What do you think?
Rate this book
Mam, ik kan niet meer
In 1997 wordt Betty samen met haar tweelingzus Tizita geadopteerd door een Nederlands stel uit Brabant. In de jaren die volgen, nemen de ouders in totaal nog eens vier pleegkinderen op, gemotiveerd door de wens om kinderen een tweede kans te geven. Als de meisjes wat ouder zijn wordt echter duidelijk dat hun ouders het niet aankunnen. Het verstikkende, liefdeloze gedrag van vooral Betty’s adoptiemoeder ontneemt de kinderen al hun gevoel van vrijheid.
Het disfunctioneren van Betty’s thuissituatie wordt gaandeweg erger, tot het moment dat ze zich niet langer veilig kan voelen in het gezin. Te midden van de emotionele en fysieke mishandelingen die Betty als jonge tiener moet doorstaan, maken ongewenste benaderingen van iemand uit de buurt de situatie alleen nog maar ingewikkelder. Het gevoel van machteloosheid dwingt haar uiteindelijk tot het maken van een ingrijpende keuze.
In ‘Mam, ik kan niet meer’ vertelt Betty van Brunschot over de onveilige jeugd die ze heeft ervaren als adoptiekind en het proces van herstel en genezing dat daarop volgde. Het is een aangrijpend maar ook hoopvol boek over jeugdtrauma’s en hechtingsproblemen, bedoeld voor iedereen die op zoek is naar verbinding en begrip.
Het disfunctioneren van Betty’s thuissituatie wordt gaandeweg erger, tot het moment dat ze zich niet langer veilig kan voelen in het gezin. Te midden van de emotionele en fysieke mishandelingen die Betty als jonge tiener moet doorstaan, maken ongewenste benaderingen van iemand uit de buurt de situatie alleen nog maar ingewikkelder. Het gevoel van machteloosheid dwingt haar uiteindelijk tot het maken van een ingrijpende keuze.
In ‘Mam, ik kan niet meer’ vertelt Betty van Brunschot over de onveilige jeugd die ze heeft ervaren als adoptiekind en het proces van herstel en genezing dat daarop volgde. Het is een aangrijpend maar ook hoopvol boek over jeugdtrauma’s en hechtingsproblemen, bedoeld voor iedereen die op zoek is naar verbinding en begrip.
- GenresNonfiction
268 pages, Paperback
Published February 26, 2024
112 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
February 26, 2024
Ik kreeg van Uitgeverij Palmslag de vraag of ik interesse had om de biografie van Betty van Brunschot te lezen en te recenseren. De flaptekst maakt me aan de ene kant erg nieuwsgierig naar haar verhaal, al verwacht ik ook een erg heftig en aangrijpend verhaal. Het boek heeft wel een erg uitnodigende cover. De roze kleur heeft direct mijn aandacht en de illustratie lijkt goed te passen bij de flaptekst. Ik ben erg benieuwd.
Het is 1997, als Betty en haar tweelingzus Tizita door een Nederlands stel uit Brabant worden geadopteerd. In de jaren die daarop volgen nemen de adoptieouders ook nog vier pleegkinderen op in het gezin. Ze willen de kinderen graag een tweede kans in het leven geven. Als Betty en Tizita ouder worden wordt het voor hen al snel duidelijk dat hun adoptieouders de zorg voor al deze kinderen niet aankunnen. Het verstikkende, liefdeloze gedrag van vooral Betty's adoptiemoeder ontneemt de kinderen het gevoel van vrijheid. De problemen in het disfunctionerende gezin lopen van kwaad tot erger. Betty voelt zich op een gegeven moment niet langer veilig in het gezin. Betty doorstaat hiermee als jonge tiener emotionele en fysieke mishandelingen, daarnaast zoekt iemand uit haar buurt ook nog eens ongewenste benadering, wat voor Betty het onveilige gevoel nog meer vergroot. Het gevoel van machteloosheid dwingt Betty uiteindelijk tot het maken van een heftige en ingrijpende keuze.
Betty van Brunschot heeft een hele vlotte en levendige manier van schrijven. Daarbij schrijft ze vanuit de ik-vorm en in soort van dagboek/verhalende vorm waardoor haar verhaal gemakkelijk en vlot leest. Het boek is opgedeeld in tijdsperiodes van Betty's leven, waarbij ze op chronologische volgorde verslag doet over de gebeurtenissen in haar leven. Ze weet haar verhaal enorm open, helder en kwetsbaar te vertellen.
