'Wat je het nauwst aan het hart ligt, kun je eigenlijk alleen maar bij benadering omschrijven, in omtrekkende bewegingen, mets stukjes glas, obsidiaan, taalmarmer, verbaal lapis lazuli.'
Dit mozaïekboekje gaat over de liefde. De liefde voor de wereld, onze leef- en belevingswereld, de liefde voor elkaar, de liefde achter of voorbij de verliefdheid. Dit verhaal beweegt zich meanderend, met af en toe een potvis onderweg.
Met deze korte beschouwing over de liefde voegt Erwin Mortier aan die zijbeuk van zijn werk een bescheiden maar welgevormde rondboog toe.
Voor de serie ‘Kleine filosofie van de grote emoties’ van uitgeverij Pelckmans heeft Erwin Mortier op zijn manier ingezoomd op liefde. Ik weet niet aan hoeveel bladzijden je je nu verwacht en of je al platgetrapt gras ruikt. Dan ken je Mortier niet. Hij verkent de grenzen van de liefde op zijn eigenzinnige, eloquente manier. Hij reikt ogenschijnlijk tot ver buiten de grenzen van zijn onderwerp, en dat is het verrijkende aan zijn tekst. Wat doorgaans als liefde wordt bestempeld is hem net niet boeiend genoeg. Hij laat je er onverwachte kanten van zien. In een interview in De Morgen zei hij: ‘Waarom zou echte liefde een soort onveranderlijke essentie moeten hebben?’ Zijn deel in de serie is een belevenis.
Een traan welt in m’n oog bij het sluiten van dit boekje. Het vergde wat tijd. Het was als in een koud aanvoelend vreemd bed kruipen, waarin ik me finaal toch kon nestelen en warm gedekt voelen. Een bed waarin je met grote tegenzin uiteindelijk de lakens moet terugslaan om op te staan. Het gaat over liefde, die de rode draad zou moeten zijn van ons bestaan, maar die onder invloed van voornamelijk de lust naar geld en naar macht, dreigt te ontrafelen en stuk te gaan. Het gaat over liefde als de vrijheid om weerspannig en opstandig te mogen zijn, om creatief en inventief te mogen zijn. Het gaat over liefde als het diepmenselijke verlangen om je verbonden en verzorgd te mogen weten met en door anderen. Het was pijnlijk ontwaken. Ik wou dat ik terug tussen de nog warm aanvoelende pagina’s van dit boek kon glijden.
Heel mooi en beeldend geschreven, met een persoonlijke tint waar veel mensen zich waarschijnlijk wel in kunnen vinden. Soms miste ik een beetje cohesie binnen de hoofdstukken, maar er liep een duidelijke rode draad door het hele boek.
Liefde zit in grote en kleine dingen. Liefde zit in de mensen rondom ons, in de culturele ontdekkingen (in al zijn vormen) en zit ook in de afkeer voor de liefde. Liefde is in dichte verhouding met haat, de lijn van beide is flinterdun.
Laat liefde het onderwerp zijn, het hoofdpersonage als het ware, in Erwin Mortiers ‘Een kleine filosofie van grote emoties’, een nieuwe reeks van korte gedachtenwisselingen van verschillende auteurs die elk hun onderwerp kiezen.
Mortiers eeuwige liefde voor de kleine dingen die zo vaak ook in zijn eerder werk tevoorschijn komt is ook hier aanwezig. De moederliefde, het dorpsleven, de liefde voor zijn man, de wens voor respect en zorgzaamheid en het daarbij horende gebrek daaraan.
Dit voelt als een heel persoonlijk en intiem boekje waarbij Erwin diep in zijn eigen ziel laat kijken, zich bijna letterlijk bloot stelt en ons de vraag stelt om allemaal wat liefdevoller in het leven te staan. En hoewel dit in 2023 geschreven werd, wordt ook al profetisch gesproken over de actuele situatie waar dictatuur heerst en groepen mensen geviseerd worden die minder geliefd zijn, net daarom de oproep om elkander lief te hebben.
Intussen telt deze reeks op dit moment vijf boekjes. Ignaas Devisch, Saskia De Coster, Barbara Baert en Barbara Sarafian schreven elk ook over hun eigen emotie.
Liefde zit in grote en kleine dingen. Liefde zit in de mensen rondom ons, in de culturele ontdekkingen (in al zijn vormen) en zit ook in de afkeer voor de liefde. Liefde is in dichte verhouding met haat, de lijn van beide is flinterdun.
Laat liefde het onderwerp zijn, het hoofdpersonage als het ware, in Erwin Mortiers ‘Een kleine filosofie van grote emoties’, een nieuwe reeks van korte gedachtenwisselingen van verschillende auteurs die elk hun onderwerp kiezen.
Mortiers eeuwige liefde voor de kleine dingen die zo vaak ook in zijn eerder werk tevoorschijn komt is ook hier aanwezig. De moederliefde, het dorpsleven, de liefde voor zijn man, de wens voor respect en zorgzaamheid en het daarbij horende gebrek daaraan.
Dit voelt als een heel persoonlijk en intiem boekje waarbij Erwin diep in zijn eigen ziel laat kijken, zich bijna letterlijk bloot stelt en ons de vraag stelt om allemaal wat liefdevoller in het leven te staan. En hoewel dit in 2023 geschreven werd, wordt ook al profetisch gesproken over de actuele situatie waar dictatuur heerst en groepen mensen geviseerd worden die minder geliefd zijn, net daarom de oproep om elkander lief te hebben.
Intussen telt deze reeks op dit moment vijf boekjes. Ignaas Devisch, Saskia De Coster, Barbara Baert en Barbara Sarafian schreven elk ook over hun eigen emotie.
‘Een kleine filosofie van grote emoties’ is een nieuwe literaire reeks van uitgeverij Pelckmans. Erwin Mortier koos ‘liefde’ als onderwerp. (Of men vroeg hem om daarrond te schrijven, dat kan ook.) De grootste verdienste van Mortier is dat hij ver weg van alle mogelijke clichés blijft die rond dit onderwerp cirkelen. Hij toont zich in dit uitgebreide essay een origineel denker die ook zijn lezers aan het denken zet. En het fraaist van al is de bijzonder rijke taal waarmee hij dit doet. Om van te smullen!
“Gelukkig zijn we ook als verhalende wezens excessief. Ik bemin die overdaad.” Ik helaas niet. Er wordt hier met ontzettend veel woorden te weinig gezegd, dus ik heb het boek niet uitgelezen. Al moet ik hem wel gelijk geven: “Ik verkies mijn toestand van ongeneeslijke verwondering boven de overtuiging (…) dat een man (…) in het bezit van een fraai stel neuronen niets anders kan dan gedachten formuleren waarin de wereld wonderwel past.
De eerste blz. vond ik moeilijk en verwarrend, maar dan zat ik mee in de gedachtenstroom, minder etaleren van kennis en meer mijmeren over en ontwarren van wat liefde nu is en ook wat het niet is. Geen suikerspinzoet gewauwel maar pertinente vragen én reflecties. Soms een warm deken om je in te nestelen en soms eerder een ijskoude plensbui.
"Misschien is liefde wel het moeizame lezen van de andere, met tikfouten en al". Maar ook over boeken als kinderen, management cultuur die zorgzaamheid bedreigt, bewegingsvrijheid, momenten van perplexiteit in kunstmatigheid, opgeklopte verongelijktheid, .. Mooi en rijk boekje met veel liefde en levenslust geschreven, dat hier ook toe uitnodigt en aanzet.