Olifantenpaadjes

by Sebastiaan Chabot

Een gelukkig gescheiden gezin huurt elke zomer een huis aan de Zuid-Franse kust om het leven van voor de scheiding na te bootsen. Ieder gezinslid denkt dat ze het voor een ander doen. Alleen de vader, professor Raad, weet dat hij het voor zichzelf doet. Die paar dagen aan de kust behoren elke zomer weer tot de gelukkigste in zijn jaar. Olifantenpaadjes is een komische en ontroerende roman over een familie die tegen beter weten in vasthoudt aan oud en beproefd geluk, ook al zijn de barstjes duidelijk zichtbaar. Toen Raad vijf jaar was en niet langer in de plooien van zijn moeders rok paste, en mensen buiten de familie met een familiemening de moeder van Raad erop wezen dat het vijfjarige kind niet langer wat ‘aan de bange kant’ was maar ‘een angstige indruk’ maakte, besloot zijn moeder van een van haar grote, stevige rokken een knuffelolifant te maken. ‘Laat Mimp maar antwoord geven als het allemaal een beetje spannend is, lieverd,’ had zijn moeder hem ingefluisterd. Vanaf die dag sliep Raad op het randje van zijn bed, zodat er genoeg ruimte overbleef voor zijn olifant, en voor de ruime, ongedwongen persoonlijkheid van zijn olifant.

Genres: Roman

297 pages, Kindle Edition

Published February 13, 2024

About the author

Son of Dutch writer and poet Bart Chabot. After studying history at the Amsterdam University Sebastiaan Chabot (1989) went to New York to follow NYU Creative Writing, a two-year course for which only twenty aspiring writers of the eight hundred applications per year are admitted. He graduated in 2017 with Jonathan Safran Foer. Chabot's debuted in March 2020.

Reviews

[Pieter · Rating 3 out of 5]

Mooi verwoord maar traag verhaal.

[Chris Leest · Rating 4 out of 5]

Origineel boek, nice!

[Mayke · Rating 2 out of 5]

Had hele hoge verwachtingen omdat het plot me super mooi leek, maar het boek was zo traag dat ik verveeld en chagrijnig raakte van het lezen

[Sandra · Rating 4 out of 5]

Iedereen is er nog

Vanaf de eerste zin ben je mee. Mee met Raad, de (in bijpassende kleding), nét gepensioneerde professor, en zijn ex-vrouw en kinderen, die zoals iedere zomer twee weken op vakantie gaan naar hetzelfde huis in Zuid-Frankrijk, om weer even samen gelukkig het leven van voor de scheiding na te bootsen.

Raad is gescheiden van Rachel, die inmiddels met Philip is getrouwd. Raad en Rachel hebben twee kinderen, Sara en Gabriël. En ook de moeder van Rachel is er deze keer bij, Grant, een hilarische ouwe taaie die altijd verwaarloosbare glaasjes sherry dronk terwijl ze wachtte tot het theewater kookte en haar mening niet onder stoelen of banken steekt, maar ondertussen eigenlijk ook maar een heel klein hartje heeft. En niet te vergeten Mimp, de knuffelolifant die de angstige, jonge Raad al op zijn vijfde van zijn moeder kreeg (“Laat Mimp maar antwoord geven als het allemaal een beetje spannend is, lieverd.”) en hem sindsdien al zijn leven lang redt. Deze olifant is ook meteen de enige van de familie die eerlijk durft te zeggen wat hij wil en denkt.

Het verhaal wordt vanuit alle familieleden verteld, maar Raad, Mimp en Grant springen eruit. Er gebeurt van alles, maar toch ook weer niet zo veel, daar aan het zwembad. Liefde, vergankelijkheid, familiebanden, eenzaamheid, afscheid, al deze thema’s zitten erin, maar het wordt nergens zwaar en leest als een trein.

Het boek staat vol geweldige omschrijvingen, herinneringen en dialogen, het is hilarisch en ontroerend tegelijk. Sebastiaan Chabot heeft een mooie, poëtische kijk op alles. Dat bleek al uit zijn debuutroman, 'De slaap die geen uren kent'. 'Olifantenpaadjes' is toegankelijker en heel beeldend geschreven. Ik ben benieuwd hoe het Raad en Grant verder gaat. En wanneer ook deze Chabot zich aan de poëzie waagt.