Het verhaal is een heftig, intens en aangrijpend verhaal. Eerlijk gezegd zit ik dit verhaal meerdere malen met een brok in mijn keel te lezen en heb ik echt met Betty en haar (pleeg) broertje en zusjes te doen. Wat een hoop ellende en heftigheid maken deze kinderen mee. Ik vind het erg krachtig dat Betty dit zo open en eerlijk durft te bespreken, daar heb ik erg veel bewondering voor. Maar het allermooiste van dit alles, is dat ik in alles zie hoe sterk, positief en veerkrachtig Betty na al deze ellende en tegenslag zo voor zichzelf durft te kiezen en uiteindelijk een mooie toekomst weet op te bouwen. Gedurende het verhaal, kreeg ik dan ook steeds meer bewondering en respect voor deze vrouw.
Het is een heftig en aangrijpend boek, en ik denk ook dat voor mensen met een soortgelijke gezinssituatie dit boek confronterend en erg heftig zal zijn. Wel denk ik ook dat ze uit het verhaal van Betty enorm veel troost, steun en kracht kunnen halen. Want ze beschrijft ook het proces van genezing en herstel, waardoor het verhaal ook hoop geeft.
Mam, ik kan niet meer is een heftige, aangrijpende en intense biografie over Betty en het adoptiegezin waarin ze opgroeide. Het is vlot en levendig geschreven vanuit de ik-vorm waardoor je met Betty meegaat in de heftige gebeurtenissen. Naast de heftige gebeurtenissen vertelt Betty ook hoe ze tot een ingrijpende keuze komt en vertelt ze openhartig over het proces van herstel en genezing. Hierdoor geeft het ook hoop en kracht.
Het is 1997, als Betty en haar tweelingzus Tizita door een Nederlands stel uit Brabant worden geadopteerd. In de jaren die daarop volgen nemen de adoptieouders ook nog vier pleegkinderen op in het gezin. Ze willen de kinderen graag een tweede kans in het leven geven. Als Betty en Tizita ouder worden wordt het voor hen al snel duidelijk dat hun adoptieouders de zorg voor al deze kinderen niet aankunnen. Het verstikkende, liefdeloze gedrag van vooral Betty's adoptiemoeder ontneemt de kinderen het gevoel van vrijheid. De problemen in het disfunctionerende gezin lopen van kwaad tot erger. Betty voelt zich op een gegeven moment niet langer veilig in het gezin. Betty doorstaat hiermee als jonge tiener emotionele en fysieke mishandelingen, daarnaast zoekt iemand uit haar buurt ook nog eens ongewenste benadering, wat voor Betty het onveilige gevoel nog meer vergroot. Het gevoel van machteloosheid dwingt Betty uiteindelijk tot het maken van een heftige en ingrijpende keuze.
Betty van Brunschot heeft een hele vlotte en levendige manier van schrijven. Daarbij schrijft ze vanuit de ik-vorm en in soort van dagboek/verhalende vorm waardoor haar verhaal gemakkelijk en vlot leest. Het boek is opgedeeld in tijdsperiodes van Betty's leven, waarbij ze op chronologische volgorde verslag doet over de gebeurtenissen in haar leven. Ze weet haar verhaal enorm open, helder en kwetsbaar te vertellen.
Het verhaal is een heftig, intens en aangrijpend verhaal. Eerlijk gezegd zit ik dit verhaal meerdere malen met een brok in mijn keel te lezen en heb ik echt met Betty en haar (pleeg) broertje en zusjes te doen. Wat een hoop ellende en heftigheid maken deze kinderen mee. Ik vind het erg krachtig dat Betty dit zo open en eerlijk durft te bespreken, daar heb ik erg veel bewondering voor. Maar het allermooiste van dit alles, is dat ik in alles zie hoe sterk, positief en veerkrachtig Betty na al deze ellende en tegenslag zo voor zichzelf durft te kiezen en uiteindelijk een mooie toekomst weet op te bouwen. Gedurende het verhaal, kreeg ik dan ook steeds meer bewondering en respect voor deze vrouw.
Het is een heftig en aangrijpend boek, en ik denk ook dat voor mensen met een soortgelijke gezinssituatie dit boek confronterend en erg heftig zal zijn. Wel denk ik ook dat ze uit het verhaal van Betty enorm veel troost, steun en kracht kunnen halen. Want ze beschrijft ook het proces van genezing en herstel, waardoor het verhaal ook hoop geeft.
