What do you think?
Rate this book
Gargantua i Pantagruel, Księga I
This is a pre-1923 historical reproduction that was curated for quality. Quality assurance was conducted on each of these books in an attempt to remove books with imperfections introduced by the digitization process. Though we have made best efforts - the books may have occasional errors that do not impede the reading experience. We believe this work is culturally important and have elected to bring the book back into print as part of our continuing commitment to the preservation of printed works worldwide.
180 pages, Kindle Edition
First published January 1, 1532
34 people are currently reading
152 people want to read
About the author
François Rabelais
1,196 books458 followersFrench humanist François Rabelais wrote satirical attacks, most notably
Pantagruel
(1532) and
Gargantua
(1534), on medieval scholasticism and superstition.
People historically regarded this major Renaissance doctor of fantasy, satire, the grotesque, bawdy jokes, and songs. Considered of the great of world literature, he created modern Europe. He also published under the names Alcofribas Nasier and Séraphin Calobarsy.
François Rabelais était un des grand écrivains de la Renaissance française, médecin et humaniste. Il a toujours été considéré comme un écrivain de fantaisie, de satire, de grotesque et à la fois de blagues et de chansons de débauche. Rabelais est considéré comme l'un des grands écrivains de la littérature mondiale et parmi les créateurs de l'écriture européenne moderne. Il a également publié sous les noms Alcofribas Nasier et Séraphin Calobarsy.
People historically regarded this major Renaissance doctor of fantasy, satire, the grotesque, bawdy jokes, and songs. Considered of the great of world literature, he created modern Europe. He also published under the names Alcofribas Nasier and Séraphin Calobarsy.
François Rabelais était un des grand écrivains de la Renaissance française, médecin et humaniste. Il a toujours été considéré comme un écrivain de fantaisie, de satire, de grotesque et à la fois de blagues et de chansons de débauche. Rabelais est considéré comme l'un des grands écrivains de la littérature mondiale et parmi les créateurs de l'écriture européenne moderne. Il a également publié sous les noms Alcofribas Nasier et Séraphin Calobarsy.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
Read
January 23, 2023Przeczytane: księga 1
Może kiedyś do tego wrócę, na tę chwilę tyle mi wystarczy xd
Może kiedyś do tego wrócę, na tę chwilę tyle mi wystarczy xd
February 24, 2024
3,5 Chiunque abbia mai detto che i classici siano noiosi e seri si sbaglia di grosso. Ma forse è solo il fatto che Rabelais è completamente pazzo.
Due libri della serie di Pantagruele, entrambi i racconti non si mantengono sulla linea di libri casti e puri che un chierico del cinquecento scriverebbe: Gargantua e Pantagruele, i giganti protagonisti degli omonimi libri, e i loro compagni fanno quel che vogliono.
Il messaggio finale è molto carino, la ricerca della felicità col bere e coi piaceri terreni, senza dimenticare la fede cristiana. In questi libri vi è un monaco che uccide con la croce i soldati che stanno rovinando il vino per la vendemmia (certe volte infilando loro l'asta su per il culo), un personaggio che ruba dalle casse delle indulgenze (perché eh dicevano che dando uno riprenderai cento e io allora ho ripreso), due personaggi che hanno un processo in tribunale in cui non si capisce un cazzo, ma Pantagruele trova lo stesso la soluzione.
Un umorismo certe volte molto becero, ma che lascia un sorriso sulle labbra (Panurgo che risponde in tredici lingue diverse a persone che lo stanno interrogando in francese e quando loro chiedono "scusa ma parli francese?" lui dice "sì ovvio è la mia lingua natale").
Capitoli cortissimi, certe volte neanche un paio di pagine, che portano il lettore a continuare a leggere, per vedere tutte le vicende impossibili dei vari personaggi. Molto divertente come nei dialoghi certe volte si mettano a dire "come ha detto questo autore in questa opera". Rabelais abbiamo capito che hai studiato, non ti preoccupare.
Molto carino come i nomi dei due protagonisti siano alla fine opposti, perché Gargantua significa grande sete e Pantagruele significa assetato, ma alla fine, se ci si pensa bene, sono la stessa cosa. E si beve un sacco in ambo i libri.
