Ο καπετάν Μιχάλης: τόμος Β'

Ο καπετάν Μιχάλης #2

by Νίκος Καζαντζάκης, Νίκος Μαθιουδάκης (Editor)

Το «Εθνος της Κυριακής», σε συνεργασία με τις Εκδόσεις Καζαντζάκη, παραδίδει το έργο του Νίκου Καζαντζάκη εκεί ακριβώς που πρέπει να βρίσκεται, στα χέρια των Ελλήνων. Με αφορμή την επέτειο συμπλήρωσης 130 χρόνων από τη γέννηση του κορυφαίου λογοτέχνη, κυκλοφορούν, για πρώτη φορά σε μονοτονικό σύστημα, τα σημαντικότερα βιβλία του, σε νέες πολυτελείς εκδόσεις.

"Η δράση τού μυθιστορήματος εκτυλίσσεται στα 1889 στην Κρήτη, όπου οι υπόδουλοι Έλληνες επιχειρούν με έναν καινούργιο ξεσηκωμό να λευτερωθούν από τον τουρκικό ζυγό. Ο Καζαντζάκης απεικονίζει το δράμα που συνεπαίρνει έναν ολόκληρο λαό, δίνοντας σε κάθε φάση του ένα αδρό ανάγλυφο και μιαν ένταση που καθιστούν αξέχαστα όλα τα επιμέρους επεισόδια, στο μεγαλύτερο μέρος τους τραγικά, παρ’ όλο που ο συγγραφέας συχνά εισάγει με τέχνη μια χιουμοριστική νότα.

Στην πόλη τού Ηρακλείου, στο "Μεγάλο Κάστρο", και στα περίχωρά του, ο Καζαντζάκης παρασταίνει ολοζώντανα τους πάντες και τα πάντα, όμως, ένας μονάχα από τους πρωταγωνιστές κυριαρχεί στη δράση: ο Καπετάν Μιχάλης. Είναι γιος τού Καπετάν Σήφακα, ενός θαλερού εκατοχρονίτη που, κατά τη μακρά ζωή του, έχει δει την Κρήτη να ξεσηκώνεται εφτά φορές, να λούζεται ξανά και ξανά στο αίμα και να ξαναπέφτει στην οθωμανική κυριαρχία. Ενώ ο γέροντας βάζει να τον μάθουν το αλφάβητο για να μπορέσει να γράψει τις μοιραίες και προφητικές λέξεις: "ελευτερία ή θάνατος", ο Καπετάν Μιχάλης, τον οποίον όλοι αγαπούν και φοβούνται, τίθεται επικεφαλής τής εξέγερσης. Όμως, ένα ακαταμάχητο πάθος, για το οποίο ο ίδιος νιώθει ντροπή, τον σπρώχνει να εγκαταλείψει για λίγο τη θέση του στον αγώνα. Ξεπληρώνει κατόπιν αυτή την ενοχή μαχαιρώνοντας την επίμαχη γυναίκα και θυσιάζοντας τη ζωή του για τη δόξα της αθάνατης Κρήτης.

Ωστόσο, κανένα από τα πρόσωπα του βιβλίου δεν είναι τόσο ισχυρά και σταθερά παρόν στην αφήγηση, όσο η Κρήτη, το άγριο νησί, για το οποίο κανείς δεν ξέρει αν αγαπά ή απεχθάνεται τα ίδια τα παιδιά του και το οποίο θα νικήσει την "Τουρκιά" με τον πόνο του. Παρά τα πολυάριθμα επεισόδια βίας και ωμότητας, το μυθιστόρημα διέπεται ολόκληρο από μιαν ατμόσφαιρα εξαίσιας ποίησης και θρύλου".

(από την ιταλική έκδοση Nikos Kazantzakis, "Capitan Michele", Aldo Martello Editore, Milano 1959.)

