ฝนเอยทำไมจึงตก

by วิรชา ดาวฉาย

สิบเรื่องสั้นในหนังสือเล่มนี้, สงสัยและตั้งคำถาม สิ่งที่เรียกว่าจารีต ความเชื่อ และสูตรสำเร็จทางปัญญาและการใช้ชีวิต ของมนุษย์ไทยร่วมสมัย

Genres: Short Stories

175 pages, Paperback

First published January 31, 2014

Reviews

[Pwlscnd · Rating 5 out of 5]

เป็นหนังสือที่มีจังหวะและลีลาการเขีนเยี่ยมยอดเล่มหนึ่ง โดยเฉพาะวิธีการดำเนินเรื่องและการทิ้งท้ายที่หากอธิบายเป็นภาษาอังกฤษจะตรงกับคำว่าlingering.
ผู้เขียนมีความระมัดระวังในการใช้คำ เหมือนแต่ละคำในหนังสือเล่มนี้ผ่านการคัดสรรมาอย่างดี ทุกคำทำให้เกิดภาพที่ออกมาตรงไปตรงมาและเห็นชัดเจนที่สุด
มีสำนวนที่อ่านไม่ยากในขณะที่เนื้อหาลึกพอสมควร ซึ่งหนังสือที่แฝงความคิดเชิงลึกแต่สามารถเข้าถึงได้ทุกคนแบบนี้มีไม่เยอะเลย ถูกจริตมากจริงๆ และทำให้วิรชา ดาวฉาย เป็นอีกหนึ่งนักเขียนที่น่าจับตามอง

เป็นหนังสือที่เลือกซื้อติดบ้านไว้มากกว่าหนึ่งเล่ม
และเป็นหนังสือที่ หากผู้เขียนบอกว่าใช้เวลาหลายปีในการเขียนเรื่องสั้นไม่กี่เรื่องนี้ก็จะเชื่อโดยไม่มีข้อกังขาใดๆ เลย

[Nhischarnun Nunthadsirisorn · Rating 4 out of 5]

ถ้านับว่านี่เป็นเรื่องสั้นรวมเล่มครั้งแรกของนักเขียนคนหนึ่งในอายุยี่สิบปลายก็นับว่าทำได้ดีและหาได้ยากในยุคปัจจุบัน
หวังว่าเขาจะเขียนออกมาอีกเรื่อย ๆ เพราะในโลกวรรณกรรมปัจจุบัน สายธารนั้นเชี่ยวยิ่งกว่าแม่โขงตอนที่จีนปล่อยน้ำจากเขื่อน
ถ้าเราไม่มีชิ้นงานออกมาต่อเนื่อง วันหนึ่งเราก็จะถูกลืม (นี่ดูเหมือนจะเตือนตนเองมากกว่ารีวิวหนังสือเสียแล้วแฮะ...)

[Song Supatharadelokkul · Rating 3 out of 5]

เป็นpatternแบบคนหาข้อมูลมาเขียนหนังสือ/สนุก/ไม่มาก/ตลก/บางที/เป็นแบบที่ยังไม่เคยเจอ/ถ้ามีreferenceจะเหมือนวารสารวิชาการ

[Tok · Rating 5 out of 5]

กวนตีน

[Whale Read · Rating 4 out of 5]

สิบเรื่องสั้น ต่อเนื่องเป็นเรื่องเดียว
วิรชา ดาวฉาย อักษร ฬ

สิ่งพิเศษไม่จำเป็นต้องเกิดขึ้นในวันพิเศษ รุ้งเกิดได้ทั้งกลางท้องฟ้าและม่านน้ำจากสายยาง

ไม่ตรัสอำลาเพราะเกรงว่าอาลัยจะเป็นอุปสรรค

ได้เกิดมาเป็นที่คั่นก้คงดี ใช้ชีวิตราบเรียบอยุ่หว่างกลางหนังสือที่เขารัก

ผู้ป่วยมากมายนอน แต่ดอนตื่นรอความตาย โรคนอนไม่หลับi

หากแต่งงานกับเธอ ข้าพเจ้าสามารถวิจัย วรรณคดีได้ตลอดชีวิต ไม่ต้องรีบตื่นมาคิดเรื่องปากท้อง

แท้จริงแล้ว เธอเพียงกอดนักเรียนนอก จูบนักวิชาการ ร่วมรักนักแต่งเพลง

ภิกษุในพุทธศาสนารูปหนึ่ง บรรลุธรรมเบื้องหน้าเยซู คริสต์

เธอตามหาทุกสิ่งและทิ้งไปเมื่อเจอ เพื่อตามหาสิ่งใหม่และทิ้งไปอีกเมื่อพบ นั่นเพราะเธอไม่ต้องการ เธอไม่เคยปรารถนา มันจริง

ข้าพเจ้าสัมผัสแต่ไม่เคยยึดเอาไว้ได้

ข้าพเจ้าหลวไหลสตรีมากมาย เคยสูดกลิ่นหวนจากเนื้อหอมแตกต่าง โอบในร้านกาแฟ จูบกลาวถนน ร่วมรักบนระเบียง ทว่าสัมพันธ์ไร้สัมผัสกลับรึงข้าพเจ้าไว้แนบกว่ากอดรัดทั้งนั้น

ยิ่งรักแรกที่ผิดหวัง เป็นดั่งเขตศักดิ์สิทธิ์ ปักปันแดนด้วยความสงสัย เปี่ยมอาลัยอ่อนโยน โหดร้ายคืออาวรณ์อันมิอาจแก้ได้ด้วยวิวรณ์ใด
ยกเว้นไปให้ถึง

**
เราตามหาตนเอง เรามักชอบเสมอเวลาเจออะไรที่ดี ที่มักคล้ายกับตนเอง อย่างน่าประหลาด เราเพียรพยายามบอกว่า เราเป็นใครผ่านสิ่งต่างๆ เสื้อ นิสัย สไตล์ ที่เรียกว่าเป็นเอกลักษณ์

เรื่องฝันและความฝันจองจำข้าพเจ้าไว้ด้วยปิติสุข แน่นหนากว่าพันธการแห่งทุกข์ไหนๆ

แก้วเหล้าจูบกันหลายครั้งก่อนกลับมาร่วมรักในห้องเช่า

**
เหตุผลที่เก็บบทดีๆของหนังสือไว้ตอนท้ายไม่ใช่อะไรหรอก ก็แค่หวังว่าตอนท้ายๆคนอ่านน่าจะมีสติและรุ้จักผู้แต่งได้มากกว่าการแนะนำตัวตอนต้นเรื่อง