Lo consiglierei? Sì, è molto scurrile ma è anche molto corto e scorrevole. I personaggi sono un po' matti, ma good for them. Un messaggio alla fine molto utile di cogliere l'attimo, brindare, godere dei momenti passati e fare battute sui peti, perché alla fine la vita è troppo breve.
«[...]E se tu volessi associarti a me faremmo il diavolo"
"Ah, no no, per Sant'Adauras, - diss'io - poiché un giorno o l'altro tu sarai impiccato"
"E tu sarai un giorno o l'altro seppellito - diss'egli - Quale delle due è più onorevole: in aria o sotterra?"»
Due libri della serie di Pantagruele, entrambi i racconti non si mantengono sulla linea di libri casti e puri che un chierico del cinquecento scriverebbe: Gargantua e Pantagruele, i giganti protagonisti degli omonimi libri, e i loro compagni fanno quel che vogliono.
Il messaggio finale è molto carino, la ricerca della felicità col bere e coi piaceri terreni, senza dimenticare la fede cristiana. In questi libri vi è un monaco che uccide con la croce i soldati che stanno rovinando il vino per la vendemmia (certe volte infilando loro l'asta su per il culo), un personaggio che ruba dalle casse delle indulgenze (perché eh dicevano che dando uno riprenderai cento e io allora ho ripreso), due personaggi che hanno un processo in tribunale in cui non si capisce un cazzo, ma Pantagruele trova lo stesso la soluzione.
Un umorismo certe volte molto becero, ma che lascia un sorriso sulle labbra (Panurgo che risponde in tredici lingue diverse a persone che lo stanno interrogando in francese e quando loro chiedono "scusa ma parli francese?" lui dice "sì ovvio è la mia lingua natale").
Capitoli cortissimi, certe volte neanche un paio di pagine, che portano il lettore a continuare a leggere, per vedere tutte le vicende impossibili dei vari personaggi. Molto divertente come nei dialoghi certe volte si mettano a dire "come ha detto questo autore in questa opera". Rabelais abbiamo capito che hai studiato, non ti preoccupare.
Molto carino come i nomi dei due protagonisti siano alla fine opposti, perché Gargantua significa grande sete e Pantagruele significa assetato, ma alla fine, se ci si pensa bene, sono la stessa cosa. E si beve un sacco in ambo i libri.
Lo consiglierei? Sì, è molto scurrile ma è anche molto corto e scorrevole. I personaggi sono un po' matti, ma good for them. Un messaggio alla fine molto utile di cogliere l'attimo, brindare, godere dei momenti passati e fare battute sui peti, perché alla fine la vita è troppo breve.
«[...]E se tu volessi associarti a me faremmo il diavolo"
"Ah, no no, per Sant'Adauras, - diss'io - poiché un giorno o l'altro tu sarai impiccato"
"E tu sarai un giorno o l'altro seppellito - diss'egli - Quale delle due è più onorevole: in aria o sotterra?"»
December 12, 2022
just another one of those uni books that make me go, "what the heck did i just read?" but at least it's over now... or is it? rip to the commentary i have yet to write
January 10, 2025
ჩემთვის უცნობი მწერლის შემოქმედების გაცნობას როდესაც ვიწყებ, მხოლოდ ბიოგრაფიას ვეცნობი ჯერ, ისიც მცირე დოზით, რადგან არ მინდა სხვისმა აზრმა გავლენა მოახდინოს ჩემზე და ამა თუ იმ წიგნის შეცნობის პროცესი. მირჩევნია სისულელე დვწერო და საერთოდ ავცდე წიგნის ძირითადად იდეას, ვიდრე სხვისი აზრების ციტირება მოვახდინო.
ამიტომ, ახლა რასაც დავწერე შეიძლება, მართლა საერთო არაფერი აქვს ამ წიგნთან და ჩემს მიერ არის არასწორად გაგებული და როდესაც დავგუგლავ, იმედია ძალიან არ შემრცხვება საკუთარი თავის:დ
ნუ, რაბლეს შესახებ გაგებული მქონდა, რადგან რთული ცოტა ხელოვნების აზრზე იყო და არ გაგეგოს რამე ჰომეროსზე, რაბლეზე შექსპირზე და ა.შ. თუმცა მხოლოდ ზედაპირული ცნობები მაქვს ჯერჯერობით.