Mam, ik kan niet meer is een heftige, aangrijpende en intense biografie over Betty en het adoptiegezin waarin ze opgroeide. Het is vlot en levendig geschreven vanuit de ik-vorm waardoor je met Betty meegaat in de heftige gebeurtenissen. Naast de heftige gebeurtenissen vertelt Betty ook hoe ze tot een ingrijpende keuze komt en vertelt ze openhartig over het proces van herstel en genezing. Hierdoor geeft het ook hoop en kracht.
July 24, 2025
Tof boek. Hoe persoonlijk en fijn het is geschreven. Vind het enorm knap hoe de schrijver dit heeft geschreven.
Ik heb het helaas niet uit kunnen lezen door toch wat trigger warnings, maar dat ligt helemaal bij mij, ben gewoon enorm gevoelig. XD
Wel echt een aanrader voor mensen die graag non-fictie lezen.
Ik heb het helaas niet uit kunnen lezen door toch wat trigger warnings, maar dat ligt helemaal bij mij, ben gewoon enorm gevoelig. XD
Wel echt een aanrader voor mensen die graag non-fictie lezen.
July 9, 2024
Onveilig en ontheemd
Betty en Tizita worden in 1997 door een Nederlands stel geadopteerd. Later volgen er in totaal nog vier pleegkinderen, die de toch al overspannen thuissituatie alleen nog maar meer onder druk zetten. De verstikkende en liefdeloze sfeer wordt van kwaad tot erger.
Vooral Betty’s adoptiemoeder drukt een negatieve stempel op haar jeugd, waarin emotionele en fysieke mishandeling meer regel dan uitzondering is. Ongepast gedrag van iemand uit hun buurt zorgt dat Betty zich bijna nergens meer veilig voelt en een moeilijk besluit moet nemen.
“Het gevoel van eenzaamheid stroomde door mijn lichaam, de tranen brandden in mijn ogen maar ik probeerde het weg te slikken…..” Betty van Brunschot
Mam, ik kan niet meer van Betty van Brunschot is het ontluisterende verhaal van een moedige vrouw.
Betty van Brunschot vertelt het verhaal met de stem van iemand die een traumatisch verleden achter zich heeft gelaten, maar wel weet dat het voor altijd een deel van haar zal zijn. Het heeft haar mede gevormd tot wie ze nu is, omdat ze de pijn van vroeger heeft weten om te zetten in de kracht van het heden. Tenminste, dat is het gevoel dat de auteur mij geeft met haar verhaal. Natuurlijk voel je ook de pijn, het verdriet en de wens dat ze een andere jeugd zou hebben gehad. Maar dat kan ook niet anders als je leest wat ze allemaal heeft moeten doorstaan.
Het verhaal is toegankelijk geschreven, waardoor het qua stijl makkelijk leest. Daartegenover staat echter dat de inhoud enorm hartverscheurend is, wat het lezen ervan soms juist weer erg lastig maakt. Betty van Brunschot vertelt duidelijk over haar jeugd bij haar adoptieouders en de misstanden die zich daar hebben afgespeeld. De goede verstaander zal echter ook in andere ontoelaatbare gedragingen, in kleine hints en de stukjes tussen de regels door nog veel meer leed en onrecht vinden.
Mam, ik kan niet meer gaf mij al direct bij het voorwoord een brok in mijn keel, dat ook na het einde nog niet direct verdween. Omdat ik niet alleen het verhaal voelde, maar ook de moed en de levenskracht van de verteller.
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
Betty en Tizita worden in 1997 door een Nederlands stel geadopteerd. Later volgen er in totaal nog vier pleegkinderen, die de toch al overspannen thuissituatie alleen nog maar meer onder druk zetten. De verstikkende en liefdeloze sfeer wordt van kwaad tot erger.
Vooral Betty’s adoptiemoeder drukt een negatieve stempel op haar jeugd, waarin emotionele en fysieke mishandeling meer regel dan uitzondering is. Ongepast gedrag van iemand uit hun buurt zorgt dat Betty zich bijna nergens meer veilig voelt en een moeilijk besluit moet nemen.
“Het gevoel van eenzaamheid stroomde door mijn lichaam, de tranen brandden in mijn ogen maar ik probeerde het weg te slikken…..” Betty van Brunschot
Mam, ik kan niet meer van Betty van Brunschot is het ontluisterende verhaal van een moedige vrouw.
