Ο δέκατος κύκλος της κόλασης

by Mempo Giardinelli, Μελίνα Παναγιωτίδου (translator)

Και μη με κρίνει κανείς, σας παρακαλώ, μην κάνετε τον κόπο. Σ' αυτή τη διεστραμμένη χώρα κανείς δεν έχει δικαίωμα να κρίνει κανέναν, έγινε κατανοητό; Μην τολμήσει να με κρίνει κανένας σ' αυτό τον τόπο όπου, μετά τους στρατιωτικούς, που ήταν γουρούνια και ανίκανοι, τώρα κυβερνάνε οι μαφιόζοι, οι κλέφτες και τα καθάρματα.

Μέσα στο κλίμα της γενικευμένης διαφθοράς που διαποτίζει την Αργεντινή, ένα παράνομο ζευγάρι, που ασφυκτιά σε μια επαρχιακή κωμόπολη, σπάζει κάθε φραγμό. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να είναι παρά ο πόλεμος όλων εναντίον όλων, η προσθήκη ενός Δέκατου Κύκλου στη δαντική «Κόλαση», που επιβεβαιώνει τις χειρότερες προβλέψεις: πάθη, προδοσίες, βία, αίμα, φόνοι, φυγή και καταδίωξη, σε μια ιστορία έρωτα και θανάτου, ή έρωτα μέχρι θανάτου.

Genres: Fiction, Crime

168 pages, Paperback

First published January 1, 1999

About the author

Es autor de novelas, libros de cuentos y ensayos, y escribe regularmente en diarios y revistas de la Argentina y otros países. Ha publicado artículos, ensayos y cuentos en medios de comunicación de casi todo el mundo.

Su obra ha sido traducida a veinte idiomas y ha recibido numerosos galardones literarios en todo el mundo, entre ellos el Premio Rómulo Gallegos 1993 y el Premio Pregonero de Honor 2007.

También recibió el Doctorado Honoris Causa en la Universidad de Poitiers, Francia, en 2007, y otras importantes distinciones literarias en América y Europa, pero ninguna en Argentina. Tampoco recibió jamás la Beca Guggenheim.

En 1996 donó su biblioteca personal de 10.000 volúmenes para la creación de una fundación, con sede en el Chaco, dedicada al fomento del libro y la lectura, y a la docencia e investigación en Pedagogía de la Lectura. Esta fundación ha creado y sostiene diversos programas culturales, educativos y solidarios

Reviews

[Nickolas B. · Rating 4 out of 5]

Το ότι όλα δίπλα μας σαπίζουν και παρακμάζουν, δίνει στον άνθρωπο το δικαίωμα να χάσει τον αυτοέλεγχο του και να συμπεριφέρεται σαν αγρίμι ;

Γιατί ο συγγραφέας πρόσθεσε ένα ακόμα κύκλο στους 9 που είχε δημιουργήσει ο Δάντης στην Κόλαση του;

Πόσο απέχει ο έρωτας από το έγκλημα και την εμμονή;

Η “γεύση” του αίματος και η συγκίνηση ενός φόνου είναι τόσο γλυκοί πειρασμοί;

Πόσο επηρεάζει η διαφθορά των κρατικών μηχανισμών, τον τρόπο σκέψης και τις πράξεις των πολιτών;
Ο Τζιαρντινέλι με το γνωστό “κινηματογραφικό” του στυλ γραψίματος δίνει κατευθύνσεις στον αναγνώστη, ώστε ο ίδιος να μπορέσει μόνος του να απαντήσει στα παραπάνω ερωτήματα. Ίσως και να τα συνδέσει σε μια κοινή βάση…

Η ιστορία ακολουθεί ένα παράνομο ζευγάρι το οποίο, μετά από μια σειρά εγκλημάτων ένα λουτρό αίματος για την ακρίβεια, προσπαθεί να περάσει τα σύνορα της Αργεντινής αναζητώντας την ασφάλεια μια γειτονικής χώρας (Παραγουάη).

Οι περιγραφές των ερωτικών περιπτύξεων και των φόνων/εγκλημάτων είναι πολύ σωστά δοσμένες και άρτια δομημένες από τον αργεντινό συγγραφέα! Το πάθος των 2 παράνομων εραστών κατακλύζει την κάθε σελίδα, την κάθε παράγραφο του βιβλίου.