დავიწყებ იმით, რომ რთული წასაკითხი იყო ჩემთვის ენის მხრივ. ალბათ ორიგინალში უფრო რთული წასაკითხია და ასევე თარგმანში ბევრი რამ დაიკარგება, სავარაუდოდ, რადგან ძალიან არქაული ენით არის ნაწერი,რაც გასაგებია თუ გავითვალისწინებთ, როდის არის დაწერილი, თუმცა მაგ ეპოქის ბევრი სხვა შედევრი სავსებით მარტივი წასაკითხი და გასაგებია.
კითხვის პროცესში კონცენტრაცია სიუჟეტზე გამიჭირდა, ბევრი მომენტიც გამომეპარა და თავიდა დაწყება მეზარება.
ჩემი აზრით, რაბლე დასცინის - რელიგიას, საზოგადოებას და ზოგადად კაცობრიობასაც.
ჭამა - სმა და ჯმა, აი ესაა წიგნში ძირითადად :დ
ასევე, როგორც მივხვდი სიტყვების თამაშია ბევრი, თან მომენტში რომ უხამსი ლექსიკა ბევრი და შაირი წაეწყობა, შიგა და შიგ კაი დაწყებული პოეზიაც გამოერევა. ცოტა გულისამრევი მომენტებიც არის - უკანალის გამოწმენდა დეტალებში და სხვა მსგავსი რაღაცების აღწერა სასიამოვნო წასაკითხი ნამდვილად არ არის.
იუმორს რაც შეეხება - საერთოდ არ გამიცინია. ალბათ, იმ დროს მაგრად კაიფობდნენ ასე თამამად რომ ამასხარავებდა რაბლე ეკლესიის ავტორიტეტს.
ერთი კიდევ რასაც დავაკვირდი, მგონი ჯვაროსნულ ლაშქრობებსაც ასარჟებს და ხელისუფლებასაც ასხამს ლაფს.
რთულია თანამედროვე ეპოქის ადამიანმა შეაფასო ობიექტურად ნაწარმოები, რომელიც რამდენიმე საუკუნის წინ შეიქმნა, თუმცა არის წიგნები, რომლებიც ყველა ეპოქაში საინტერესო წასაკითხია და აქტუალურობას არ კარგავს, ეს წიგნი, ჩემი მოკრძალებული აზრით ეგეთი არ არის, თუმცა ვნახოთ ჯერ მხოლოდ პირველი ნაწილი წავიკითხე.
ამიტომ, ახლა რასაც დავწერე შეიძლება, მართლა საერთო არაფერი აქვს ამ წიგნთან და ჩემს მიერ არის არასწორად გაგებული და როდესაც დავგუგლავ, იმედია ძალიან არ შემრცხვება საკუთარი თავის:დ
ნუ, რაბლეს შესახებ გაგებული მქონდა, რადგან რთული ცოტა ხელოვნების აზრზე იყო და არ გაგეგოს რამე ჰომეროსზე, რაბლეზე შექსპირზე და ა.შ. თუმცა მხოლოდ ზედაპირული ცნობები მაქვს ჯერჯერობით.
დავიწყებ იმით, რომ რთული წასაკითხი იყო ჩემთვის ენის მხრივ. ალბათ ორიგინალში უფრო რთული წასაკითხია და ასევე თარგმანში ბევრი რამ დაიკარგება, სავარაუდოდ, რადგან ძალიან არქაული ენით არის ნაწერი,რაც გასაგებია თუ გავითვალისწინებთ, როდის არის დაწერილი, თუმცა მაგ ეპოქის ბევრი სხვა შედევრი სავსებით მარტივი წასაკითხი და გასაგებია.
კითხვის პროცესში კონცენტრაცია სიუჟეტზე გამიჭირდა, ბევრი მომენტიც გამომეპარა და თავიდა დაწყება მეზარება.
ჩემი აზრით, რაბლე დასცინის - რელიგიას, საზოგადოებას და ზოგადად კაცობრიობასაც.
ჭამა - სმა და ჯმა, აი ესაა წიგნში ძირითადად :დ
ასევე, როგორც მივხვდი სიტყვების თამაშია ბევრი, თან მომენტში რომ უხამსი ლექსიკა ბევრი და შაირი წაეწყობა, შიგა და შიგ კაი დაწყებული პოეზიაც გამოერევა. ცოტა გულისამრევი მომენტებიც არის - უკანალის გამოწმენდა დეტალებში და სხვა მსგავსი რაღაცების აღწერა სასიამოვნო წასაკითხი ნამდვილად არ არის.
