What do you think?
Rate this book
Dezelfde maan
Elk besluit dat we nemen betekent dat talloze andere mogelijkheden verloren gaan. Met dat gegeven in haar achterhoofd zoekt de hoofdpersoon in Dezelfde maan haar toevlucht op een eiland nadat haar leven plotseling een onverwachte wending heeft genomen. Omringd door mist en zee overpeinst ze de keuzes die haar op dit punt in haar leven hebben gebracht. Is niet kiezen ook een keuze? Hoeveel keuze hébben we eigenlijk? Volgen we het verlangen van het hart, ook als het hoofd het beter weet?
Dezelfde maan is een associatieve vertelling in de traditie van onder meer Het hoofdkussenboek (Sei Shōnagon), Bluets (Maggie Nelson) en Dept. of Speculation (Jenny Offill). Een poëtische mozaïekroman over mogelijkheden en over de potentiële versies van onszelf, liefdesverdriet, eenzaamheid, het verlangen naar verbinding en over de kracht en de grenzen van taal.
Dezelfde maan is een associatieve vertelling in de traditie van onder meer Het hoofdkussenboek (Sei Shōnagon), Bluets (Maggie Nelson) en Dept. of Speculation (Jenny Offill). Een poëtische mozaïekroman over mogelijkheden en over de potentiële versies van onszelf, liefdesverdriet, eenzaamheid, het verlangen naar verbinding en over de kracht en de grenzen van taal.
- GenresFiction
128 pages, Paperback
First published January 23, 2024
6 people are currently reading
351 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 57 reviews
April 13, 2024
Boeken, vaak boekjes, waarin een auteur op mijmerende, associërende en citerende wijze een bepaalde periode of ingrijpende gebeurtenis in haar of zijn leven literair probeert vorm te geven, het is van alle tijden, maar tegenwoordig lijkt het uitgegroeid tot een genre op zich. Poëtisch-beschouwende autofictie zou je het kunnen noemen. Ze zijn niet allemaal even geslaagd of beklijvend. Vaak hangt het succes ervan ook af van of samen met de periode waarin je jezelf als lezer op dat ogenblik bevindt.
Ik las 'Dezelfde maan' van Dorien Dijkhuis - geschreven in afzondering op een van de Waddeneilanden - tijdens een driedaags, offline verblijf in een tiny-house temidden van de Nederlandse eilandpolder nabij Alkmaar. Dat hielp, want ook bij ons was de natuur alomtegenwoordig, niet met cicaden, die in het boekje een belangrijke rol opeisen, maar met vogels. In huis lag Petersons vogelgids van alle Europese vogels, een klassieker waar we zowaar gebruik van moesten maken om te ontdekken dat we een pracht van een grutto gespot hadden.
Ook in 'Dezelfde maan' valt er als lezer heel wat te ontdekken, niet in het minst omdat Dorien Dijkhuis in haar korte beschrijvende alinea's vol gedachten, verlangens en herinneringen regelmatig de zin herhaalt: 'Vertel me eens iets wat ik nog niet weet.' Waarna steevast een boeiend weetje volgt, dat meestal over de natuur(wetenschap) gaat en altijd ergens op een latere plek in het boekje terugkeert, ingebed wordt, betekenis krijgt. Hoewel die weetjes niet altijd opzienbarend zijn, ze werken wel door in het geheel.
Het boekje handelt grotendeels over een meervoudige worsteling met een relatie, met de donkere kant van de liefde van haar leven en een kinderwens. Veel gaat over het niet kunnen kennen van de ander én van zichzelf en over het gemis dat daaruit kan ontstaan. Maar het is gelukkig subtieler dan dat. En heel persoonlijk. Voor mij was het een relatief geslaagde variant op bovengenoemde poëtisch-beschouwende autofictie. Maar het kon zichzelf niet overstijgen, misschien omdat het daarvoor te kort of te gefragmenteerd was. Toch nodigde het uit om ook eens een dichtbundel van Dorien Dijkhuis te lezen. 3,5*
Ik las 'Dezelfde maan' van Dorien Dijkhuis - geschreven in afzondering op een van de Waddeneilanden - tijdens een driedaags, offline verblijf in een tiny-house temidden van de Nederlandse eilandpolder nabij Alkmaar. Dat hielp, want ook bij ons was de natuur alomtegenwoordig, niet met cicaden, die in het boekje een belangrijke rol opeisen, maar met vogels. In huis lag Petersons vogelgids van alle Europese vogels, een klassieker waar we zowaar gebruik van moesten maken om te ontdekken dat we een pracht van een grutto gespot hadden.
