What do you think?
Rate this book
Maria Konopnicka. Rozwydrzona bezbożnica
Maria Konopnicka kojarzy się przede wszystkim z Rotą, patriotyczną pieśnią niemalże o randze hymnu narodowego, która pomagała naszemu Polakom zachować tożsamość narodową w ciężkich czasach rozbiorów, wojen i okupacji. "Rotę" chętnie wykorzystywały środowiska opozycyjne w czasach Polski Ludowej na rozmaitych manifestacjach patriotyczno - religijnych. Obecnie poetka ceniona jest bardzo przez koła konserwatywno - narodowe, głównie za kluczową rolę jej twórczości w kształtowaniu postawy moralnej i patriotyzmu wielu pokoleń.
Sławiąc dokonania Konopnickiej, zapomina się o tym, iż była przede wszystkim kobietą, uwikłaną w wyjątkowo skomplikowaną sytuację życiową. Co więcej, błędem byłoby uznanie jej za "moralną opokę Narodu". Wręcz przeciwnie - Konopnicka jawi się jako kobieta wyzwolona, niestroniąca od wolnych związków ze znacznie młodszymi mężczyznami, a w czasach, w jakich przyszło jej żyć środowiska katolickie uznawały jej twórczość za bardzo szkodliwą i wymierzoną nie tylko w Kościół, ale w chrześcijaństwo i polskość.
Co ciekawe, osobowość poetki wymyka się wszelkim schematom, nie da jej się wpasować w żadne ramki. Pozornie była wspaniałą matką, ucieleśnieniem przysłowiowej Matki Polki samotnie wychowującej gromadkę dzieci, ale kiedy tylko się choć trochę usamodzielniły, czym prędzej czmychnęła z Warszawy, by przez bez mała dwadzieścia lat wieść życie nomadki i podróżować po całej Europie. Choć można spotkać opinię, iż była feministką, po bliższym przyjrzeniu się losom pisarki, również wydaje się to mocno naciągane. Ryzykownym jest także uznanie jej za skandalistkę, gdyż typowi skandaliści nie przejmują się ani krytyką, ani opinią publiczną, a tymczasem autorka Prometeusza bardzo dbała o swój wizerunek... Niemałe sensacje i kontrowersje wywołuje sprawa jej relacji z młodszą o dziewiętnaście lat Marią Dulębianką, dobrze zapowiadającą się malarką, która swoją karierę poświęciła walce o prawa kobiet i ... opiece nad Konopnicką.
Sławiąc dokonania Konopnickiej, zapomina się o tym, iż była przede wszystkim kobietą, uwikłaną w wyjątkowo skomplikowaną sytuację życiową. Co więcej, błędem byłoby uznanie jej za "moralną opokę Narodu". Wręcz przeciwnie - Konopnicka jawi się jako kobieta wyzwolona, niestroniąca od wolnych związków ze znacznie młodszymi mężczyznami, a w czasach, w jakich przyszło jej żyć środowiska katolickie uznawały jej twórczość za bardzo szkodliwą i wymierzoną nie tylko w Kościół, ale w chrześcijaństwo i polskość.
Co ciekawe, osobowość poetki wymyka się wszelkim schematom, nie da jej się wpasować w żadne ramki. Pozornie była wspaniałą matką, ucieleśnieniem przysłowiowej Matki Polki samotnie wychowującej gromadkę dzieci, ale kiedy tylko się choć trochę usamodzielniły, czym prędzej czmychnęła z Warszawy, by przez bez mała dwadzieścia lat wieść życie nomadki i podróżować po całej Europie. Choć można spotkać opinię, iż była feministką, po bliższym przyjrzeniu się losom pisarki, również wydaje się to mocno naciągane. Ryzykownym jest także uznanie jej za skandalistkę, gdyż typowi skandaliści nie przejmują się ani krytyką, ani opinią publiczną, a tymczasem autorka Prometeusza bardzo dbała o swój wizerunek... Niemałe sensacje i kontrowersje wywołuje sprawa jej relacji z młodszą o dziewiętnaście lat Marią Dulębianką, dobrze zapowiadającą się malarką, która swoją karierę poświęciła walce o prawa kobiet i ... opiece nad Konopnicką.
- GenresNonfictionBiography
300 pages, Paperback
First published January 22, 2014
6 people are currently reading
61 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
January 13, 2025
Chociaż narzekała na cenzurę sama oddawała się temu procederowi, niszcząc po przeczytaniu korespondecję, która otrzymywała. Z drugiej strony to jej listy więc mogła z nimi robić co uznała za stosowne. Po jej śmierci jeszcze sporo papierów zniszczyły jej córki, jak u królowej Wiktorii;) Tylko po co tak odczłowieczać kogoś znanego? Robić z niego pomnik bez rysy i skazy?
April 17, 2021
Interesująca biografia, chociaż skupiająca się głównie na życiu prywatnym i wątkach obyczajowych, a znacznie mniej na twórczości Marii Konopnickiej. Jednak "Rotę", czy "Naszą szkapę" kojarzą prawie wszyscy, natomiast zapewne znacznie mniej osób wie jakie burzliwe życie prowadziła ta poetka i nowelistka. Była to na swoje czasy kobieta bardzo wyzwolona, nie stroniąca od romansów z mężczyznami, a ostatnie dwadzieścia lat spędziła w towarzystwie młodszej od siebie o prawie dwadzieścia lat malarki Marii Dulębianki.
Początkowo jej życie toczyło się utartymi torami. Uczyła się na pensji, gdzie zetknęła się z Elizą Orzeszkową, późniejszą promotorką twórczości Marii i jej przyjaciółką. Następnie wyszła za mąż i urodziła ośmioro dzieci (dwoje zmarło po narodzeniu). Dopiero wtedy zaczęła myśleć o karierze literackiej. Po pierwszych próbach ocenionych pozytywnie m.in. przez Henryka Sienkiewicza, zostawiła męża i z szóstką dzieci przeprowadziła się do Warszawy.