[Muriël Van Der Wal · Rating 2 out of 5]

Onduidelijk boek. Op alle fronten. Thema? Fictie/ SF met die gefantaseerde olifant, taalgebruik soms grappig soms goede metaforen maar meestal niet, geen aanleiding geen plot. Beetje nikserig allemaal.

[Daffie Online · Rating 4 out of 5]

Hilarisch. Een pratende knuffelolifant als commentator: doe mij er ook een.

[Eline · Rating 1 out of 5]

‘Olifantenpaadjes’ kwam rond de boekenweek dit jaar uit en kreeg veel aandacht in de media. Dat Sebastiaan Chabot samen met zijn broers en ouders het boekenweekgeschenk schreef, zal daar vast een rol in hebben gespeeld.

Ik las een interview in nrc waarin Chabot vertelt dat de hoofdpersoon van ‘Olifantenpaadjes’ geïnspireerd is op zijn schoonvader. Deze schoonvader, een wat verstrooide en zonderlinge man, gebruikt een andere stem als hem iets onbenulligs of persoonlijks gevraagd wordt. Het is de stem van Mimp, een knuffelolifant die hij als kind had.

De anekdote over Mimp maakte me nieuwsgierig naar het boek. Het stelde me helaas teleur. Het hoofdpersonage , professor Raad, en ook de andere personages konden me niet boeien. En ook het verhaal deed me niks. Op driekwart van de roman merkte ik dat deze me verveelde. En toen ben ik, wat niet mijn gewoonte is, afgehaakt.

[Robin · Rating 2 out of 5]

Het gehalte ongemak, onaangename personages en oude mannen doet me denken aan Arnon Grunberg - een auteur wiens werk mij gewoon niet ligt. Ik vond dit boek gewoonweg saai. Maar misschien moet ik ook geen boeken meer lezen over oude mensen die met pensioen gaan.

[Dylan · Rating 2 out of 5]

Ik heb het gevoel dat dit boek veel wil zijn, maar het niet waar kan maken; het voelt ergens een beetje te gemaakt.
Met vlagen wel mooie beeldspraken, maar die worden daarna soms ook weer verpest door een hele pagina in beslag te nemen om nauwkeurig uitgelegd te worden.

[Maartje De Groot · Rating 4 out of 5]

Het is juli 2016, op het nieuws de aanslag op de boulevard in Nice. Over een paar dagen zal Raad met zijn 'familie' naar Nice reizen voor een vakantie.
Raad is net met pensioen en al enkele jaren gescheiden van Rachel, samen hebben ze twee kinderen. Ieder jaar gaan ze nog als 'gezin' naar een vakantiehuis in Nice. Dit jaar mag oma ook mee.Deze vakantie lijkt een beeld te zijn voor het leven van Raad en een aantal andere personages, een leven waarin loslaten lastig is. Het verhaal begint al met Raad die tweemaal afscheid neemt voor zijn pensioen en dan probeert zich zo goed mogelijk voor te bereiden op zijn werkeloze leven. Wat moet hij met al die vrijgekomen tijd doen? 'Hoe kun je vooruit werken en tijd maken als je alleen nog maar tijd hebt?'

Raad is een onhandige man die zijn knuffelolifant (in gedachten) overal mee naartoe neemt en deze olifant 'Mimp' spreekt in situaties die voor Raad te moeilijk zijn.
De noodzaak van alles houden bij het oude en om te bestaan wordt heel sterk naar voren gebracht in dit verhaal:

'Herkend worden kwam dicht in de buurt van gekend zijn, en hij hoopte dat als de onvermijdelijke dag zou komen, de winkel eigenaren van Square du Lys aan elkaar zouden vragen of zij de professor nog hadden gezien, dat jaar.'

Maar ook wordt duidelijk dat je niet in een stilstaande wereld leeft en echt moet meebewegen en zelfs moet veranderen.

Sebastiaan Chabot komt, wat mij betreft, uit een familie van woordkunstenaars. Hij weet woorden vaak op een originele manier in zinnen te verwerken, waardoor heel beeldend, creatief en kunstzinnig een idee kenbaar gemaakt wordt; hij heeft het bijvoorbeeld over 'bedachtzame handen' en benen die intelligent met hem omgingen.

'Op het vuile glas sloeg het daglicht dood en viel flauwtjes in het kratje met uien.'