Ook in 'Dezelfde maan' valt er als lezer heel wat te ontdekken, niet in het minst omdat Dorien Dijkhuis in haar korte beschrijvende alinea's vol gedachten, verlangens en herinneringen regelmatig de zin herhaalt: 'Vertel me eens iets wat ik nog niet weet.' Waarna steevast een boeiend weetje volgt, dat meestal over de natuur(wetenschap) gaat en altijd ergens op een latere plek in het boekje terugkeert, ingebed wordt, betekenis krijgt. Hoewel die weetjes niet altijd opzienbarend zijn, ze werken wel door in het geheel.
Het boekje handelt grotendeels over een meervoudige worsteling met een relatie, met de donkere kant van de liefde van haar leven en een kinderwens. Veel gaat over het niet kunnen kennen van de ander én van zichzelf en over het gemis dat daaruit kan ontstaan. Maar het is gelukkig subtieler dan dat. En heel persoonlijk. Voor mij was het een relatief geslaagde variant op bovengenoemde poëtisch-beschouwende autofictie. Maar het kon zichzelf niet overstijgen, misschien omdat het daarvoor te kort of te gefragmenteerd was. Toch nodigde het uit om ook eens een dichtbundel van Dorien Dijkhuis te lezen. 3,5*
February 21, 2024
Prachtig essay over verliezen en niet weten, keuzes maken of juist laten gaan. Deed me heel erg denken aan Bluets van Maggie Nelson. Een echt peinsboek! Alsof je heel lang in gesprek bent met iemand.
February 21, 2024
Prachtig! Ik heb heel erg genoten van dit kleine boekje zonder pretentie. Het staat bomvol mooie gedachtes over natuur en het mens zijn. Dorien Dijkhuis, ik wil vanaf nu alles van je lezen.
June 18, 2024
De zee de zee de zee. Dit boek heeft me helemaal overspoeld. Had het al een tijdje in mijn bezit maar het moest zich aan me opdringen tot vandaag. Dankzij luidruchtige kinderen en bladblazers van de plantsoendienst las ik deze met het geluid van de ruisende zee op mijn oren. Hoe toepasselijk. Ik houd van deze schrijfstijl, vond Bluets ook zo betoverend. Een brok in mijn keel, ook door de thematiek. Mijn exemplaar bolt van de ezelsoren. Mag ik al opnieuw? Een nieuwe lievelings, misschien.
Wachten is hopen. Is je mogelijke toekomst voorstellen. Is reikhalzend uitkijken. Is verlangen. Is geloven dat er iets voorbij het wachten ligt.
Wachten is hopen. Is je mogelijke toekomst voorstellen. Is reikhalzend uitkijken. Is verlangen. Is geloven dat er iets voorbij het wachten ligt.
March 31, 2024
Dit verhaal maakte meer indruk dan ik had verwacht. Prachtige fragmentarische observaties over te maken keuzes en het feit dat niet kiezen uiteindelijk ook een keuze is. De vraag hoe goed je iemand kan kennen, hoe verdeeld verdriet en onmacht je uit elkaar kan drijven, hoe cicades leven en zingen.
Ik had navelstaarderigheid verwacht maar kreeg, in indrukwekkende en poëtische taal, een beeld van een mens, een mens met twijfels, verdriet en humor. Een mens zoals wij allen zijn.
Oh en ik hou ook van eilanden…
Ik had navelstaarderigheid verwacht maar kreeg, in indrukwekkende en poëtische taal, een beeld van een mens, een mens met twijfels, verdriet en humor. Een mens zoals wij allen zijn.