Konopnicka bardzo wiele wysiłku wkładała w kreowanie własnego wizerunku. Notorycznie odmładzała się, deklarując że jest młodsza o kilka lat niż w rzeczywistości. W listach, które pisała, unikała informacji, które mogłyby stawiać ją w złym świetle. Natomiast otrzymywaną korespondencję paliła po przeczytaniu. Gdy głośno zrobiło się o kłopotach jednej z jej córek (uznanej za chorą psychicznie), wyjechała z kraju na kilkanaście lat. Zresztą dzieci były jej nieustającą troską i Iwona Kienzler dużą część książki przeznaczyła na opisanie relacji z każdym z nich.
Także przebieg kariery literackiej Marii nie zawsze był kolorowy. Po początkowym pozytywnym przyjęciu jej wierszy, wylała się na Konopnicką fala krytyki za publikację utworu "Z przeszłości: fragmenty dramatyczne", w którym w niekorzystnym świetle przedstawiła działalność Kościoła katolickiego na przestrzeni wieków. To wtedy jeden z recenzentów nazwał ją "rozwydrzoną bezbożnicą".
Początkowo jej życie toczyło się utartymi torami. Uczyła się na pensji, gdzie zetknęła się z Elizą Orzeszkową, późniejszą promotorką twórczości Marii i jej przyjaciółką. Następnie wyszła za mąż i urodziła ośmioro dzieci (dwoje zmarło po narodzeniu). Dopiero wtedy zaczęła myśleć o karierze literackiej. Po pierwszych próbach ocenionych pozytywnie m.in. przez Henryka Sienkiewicza, zostawiła męża i z szóstką dzieci przeprowadziła się do Warszawy.
Konopnicka bardzo wiele wysiłku wkładała w kreowanie własnego wizerunku. Notorycznie odmładzała się, deklarując że jest młodsza o kilka lat niż w rzeczywistości. W listach, które pisała, unikała informacji, które mogłyby stawiać ją w złym świetle. Natomiast otrzymywaną korespondencję paliła po przeczytaniu. Gdy głośno zrobiło się o kłopotach jednej z jej córek (uznanej za chorą psychicznie), wyjechała z kraju na kilkanaście lat. Zresztą dzieci były jej nieustającą troską i Iwona Kienzler dużą część książki przeznaczyła na opisanie relacji z każdym z nich.
Także przebieg kariery literackiej Marii nie zawsze był kolorowy. Po początkowym pozytywnym przyjęciu jej wierszy, wylała się na Konopnicką fala krytyki za publikację utworu "Z przeszłości: fragmenty dramatyczne", w którym w niekorzystnym świetle przedstawiła działalność Kościoła katolickiego na przestrzeni wieków. To wtedy jeden z recenzentów nazwał ją "rozwydrzoną bezbożnicą".
August 30, 2018
Nie znam żadnej innej biografii Konopnickiej, którą bardzo lubię i cenię za jej nowele – niekoniecznie te, które są czytane w szkole, tylko za te mniej znane – ale ta jest bardzo pobieżna i hm, jakby to powiedzieć… protekcjonalno-gawędziarska. Non stop wytyka się bohaterce, że zataiła to czy tamto, że nie podawała swojego prawdziwego wieku, że lekko traktowała swoich wielbicieli (a niby jak miała ich traktować?)… słowem, trochę za mało obiektywizmu, nie mówiąc już o sympatii. Jedyną rzeczą, która kładzie się ponurym cieniem na życiu Konopnickiej, jest jej stosunek do córek, Heleny i Laury. Ech, potworne czasy…
Szkoda, że książka jest taka krótka, bo brakuje w niej tła – jest portret samej Konopnickiej, ale nie epoki. Język niestety siermiężny, i w ogóle – niedosyt. Poszukam jakiejś innej biografii.
August 18, 2025
Choć tytuł zdaje się sugerować jakąś rewizję w prezentacji Konopnickiej, w rzeczywistości to bardzo "po bożemu" napisana biografia, grzeczna, w porządku chronologicznym, skupiona wyłącznie na biografii. Nie ma tu nowości - autorka oparła się na wcześniejszych i dokładniejszych opracowaniach i napisała coś w rodzaju bryku. Jeśli ktoś woli szybką i łatwą lekturę od bardziej skomplikowanych rozważań, to książka w sam raz na wakacje.
March 9, 2025
(Wypożyczona z biblioteki)
Choć jestem fanką Pani Keinzler i jej książki czytam z przyjemnością, to ta mnie rozczarowała.
Pełna powtórzeń, czasami zbyt daleko idących domysłów, skonstruowana w niezrozumiały dla mnie sposób i zakończona jakby naprędce, dlatego pozostaję z żalem i z uczuciem niedosytu.
Choć jestem fanką Pani Keinzler i jej książki czytam z przyjemnością, to ta mnie rozczarowała.
Pełna powtórzeń, czasami zbyt daleko idących domysłów, skonstruowana w niezrozumiały dla mnie sposób i zakończona jakby naprędce, dlatego pozostaję z żalem i z uczuciem niedosytu.
April 30, 2018
Ciekawa lektura, choć może niezbyt wnikliwie przedstawiająca życiorys wieszczki. Czuć niedosyt.
July 15, 2021
Świetnie napisana biografia.
Read
June 12, 201735/#52książki Dużo cytatów z innych biografii, dużo powtórzeń, bezbarwnie napisane.
Displaying 1 - 10 of 10 reviews