Een echtscheidingsadvocaat met een eigen praktijk, een doktersvrouw die zich inzet voor ongehuwde moeders en een journalist met een agenda. Corry Tendeloo (1897-1956), Charlotte Polak-Rosenberg (1889-1944) en Willemijn Posthumus-van der Goot (1897-1989) zijn totaal verschillende vrouwen, maar alle drie overtuigd feminist. Medio jaren dertig vinden ze elkaar op de barricaden in hun strijd voor gelijke rechten in het oerconservatieve Nederland. Ze voeren slimme campagnes en winnen geleidelijk aan invloed. Eind jaren dertig weten ze zelfs de regering een halt toe te roepen als deze gehuwde vrouwen een arbeidsverbod wil opleggen. Waar ze op hoopten het gewraakte wetsvoorstel verdwijnt van tafel. Maar dan breekt de oorlog uit en lijken al hun inspanningen vergeefs te zijn geweest. In ‘Drie vrouwen’ brengt Marie-Claire Melzer de eerste decennia van de vorige eeuw op meeslepende wijze tot leven. Ze laat zien hoe een vergeten generatie feministen vocht voor verworvenheden die we vandaag als vanzelfsprekend beschouwen.
Wat een machtig mooi boek over de vrouwen in de jaren 30, 40 en 50 hebben gestreden voor de rechten van vrouwen. Deze vrouwen zijn in mijn ogen waren heldinnen die de weg hebben geopend voor een betere en eerlijke werkomgeving voor vrouwen in het algemeen. Het is wel triest om te weten dat er na bijna 100 jaar naar dato vrouwen nog steeds niet hetzelfde worden betaald als mannen. Ik heb dit boek met veel verwondering maar voornamelijk met veel respect naar deze vrouwenen gelezen.
Wat een prachtig, goed leesbaar geschreven boek over deze drie vrouwen die er mede voor gezorgd hebben dat ik nu kan werken en een eigen bankrekening mag hebben. Niet voor te stellen dat dit ook anders had kunnen zijn.
Tof om te lezen hoe alles gelopen is, ze hebben het niet makkelijk gehad. Ging er soms wel moeilijk doorheen ivm ene vereniging naar de andere benoemd werd.