Oh en ik hou ook van eilanden…
Read
March 14, 2024Een boek waar je echt even in kan verdwijnen. Ik houd van dat fragmentarische, vooral omdat het lekker weg van een centrale boodschap kan leiden, de lezer kan een eigen geheel uit de delen samenstellen. Daarmee raakt de vorm aan de inhoud (het gevoel van verdriet en verlies, de zoektocht). Soms had ik het gevoel dat Dijkhuis iets te ver interpretateert, iets te veel stuurt en benoemt.
March 2, 2024
Tien! Tien! Tien! ⭐️
Wat prachtig, ik had dit zelf wel willen schrijven.
Wat prachtig, ik had dit zelf wel willen schrijven.
March 9, 2024
Een wonderbaarlijk mooi, erudiet, menselijk en ontwapenend essay, met heel veel draden, lijnen, thema's, observaties, motieven en trucs. De dood, het leven, levensvragen, verwondering, melancholie, verlies, schoonheid, toeval, de geest, dat alles en meer, maar dan zonder kapot te gaan op muren aan woorden of zeeën aan literaire pretenties.
Niet alles werkt, soms is het juist weer te dik er bovenop, en de vorm van honderden korte fragmenten maakt het lastig om echt als geheel binnen te komen.
Maar laat dat kritiek in de marge zijn. Het is vooral een feest om te lezen en een constante strijd om niet alles te onderstrepen wat je wilt onthouden en delen. Bovendien is het voor mij, als vader die dat niet zag aankomen en ook lang afhield, heel herkenbaar om te lezen hoe het leven er daarvoor uitzag, en realiseer ik me hoezeer ik het de schrijver gun aan deze kant van de streep te komen en ook daar aan het observeren te slaan.
Niet alles werkt, soms is het juist weer te dik er bovenop, en de vorm van honderden korte fragmenten maakt het lastig om echt als geheel binnen te komen.
Maar laat dat kritiek in de marge zijn. Het is vooral een feest om te lezen en een constante strijd om niet alles te onderstrepen wat je wilt onthouden en delen. Bovendien is het voor mij, als vader die dat niet zag aankomen en ook lang afhield, heel herkenbaar om te lezen hoe het leven er daarvoor uitzag, en realiseer ik me hoezeer ik het de schrijver gun aan deze kant van de streep te komen en ook daar aan het observeren te slaan.
July 27, 2024
Het duurde even voordat alle delen een eenheid begonnen te vormen. De overpeinzingen over tijd, liefde en moederschap zijn misschien wel vijf sterren waard. Maar ik vond het eigenlijk iets te storend hoe deze ook weer gauw werden onderbroken.
February 6, 2025
Ontdekking!
Read
January 24, 2024‘Niet in een keer uitlezen.’ Tja. Toch wel gedaan. Moet je maar geen boek schrijven wat je in een keer wil uitlezen, Dorien!
January 18, 2025
Fijn, klein boekje om te lezen. Het lijkt wat gebaseerd op bijvoorbeeld "Het hoofdkussenboek". Een boek waar ik reeds over heb gehoord en zeker nog zal lezen. Er is niet echt een plot in "Dezelfde maan" het lijken me.vooral hersenspinsels van het hoofdpersonage. Ze wil zichzelf beter leren begrijpen. Ze refereert heel vaak naar verschillende bekende auteurs zoals Virginia Woolf bijvoorbeeld.
Het voelt alsof ik dit experimentele boekje nog even moet verwerken en meer moet begrijpen vooraleer ik de kracht ervan voel. Voor een eerste keer lezen was het zeker vermakelijk, maar het is niet zo dat er heel veel blijf kleven bij mij.
Het voelt alsof ik dit experimentele boekje nog even moet verwerken en meer moet begrijpen vooraleer ik de kracht ervan voel. Voor een eerste keer lezen was het zeker vermakelijk, maar het is niet zo dat er heel veel blijf kleven bij mij.
November 1, 2024
‘Je weet hoeveel ik van de maan houd. Dat niets mij méér troost dan kijken naar de maan. Ik doe dat sinds mijn opa me belde, jaren geleden, tijdens een oudejaarsnacht die ik door een treurige samenloop van omstandigheden in mijn eentje doorbracht. Hij zei me naar het raam te lopen en naar de maan te kijken. We zien dezelfde maan, zei hij. We kijken er samen naar.’