Betty van Brunschot vertelt het verhaal met de stem van iemand die een traumatisch verleden achter zich heeft gelaten, maar wel weet dat het voor altijd een deel van haar zal zijn. Het heeft haar mede gevormd tot wie ze nu is, omdat ze de pijn van vroeger heeft weten om te zetten in de kracht van het heden. Tenminste, dat is het gevoel dat de auteur mij geeft met haar verhaal. Natuurlijk voel je ook de pijn, het verdriet en de wens dat ze een andere jeugd zou hebben gehad. Maar dat kan ook niet anders als je leest wat ze allemaal heeft moeten doorstaan.
Het verhaal is toegankelijk geschreven, waardoor het qua stijl makkelijk leest. Daartegenover staat echter dat de inhoud enorm hartverscheurend is, wat het lezen ervan soms juist weer erg lastig maakt. Betty van Brunschot vertelt duidelijk over haar jeugd bij haar adoptieouders en de misstanden die zich daar hebben afgespeeld. De goede verstaander zal echter ook in andere ontoelaatbare gedragingen, in kleine hints en de stukjes tussen de regels door nog veel meer leed en onrecht vinden.
Mam, ik kan niet meer gaf mij al direct bij het voorwoord een brok in mijn keel, dat ook na het einde nog niet direct verdween. Omdat ik niet alleen het verhaal voelde, maar ook de moed en de levenskracht van de verteller.
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️
Instagram: sheila_hjv_inbooks
June 18, 2025
Betty, officiële naam Betelehem, werd samen met haar tweelingzus Tizita geadopteerd door een Nederlands stel. De titel is een noodkreet die ze deed op haar 15de. Zoals ze zelf aangeeft in het boek is dit een verhaal naar aanleiding van haar beleving van situaties die zich binnen het gezin afspeelden.
Een boek als deze blijft lastig te beoordelen. Want hoe geef je iemands levensverhaal een beoordeling of een aantal sterren?
De proloog is direct heftig. Het laat meteen vernedering en uitschelden zien.
Betty en haar zus komen bij het gezin en hopen daar liefdevol opgevangen te worden. Helaas blijkt dit niet zo te zijn en komen ze terecht in een ware nachtmerrie.
Ze worden zowel fysiek als mentaal mishandeld en durven daar niets over te zeggen.
Ondanks dat het bij Betty en Tizita niet goed gaat, neemt het gezin nog vier kinderen in huis. Vooral de meiden moeten het ontgelden. Beide pleegouders, maar vooral ‘moeder’ lijkt er plezier uit te halen om ze te vernederen. Ook zorgt ze ervoor dat wanneer de echte ouders, van de pleegkinderen, langs willen komen, ze toevallig met het kind vertrokken is en praat erg slecht over ze.
Ik moet zeggen dat ik dit verhaal toch wel met pijn in mijn hart heb zitten lezen. Zowel de fysieke als mentale mishandeling die de kinderen door hebben moeten maken laten een indruk achter.
Nadat ik in dit boek begon heb ik het in één ruk uitgelezen.
Betty heeft hier een ontzettend indrukwekkend verhaal geschreven. Eentje waar je zeker nog een aantal keer aan terug denkt, maar wat ook helaas vandaag de dag nog een waarheid is voor veel kinderen.
Betty, ik vind je een ontzettend dappere en sterke vrouw!
Na dit boek bleef ik wel met wat vragen achter en ik zou het erg mooi vinden als deze nog eventueel beantwoord zouden worden in een volgend boek.
Een boek als deze blijft lastig te beoordelen. Want hoe geef je iemands levensverhaal een beoordeling of een aantal sterren?
De proloog is direct heftig. Het laat meteen vernedering en uitschelden zien.
Betty en haar zus komen bij het gezin en hopen daar liefdevol opgevangen te worden. Helaas blijkt dit niet zo te zijn en komen ze terecht in een ware nachtmerrie.
Ze worden zowel fysiek als mentaal mishandeld en durven daar niets over te zeggen.
Ondanks dat het bij Betty en Tizita niet goed gaat, neemt het gezin nog vier kinderen in huis. Vooral de meiden moeten het ontgelden. Beide pleegouders, maar vooral ‘moeder’ lijkt er plezier uit te halen om ze te vernederen. Ook zorgt ze ervoor dat wanneer de echte ouders, van de pleegkinderen, langs willen komen, ze toevallig met het kind vertrokken is en praat erg slecht over ze.
