa della banalità un dettaglio, rendendo unico ogni momento della propria esistenza, dall'incontro con le nipoti, partite da tempo e viste solo in grandi occasioni, alla propria ricerca interiore e spirituale. Un incontro interiore con un Dio buono e padre e con una intensa e sentita spiritualità che ha stravolto il suo modo di vivere e il suo modo di pensare, inducendo il lettore a porsi dei quesiti circa la propria esistenza e la propria spiritualità.
"Siamo qui nell'oscurità, sospesi tra la poesia delle lucciole e il fuoco divampante delle stelle. E' a loro che ci aggrappiamo quando sogniamo qualcosa. Ne cade una, e i nostri desideri si avverano."
Decisamente non il mio genere di libro. Belli I passi in cui parla della natura e del suo giardino, ma si fa sempre più pesante con il passare delle pagine. Non mi aspettavo un libro di tematica religiosa, forse anche questo me lo ha reso particolarmente noioso. Interessante, ma sbilanciato, il dialogo con la giovane interlocutrice, da piede a troppi spunti di confusione. Alcune belle frasi, fa scoprire l'autrice che c'è dietro agli altri romanzi, può magari essere utile per chi è alla ricerca di spiritualità e fede cattolica, gli altri vengono abbastanza criticati.
This book is a little weird. The author invented a young imaginary friend, so that she could write to her and educate her about life. You can find some good lessons here and there, but it is sometimes a bit unsettling that the author is just flat out giving you her opinion about life. No interesting story, no big rhetorical tools (as seen in essays), just the author telling you how you should live because that is what she thinks.
per nascere il fuoco ha bisogno del legno ma per divampare deve aspettare il vento. cerca dunque sempre il fuoco della tua vita, attendi il vento, perché senza il fuoco - il fuoco dell'amore - e senza il vento, i nostri giorni non sono molto diversi da una mediocre prigionia
Il libro giusto al momento giusto. L'ho letto tutto d'un fiato. Lo consiglio a chi vuole ritrovare la Bellezza nelle cose semplici, nelle persone, in sé.
kitabı daha ilk alırken, arkasını okuduğumda yazarın meramını karşıya geçirmek için genç bir kızla hayali mektuplaşma yöntemini kullanması yazara dair sempatimi oluşturdu. tam da gençliğin karmaşık savrulmalarıyla baş etmeye çalıştığım ve sorunlu hissettiğim dönemde karşıma çıktı. hepimiz dönemsel duygularımıza kulak veren ve bizim için özenle konuşan bir sese ihtiyaç duyuyoruz. Susanna tamaro bu kitapta olgunlaştıkça aydınlattığı o yollarda yürümeye çalışan genç bir kızı ve içinden geçenleri tecrübesinin bilgeliğiyle sarmalıyor. kitap boyunca bir bütünlük sağlayamadım ama kesinlikle tüm kaygı, buhran ve savrulmalarımın evrensel boyutta normal olduğu hatta bunun benim için faydalı olduğu alt mesajını aldığım, her şeyde mutlaka bir neşe olduğunu sezdiğim yumuşak bir muhabbet gibiydi. insan halinden anlayan birinden net göremediğimiz ve anlayabilmek için belkide yıllarca çırpınacağımız durumlara dair gelecekten gelen dahiyane kopyaların serpiştirildiği, hiç sıkılmadan dinleyip hep aynı anlayışlı ses tonuyla konuşan kişiyle günü ağarttığımız, en önemlisi içimize yankı bulduğumuz o yaz gecesi muhabbeti.. bilemiyorum... benim için öyleydi.
O livros da autora Susanna Tamaro fazem-me recuar à adolescência, quando ia à biblioteca dos meus pais buscar livros para ler. Nessa altura, li os livros dela que encontrei cá em casa. À medida que fui crescendo, distanciei-me do trabalho dela. No final de 2023, troquei alguns livros no Facebook e troquei um dos meus livros por um livro dela.
Confesso, não sabia ao que ia. Atirei-me literalmente de cabeça.
Neste "O Fogo e o Vento", a autora troca cartas com uma pessoa que até ao fim da leitura não sabemos bem quem é, apenas podemos deduzir pelos textos que é uma pessoa mais nova que a autora. Ao longo de um ano, a autora faz várias reflexões sobre diversos temas. Também, ao longo dos textos, ficamos a conhecer um pouco da vida e rotinas da autora. E ela faz alusão a alguns livros seus.