Read
May 14, 2025Een bijzonder boek, dat je moet proeven. Dijkhuis neemt je mee in haar gedachten waardoor bij jezelf ook een gedachtestroom op gang wordt geholpen. Ook wil ik hierna allerlei boeken die genoemd worden gaan lezen. Sterren geven voelt bij dit boek op een bepaalde manier als de ervaring platslaan, dus dat laat ik in dit geval achterwege.
February 9, 2025
Heel mooi en interessant en poëtisch. Ook erg veel vragen nog over hoe wat waar wanner qua toekomst, maar de onzekerheid en onwetendheid is natuurlijk ook deels het punt.
July 3, 2024
Mooi!
September 21, 2025
zo mooi, maar zo anders ik in eerste instantie had verwacht!!! een verhaal over cicaden, de zee, verlangen en schapen, en tussen de regels door is er een eiland en schrijft ze over het moeten missen (en ook hoe je dat doet) (of niet). aanrader!!!! <3
January 31, 2024
Deze recensie verscheen eerder op mijn website.
Dezelfde maan van Dorien Dijkhuis blijkt helaas niet te voldoen aan de hooggespannen verwachtingen.
Dorien Dijkhuis, geboren in 1978, heeft haar debuut gemaakt in 2019 met de gedichtenbundel genaamd Waren we dieren. In deze bundel beschrijft zij op subtiele wijze de relatie tussen mens en wereld. Een terugkerend thema in deze bundel is de maan, die overal ter wereld zichtbaar is en waar men gezamenlijk op een afgesproken tijdstip naar kan kijken. Het is interessant om op te merken dat Dijkhuis haar debuutroman Dezelfde maan heeft genoemd, wat ongetwijfeld verband houdt met haar eerdere bundel. Hoewel het niet ongewoon is dat een dichter zich aan een roman waagt, blijkt dit niet altijd succesvol te zijn. Het schrijven van gedichten vereist namelijk andere vaardigheden dan het schrijven van een roman. Hoe zit dit bij Dijkhuis?
De roman Dezelfde maan volgt een vrouwelijke protagonist die, na een ingrijpende gebeurtenis, haar toevlucht zoekt op een eiland. Te midden van de weelderige natuur, het rijke dierenleven en de aanwezigheid van andere mensen, reflecteert zij op de gebeurtenis en hoe deze verweven is met andere aspecten van haar leven. Welke keuzes hebben geleid tot het huidige verdriet dat zij ervaart? In hoeverre kennen wij onze geliefden werkelijk wanneer alles plotseling op het spel staat? Kunnen wij wel de juiste richting in ons leven kiezen wanneer iemand anders ook een rol speelt?
Dijkhuis heeft ervoor gekozen om haar verhaal op een collage-achtige wijze te presenteren. Zij combineert poëzie, proza, wetenschappelijke informatie en citaten van belangrijke schrijvers en filosofen op een associatieve manier. Door de voortdurende afwisseling tussen deze elementen is het echter moeilijk om een rode draad te vinden en ontbreekt de samenhang die noodzakelijk is om het centrale verhaal van de roman op te bouwen. Een zorgvuldige lezer zal opmerken dat Dijkhuis haar best heeft gedaan om ons mee te nemen in het verhaal van haar personage, maar de roman mist een duidelijk leitmotiv.
Het springerige karakter van het verhaal en het ontbreken van een rode draad leiden helaas ook tot een zekere afstandelijkheid. Een illustratie hiervan is de zin “Vertel me eens iets wat ik nog niet weet”, die herhaald wordt zonder verdere uitleg over de oorsprong ervan. Wie stelt deze vraag en waarom? Daarnaast worden er na deze vraag telkens verschillende feiten gepresenteerd, zoals de geleidelijke oostwaartse verschuiving van de Waddeneilanden, maar het verband tussen deze feiten, de vraag en het leven van de protagonist blijft onduidelijk. Het is steeds zoeken naar puzzelstukjes die de schrijfster heeft verstopt. Hoewel onbeantwoorde vragen kunnen bijdragen aan de spanning van het verhaal, veroorzaakt het gebrek aan informatie met betrekking tot de protagonist in dit geval dus verwarring en afstandelijkheid.
