Cassette ท่วงทำนองในรอยรัก

by ปองวุฒิ

"ญาดา" นักเขียนสาวผู้ไปใช้ชีวิตอยู่ต่างแดนเป็นเวลานานเดินทางกลับมายังบ้านย่านกรุงเก่า เพื่อดูแล "เตชัช" ตำรวจเก่าวัยเกษียณผู้เป็นบิดา จนมีโอกาสได้พบกับ "กุญช์" นักแต่งเพลงหนุ่มเพื่อนรักวัยเด็ก ทั้งสองคนเคยเป็นเพื่อนบ้านที่มีความผูกผันกันตั้งแต่เด็ก เกิดปีเดียวกัน แลกเปลี่ยนความฝัน เติบโตผ่านห้วงสมัยมาพร้อมกัน จนกระทั่งถึงวันที่แยกจากกันไปเมื่อเข้าสหัสวรรษใหม่ในปี 2000 จนกระทั่งได้กลับมาพบกันอีกครั้งในช่วงเวลาปัจจุบัน กุญช์พยายามฟื้นความสัมพันธ์รักกับญาดาอีกครั้ง โดยใช้โอกาสที่ญาดามาค้างที่บ้านเก่า โดยใช้ยืมเทปคาสเซ็ตต์ที่เขาสะสมไว้หลายพันม้วน ใช้บทเพลงที่ทั้งคู่เคยฟังร่วมกันตั้งแต่เด็กเป็นสื่อกลาง ขอเชิญร่วมลุ้นไปพร้อมกัน อัลบัมเพลงนี้จะจบอย่างไร? เมื่อบทเพลงดำเนินมาถึงแทร็คสุดท้าย!

253 pages, Paperback

First published January 1, 201

About the author

ปองวุฒิ รุจิระชาคร เจ้าของนามปากกา ปองวุฒิ เกิดเมื่อวันที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2525 จบการศึกษาระดับชั้นมัธยมศึกษาจากโรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย และจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจากคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ภาควิชาการตลาด จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เกียรตินิยมอันดับสอง
เริ่มต้นการเขียนนวนิยายเพราะความรักการอ่าน ชอบอ่านหนังสือหลากหลายแนว ต่อมาจนอายุ 15 ปี เขาเริ่มต้นการเขียนด้วยการเขียนไดอารี่ส่วนตัว ก่อนจะเขียนอย่างเป็นจริงเป็นจังในช่วงเรียนมหาวิทยาลัยด้วยการส่งเรื่องสั้นส่งไปตีพิมพ์ตามนิตยสาร เช่น ขวัญเรือน เป็นต้น งานเขียนชิ้นแรกที่ออกสู่สายตานักอ่านคือ เรื่องสั้น "ฟ้าหลังฝนที่เปลี่ยน" ตีพิมพ์ในนิตยสารขวัญเรือน ใช้นามปากกาว่า ปองวุฒิ ก่อนจะตีพิมพ์นวนิยายเรื่องยาวครั้งแรกชื่อ "Pornovel" ในอีก 4 ปีต่อมา
แรงบันดาลใจในการเขียนของเขามาจากหลายแหล่ง ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ เพลง ภาพยนตร์ และงานศิลปะแขนงต่างๆ รับเข้ามากลั่นกรองจนกลายเป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง เป้าหมายของเขาในอนาคตคือ การทำงานเขียนอย่างต่อเนื่องเพื่อให้มีกลุ่มนักอ่านมากขึ้น รวมถึงการทำงานให้มีมาตรฐานและรูปแบบความเป็นสากลมากที่สุด[1]
หนังสือในวัยเด็กที่เขาประทับใจจนกลายเป็นรากฐานสำคัญของการเป็นนักเขียนในทุกวันนี้คือ หนังสือของอกาธา คริสตี้ ไอแซค อาซิมอฟ โรอัลด์ ดาห์ล ส่วนนักเขียนไทยที่เขาชอบคือ วิรัตน์ โตอารีย์มิตร และชาติ กอบจิตติ