Η όλη ιστορία θυμίζει κάτι από «Θέλμα και Λουίζ» και «Γεννημένοι Δολοφόνοι». Θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει κινηματογραφική ταινία με σκηνοθέτη ίσως τον Παρκ Τσαν-Γουκ ή τον παλιό καλό Κρόνενμπεργκ… 2 σκηνοθέτες body-artists που ξέρουν να συνδυάζουν την άγρια ομορφιά της βίας και της ερωτικής ένωσης!!
4,5/5…

[Viviana López · Rating 3 out of 5]

3.7/5.0
Libro de lectura ligera y rápida, perfecto para salir de un bloqueo lector. Mucha sangre, violencia y reflexiones sobre la doble moral de las personas y cuestionamientos acerca del sentido de llevar una vida regida por valores y expectativas sociales. Es entretenido, pero sin mayor trascendencia para mí.

[Vania (Libroadictospe) · Rating 4 out of 5]

A los 50 años uno se pone a pensar si tuvo una vida plena o se arrepiente de todo lo que no logró. Carlos cree que llevó bien su vida. Se casó y divorció dos veces y tuvo dos hijos.

Todo cambió hace unos años luego de enamorarse de la esposa de su mejor amigo Antonio. Él, al parecer, no era ajeno a ese amorío y nunca hizo nada para que ellos dejaran de verse.

Tal aceptación volvió loco a Carlos y le propuso a Griselda matar a su esposo. Ella, sin dudarlo dos veces, le preguntó cómo lo harían. Esta decisión dejará un camino de cuerpos sin vida y el amor que se tienen también se verá afectado y es que cuando los límites desaparecen ya nada tiene sentido.

El Décimo infierno de Mempo Giardinelli es una thriller bastante retorcido que te sorprenderá de principio a fin. Te hará juzgar a los protagonistas y el mismo Carlos te retará a pensar qué harías en su lugar.

[Eva Rose · Rating 1 out of 5]