Er zijn passages in de roman van Dijkhuis waarin het verhaal wel goed tot zijn recht komt, met name wanneer zij de thematiek van het maken van keuzes behandelt. Op deze specifieke momenten slaagt zij erin diepgang te creëren in het emotionele leven van haar personages. Zij illustreert dit door middel van korte dialogen tussen een vriendin, ex-vriend of zelfs een therapeut. Het is juist op deze bladzijden dat het verhaal zich ontvouwt en betekenis krijgt:
'Zo veranderde uiteindelijk alles. Want zonder dat ik er erg in had, was er iets in me begonnen te groeien: het verlangen naar een kind. Als ik nu denk aan die tijd, voel ik iets dat op schaamte lijkt. Ik deed alsof ik nog steeds geen keuze had gemaakt. Maar in werkelijkheid had ik een deur gekozen en was erdoorheen gestapt. Hoewel stappen te stevig klinkt. Te zeker wetend. Ik twijfelde nog steeds over alles. Of ik een goede moeder zou zijn, of het kind gezond zou zijn, of ik zou blijven schrijven. Maar het waren twijfels die gevoed werden door angst, zei de therapeut. Angst zetelt in het hoofd, niet in het hart. In het hart wonen de verlangens, de wensen en de dromen. Wat ze óók zei: het hart is geen eiland.’
De schrijfstijl die Dijkhuis hanteert in haar roman is van poëtische aard, soms melancholisch en ernstig. Dit getuigt zonder twijfel van haar schrijftalent. Echter, het probleem dat zich blijft voordoen in de roman is dat de lezer geen mogelijkheid krijgt om een concreet verhaal te vormen. Ondanks de mooie wijsheden afkomstig van diverse filosofen en schrijvers, zoals Milan Kundera (1929-2023), ontbreekt er een connectie vanwege het fragmentarische karakter van de roman. Het is betreurenswaardig dat het veelbelovende experiment van Dijkhuis niet heeft geleid tot het gewenste resultaat.
Dezelfde maan van Dorien Dijkhuis blijkt helaas niet te voldoen aan de hooggespannen verwachtingen.
Dorien Dijkhuis, geboren in 1978, heeft haar debuut gemaakt in 2019 met de gedichtenbundel genaamd Waren we dieren. In deze bundel beschrijft zij op subtiele wijze de relatie tussen mens en wereld. Een terugkerend thema in deze bundel is de maan, die overal ter wereld zichtbaar is en waar men gezamenlijk op een afgesproken tijdstip naar kan kijken. Het is interessant om op te merken dat Dijkhuis haar debuutroman Dezelfde maan heeft genoemd, wat ongetwijfeld verband houdt met haar eerdere bundel. Hoewel het niet ongewoon is dat een dichter zich aan een roman waagt, blijkt dit niet altijd succesvol te zijn. Het schrijven van gedichten vereist namelijk andere vaardigheden dan het schrijven van een roman. Hoe zit dit bij Dijkhuis?
De roman Dezelfde maan volgt een vrouwelijke protagonist die, na een ingrijpende gebeurtenis, haar toevlucht zoekt op een eiland. Te midden van de weelderige natuur, het rijke dierenleven en de aanwezigheid van andere mensen, reflecteert zij op de gebeurtenis en hoe deze verweven is met andere aspecten van haar leven. Welke keuzes hebben geleid tot het huidige verdriet dat zij ervaart? In hoeverre kennen wij onze geliefden werkelijk wanneer alles plotseling op het spel staat? Kunnen wij wel de juiste richting in ons leven kiezen wanneer iemand anders ook een rol speelt?
Dijkhuis heeft ervoor gekozen om haar verhaal op een collage-achtige wijze te presenteren. Zij combineert poëzie, proza, wetenschappelijke informatie en citaten van belangrijke schrijvers en filosofen op een associatieve manier. Door de voortdurende afwisseling tussen deze elementen is het echter moeilijk om een rode draad te vinden en ontbreekt de samenhang die noodzakelijk is om het centrale verhaal van de roman op te bouwen. Een zorgvuldige lezer zal opmerken dat Dijkhuis haar best heeft gedaan om ons mee te nemen in het verhaal van haar personage, maar de roman mist een duidelijk leitmotiv.