Voor mij las dit boek als een soort slapstick film. De personages waren overdreven, er zaten een heleboel tenenkrommende momenten in en ik heb vaak gegiecheld. En toch was de ondertoon serieus en laat dit boek zien hoe lastig het kan zijn om de dingen waar je van houdt, of de dingen waar je jarenlang op hebt vertrouwd los te laten en nieuwe wegen in de slaan.

En dan is het meest geluisterde liedje van Raad: It takes too long to learn to live alone'.

Een boek met een lach en een traan.

[Anneke Visser-van Dijken · Rating 4 out of 5]

Bij het zien van de schitterende cover van olifantenpaadjes van Sebastiaan Chabot krijg je het gevoel dat je een soort van theaterverhaal gaat lezen. Sommige karakters zijn overigens inderdaad nogal theatraal, maar je bent ook blij dat ze dat zijn, want zonder dat gedrag was het boek lang zo leuk niet. Het is mooi dat de cover via de zijkant op de achterkant doorloopt. De titel maakt je nieuwsgierig naar het verhaal. Je vraagt je af of het verhaal zich soms in de jungle afspeelt, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het verhaal speelt zich grotendeels af in een plaats aan de Zuid-Franse kust.
In olifantenpaadjes van Sebastiaan Chabot gaat een gezin, dat eigenlijk geen gezin meer is, omdat de ouders inmiddels gelukkig gescheiden zijn, voor hun jaarlijkse vakantie naar hun huisje aan de Zuid-Franse kust. Het zal de laatste keer zijn dat ze samen vakantie vieren, want eenieder heeft zo zijn of haar plannen voor de toekomst, waar geen ruimte meer is om gezamenlijk op vakantie te gaan, ook al beseffen ze dat op dat moment niet, althans, een van de personen beseft dat niet. Er komen een paar onverwachte gasten, maar het is maar de vraag hoe onverwacht ze zijn voor bepaalde personen.

Lees verder op https://surfingann.blogspot.com/2024/... .

[Jolanda · Rating 4 out of 5]

De tweede roman van Sebastiaan Chabot is inhoudelijk totaal anders dan zijn debuut. Qua schrijfstijl zijn er wel overeenkomsten, want opnieuw veel metaforen. Waar die in De slaap die geen uren kent vaak nog gekunsteld over kwamen, zijn ze nu veel natuurlijker - al vragen ze wel vaak om een tweede lezing. In Olifantenpaadjes draait alles om Professor Raad - een voornaam heeft hij kennelijk niet - en zijn gezin: ex-vrouw, dochter, zoon en schoonmoeder. En om zijn knuffelolifant Mimp, die vaak namens hem het woord voert. Voor mij de grootste charme van het boek. Mimp is gemaakt door Raads te vroeg gestorven moeder. ‘Laat Mimp maar antwoord geven als het allemaal een beetje spannend is, lieverd.’ Zijn moeder wist precies wat Raad nodig had. ‘Niet zo best hè’, zegt Mimp vaak. Want Raad is sociaal niet zo handig. En het hele gezin blinkt uit in niet echt uitspreken wat ze denken of willen. Of doen dat juist wel, maar willen dat niet. Al met al een roman die makkelijk leest, zelfs zonder plot en veel actie. En voldoende vragen oproept over onze samenleving, omgang met elkaar en met ingrijpende gebeurtenissen.

[Maartje J.]

Verrukkelijk spelen met taal

Online staan al veel recensies over het boek Olifantenpaadjes. Daarin wordt al veel verteld over de verhaallijn, dat zal ik niet herhalen. Het boek Olifantenpaadjes was voor mij een meer dan aangename kennismaking met schrijver Sebastiaan Chabot.

Het boek stond al even te wachten op mijn e-reader. Het starten met lezen, stelde ik steeds wat uit. Het verhaal van een gescheiden gezin dat nog samen op vakantie gaat en het leuk probeert te hebben, las ik al eens in een ander boek. Een boek dat ik wat deprimerend vond. Toch kwam dit boek iedere keer voorbij als ik op mijn e-reader door de boeken scrolde op zoek naar een volgend boek om te lezen.

Afgelopen weekeinde sloeg ik het boek open en werd aangenaam verrast door het verrukkelijke taalgebruik. Wat een heerlijke vondsten. En zo vaak als ik het begreep, kon plaatsen of soms een alinea nogmaals las, zo vaak kon ik het af en toe niet helemaal volgen. En dat paste dan weer uitstekend bij de stuntelige hoofdpersoon Raad en de hulp die hij inzet van olifant Mimp.