იუმორს რაც შეეხება - საერთოდ არ გამიცინია. ალბათ, იმ დროს მაგრად კაიფობდნენ ასე თამამად რომ ამასხარავებდა რაბლე ეკლესიის ავტორიტეტს.
ერთი კიდევ რასაც დავაკვირდი, მგონი ჯვაროსნულ ლაშქრობებსაც ასარჟებს და ხელისუფლებასაც ასხამს ლაფს.
რთულია თანამედროვე ეპოქის ადამიანმა შეაფასო ობიექტურად ნაწარმოები, რომელიც რამდენიმე საუკუნის წინ შეიქმნა, თუმცა არის წიგნები, რომლებიც ყველა ეპოქაში საინტერესო წასაკითხია და აქტუალურობას არ კარგავს, ეს წიგნი, ჩემი მოკრძალებული აზრით ეგეთი არ არის, თუმცა ვნახოთ ჯერ მხოლოდ პირველი ნაწილი წავიკითხე.
April 11, 2021
Rabelais dies about the time Shakespeare and Cervantes are born. While reading Rabelais didn't put me in mind of those to great authors, his influence can't be ignored. He was immediately translated into several languages and read widely, which no doubt contributed to the problems he had with the church.
If you haven't read this French writer, and it's likely that you have not, he reminds me most of Jonathan Swift and "Gulliver's Travels." Over the top satire.
If you haven't read this French writer, and it's likely that you have not, he reminds me most of Jonathan Swift and "Gulliver's Travels." Over the top satire.
November 21, 2021
There’s no one quite like Rabelais for riffing off nasty in the hilariously rude and ridiculous, unless Aristophanes joined the contest and gave him a run for the money. (Heads up for sexism, grotesque braggadocio, and exuberant flights of fancy that mercilessly satirize EVERYONE along the way.)
September 19, 2023
Really weird book (would only recommend if you can look beyond the profanity, gore and general absurdity), but it's definitely a funny and fun read. Had to write a paper on how it can be read as "deeply Christian", and that, in itself, was a very interesting experience... 😂
January 22, 2023
Awful
(for me)
(for me)
January 4, 2026
2,5⭐️
♥️01.01.2026r.♥️
♥️01.01.2026r.♥️
February 23, 2017
Die Abenteuer von Gargantua and Pantagruel standen nicht auf meiner Leseliste, die Illustrationen von Doré haben mich aber dazu bewogen, zumindest einmal das (chronologisch) erste Buch dieser bekannten Geschichte zu lesen. Veröffentlicht wurde zunächst als 1. Band die Geschichte von Pantagruel und erst anschließend als 2. Band die Geschichte seines Vaters, Gargantuas. In der Doré Version ist jedoch Band 1 die Geschichte vom Vater Gargantua, die hier auch vorgestellt wird.
Zunächst einmal eine Warnung an alle Interessenten: Man merkt dem Werk vor allem sprachlich an, dass es fast 500 Jahre alt ist. Soll heißen, dass einerseits sehr viele archaische Wörter verwendet werden, andererseits richten sich die räumlichen und figürlichen Bezüge natürlich auf die damalige Zeit. Vollkommenes Verständnis wird hier also in der Regel nicht erreicht werden, noch dazu handelt es sich bei dieser Version bereits um eine Übersetzung aus dem Französischen. Abgesehen davon sind Lateinkenntnisse auch nicht unbedingt verkehrt und tragen teils zur besseren Verständnis bei. Teilweise werden bei Wortspielen auch Französisch und Spanisch verwendet, wobei ersteres aber immer auch übersetzt wird.
