Ελεγεία και σάτιρες

by Kostas Karyotakis, Κώστας Καρυωτάκης

" Όμως κάθε φορά πού ή ελληνική ποίηση απελπίζεται, δηλαδή κάθε φορά πού γίνεται ποίηση, ό Καρυωτάκης είναι εξακολουθητικά παρών." Μετράει σχεδόν εν τέταρτον του αιώνος ή διαβεβαίωση ετούτη του ποιητή και κριτικού Βύρωνα Λεοντάρη, πού με την επιλογή του σημαδιακού επιρρήματος "εξακολουθητικά" θέλει να παραπέμψει ευθέως στη γνωστή, γενναία διαπίστωση του Τέλλου Άγρα: "Κι έξαφνα, στα 1927, με την τρίτη και τελευταία του συλλογή, Ελεγεία και Σάτιρες, μας εξεπέρασεν όλους, αμέσως κι εξακολουθητικά. Έγινεν αμέσως maitre." Στό σύστημα της διαβεβαίωσης αυτής ή ποίηση ταυτίζεται με την απελπισία της, τη ριζική εννοείται απελπισία της, εκείνη πού δεν τελείται σε κοινωνικό κενό, δεν ακκίζεται ούτε εξαντλείται στον υδάτινο καθρέφτη των φιλολογημάτων της, εκείνη πού συγκλονίζει την ουσία και τη μορφή, είτε για να τα ξανααρμόσει είτε για να αποδείξει ανέφικτη τη συναρμογή τους και ήδη σωπασμένη την ποίηση. Μια απελπισία, λοιπόν, σαν κι εκείνη του Κώστα Καρυωτάκη, οριακά δαπανηρή μα και τόσο οξυδερκής, σχεδόν εξωανθρώπινα οξυδερκής, ώστε αφενός να μπορεί να τρέψει σε πανίσχυρη ειρωνεία τη χολή, σε λόγο το ουρλιαχτό, αφετέρου να φτάσει να μη χρειάζεται πάντοτε το βίωμα, να μη χρειάζεται καν το βίωμα: δεν αρκούσε ή πνιγηρή υπαλληλία, ή ωχρά σπειροχαίτη και ή Πρέβεζα για να αναδυθεί τόσο αδιάλλακτη ή τέχνη του Καρυωτάκη, τέχνη πού υπερβαίνει τόσο τη βιογραφία του ποιητή όσο και τη μυθολόγησή της.

(Από τον πρόλογο της έκδοσης)

Genres: Poetry

125 pages, Hardcover

First published December 1, 1927

About the author

Kostas Karyotakis (Greek: Κώστας Καρυωτάκης) is considered one of the most representative Greek poets of the 1920s and one of the first poets to use iconoclastic themes in Greece.

His poetry conveys a great deal of nature imagery and traces of expressionism and surrealism. The majority of Karyotakis' contemporaries viewed him in a dim light throughout his lifetime without a pragmatic accountability for their contemptuous views; for after his suicide,the majority began to revert to the view that he was indeed a great poet. He had a significant, almost disproportionately progressive influence on later Greek poets.

Reviews

[Chris_P]

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε.
Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις
είναι το καταφύγιο που φθονούμε

Ναι, νομίζω πως αυτή είναι η αγαπημένη μου σύλλογη από τον υπέρτατο Καρυωτάκη.
Παρ' όλο που δεν έχει μέσα ούτε Πρέβεζα, ούτε Εμβατήριο Πένθιμο και Κατακόρυφο, ούτε Ιδανικούς Αυτόχειρες.
Αποφεύγω να βαθμολογώ ποίηση αλλά εδώ θα κάνω μια εξαίρεση.

[Magdalen]

Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων.

Απλά καταπληκτικός ο Καρυωτάκης. Σπαρακτικά, υπέροχα, καλοδουλεμένα ποιήματα. Ακόμη μια σπουδαία συλλογή..

[Nikos Tsentemeidis]

Απλά εξαιρετικός ο Καρυωτάκης. Από τους καλύτερους Έλληνες ποιητές.

[Xristina Karvouni]

"Ήταν η ζωή τους, λένε, τραγωδία.
Θεέ μου, το φριχτό γέλιο των ανθρώπων,
τα δάκρυα, ο ίδρως, η νοσταλγία
των ουρανών, η ερημιά των τόπων."

Κλασσικός Καρυωτάκης, συγκινητικός με αληθινούς στίχους. Από τους καλύτερους Έλληνες ποιητές και η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή αξίζει.

[Leda]

Να μην υπάρχη τίποτε, τίποτε πια, μα λίγη
χαρά και ικανοποίησις να μένη,
κι όλοι να λένε τάχα πως έχουν για πάντα φύγει,
όλοι πως είναι τάχα πεθαμένοι

Πάντα αγαπημένος! Αληθινοί κι όμορφοι στίχοι..φαίνεται αβάσταχτος ο πόνος του.

[Γιώργος Γεωργόπουλος]

Τη συλλογή τη διάβασα παίρνοντας αφορμή από τις Μελέτες του Λορεντζάτου που διαβάζω αυτή την περίοδο. Έχει ένα κεφάλαιο αφιερωμένο στον Καρυωτάκη κι έτσι είπα να ρίξω μια ματιά αλλά με συνεπήρε και το διάβασα όλο. Μόλις έχω τελειώσει το "Δεν ήμουν πια άνθρωπος" του Osamu Dazai και βρήκα τόσες πολλές ομοιότητες στον κόσμο τους. Και οι δυο αυτοκτόνησαν, και οι δύο ερμητικά αποκλεισμένοι από την ουσιαστική σχέση με τον Άλλο. Και στις δύο περιπτώσεις αξίζει να έρθει σε επαφή με αυτόν τον κόσμο τον τόσο καταθλιπτικό και κλειστό για να προσεγγίσεις τα δικά σου κομμάτια που έχουν θαφτεί για να μπορέσεις να αντέξεις. Από την ασφάλεια όμως της συνειδητής κατάβασης όλο αυτό το υλικό μπορεί να μας φέρει κοντά σε αυτά τα ανέγγιχτα κομμάτια μας και να μπορέσουμε να τα επεξεργαστούμε. Μας τα δίνουν και οι δύο συγγραφείς σε υπερθετικό βαθμό, οπότε έτσι διογκωμένα μπορούμε να τα καθρεφτίσουμε πιο καθαρά μέσα μας.

[Dimitris Zacharias]

Κουραστικός, υπερτιμημένος και αντιγράφει πολλές φορές τον Μπωντλαίρ. Βαρέθηκα.

[Eva Papachristou]

Δε ξέρω δω ποιος είναι τώρα ο τόπος
δεν ξέρω ποιος χαράζει τους σταυρούς
κι όλα τα πράγματά μου έμειναν όπως
να'χω πεθάνει πριν από καιρούς