"Όταν άρχισα τώρα στα γεράματα να γράφω τον "Καπετάν Μιχάλη", ο κρυφός μου σκοπός ήταν τούτος: να σώσω, ντύνοντας το με λέξεις, τοόραμα του κόσμου όπως τον δημιούργησαν τα παιδικά μου μάτια. Κι όταν λεω τ' όραμα του κόσμου, θέλω να πω το όραμα της Κρήτης. Δεν ξέρω τι γίνουνταν, την εποχή εκείνη στα άλλα παιδιά της λευτερωμένης Ελλάδας, μα τα παιδιά της Κρήτης ανάπνεαν έναν αέρα τραγικό στα ηρωικά και μαρτυρικά χρόνια του Καπετάν Μιχάλη, όταν οι Τούρκοι πατούσαν ακόμα τα χώματα μας και συνάμα άρχιζαν ν' ακούγονται να ζυγώνουν τα αιματωμένα φτερά της Ελευτερίας. Στην κρίσιμη αυτή μεταβατική στιγμή, τη γεμάτη πυρετό κι ελπίδες, τα παιδιά της Κρήτης γίνουνταν γρήγορα άντρες. Οι ανύπνωτες έγνοιες των μεγάλων γύρα τους για την πατρίδα, για τη λευτεριά, για το Θεό που προστατεύει τους χριστιανούς, για το Θεό που σηκώνει το σπαθί του να διώξει τους Τούρκους, κατασκέπαζαν τις συνηθισμένες χαρές και στεναχώριες του παιδιού.

Από πολύ νωρίς, ζώντας την έτοιμη κάθε στιγμή να ξεσπάσει σύγκρουση, είχαμε ψυχανεμιστεί πως στον κόσμο τούτον δυο μεγάλες δυνάμες παλεύουν: ο Χριστιανός κι ο Τούρκος, το Καλό και το Κακό, η Ελευτερία κι η Τυραννία και πως η ζωή δεν είναι παιχνίδι, είναι αγώνας. Κι ακόμα τούτο: πως θα έρθει μέρα που θα Πρέπει να μπούμε κι εμείς στον αγώνα. Το 'χαμε πάρει απόφαση από πολύ μικροί πως ήταν γραφτό μας, αφού γεννηθήκαμε Κρητικοί, το Πρέπει αυτό να κυβερνάει τη ζωή μας."

(από τον πρόλογο του συγγραφέα)

Genres: Classics, Fiction

293 pages, Hardcover

First published January 1, 1953

About the author

Ο Νίκος Καζαντζάκης (English: Nikos Kazantzakis) υπήρξε ένας από τους πιο πολυσχιδείς και δημιουργικούς Έλληνες συγγραφείς του 20ού αιώνα, γνωστός για το πλούσιο συγγραφικό του έργο που εκτείνεται από το μυθιστόρημα και την ποίηση έως το θέατρο, τη φιλοσοφία και τη μετάφραση, αλλά και για τη βαθιά στοχαστική του διάθεση που διαμόρφωσε τη δική του κοσμοθεωρία. Γεννημένος στο Ηράκλειο Κρήτης, μεγάλωσε σε μια εποχή πολιτικών αναταραχών και κοινωνικών αλλαγών, οι οποίες επηρέασαν έντονα την προσωπικότητα και την πνευματική του πορεία. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, όπου μαθήτευσε κοντά στον Ενρί Μπερξόν και ήρθε σε επαφή με τις σύγχρονες φιλοσοφικές και λογοτεχνικές τάσεις. Από τα πρώτα του κιόλας έργα φάνηκε η ανησυχία του για τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα, η αναζήτηση νοήματος μέσα από τη θρησκεία, την τέχνη, την επιστήμη και την πολιτική. Ταξίδεψε σε πολλές χώρες, όπως η Ιταλία, η Ισπανία, η Ρωσία, η Ιαπωνία, η Κίνα και η Αγγλία, και κάθε του ταξίδι κατέγραφε εντυπώσεις που μετουσίωνε σε έργα γεμάτα ζωντάνια, στοχασμό και αλληγορία. Πολιτικά δραστήριος, διατέλεσε για μικρό διάστημα υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση Σοφούλη και ασχολήθηκε με θέματα εκπαίδευσης και πολιτισμού, ενώ συνεργάστηκε και με διεθνείς οργανισμούς όπως η UNESCO. Η πνευματική του παραγωγή είναι τεράστια: τα μυθιστορήματα «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά», «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», «Καπετάν Μιχάλης», «Ο τελευταίος πειρασμός» και «Ο φτωχούλης του Θεού» είναι έργα που γνώρισαν παγκόσμια αναγνώριση και μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες, μεταφέροντας τη φωνή της ελληνικής ψυχής σε διεθνές κοινό. Ιδιαίτερα ο «Ζορμπάς» έγινε παγκόσμιο λογοτεχνικό και πολιτιστικό σύμβολο, χάρη και στη διάσημη κινηματογραφική του μεταφορά. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την ποίηση, με κορυφαίο του έργο την «Οδύσεια», ένα μνημειώδες επικό ποίημα σε 33.333 στίχους, το οποίο εκφράζει την αδιάκοπη αναζήτηση του ανθρώπου για ελευθερία και υπέρβαση. Στον τομέα της μετάφρασης, προσέφερε σημαντικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας στο ελληνικό κοινό, μεταφράζοντας μεταξύ άλλων την «Θεία Κωμωδία» του Δάντη και έργα του Ομήρου, του Νίτσε και του Δαρβίνου. Ο Καζαντζάκης διαμορφώθηκε πνευματικά από ποικίλες επιρροές: τον χριστιανισμό, τον βουδισμό, την αρχαία ελληνική σκέψη, τον υπαρξισμό, τη φιλοσοφία του Μπερξόν, αλλά και τις εμπειρίες του από την πολιτική και την κοινωνία. Η σκέψη του χαρακτηρίζεται από την ένταση ανάμεσα στην ύλη και το πνεύμα, την ανάγκη να υπερβεί κανείς τα όριά του και να αγωνιστεί για ελευθερία, αλήθεια και δημιουργία. Προκάλεσε πολλές φορές αντιδράσεις για τις τολμηρές του ιδέες, ιδίως σε σχέση με τη θρησκεία, με αποτέλεσμα η Ορθόδοξη Εκκλησία να καταδικάσει ορισμένα έργα του. Ωστόσο, η πνευματική του δύναμη και η λογοτεχνική του αξία αναγνωρίστηκαν διεθνώς. Υπήρξε υποψήφιος επανειλημμένα για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, χωρίς όμως να το κερδίσει, αν και η παγκόσμια απήχηση του έργου του τον καθιστά έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της εποχής του. Στην προσωπική του ζωή, παντρεύτηκε δύο φορές και βρήκε στο πλευρό της Ελένης Καζαντζάκη μια σύντροφο που στήριξε και διέσωσε το έργο του. Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ταξιδεύοντας και γράφοντας ακατάπαυστα, μέχρι τον θάνατό του στο Φράιμπουργκ, ενώ η σορός του αναπαύεται στο Ηράκλειο. Η επιγραφή στον τάφο του, «Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι λεύτερος», συνοψίζει με τον πιο λιτό και δυνατό τρόπο την κοσμοθεωρία του. Ο Καζαντζάκης άφησε μια παρακαταθήκη που υπερβαίνει τα σύνορα της Ελλάδας, με έργα που αγγίζουν τον πυρήνα της ανθρώπινης ύπαρξης, και εξακολουθεί να εμπνέει αναγνώστες, στοχαστές και καλλιτέχνες σε όλον τον κόσμο, αποτελώντας έναν αληθινά οικουμενικό συγγραφέα που έδωσε νέα πνοή στη νεοελληνική λογοτεχνία.

