Na jaren in Frankrijk, Nederland en Duitsland te hebben gewoond, keert Eric de Kuyper terug naar zijn geboortestad Brussel. Hij wandelt door de wereldstad en stuit op herinneringen aan een vorig leven, die hij moeiteloos verweeft met zijn indrukken in het heden. Met een frisse blik bekijkt hij de stad waarin hij opgroeide.
Misschien ís Eric de Kuyper wel Brussel: een mengeling van stijlen, opvattingen en talen. Hij bewijst dat Brussel nooit definitief te vangen is. De Kuyper beschrijft de hoofdstad met onverholen bewondering en liefde, maar ook met een kritische noot. ‘De liefdeloosheid waarmee zovele woningen of bouwwerken behandeld worden doet mijn hart bloeden. En dan plots, een liefdevol detail.’
Een paar interessante beschouwingen over de stad die ik ook liefheb, maar ook vele ergerlijke fouten (een Brialmontplein achter het parlement met La Rotonde: er is wel een Brialmont-standbeeld en er was een restaurant La Rotonde, maar dat is al vier jaar dicht; het gebouw van de postcheques in Sint-Joost-Ten-Noode?). En waarom moet een Nederlandstalige de onhebbelijke gewoonte behouden om het bv. over Avenue Franklin Roosevelt en Mont des Arts te hebben? Volstaan Franklin Rooseveltlaan en Kunstberg niet?
Sorry : saai, slecht geschreven en tendentieus. Oudere boeken van deze auteur nochtans met plezier gelezen. Een van de zeldzameboeken die ik niet zal uitlezen