Wer damit leben kann nicht alles zu 100% zu verstehen kann trotzdem auf seine Kosten kommen. Vorausgesetzt, man kommt mit Stellen wie den folgenden klar:
These two did oftentimes do the two-backed beast together, joyfully rubbing and frotting their bacon `gainst one another, in so far, that at last she became great with child of a fair son, and went with him unto the eleventh month; …
Inhaltlich ist der Roman, ganz ähnlich Cervantes’ Don Quijote, eine Persiflage auf den Ritterroman. Während bei Don Quijote aber das Scheitern der Hauptfigur in den Abenteuern im Vordergrund steht, so steht hier vor allem der Werdegang von Gargantua im Vordergrund, begonnen mit seiner Empfängnis über die Kindheit bis hin zu seiner Erziehung, die ihn unter anderem nach Paris führt, wo er die Glocken von Notre Dame (kurioserweise übersetzt als Our Lady’s Church) entwendet, über seine sophistischen Studien bis hin zu relativ belanglosen, aber extrem witzig geschriebenen Kapiteln über die Bedeutung der Farben seiner Kleidung oder das unabsichtliche Verspeisen von sechs Pilgern (die aber aus seinem Mund entkommen können) etc. Erst später gibt es dann auch so etwas wie Abenteuer in der Handlung, als Gargantuas Vater Grangousier sich gegen die anrückende Armee de Picrochole verteidigt und gewinnt.
Besonders erwähnenswert scheinen noch die letzen Kapitel 52 bis 57, in denen es um die Errichtung des Klosters Theleme geht. Das Kloster soll „entgegen all den anderen religiösen Orden“ angelegt sein, offen und ohne Mauern (mit einem hervorragenden Wortspiel:
„[…] for all the other abbeys are strongly walled and mured about. See, said the monk, and not without cause (seeing wall and mur signify but one and the same thing); where there is mur before and mur behind, there is store of murmur, envy, and mutual conspiracy.“ ).
Das Leben im Kloster solle vollkommen ohne Regeln ablaufen, keine zeitlichen Auferlegungen sollen bestehen, als Motto gelte „Do what thou wilt“. Kein Wunder, dass also vor allem die katholische Kirche für den Bann von Rabelais’ Büchern zu seinen Lebzeiten verantwortlich war.
Wer bei der Lektüre der oben genannten Textauszüge wie ich ein Schmunzeln im Gesicht angesichts des Sprachgebrauchs hat, der kann sich gerne der Lektüre widmen. Die hervorragenden Illustrationen von Doré tragen das Übrige zur Atmosphäre bei, auch wenn sie insgesamt leider nicht allzu zahlreich auftauchen.
Zunächst einmal eine Warnung an alle Interessenten: Man merkt dem Werk vor allem sprachlich an, dass es fast 500 Jahre alt ist. Soll heißen, dass einerseits sehr viele archaische Wörter verwendet werden, andererseits richten sich die räumlichen und figürlichen Bezüge natürlich auf die damalige Zeit. Vollkommenes Verständnis wird hier also in der Regel nicht erreicht werden, noch dazu handelt es sich bei dieser Version bereits um eine Übersetzung aus dem Französischen. Abgesehen davon sind Lateinkenntnisse auch nicht unbedingt verkehrt und tragen teils zur besseren Verständnis bei. Teilweise werden bei Wortspielen auch Französisch und Spanisch verwendet, wobei ersteres aber immer auch übersetzt wird.
Wer damit leben kann nicht alles zu 100% zu verstehen kann trotzdem auf seine Kosten kommen. Vorausgesetzt, man kommt mit Stellen wie den folgenden klar:
These two did oftentimes do the two-backed beast together, joyfully rubbing and frotting their bacon `gainst one another, in so far, that at last she became great with child of a fair son, and went with him unto the eleventh month; …
Inhaltlich ist der Roman, ganz ähnlich Cervantes’ Don Quijote, eine Persiflage auf den Ritterroman. Während bei Don Quijote aber das Scheitern der Hauptfigur in den Abenteuern im Vordergrund steht, so steht hier vor allem der Werdegang von Gargantua im Vordergrund, begonnen mit seiner Empfängnis über die Kindheit bis hin zu seiner Erziehung, die ihn unter anderem nach Paris führt, wo er die Glocken von Notre Dame (kurioserweise übersetzt als Our Lady’s Church) entwendet, über seine sophistischen Studien bis hin zu relativ belanglosen, aber extrem witzig geschriebenen Kapiteln über die Bedeutung der Farben seiner Kleidung oder das unabsichtliche Verspeisen von sechs Pilgern (die aber aus seinem Mund entkommen können) etc. Erst später gibt es dann auch so etwas wie Abenteuer in der Handlung, als Gargantuas Vater Grangousier sich gegen die anrückende Armee de Picrochole verteidigt und gewinnt.