Reviews

[Kyriakos Sorokkou]

Πρότζεκτ Νίκος Καζαντζάκης

1) Όφις και κρίνο (1906)
2) Σπασμένες Ψυχές (1908)
3) Ο Νίτσε εν τη Φιλοσοφία Δικαίου & Πολιτείας (1909)
4) Συμπόσιον (1922)
5) Ασκητική: Salvatores Dei (1927)
6) Ταξιδεύοντας Ρουσία (1956)
7) Ιστορία της Ρωσικής λογοτεχνίας (1930)
8) Τόντα Ράμπα (1934)
9) Λήμματα στο Εγκυκλ. λεξικόν Ελευθερουδάκη (1927-1931) 
10) Ταξιδεύοντας Ισπανία (1937)
11) Ο πρωτομάστορας (Η θυσία) (1910)
12) Ταξιδεύοντας Αγγλία (1941)
13) Ταξιδεύοντας: Ιαπωνία-Κίνα (1938)
 14) Ο Βραχόκηπος (1936)
 15) Θέατρο: Τραγωδίες με διαφορά θέματα 

16) Τερτσίνες (1937)
17) Οδύσσεια (1938)
18) Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά (1946)
19) Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται (1948)

20) Ο καπετάν Μιχάλης (1953)

Χρόνος ανάγνωσης κριτικής: 45 δευτερόλεπτα

Πέρασε πάνω από ένας μήνας από τότε που έγραψα την τελευταία
μου κριτική εδώ μέσα, και το ίδιο ισχύει και για το πότε τέλειωσα αυτό το βιβλίο.

Άργησα να μιλήσω κι άρχισε φαίνεται να ξεθωριάζει η μνήμη μου
για το τι διάβασα. Αλλά τώρα που γράφω κάτι άρχισε να αχνοφαίνεται.
Η άγρια Κρήτη στα τέλη του 19ου αιώνα. Η διχόνοια ανάμεσα σε
Έλληνες και Τούρκους, η διχόνοια ανάμεσα σε Έλληνες και Έλληνες,
η σκληρή ζωή της τότε εποχής, η γραφή του Καζαντζάκη που σε βάζει
κι εσένα σ' εκείνη την εποχή. Όλα αυτά τα θυμάμαι σιγά - σιγά.