Het springerige karakter van het verhaal en het ontbreken van een rode draad leiden helaas ook tot een zekere afstandelijkheid. Een illustratie hiervan is de zin “Vertel me eens iets wat ik nog niet weet”, die herhaald wordt zonder verdere uitleg over de oorsprong ervan. Wie stelt deze vraag en waarom? Daarnaast worden er na deze vraag telkens verschillende feiten gepresenteerd, zoals de geleidelijke oostwaartse verschuiving van de Waddeneilanden, maar het verband tussen deze feiten, de vraag en het leven van de protagonist blijft onduidelijk. Het is steeds zoeken naar puzzelstukjes die de schrijfster heeft verstopt. Hoewel onbeantwoorde vragen kunnen bijdragen aan de spanning van het verhaal, veroorzaakt het gebrek aan informatie met betrekking tot de protagonist in dit geval dus verwarring en afstandelijkheid.
Er zijn passages in de roman van Dijkhuis waarin het verhaal wel goed tot zijn recht komt, met name wanneer zij de thematiek van het maken van keuzes behandelt. Op deze specifieke momenten slaagt zij erin diepgang te creëren in het emotionele leven van haar personages. Zij illustreert dit door middel van korte dialogen tussen een vriendin, ex-vriend of zelfs een therapeut. Het is juist op deze bladzijden dat het verhaal zich ontvouwt en betekenis krijgt:
'Zo veranderde uiteindelijk alles. Want zonder dat ik er erg in had, was er iets in me begonnen te groeien: het verlangen naar een kind. Als ik nu denk aan die tijd, voel ik iets dat op schaamte lijkt. Ik deed alsof ik nog steeds geen keuze had gemaakt. Maar in werkelijkheid had ik een deur gekozen en was erdoorheen gestapt. Hoewel stappen te stevig klinkt. Te zeker wetend. Ik twijfelde nog steeds over alles. Of ik een goede moeder zou zijn, of het kind gezond zou zijn, of ik zou blijven schrijven. Maar het waren twijfels die gevoed werden door angst, zei de therapeut. Angst zetelt in het hoofd, niet in het hart. In het hart wonen de verlangens, de wensen en de dromen. Wat ze óók zei: het hart is geen eiland.’
De schrijfstijl die Dijkhuis hanteert in haar roman is van poëtische aard, soms melancholisch en ernstig. Dit getuigt zonder twijfel van haar schrijftalent. Echter, het probleem dat zich blijft voordoen in de roman is dat de lezer geen mogelijkheid krijgt om een concreet verhaal te vormen. Ondanks de mooie wijsheden afkomstig van diverse filosofen en schrijvers, zoals Milan Kundera (1929-2023), ontbreekt er een connectie vanwege het fragmentarische karakter van de roman. Het is betreurenswaardig dat het veelbelovende experiment van Dijkhuis niet heeft geleid tot het gewenste resultaat.
July 2, 2025
wow
ik weet niet hoe, maar zonder dat ik het wist was dit precies het boek wat ik nodig had nu. de manier waarop de thema's worden verbonden met filosofie, dieren, talen en literatuur...
bij momenten voelde het alsof het boek in herhaling viel en verloor het m'n aandacht maar nog steeds vond ik het een prachtig en ontroerend boek.
het open einde kwam wat onverwacht en verwarde me in eerste instantie, tot ik me besefte hoe passend het was. veel dingen gaan niet zomaar voorbij en zijn niet zomaar opgelost. als dat hier wel was gebeurd dan was dat alleen in omwille van een standaard opluchtend 'happy end' geweest en had het afgedaan van de pijn en ervaring van de hoofdpersoon.
ik weet niet hoe, maar zonder dat ik het wist was dit precies het boek wat ik nodig had nu. de manier waarop de thema's worden verbonden met filosofie, dieren, talen en literatuur...