Ένα ασήμαντο βιβλίο που δεν έχει κάτι ιδιαίτερο να προσφέρει. Ο Αλφρέντο και η Γρισέλδα είναι ένα παράνομο ερωτικό ζευγάρι σε μια μικρή πόλη της Αργεντινής όπου ένα βράδυ ξεκινάνε τους φόνους χωρίς προετοιμασία ή έστω κάποια δεύτερη σκέψη. Οι θάνατοι που σημειώνονται από τα χέρια αυτών των δύο "γελοίων" ανθρώπων, καλύπτονται πίσω από βαρυγδουπες δηλώσεις του Αλφρέντο για το πώς η Αργεντινή, η κοινωνία, οι πολίτες της οι ίδιοι , είναι τέρατα κάθε λογής, παιδόφιλοι, ανώμαλοι, διεφθαρμένοι, άντρες που απαιτούν τις γυναίκες ή χτυπάνε τα παιδιά τους, παιδιά που κάνουν πιάτσα για χρήματα από μικρή ηλικία, όλοι τους μια μολυσμένη μάζα , θα έλεγε κανείς, από την οποία κανείς στο τέλος δεν ξεφεύγει.
Η ιστορία του συγγραφέα χαρακτηρίζεται στο οπισθόφυλλο σαν καθηλωτική, με υπαρξιακά ερωτήματα και άψογη αφηγηματική ροή όμως στην ουσία δεν είναι τίποτα από αυτά. Από την μια έχουμε τον Αλφρέντο που λέει πως δεν το παίζει τέλειος άνθρωπος αλλά στη συνέχεια μας αναλύει γιατί εντέλει είναι καλύτερος από όλα τα τέρατα εκεί έξω ενώ παράλληλα προβαίνει σε ερωτικές σκηνές οι οποίες μου θυμίζουν για μια ακόμη φορά πως πολλοί άντρες συγγραφείς δεν μπορούν να γράψουν τίποτα ερωτικό χωρίς να φανεί cringe. Όμως έστω και αν το κάνω αυτό στην άκρη, καθώς η μικρή αυτή ιστορία είναι ένα παραλήρημα για το κακό του κόσμου στην ουσία, το θεωρώ τρομερά γελοίο πόσο εύκολα η Γρισέλδα πέφτει στα μάτια του μέσα από κάθε γύρισμα της επόμενης σελίδας. Στην αρχή, προβάλεται σαν μια φλογερή γυναίκα που βρίσκει τον έρωτα και πόθο στον Αλφρέντο ενώ έπειτα γίνεται η ύπουλη, μισητή ανά στιγμές φόνισσα, που θέλει να ζήσει την ζωή της πλέον από την αρχή, μακριά από τα " πρέπει " και τα όρια μέσα στα οποία μεγάλωσε.
Αυτό είναι το κομβικό σημείο για μένα. Η Γρισέλδα δεν είναι μια ήρεμη, καλή γυναίκα, η οποία απλά βαρέθηκε τον άντρα της και έψαχνε εραστή. Αντιθέτως είναι κάποια που δεν διστάζει να σκοτώσει και να αφήσει πίσω τη οικογένεια της με κάθε τρόπο, απογυμνωμένη πλέον από κάθε αίσθηση ευθύνης και ενοχής. Ξάφνου στα μάτια του Αλφρέντο, η γυναίκα πλάι του , εμφανίζεται πλέον σαν επικίνδυνη ,τόσο που φτάνει σε σημείο να σκεφτεί πως θέλει να την σκοτώσει. Ο ίδιος ο Αλφρέντο, προσπαθεί να πείσει τον αναγνώστη πως η Γρισέλδα άλλαξε στην διάρκεια αυτής της μέρας που τρέχουν μακριά από την αστυνομία , όμως όλες του οι σκέψεις είναι για γέλια.
Υποτίθεται πως θεωρεί τον εαυτό του έστω και λίγο καλύτερο όμως σκότωσε ανθρώπους, χτύπησε την γυναίκα που τόσο αγαπούσε και στο τέλος την μίσησε που είχε παραπάνω κοτσια και ήταν πιο σβέλτη στο να αντιληφθεί πως μόνο ένας από τους δυο τους έπρεπε να ζήσει.

[George K. · Rating 4 out of 5]

Περίπου στο ίδιο επίπεδο με το προηγούμενο βιβλίο του, την Φλογισμένη Σελήνη. Περισσότερο νουβέλα είναι, παρά μυθιστόρημα, διαβάζεται πολύ, μα πολύ γρήγορα, μέσα σε ένα δίωρο το τελειώνει κανείς.

Αφηγητής της αιματηρής αυτής ιστορίας, είναι ο Αλφρέντο Ρομέρο, ο οποίος πηδιέται (και είναι ερωτευμένος) με την γυναίκα του καλύτερου του φίλου και συνεταίρου, την Γκρισέλντα, ή Γκρις εν συντομία. Ο Αλφρέντο έχει ήδη παντρευτεί δυο φορές, έχει και δυο παιδιά που σπουδάζουν, το ίδιο και η Γκρις. Τόπος διαμονής μια πόλη κάπου στην Αργεντινή, που περιγράφεται από τον συγγραφέα ως μια Πλέιτον Πλέις που αντί για τις ΗΠΑ βρίσκεται στην Αργεντινή. Τέλος πάντων, μην τα πολυλογώ, ο όλος έρωτας καταλήγει σε ένα φοβερό αιματοκύλισμα με πρωταγωνιστές το ζευγάρι αυτό. Και στη μέση μπλέκεται και μια βαλίτσα με διακόσια χιλιάρικα. Αλλά, υποθέτω, ότι το αιματοκύλισμα θα γινόταν έτσι και αλλιώς και ας μην υπήρχαν τα λεφτά στη μέση, και οι δυο ήταν λίγο-πολύ τρελάρες...