Φυσικά δεν είχε την καταιγιστική δράση και πλοκή του
Χριστός Ξανασταυρώνεται το οποίο δεν έκανε ούτε κοιλιά. 
Ο Καπετάν Μιχάλης έκανε μια κάπου στη μέση και μια μικρότερη
πριν το τέλος το οποίο δεν μπορώ να πω ότι με απογοήτευσε. 

Υπήρχε όμως περισσότερη δράση και λιγότερη φιλοσοφία από τον Αλέξη Ζορμπά.

Τώρα που γράφω αυτά τα λόγια ξεκίνησα και τον Καζαντζάκη του Απριλίου.
Τον Τελευταίο Πειρασμό. Τον διαβάζω δεύτερη φορά αλλά πρώτη στα ελληνικά.
Η πρώτη φορά ήταν το 2016 στα αγγλικά, πάλι τέτοια εποχή, Μεγάλη Εβδομάδα,
επίκαιρη εποχή για τέτοιο ανάγνωσμα.

Λοιπόν θυμήθηκα τώρα λίγο καλύτερα τι διάβασα ένα μήνα πριν
αλλά κάτι άλλο δεν έχω να πω.

[Ελσόν Ζγκούρη · Rating 5 out of 5]

Όσο περισσότερο συζητάω με ανθρώπους του χώρου ή μη διαπιστώνω σε πόσο μεγάλη υπόληψη έχουν τον Καζαντζάκη στο εξωτερικό σε αντίθεση, θα μου επιτρέψετε, με την Ελλάδα. Και δεν αναφέρομαι μόνο στην εκπαίδευση.

Στη Γερμανία τον έχουν, λίγο πολύ, ισάξιο των δικών τους μεγάλων φιλοσοφων.

Οφείλεται αυτό αποκλειστικά στην υπονόμευση που έχει υποστεί ο Καζαντζάκης από την Εκκλησία της Ελλάδος;

[Manos Kovras · Rating 5 out of 5]

Ο καπετάν Μιχάλης. Ενα μυθιστόρημα μεγάλο, πυκνό, βαρύ αλλά συνάμα ξεκάθαρο, εύπεπτο και κατ εμέ λογοτεχνικά άρτιο.

Δε ξερω και πολύ απο που να πιάσω αυτήν την κριτική και τι να αναλύσω. Θεωρώ πως η ανάλυση που σηκώνει το έργο αυτό μπορεί να πάρει τεράστιες διαστάσεις. Ιδανικά θα ηθελα να γράψω ενα essay πανω στο μυθιστόρημα (αν ειχα και την λογοτεχνική αντίληψη και γνώση για να κανω κατι τέτοιο). Ωστόσο αυτο δεν ειναι η δουλειά μου εδω στο goodreads οποτε θα προσπαθήσω να γράψω μια συνήθη ταπεινή κριτική.

Όπως ανέφερα και στην κριτικη του πρώτου τόμου ο Καζαντζάκης κατ εμέ παρουσιάζει στο βιβλίο αυτό ενα έργο πολύ πιο προσγειωμένο σε σύγκριση με τον Ζορμπά (το μονο αλλο βιβλίο του συγγραφέα που έχω μέχρι τωρα διαβασει). Ειναι ενα βιβλίο ρεαλιστικό και ιστορικό, ενα ταξίδι σε μια πολυ συγκεκριμένη εποχή σε έναν πολυ συγκεκριμένο χρόνο και το οποίο πραγματευεται ενα πολυ συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός.
Η ιστορία ξεκινάει περισσότερο σαν μια απεικόνιση μιας (σχετικά) αρμονικής συνύπαρξης Τούρκων και Ελλήνων απο την οποια ωστοσο δεν λείπει το τεταμένο κλίμα. μέσω μιας αλυσίδας εξελίξεων ωστόσο περνάμε σε μια αλυσίδα φονικών που οδηγούν στο ξέσπασμα μιας αναρχης και βίαιης επανάστασης.

Παρότι ωστόσο μιλαμε για ενα ρεαλιστικό και προσγειωμένο μυθιστόρημα, ο Καζαντζάκης δεν παραλείπει το φιλοσοφικό επίπεδο το οποίο αν και διακριτικότερο ειναι σίγουρα αισθητό. Θα ήθελα όμως να επικεντρωθώ σε μια άλλη παρατήρηση. Ειναι εμφανές οτι ο συγγραφέας δημιουργεί στο βιβλίο αυτό έναν κόσμο σαφώς διαφορετικό ηθικά από ότι έχουμε συνηθίσει. Έναν κόσμο αντιηρωικό. τον κόσμο της Κρήτης του 19ου αιώνα.