En dan ineens donder je als lezer het olifantenpaadje af ........ en is het boek uit.

[Laura Van Rijnsbergen · Rating 4 out of 5]

Ondanks dat er weinig gebeurt toch een goed boek. Het gaat over een familie die gescheiden van elkaar leven maar toch jaarlijks samen op vakantie gaan. We volgen elk hun gedachten en problemen en allemaal willen ze iets met de familie delen wat ze niet helemaal durven. De personages zijn erg goed uitgewerkt. Professor Raad is een raar en interessant personage, die twee persoonlijkheden heeft maar er toch alleen voor staat. Het thema oud en jong, dood en leven, verleden en toekomst, komt goed naar voren in dit boek en tussen de piepjonge kleinkinderen met hun toekomst voor hun en de alleenstaande oude oma die alleen kan terugkijken.

[Christine · Rating 4 out of 5]

Wat een heerlijk boek in een voor mij herkenbare setting in Den Haag en Zuid-Frankrijk. Ik hou van de licht ironische toon. Soms is het verhaal wel erg kabbelend, maar dat ik regelmatig moest glimlachen en zelfs schaterlachen, maakt veel goed. De (onuitgesproken) emoties van de verschillende familieleden zijn erg raak verwoord. Aanrader is het luisterboek, geweldig voorgedragen door Gijs Scholten van Aschat. “Briljant gewoon”. ;-)

[Agnes · Rating 4 out of 5]

Gijs Scholten van Aschat heeft me dit boek voorgelezen en wat een genot was dat. Mooie observaties, ironie, melancholie, ouderdom, verdriet en geluk, wat is familie?, wat is contact? Hoe goed ken je elkaar? Hoeveel woorden zijn er nodig, wat is nodig voor geluk. Ik weet niet of het net zo goed werkt als je het leest.

[Milou Velde · Rating 4 out of 5]

Ja ja! Ik ben er weer. Dit jaar heb ik me voorgenomen meer Nederlands te lezen en dit boek geeft mij des te meer motivatie om dat te doen. De woordspelingen en prachtige zinnen in dit boek hebben me gegrepen vanaf het begin. Het verhaal zelf is mooi maar heeft ook een licht triest randje. Echt wel een aanrader als je niet iets wil wat te zwaar op de hand is maar toch literair goed in elkaar zit!!

[Bianca · Rating 4 out of 5]

Dit boek begint heel sterk, prachtige zinnen. Vol humor, en heel mooi verteld. Naar mate het boek vordert, word het verhaal minder sterk.
Toch 4 sterren voor de schrijfstijl.

[Angela Aagenborg · Rating 5 out of 5]

Wauw, wauw, Wauwwwww! Wat een prachtig boek. Nog nooit zoveel mooie zinnen onderstreept in een roman. Ik heb nu al zin om hem gewoon weer te gaan lezen. Prachtig. Ontroerend. Grappig.

[Margreeth · Rating 3 out of 5]

Een af en toe hilarisch verhaal over een gezin dat nog één keer met elkaar op vakantie gaat. De ouders zojn gescheiden maar één keer per jaar brengen ze toch nog een paar dagen als gezin door.

[Bea Mantel · Rating 4 out of 5]

Beeldend en met humor geschreven hoe je van niets iets kan maken vanuit verschillende denkwijzen, van commentaar voorzien door een knuffelolifant. Er is een zekere gelaagdheid in het verhaal.

[Sasha Baan · Rating 2 out of 5]

Wel grappig maar er gebeurt niet zo veel

[Nicole · Rating 2 out of 5]

Weliswaar grappig en met onderkoelde humor geschreven boek met leuk gevonden beeldspraak, maar het boek blijft zo aan de oppervlakte dat ik me naar het eind toe moest worstelen om het uit te lezen.

[Mariëtte Muller · Rating 5 out of 5]

Origineel met geweldige zinnen! Net zo lekker als slow food en zo moet je het ook lezen.

[Maarten · Rating 4 out of 5]

ik heb erg genoten van de manier waarop karakters beschreven zijn

[CeeCee · Rating 4 out of 5]

Liefdevol en ontroerend maar leest als EO railaway. Er gebeurt niets maar geeft een inkijkje in de chaos die animo heet.

[Joy · Rating 3 out of 5]

*3.5