bij momenten voelde het alsof het boek in herhaling viel en verloor het m'n aandacht maar nog steeds vond ik het een prachtig en ontroerend boek.
het open einde kwam wat onverwacht en verwarde me in eerste instantie, tot ik me besefte hoe passend het was. veel dingen gaan niet zomaar voorbij en zijn niet zomaar opgelost. als dat hier wel was gebeurd dan was dat alleen in omwille van een standaard opluchtend 'happy end' geweest en had het afgedaan van de pijn en ervaring van de hoofdpersoon.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 23, 2025
Een bijzonder boek. Zeer poëtisch geschreven over verlies, levenskeuzes, liefde en de natuur voor eilanden. Ik las het op Schiermonnikoog waar het deels ook afspeelt. Dat hielp in de verbeelding. Ik denk dat het beter is voor mensen die al meer levens ervaring hebben dan ik. Maar het voelde als een mooi gesprek ook een zwaar gesprek.
Deze wil ik later als ik wat meer leven heb geleefd nog een keer lezen.
Deze wil ik later als ik wat meer leven heb geleefd nog een keer lezen.
May 17, 2024
Voor mij de eerste kennismaking met het lezen van op deze manier opgesteld boek. Het was even wennen maar heel wat 'stellingen' zeer herkenbaar en stemt tot nadenken. Leest vlot.
August 25, 2024
In een ruk op vrijdagmiddag uitgelezen. Prachtige poëtische vertelling waarbij de verhaallijnen ingenieus in elkaar worden geweven door middel van allerlei feitjes. Deze mozaïek van ‘steentjes’ vormt samen een verhaal dat werkt en af is. Dit boek blijft nog wel even in mijn hoofd zitten. Dorien, ik kan niet wachten om je dichtbundel te lezen!
January 18, 2025
Over keuzes en later en over keuzes die dan geen keuzes meer zijn. En cicaden, de levenscyclus.
February 8, 2024
Bij de omschrijving ‘poëtische mozaïekroman’ ben ik al om maar na een regenachtige dag meegesleept te worden door djt boek - is het misschien wel m’n nieuwe lievelings. Zo mooi! En zo uit, dat is echt jammer.
Read
April 21, 2024Fraai verwoorde en mooi bij elkaar aansluitende overdenkingen over niet geleefde levens, in jezelf opgesloten zitten, het (niet) krijgen van kinderen en taal. Erg ontroerend.
October 20, 2025
Als je boek der rusteloosheid gelezen hebt, zou ik hier niet aan beginnen.
April 19, 2025
Leest als een kralenketting, van overdenkingen en vertellingen van 'dingen die ik nog niet weet', die samen analyses vormen over hoe we ons verbinden met anderen en onszelf.
May 5, 2024
Prachtig boekje waarin we mee worden genomen in de gedachtes van Dorien, ontzettend eerlijk, herkenbaar, interessant en mooi.
Aanvankelijk dacht ik dat de fragmentarische schrijfstijl ervoor zou zorgen dat ik hem niet zo snel op zou pakken, maar ik bleef maar verder willen lezen.
Een aanrader!
Aanvankelijk dacht ik dat de fragmentarische schrijfstijl ervoor zou zorgen dat ik hem niet zo snel op zou pakken, maar ik bleef maar verder willen lezen.
Een aanrader!
April 30, 2024
Waddenboek. Vrouw alleen op een Waddeneiland na verbroken relatie Bespiegelingen op de niet-geleefde levens / gemaakte keuzes / een liefde die voorbij is en een kinderwens die niet uitkwam. Mooie observaties en citaten van Pessoa / Thomese en anderen. Mooi rond einde, weerspiegeling van vrouw met koffer in de deuren van de veerboot. Maanweg, beaalscholverde palen, veel rake zinnen. Over taal en de onmogelijkheid van communicatie. ‘Toch geloof ik heilig in taal’. (Toch. )
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 17, 2024
dit boek is vol met clichés en raakte mij zelden. en om in 2024 iets te publiceren dat constant indigenous talen aanhaalt en tegelijkertijd zonder nuance over "ontdekkingsreizigers" spreekt, vind ik best wel wild.
Displaying 1 - 30 of 57 reviews