نشر نوگام مردادماه ۱۳۹۲ فراخوانی را با عنوان مسابقه سفرنامهنویسی برگزار کرد. در مدت یک ماه و نیمی که فرصت برای ارسال سفرنامهها بود، ۴۱ داستان به دست ما رسید. از این تعداد، هیات انتخاب نوگام ۱۵ داستان را برگزید و آنها را برای هیات داوران ارسال کرد. پیام یزدانجو٬ نویسنده و مترجم٬ سیدرضا شکراللهی٬ نویسنده و ویراستار و آیدا احدیانی٬ نویسنده و وبلاگنویس هیات داوران اولین دوره مسابقه سفرنامهنویسی نوگام بودند. با جمع نمرات هیات داوران یک اثر به عنوان برنده نهایی انتخاب شد و در مجموع آثار ده نفر برگزیده این مسابقه نیز در این مجموعه سفرنامه با نام از پیازآباد تا شهر سوخته منتشر شد.
برنده جایزه اول: سفرنامه اردبیل٬ نوشته گیسطلا ده داستان منتخب (بدون ترتیب) اشکهای شیرین پیازآباد٬ نوشته امید باقری ایستگاه ۴۵. ۹ نوشته هما ارشاد ترکمننامه٬ نوشته غزل فیض خداحافظ تهران٬ نوشته مرضیه ستوده زمین سرخ بیبر٬ نوشته مجید سجادی تهرانی زن که نباید تنها سفر کند٬ نوشته مهتاب میرطاهری سفرنامه اردبیل٬ نوشته گیسطلا سفرنامه اصفهان٬ نوشته مهرداد رشیدی سفرنامه شهر سوخته٬ نوشته شبنم میری سفرنامه هرمز٬ نوشته هادی کیکاووسی
بعضی از این سفرنامههای ۲۰۰۰ کلمهای را دوست داشتم و برخی را نه. اگر واقعا آدم بخواهد از منظر سفرنامه بودن و معیارهایش بررسی کند، همه سفرنامهها امتیاز نمیآورند. داورها هم بیشتر نویسنده بودهاند تا متخصص سفرنامه. شرط کوتاه بودن هم خب محدود کننده است و حذف یک ویژگیهایی اجتناب ناپذیر میشود. اما ... اما کلا کتاب را تحسین میکنم. یکی به جهت تولید کتاب سفرنامه ایرانی که کم نمونهاش را داریم. دوم به جهت ثبت سفر و حرفها و فکرهای یک چند تا آدم که همیشه این ثبت شدنها را تحسین کردهام. سوم به خاطر شیوه چاپ کتاب که الکترونیک است و نشر و نوگام و شیوه مس فاندینگ است و اینها و چهارم به خاطر اینکه خبری از سانسور و ممیزی نیست و من خواننده حرفهای واقعی نویسندهها را بدون حذف و تعدیل میخواتم.