Gostei bastante deste livro. É um livro que se lê bem, porque os capítulos são curtos e a escrita é muito simples e fluida. Foi um livro que me surpreendeu pela positiva e que eu não estava à espera de gostar tanto.
2003'te biri bornova'dan kendine doğum günü hediyesi olarak almış, yirmi sene sonra ben de kendime seyahat hediyesi olarak aldım. ilk sayfalarda nispeten farklı başlıkları ve cesaret veren konuşmalarıyla tam iletişim bağını kurmak üzereyken içi boş, romantik bir inanç anlatısıyla uçurumlar açtı aramızda. büyümenin biraz da bayatlamak olduğunu anlatmasını ve yirmili yaşlara dair betimlemelerini sevdim ama üstenci konuştuğunu düşünüyorum, en ünlü kitabınından yersiz ve sık alıntı yaptığını düşünüyorum. bir yerden sonra sadece kızın düşüncelerini okumak istedim. acaba yazarı mı sevmedim yoksa gerçekten yirmi yaşında olduğumdan mı bilmiyorum. ikinci bölümdeki kısa devre anlatısını çok sevdim ama.
Hace un tiempo ando melancólica solo con ganas de pensar. Y cuando encontré este libro fue algo que necesitaba en ese momento. Yo tengo una obsesión con las cartas, me encanta leerlas, escribirlas y ponerlas bonitas (sip, fuí penpal un tiempo, algo que he dejado para mi desgracia.) Entonces que el formato de este libro sea en cartas fue un flechazo. Y logro su cometido, me hizo pensar muchas cosas, desde la religión hasta cosas simples, como los miedos propios -que resultan no ser tan simples eh-.
"Entiéndeme-me dijiste- durante años he estudiado, he luchado, me he sacrificado, sin preguntarme qué sentido tenía. Tengo todo lo que una persona puede desear para ser feliz y no sé que hacer con ello. Me levanto por la mañana y lloro, por la noche, cuando me voy a acostar, sigo llorando. Durante el día, en algunos momentos siento una gran rabia, tengo ganas de romperlo todo."
Cuando leí esa frase, me sentí totalmente comprendida, la experiencia de alguien más le paso a otra persona, no soy la única. Es increíble -y triste- como eso genera tanto consuelo. Es un libro que me hizo recordar muchas cosas de mi pasado, de niña, de adolescente, de mis creencias antiguas y mi falta de creencias actual. A lo largo de las cartas vemos una amistad que se comunica a través de cartas, pero solo vemos la de la autora, ella le responde a una amiga imaginaria, desde un punto ya más maduro, de alguien que ya ha vivido mucho y tiene claro sus creencias y limites. A medida que avanza el libro, podemos ver como los temas se vuelven mucho más filosóficos, profundos y con mucha fé en un Dios. Es un buen libro para reflexionar y me inspiro a escribir mis pesares, así que sí, lo recomiendo.
"Više vetra, više vatre" Otkrila sam da više uživam u knjizi kada je čitam polako, pismo po pismo. Čim bih pročitala više pisama odjednom, opale bi mi i koncentracija i zainteresovanost. Ima dobrih delova, interesantnih misli, ali nekako kao da u svakom pismu fali još malo detalja, kao da se autorka povuče, pre nego što kaže nešto zaista bitno.
La scrittrice attraverso un immaginaria corrispondenza parla di vita d'amore e di sogni. Il libro ti costringe a riflettere sul significato che stai dando alla tua vita e quali valori stai seguendo
"Nos dias de hoje, é difícil não nos deixarmos assaltar por essa febre malsã que é a pressa. Todos têm pressa, todos correm, como se fossem perseguidos por um bando de hienas selvagens. Mas o que é essa pressa constante? É medo, impaciência, não querer escutar. Em vez de enfrentar o vazio, corro. Em vez de enfrentar o silêncio, salto. Para não estar imóvel a tentar perceber qual é o melhor caminho, meto pela primeira rua que encontro. Onde vai ter? Não importa. O que importa é não se estar parado, não sentir o desconforto de não se estar em lado nenhum." (Pág. 72)
"(...) na relação com um filho ou com qualquer ser humano, o amor verdadeiro respeita sempre a liberdade e aceita o risco contido nessa liberdade. O amor que decide pelo outro é um amor egoísta, imaturo. Um amor de relatórios, que receia o fracasso. É um laço que, por sua vez, gera amores pequeninos, de estufa, amores bonsai." (Pág. 143)
Nessuna valutazione perché non sono riuscita a concluderlo. Dopo le prime pagine dove ho raccolto alcune belle frasi, ho provato noia. Un libro che non fa per me.