De “Geef me de ruimte” trilogie wordt afgesloten met het boek geschreven vanuit het perspectief van Marije’s tweede zoon, Kleine Robert. Ondanks zijn kleine gestalte is hij een moedige jongen die zich altijd in het midden van de actie werpt. Nadat de Engelsen verslagen zijn in Frankrijk en Charles gekroond is als nieuwe koning, wordt Bertrand Du Guesclin ingezet om de Spaanse successie oorlog uit te vechten. Na een tragisch verlies besluit Marije met hem mee te gaan, net zoals Matthis en Kleine Robert. In Spanje komt iedereen zichzelf tegen, Matthis in de liefde, Marije in haar verdriet en Kleine Robert in zijn zoektocht naar familie en het gevoel erbij te horen.
Alhoewel ik dit boek met plezier gelezen heb, is dit toch mijn minst favoriete van de trilogie. Na twee boeken in Frankrijk te zijn geweest, voelt het raar om een groot deel in Spanje te zitten. En eerlijk gezegd, de Spaanse politieke problemen boeien mij helemaal niet. Het begin van het boek begon zo sterk, en zo intens – zo expliciet voor een kinderboek: Marije bijna verkracht en de dood van Berton? Mega intens, ik heb gehuild. Met zo’n begin was het jammer dat verder niet echt meemaakt hoe Marije zoiets verwerkt. Kleine Robert is wat dat betreft een minder interessante hoofdpersoon. Vorige boek was ik erg fan van Matthis, maar dit boek? Helft van de tijd wilde ik hem wurgen, hoe hij over Rosita dacht – zo vervelend, en vies. Ik was enorm opgelucht toen Beckman expliciet duidelijk maakte dat zijn gedrag niet acceptabel is. Ik zou zijn gaan rellen als hij toch met Rosita zou trouwen. Ik was erg fan van Matthis en Thérèse samen, de inzichten die Thérèse meebracht over vrouwen en moed was verfrissend. Maar toen realiseerde ik dat hun leeftijdsverschil toch flink icky is (24 – 14 jaar). Maar ja, ik mag niet te veel zeggen want ik heb toch een paar tranen gelaten bij hun einde. Ondanks mijn kritiek heb ik enorm genoten van dit boek – het is simpel, pakkend en toch spannend.
Deze boeken houden zo goed stand, ze zijn 45 jaar na publicatie nog steeds interessant en relevant. Het zijn prachtige feministische en socialistische anthems die spreken over de goedheid dat te vinden is in de mensheid.