Ik moet zeggen dat ik dit verhaal toch wel met pijn in mijn hart heb zitten lezen. Zowel de fysieke als mentale mishandeling die de kinderen door hebben moeten maken laten een indruk achter.
Nadat ik in dit boek begon heb ik het in één ruk uitgelezen.
Betty heeft hier een ontzettend indrukwekkend verhaal geschreven. Eentje waar je zeker nog een aantal keer aan terug denkt, maar wat ook helaas vandaag de dag nog een waarheid is voor veel kinderen.
Betty, ik vind je een ontzettend dappere en sterke vrouw!
Na dit boek bleef ik wel met wat vragen achter en ik zou het erg mooi vinden als deze nog eventueel beantwoord zouden worden in een volgend boek.
June 8, 2025
Een mooi en heftig verhaal over hoe een Ethiopisch meisje door Nederland wordt geadopteerd en daarna van de regen in de drup belandt doordat het adoptiegezin duidelijk verstoord is door psychiatrie van moeder. Ik had dit boek uit de werkbieb gehaald omdat mijn man en ik in een adoptietraject zitten met het idee van, misschien zitten hier wat valkuilen in die ik dan herken en vermijd - maar je hoeft geen kinderpsycholoog te zijn om te zien wat hier de problemen zijn, al ben ik dat wel. Als moeder ineens op supersnelheid gaan rijden op de verkeerde rijbaan en roepen, jullie voelen nu wat ik voel, is op geen enkele manier pedagogisch verantwoord, en dat weet de moeder. Op een bepaalde manier is het zo een tragisch verhaal, omdat deze moeder zichzelf ook in de weg zit, en deze kinderen echt wel lief wil hebben maar ze weet niet hoe.
Volle rating, en een mooi, indrukwekkend verhaal dat ondanks de thema's prettig wegleest.
Volle rating, en een mooi, indrukwekkend verhaal dat ondanks de thema's prettig wegleest.
March 8, 2024
Pff wat een verhaal. Dit boek kwam op mijn pad, doordat mijn broertje en mijn moeder de schrijfster kennen en ik daardoor wel geïnteresseerd was om het boek te lezen. Het verhaal is heftig, maar wat ik zo mooi vond is dat het zo levendig werd geschreven, waardoor de intense onderwerpen wel behapbaar waren. Het is moedig om te zien hoe iemand zo gedetailleerd haar eigen geschiedenis durft te vertellen met de wereld. Echt een aanrader!
May 14, 2024
Mijn moeder kent de schrijfster en vond dat ik dit boek ook moest lezen, so I did. En.. wauw. Wat een intens heftig, verdrietig, maar ook prachtig en inspirerend verhaal. Het is zo goed geschreven! Ik moest het boek soms echt even aan de kant leggen om te verwerken wat ik zojuist had gelezen. Ik ken je niet persoonlijk, maar wat ben ik trots op jou Betty!
April 21, 2025
Wat ontzettend knap dat Betty dit verhaal heeft durven delen! Heftig wat ze samen met haar broertjes en zusjes heeft meegemaakt, maar wat knap dat ze ondanks alles steeds het positieve probeerde te zien.
Dit boek is echt het lezen waard!
Dit boek is echt het lezen waard!
April 12, 2025
In een ruk uitgelezen, wat een verhaal. Helaas is dit de harde waarheid waar veel kinderen onderdeel vanuit maken.
August 7, 2025
“Ik heb elke dag opnieuw de keus in wat ik aandacht geef, wat ik laat groeien en wat ik voor mij laat tellen. Mijn toekomst wordt iedere dag korter, dus heb ik mijn mooiste leven nu te leven.”
October 31, 2025
Een ontzettend heftig boek over een oneerlijk leven van een jong meisje.
September 17, 2024
Als iemand die dit verhaal van dichtbij heeft meegemaakt, vind ik het een bizar mooi en indrukwekkend boek. Er zijn zoveel momenten in het boek waarvan je denkt "dit kan niet echt zijn" en helaas is dit wel. Zo jammer dat jeugdzorg zoveel steken heeft laten liggen, maar erg mooi dat het nu verwoord is in een boek dat voor iedereen een eyeopener kan zijn.
Displaying 1 - 12 of 12 reviews