อีกนามปากกา คือ ปองวุฒิ รุจิระชาคร

Reviews

[Patrawan Dear]

#Cassette ท่วงทำนองในรอยรัก / ปองวุฒิ

เรื่องรักเรื่องนี้ละมุนละไมเกินกว่าที่จะเชื่อได้ว่าเขียนโดยนักเขียนชายค่ะ ปองวุฒิเขียนเรื่องนี้ได้ดีสมกับที่เฉียดรางวัลนายอินทร์อะวอร์ดไปจริงๆ ดูเรียบง่าย ไม่ซับซ้อน แต่มีความหมายแฝงที่พอเหมาะพอดี

เราชอบวิธีการเดินเรื่องที่ตัดสลับระหว่างเหตุการณ์ปัจจุบันกับอดีต โดยใช้บทเพลงที่มีจริงในยุคนั้นๆเป็นตัวเชื่อม ชอบความอึมครึมและความไม่รู้ขณะอ่าน ทำให้หลงใหลไปกับเสน่ห์ของการคาดเดาว่าเรื่องจะสื่อถึงอะไร ชอบภาษาที่เรียบง่าย แต่แทรกซึมถึงจิตใจ รวมถึงประเด็นที่ผู้เขียนหยิบมาร้อยเรียงเป็นเรื่องราว และความหลังที่ค่อยๆเผยตัวออกมา นอกจากนี้ เรายังชอบความผูกพันระหว่างเพื่อน และมุมมองของนางเอกที่มีต่อเพื่อนเมื่อกาลเวลาเปลี่ยนไปด้วยค่ะ

โดยรวมแล้วเราชอบเรื่องนี้นะคะ คิดว่าเป็นเรื่องที่ไม่หวือหวา แต่กินใจพอประมาณเลย ช่วงนี้หาซื้อได้ง่าย ในราคาแสนงาม อยากให้ลองอ่านกันค่ะ :)

[Supertanut · Rating 5 out of 5]

เป็นนิยายรักที่เท่มาก อ่านแล้วคิดถึงหนัง GTH ถ้าจะมีหนังเรื่องไหนที่ค่ายหนังชื่อดังควรหยิบไปทำเพื่อระลึกความหลังต่อจากแฟนฉันควรจะมาหาวัตถุดิบจากเรื่องนี้เลย ทั้งซึ้งทั้งสมจริง มีการเปรียบเปรยเรื่องชีวิตและความรักอย่างสวย

[Pairash Pleanmalai · Rating 4 out of 5]

ไม่ค่อยจะเจอนิยายที่ฉากของเรื่องไปอยู่ตรงกลางใจเมืองแถวย่านเมืองเก่า อย่าง แพร่งสรรพศาสตร์ สักเท่าไหร
เลยแอบหวังไว้เยอะเลยว่าขณะอ่าน จะมีภาพเหล่านั้นขึ้นมาให้เราได้จินตนาการตาม

ชอบพิเศษตรงที่บอกเหตุการณ์ในแต่ละพ.ศ. ในตอนขึ้นต้นบท ซึ่งช่วยจูงให้เรานึกภาพและบรรยากาศ ณ วันเวลานั้นง่ายขึ้น
หาไม่ได้ง่ายๆเหมือนกัน อยากได้คนบันทึกเรื่องราวเล็กๆน้อยๆอย่างนั้น ส่วนใหญ่ที่หาได้จากgoogleมักเป็นเรื่องใหญ่ๆ ต้องคนเขียนไดอารี่บันทึกไว้ทุกวัน

พูดถึงเนื้อเรื่องเป็นแบบง่ายๆเดาได้หมด เสียดายนางเอกกับพระเอกทำนิสัยแบบละครมากไปหน่อย เลยทำให้ไม่อินในตอนท้ายๆจุดสิ้นสุดของเรื่อง
ข้อดีและแปลกใหม่เป็นการนำเพลงฮิตติดหูในอดีต มาผสมผสานให้เป็นเรื่องราวของตัวละครตั้งแต่เด็กน้อยจนถึงจบระดับมัธยมปลาย
และมีการเดินเรื่องอดีตคู่กับปัจจุบัน (แต่มันไม่ค่อยคล้องกันสักเท่าไหร)