Besonders erwähnenswert scheinen noch die letzen Kapitel 52 bis 57, in denen es um die Errichtung des Klosters Theleme geht. Das Kloster soll „entgegen all den anderen religiösen Orden“ angelegt sein, offen und ohne Mauern (mit einem hervorragenden Wortspiel:
„[…] for all the other abbeys are strongly walled and mured about. See, said the monk, and not without cause (seeing wall and mur signify but one and the same thing); where there is mur before and mur behind, there is store of murmur, envy, and mutual conspiracy.“ ).
Das Leben im Kloster solle vollkommen ohne Regeln ablaufen, keine zeitlichen Auferlegungen sollen bestehen, als Motto gelte „Do what thou wilt“. Kein Wunder, dass also vor allem die katholische Kirche für den Bann von Rabelais’ Büchern zu seinen Lebzeiten verantwortlich war.
Wer bei der Lektüre der oben genannten Textauszüge wie ich ein Schmunzeln im Gesicht angesichts des Sprachgebrauchs hat, der kann sich gerne der Lektüre widmen. Die hervorragenden Illustrationen von Doré tragen das Übrige zur Atmosphäre bei, auch wenn sie insgesamt leider nicht allzu zahlreich auftauchen.
May 25, 2017
A heavily abridged version of the first book of the tetralogy that makes up Gargantua & Pantagruel, this book has some unique features to offer the discerning reader of classic literature. Sermons. Multiple occurrences where thousands drown in urine. High minded discussion of classical education syllabuses. Potty humour. Soliloquies praising god and king immediately follow a lengthy, detailed discussion of codpieces. Of course Gargantua has the most fashionable codpiece, covering the most wondrous junk. Plus he's a giant so his codpiece is huge. But how huge, you ask? Don't fret! Rabelais includes measurements in case you want to make a scale model of Gargantua's outfit. It's been a long time since I've read a book where the author's giddy squealing about the perfection of the main character eclipsed the plot. It's also been a long time since I read a book with so many codpieces in it. It's been even longer since I had call to use the word codpiece five times in a row. Rabelais used it more frequently though. It's a good thing this Great Books edition didn't edit out all the talk of wardrobes and meals or the story would have been 10 pages long. Basically, Gargantua's parents do the hokey pokey; after 11 months (because he's awesome) Gargantua is born. His bad tutors turn him into a useless lump, he gets a better tutor and goes back to being awesome, goes on some awesome adventures, pees on some people, fights in a war, his horse pees on some people, and then he founds the most awesome monastery in the history of the world. Pantagruel doesn't show up in this book, but he's Gargantua's son so he's probably awesome too. If you're really committed to fleshing out your classical literature checklist then I guess you should pick up Gargantua & Pantagruel, but otherwise only read it if you really like lowbrow humour. I basically covered it for you here, with mentions of sexism and some gore in battle scenes you now know all the pertinent details. You're welcome. I know, I'm awesome.
June 14, 2018
Firstly, I could not finish the entire series starting Book 3-5 because of how disinterested I have become because of the writing and generally where the focus of the novel is going to which I admittedly do not find interesting. Now, Book 1 is definitely one of most unique book I have ever read and it is like watching an adult cartoon with a touch of philosophy at the right moments. The author really intended this to be satiric and humorous book in that I never felt bored most of the time. It is also rewarding to learn about 1500s Europe during that time and the satire dedicated towards the clergy, rulers, and academics. There can be some truths here and there but mostly it is just absurdity and highly descriptive chapters dedicated to eating, farting, shitting, sex, and others.
February 9, 2017
Una novela jocosa, narra las aventuras de un gigante que es culto y educado. Primogénito de Grandgoussier y Gargamelle. Su nacimiento es toda una hazaña, se cuenta de una manera fluida que se va desarrollando en una atmósfera fantástico-bélica. Aficionado bebedor, estudioso por naturaleza, crece en un ambiente utópico y así mismo consagra su propia abadía. Impone un pensamiento filosófico que no resulta complicado de entender. Uno de los cinco libros que componen la historia de Gargantúa y Pantagruel, sin embargo, satisface al lector.
Displaying 1 - 13 of 13 reviews