Πολύ καλογραμμένη και εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιστορία που διαβάζεται γρήγορα και με μια ανάσα, έχει και κάποιες σπόντες, τι σπόντες, σωστό κήρυγμα, για την διεφθαρμένη αστυνομία και το επίσης διεφθαρμένο κράτος, αλλά θα ήταν το ίδιο ενδιαφέρον αν η νουβέλα γινόταν πλήρες μυθιστόρημα για να αναπτυχθούν καλύτερα οι χαρακτήρες και να δικαιολογηθούν περισσότερο οι μπόλικοι φόνοι (τι οδήγησε το ζευγάρι να κάνει αυτά που έκανε κλπ). Το τέλος δυνατό και γρήγορο. Δυνατό σφηνάκι που προτείνεται, χωρίς βέβαια να είναι κάποιο αριστούργημα.

[Kathrin Passig · Rating 3 out of 5]

Zweifelhafter Stil, doofe Sexbeschreibungen, verbotenes Ende, deshalb nur drei Sterne. Aber 5-Sterne-Erzähltempo.

[Panos Vlachopoulos · Rating 2 out of 5]

Κινηματρογραφικά γρήγορο, αλλά άνοστο.

[Smassing Culture · Rating 4 out of 5]

Κείμενο στο Smasssing Culture

Ένα διεστραμμένο άρλεκιν, ένα roadtrip που στάζει αίμα

Ο Δέκατος Kύκλος Της Κόλασης είναι ένα βιβλίο –περισσότερο νουβέλα, παρά μυθιστόρημα –του Αργεντίνου συγγραφέα Mempo Giardinelli, που εδώ και λίγο καιρό κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, σε μετάφραση Αλέξανδρου Ηλιόπουλου. Αφορά την ιστορία ενός παράνομου ζευγαριού, που αποφασίζει να δραπετεύσει από την κοινότοπη, μεσοαστική, πουριτανική ζωή που τους προσφέρει το ευυπόληπτο προάστιο, στο οποίο ζουν, αλλά και από τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις, με μοναδικό τους μέσο το φόνο και το χρήμα. Στην προσπάθειά τους, δε, αυτή σπέρνουν τη μία δολοφονία μετά την άλλη σε ολόκληρη την Αργεντινή, ενώ πολύ σύντομα τα δολοφονικά τους ένστικτα δεν θα αργήσουν να ενεργοποιηθούν και όσον αφορά τη μεταξύ τους σχέση.

Πρόκειται για μια ιστορία γρήγορη και ευχάριστη, φτιαγμένη από τα υλικά της televovela και της περιπέτειας, που αφηγείται το αιματηρό roadtrip δυο εραστών –δολοφόνων και την πορεία τους προς την κόλαση, κάτι που διαφαίνεται ήδη από τον τίτλο του βιβλίου. Πράγματι, ο συγγραφέας, προκειμένου να αποτυπώσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο δρουν οι δύο δολοφόνοι, ήτοι αυτό μιας παρηκμασμένης και πέρα για πέρα διεφθαρμένης Αργεντινής, επιλέγει να προσθέσει έναν δέκατο κύκλο στους εννέα της κόλασης, σύμφωνα με τον Δάντη, κάνοντας ένα πολιτικό σχόλιο, αλλά και μια πολιτιστική αναφορά. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου αυτό δεν επιτυγχάνεται πλήρως, καθώς παρά τον εντυπωσιακό τίτλο η αφήγηση επικεντρώνεται κυρίως στους δύο ήρωες, οι οποίοι είναι, βέβαια, γεννήματα της σήψης της κοινωνίας αυτής. Ως εκ τούτου, ο Giardinelli αφήνει αυτούς να μιλήσουν γι’ αυτή μέσα από τις πράξεις τους, σαν γνήσιοι εκπρόσωποί της.

Παράλληλα, ο συγγραφέας επιλέγει να εξηγήσει μέσα στις σελίδες του βιβλίου του ποιους ακριβώς περιλαμβάνει ο δέκατος αυτός κύκλος, προϊόν της φαντασίας του, κάτι που, δυστυχώς, στερεί το υπονοούμενο που χρειάζεται να έχει η λογοτεχνία. Ωστόσο, για ακόμα μια φορά ο Giardinelli χρησιμοποιεί την αδυναμία αυτή προς όφελος της πλοκής του, με αποτέλεσμα, ενδεχομένως χωρίς καν να το ξέρει, η έκρηξη του λαϊκισμού του να ολοκληρώνει την αισθητική του μυθιστορήματος! Επιπλέον, ένα ακόμα ενδιαφέρον στοιχείο του βιβλίου είναι το γεγονός ότι ο συγγραφέας του καταφέρνει να αντιστρέψει όλα τα κλισέ και τους κανόνες της ρομαντικής/συναισθηματικής νουβέλας, κάτι το οποίο επισφραγίζει και η ανατροπή του τέλους της, με το ιδιότυπο jumpscare της.