[Yui · Rating 5 out of 5]

เป็นเรื่องเบาๆ แต่อ่านแล้วละมุนหัวใจสุด ๆ ชอบการใช้บทเพลงสลับกับเรื่องราวในอดีต

[Muggle Mat · Rating 4 out of 5]

คิดถึงช่วงกระโปรงบานขาสั้น มิตรภาพ เพื่อนสนิท รักแรก กิจกรรมโรงเรียน อบอวลให้หวนคิดถึงทุกครั้งเมื่อพลิกหน้ากระดาษไปช่วงตอนย้อนอดีต
.
ลำดับเรื่องน่าสนใจดี ระหว่างปีบอกเหตุการณ์สำคัญๆ ทำให้เรานึกออกว่าปีที่พูดถึงนั้นคือปีอะไร เพลงที่เกริ่นมาแต่ละบทก็ทำให้หวนคิดถึงยุคก่อนๆ ยุคที่ฟังเพลงใหม่ๆ คือยุค 90 นั่นแหละ (แต่บางเพลงเราก็ไม่อิน เกินไม่ทัน😅) ที่น่าสนใจอีกคือความแวดล้อม มันคือสถานที่จริง เหตุเกิดย่านเมืองเก่าทำให้กลิ่นอายความเก่าก่อนผุดขึ้นมามากมาย
.
ส่วนความน่าเบื่อคือยืดดดดดด ยืดมาก แล้วพ้อยท์หลักคือง้องแง้งไปหน่อย คือเปิดเรื่องมาคิดว่าประเด็นที่ทำให้นางเอกฝังใจต้องเป็นเรื่องใหญ่ สรุป เรื่องง่ายมาก น้ำเน่าไปหน่อย แบบมันควรมีแทคติกอะไรหน่อย แต่ไม่เลย
.
ชอบอีกอย่างคือเวลาพระนางอยู่กับกลุ่มเพื่อนสมัยเด็ก สนุกดี มิตรภาพของเด็กๆอ่ะเนาะ ทำให้คิดถึงตัวเองสมัยเด็กตลอดเลย

[Catt · Rating 4 out of 5]

อุ่นๆใสๆ....หนังสือเล่มนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับคนอายุ 35-45 เหล่าสมุนผู้เกิดในยุคเพลงไทยเฟื่องฟูถึงขีดสุด เรื่องราวทำให้เรารำลึกถึงความบริสุทธิ์ของรักแรก รักครั้งที่เพลงเป็นเสี้ยวส่วนของชีวิต เราเผยความในใจ สารภาพรัก ดื่มด่ำกับความคิดถึง จมปลักกับความผิดหวัง หรือแม้กระทั่งบอกเลิกกันด้วยท้วงทำนองดนตรี (เดี๋ยวนี้ถูกแทนด้วย social mediaไปแล้ว)
อ่านแล้วได้บริหารเสียงไปด้วยในตัว เพราะรู้จักเพลงในหนังสือ ร้องได้และได้ร้องออกมาดังๆทุกเพลงเลย:)

เธอคือความฝันในใจฉัน
เพียงความฝันที่แสนไกล
ดั่งคว้าดาวบนฟ้าไกล ไม่มั่นใจจะคว้า
เปรียบดั่งดอกไม้แห่งความหวัง
มีความฝันที่กว้างใหญ่
หากแม้เธอเพียงเข้าใจ ฉันมั่นใจสักวัน

เธอคือความฝัน : วงพราว

[Innerpeace · Rating 5 out of 5]

งดงาม เรื่องมีความเป็นมนุษย์สูง ไมใช่นิยายรักธรรมดาแต่อ่านแล้วคิดถึงชีวิตคนจริงๆ
สำคัญกว่านั้นที่เด่นคือเทคนิคการเล่าที่น่าศึกษามาก ปองวุฒิมีอะไรใหม่ๆมาโชว์เสมอ
เล่มนี้ก็เช่นกัน