Σύμφωνα με τα παραπάνω Ο Δέκατος Κύκλος Της Κόλασης μπορεί να μην είναι λογοτεχνικό αριστούργημα, ενέχει, όμως, μια αλήθεια, αφού πρόκειται για την ιστορία της προσπάθειας δύο ανθρώπων να ξεφύγουν από το κοινωνικό τους πεπρωμένο, χρησιμοποιώντας, ωστόσο, τα μέσα της κοινωνίας, στην οποία ζουν. Επιπλέον, η εξιστόρηση αυτή γίνεται με ρυθμούς γρήγορους, έτσι ώστε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου να μπορεί να είναι κινηματογραφική σκηνή. Η αισθητική, δε, που εξασφαλίζει ο Giardinelli είναι όμοια με αυτή που συναντά κανείς σε ταινίες δράσης. Αυτός είναι και ο λόγος, άλλωστε, της επιτυχίας του βιβλίου, αφού κανείς μπορεί να το διαβάσει ευχάριστα μέσα σε λίγες μόνο ώρες. Ως εκ τούτου, αποτελεί το τέλειο καλοκαιρινό ανάγνωσμα.

[Erika Vecchietti (LaGattara) · Rating 4 out of 5]

Un noir sulla stessa linea di "Luna calda" (scritto però molti anni dopo), costruito sulla femme fatale che conduce il protagonista a un crescendo di violenza. Sparisce lo sfondo politico (la dittatura militare ha lasciato il posto al governo costituzionale, fortemente improntato sul modello americano) e si affaccia il tema del benessere: il protagonista vive a Resistencia (città natale dell'autore), «che mia madre chiamava Peyton Place, per via di una serie che divenne molto famosa nei primi anni della televisione in bianco e nero: [...] esattamente come Peyton Place, Resistencia è un paese statunitense, soltanto che è finito al posto sbagliato sulle carte geografiche ed è circondato da una cintura di povertà impressionante, di quelle che gli statunitensi non lasciano mai vedere (12)», e «si sente arrivato, nel senso che ormai ha già fatto tutte le cose che poteva e voleva e comincia a provare una sensazione che sta a metà tra la noia e l'inquietudine, ha soltanto due alternative: o comincia a prepararsi per la vecchiaia, soddisfatto per quanto ha fatto o frustrato per quanto non è riuscito a ottenere; oppure spara le sue ultime cartucce e decide di giocarsi il tutto per tutto. Io ho scelto proprio questo. E Gris mi ha fatto da spalla. Quella grandissima incosciente (11)». L'inizio anticipa già lo sviluppo (decisamente "hard boiled"), in cui due persone insospettabili, che hanno vissuto una vita all'insegna del politicamente corretto, finiscono per esplodere verso un punto di non ritorno.

[Mauro · Rating 3 out of 5]

Un policial en la misma línea que su novela Luna Caliente, que tuvo mas fama que esta. Pero Luna Caliente en la que había una violación a una menor y asesinatos, parece un capitulo de los Pitufos al lado de esto. La violencia y lo sórdido aparecen en cada pagina.
Una pareja de amantes, que no parece que tuvieran una mala vida, deciden fugarse con toda la plata y dejando todo atrás, y de paso un reguero de cadáveres. no tanto buscando la aventura, sino cayendo en la locura total.
Imagino que lo que Mempo quería mostrar no es tanto lo policial, sino como 2 personas que siempre hicieron lo políticamente correcto, repentinamente se transforman en asesinos fríos y despiadados, y enloquecen sin medir consecuencias, como si el llevar una vida que no les gustaba los lleno de rencores que terminan explotando en un punto irreversible.
Al igual que Luna Caliente, el clima, flora y fauna del norte argentino son también protagonistas importantes en la actitud de lo personajes.
Es muy corta y frenética de lee de una sentada y nunca baja el ritmo. Un ultra hard boiled si es que ese existe.

[Tassos Bog · Rating 5 out of 5]

Ο Αλφρέντο και η Γρισέλδα ένα παράνομο ζευγάρι κοντά στην ηλικία των 50 ζουν κρυφά από όλους τον έρωτά τους στην Αργεντινή όπου κυριαρχεί η διαφθορά και η φτώχεια με ένα πολιτικό σύστημα που κάνει τα πράγματα χειρότερα . Έχουν και οι δυο οικογένειες και παιδιά και ένα βράδυ χωρίς να υπάρχει λόγος ο Αλφρέντο αποφασίζει να σκοτώσει τον φίλο, συνεργάτη του που είναι ο άντρας της Γρισέλδας.
Ο φόνος αυτός είναι μόνο η αρχή. Οι ερωτικές σκηνές του ζευγαριού περιγράφονται σαν να βλέπεις κινηματογραφική ταινία και η γλώσσα μπορεί να είναι ωμή αλλά αληθινή χωρίς φιοριτούρες.

[Maria Mendoza · Rating 3 out of 5]

Es el primer libro que leo de este autor y me sorprendió. Está muy loco, la historia empieza de un modo tranquilo y podría decirse que un tanto melancólica y avanza de un modo intenso y violento, el final me hizo sentirme en una película de Tarantino. Lo leí durante un viaje y me llevó a otro destino alterno.

[julucha · Rating 2 out of 5]

[1999] Un relato criminal sin freno de mano y que demuestra cierto desparpajo aunque los personajes son dos caricaturas que no me despiertan interés y en ningún momento la pequeña novela hace atractivo un comportamiento tan caótico que roza lo estúpido y tan injustificable (la opresión social por ser perfecto —ah ok) que resulta una memez.

[Fa · Rating 5 out of 5]

Es una historia vertiginosa y cínica. Llega un momento en el que como lector se alcanza a comprender por qué el protagonista no puede parar después de cruzar la primera línea. Al final, no hay más líneas: hay borrones y sangre escurriendo por todos lados.

[Falko · Rating 3 out of 5]

Es las sich sehr flüssig. Das Ende überschlägt sich etwas, der Epilog reisst es dann aber wieder raus.

Interessant fand ich vor allem, wie alles etwas außer Kontrolle gerät, wie innerhalb weniger Stunden alles auf den Kopf gestellt wird.

[Jorge Salcedo Chuquimantari · Rating 3 out of 5]

Entretenida pero olvidable.

[Georgia · Rating 2 out of 5]

Παρανοϊκό

[Maria Florencia · Rating 3 out of 5]

Me lo leí porque Lali esposito lo recomendó jajaja

[Miguel Ramírez · Rating 4 out of 5]

Wow. Simplemente wow.

Vaya... la verdad no esperé que me fuera a gustar tanto, es una lectura ligerísima, perfecta para leer de una sentada y librar el aburrimiento, tiene la acción y la drama necesaria, el erotismo y la descripción justa para no hacer de esta novela algo muy pesado.
Deja mucho que decir, mucho de qué pensar, un transfondo muy interesante.
Súper recomendadísimo, enserio, leedlo.


"~Me harté de prohibiciones, de cancelaciones, de pedir permisos, de ser correcta... Me duele todo eso, me resulta insoportable. Por eso después del deslumbramiento me fui dando cuenta de que todo era mucho más profundo... Y vi que el otro camino es otro y simplemente eso: otro camino, otra cosa, algo diferente que una también puede querer, tiene derecho a desear y a conseguir porque son cosas que una mujer como yo, tan reprimida y tan correcta, siempre ha querido y siempre querrá.~"

"~ Pero es así: basta que salte un pequeño engranaje para que todo estalle, todo cambie. La gente no tiene idea de la fragilidad de la vida. Y sin embargo casi todos, como imbéciles, se la pasan cuidando lo que es efímero, guardando y conservando lo que está destinado a desaparecer.~"

[Jasminka · Rating 3 out of 5]

Argentinski pisac Mempo Giardineli mi nije nepoznat, čitala sam „Vreli mjesec“ prije desetak godina. Ovu novelu od stotinjak strana sam pročitala u jednom dahu, ne samo zato što je kratka, već zbog same radnje, napete i interesantne, mada mi je mnogo toga falilo za odlični dojam. Sam naslov knjige asocira na Pakao od Aligierija, još više zbog preteranog nasilja, bez nekog posebnog razloga. Kako je moguće da naizgled normalni ljudi uvučeni u vanbračnu vezu u određenom trenutku hrle u beskonačnu spiralu nasilja, ludila i smrti, za samo jedan postanu hladnokrvne ubojice? Ljubavni trougo, previše strasti, ubojstva, preterano nasilje, mnogo krvi, prijevara, izdaja i smrt... Sve je u stvari besmisleno, a najviše život u autorovoj rodnoj Resistensiji, argentinski Gradić Pejton, koji pretpostavljam pretstavlja čitavu Argentinu. Potsjetila me na film „Rođeni ubojie“ od Olivera Stonea i mislim da bi bila izvanredni scenarij za akcioni film.

[Cleopatra · Rating 1 out of 5]

Είναι κάποιες ιδέες που γίνονται καταπληκτικά μυθιστορήματα, είναι και άλλες που γίνονται καταπληκτικά σενάρια. Νομίζω πως το συγκεκριμένο βιβλίο ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Θα ήταν το ενδιαφέρον road trip ενός παράνομου ζευγαριού που, μετά από μια σειρά βίαιων πράξεων, δεν έχει άλλη επιλογή από τη φυγή. Στο βιβλίο εξιστορούνται τα καταιγιστικά γεγονότα μιας νύχτας, μέσα από τα μάτια του κεντρικού πρωταγωνιστή, ενός πενηντάρη εύπορου κτηματομεσίτη.

Αν και υπάρχουν κάποιες ενδιαφέρουσες στιγμές στον μονόλογο του ήρωα -με κυριότερη τι δριμύ κατηγορώ του στους διεφθαρμένους και υποκριτές της Αργεντινής, η οποία μετρούσε ακόμα τις πληγές που της είχε προκαλέσει το δικτατορικό καθεστώς- ωστόσο η πλοκή είναι αρκετά προβλέψιμη και το τέλος δεν προκαλεί καμία έκπληξη. Η γραφή του Giardinelli ωστόσο είναι ευχάριστη και η ανάγνωση κυλάει σαν νερό.

[Panagiotis · Rating 5 out of 5]

Σας αρέσει ο Ταραντίνο; Εμένα πολύ. Αύτο είναι και το βιβλίο. Ο συγγραφέας μας παρασέρνει σε ένα τυφώνα απελευθερωτικής βίας τόσο για τους πρωταγωνιστές του όσο και για τον αναγνώστη ειδικά αν έχει νεύρα. Αυτό το βιβλίο λοιπόν ή θα το λατρέψεις ή θα το μισήσεις, εγώ το λάτρεψα. Σίγουρα θα διαβάσω και άλλο βιβλίο του συγγραφέα για να δω που το πάει.

[Fernando Pintado · Rating 3 out of 5]

"El décimo infierno". El título de la novela es una clara referencia a la "Divina Comedia". Violencia exagerada, admitida por el mismo narrador. Acaso una mórbida reflexión sobre la hipocresía llevada a sus límites. Un relato, que como dice en la contraportada, se lee de una sentada. Mempo domina este tipo de narraciones, es la segunda novela suya que leo. El final es más que curioso.

[Manday · Rating 4 out of 5]

A very strange story, a fascinating march through what makes murder a heinous act - not the theft of a life, but rather the desperation and hopelessness into which it throws the murderer. The more I consider its layers the more I appreciate it.

[A. · Rating 3 out of 5]

Una historia que arrastra al lector dentro de un espiral casi infinito de locura y muerte. Casi infinito porque tiene un final y, tal vez por previsible, tal vez por apresurado, es lo que menos me gustó de la historia. Amoral, breve y perversa. Y parecía gente normal...

[Stacia · Rating 3 out of 5]

A brutal novella of a murderous couple. Perhaps an Argentinian form of "Natural Born Killers"? One extreme act is just the beginning of the descent. Oddly compelling.