Στην Κρήτη του 19ου αιώνα, όπως τουλάχιστον αυτη παρουσιάζεται στην ιστορία μας, οι ηθικές άξιζες και οι νόρμες διαφέρουν από τον υπόλοιπο κόσμο. Στην Κρήτη το να εισαι άνθρωπος των γραμμάτων και του πνεύματος σε καθιστά μη χρήσιμο μέλος της κοινωνίας ή και "ψαλιδόκωλο". Το να είσαι βάρβαρος και βίαιος ή "θεριό" είναι καθήκον. Η επιδίωξη της σεξουαλικής ηδονής δύναται να ειναι το εμπόδιο απο την μάχη για την ελευθερία. Και όμοια με την αρχαία Σπάρτη, δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή απο το να πεθανεις στο πεδίο της μάχης με το όπλο στο χέρι. Δε γνωρίζω σίγουρα για την Κρήτη αλλα για τον καπετάν Μιχάλη τουλάχιστον αυτη ειναι η πραγματικότητα.

Αυτό λοιπόν ειναι το σκηνικό του εργου που συνθέτει ο Καζαντζάκης. Όσον αφορά το εργο που διαδραματίζεται στο σκηνικό τούτο, μπορω μονο να το χαρακτηρίσω ως έπος. Διαβάζοντας ορισμένα πράγματα για τον συγγραφέα μπορω να πω οτι δεν μου κανει καθόλου εντύπωση βλέποντας την αγάπη που είχε προς τα ομηρικά έπη. Πράγματι το συγκεκριμένο μυθιστόρημα ειναι ενα κρητικό έπος. Η πληθώρα πολυεπίπεδων και πολλές φορες συμβολικων χαρακτήρων, η αργή ροη των γεγονότων, το ηρωικό πεπρωμένο του έργου, η έντονη τραγικότητα που χαρακτηρίζει το έργο και τις σημαντικές του στιγμές και το αίσθημα της ματαιότητας, εις το όνομα επίτευξης ενός ανώτερου, μεγαλύτερου απο τα επίγεια πραγματα σκοπού, όλα αυτα μαρτυρούν τον επικό χαρακτήρα που ο Καζαντζάκης επέλεξε για την ιστορια του.

Το πιο σπουδαίο για εμενα στο βιβλιο αυτό ειναι οι χαρακτήρες. Μιλάμε για πολλούς χαρακτήρες και ο καθένας εξυπηρετεί έναν ξεκάθαρο σκοπο στο έργο. Κάθε χαρακτήρας λειτουργει σε αρκετά επίπεδα και εξυπηρετεί είτε πιο συμβολικούς είτε πιο πρακτικούς σκοπούς. Όλοι τους ωστοσο παραμένουν ζωντανοί και αληθοφανείς με ξεκάθαρα παντα ηθικα και ψυχικά κίνητρα.

Όχι μονο μεμονωμένα οι ήρωες αλλα ιδιαίτερα και οι "τάξεις" ηρώων αντικατοπτρίζουν την ιδιαίτερη κοινωνια της επαναστατημένης Κρήτης. Οι ηρωικοί καπετάνιοι και αγωνιστές των οποίων οι βάρβαρες πολλές φορες ενέργειες (ιδιαίτερα του πρωταγωνιστή) τους καθιστούν μάλλον αντιήρωες. Οι αποτυχημένοι και ξεφτιλισμένοι πνευματικοί χαρακτήρες όπως ο Τίτυρος, ο Ιδομενέας και ο Κοσμάς οι οποίοι ψάχνουν λύτρωση απο την αμαρτία της μη συμμετοχής στην υπέρμετρη βία. Οι Τούρκοι οι οποίοι ειναι ως επί το πλειστον κακοί, υπουλοι και πολλές φορες κατώτεροι των κρητικών επαναστατών. Και φυσικά οι γυναίκες. Των οποίων ο ρόλος είναι να μην έχουν ρολο σε μια τετοια κοινωνία παρα να υπηρετούν τους άντρες του έργου, όπω�� κανει η γυναίκα του καπετάν Μιχάλη η Κατερίνα η οποία ειναι υπόδειγμα "σωστής νοικοκυράς και γυναίκας αγωνιστή" (όπως και όλες οι κρητικές γυναίκες του έργου) ή όπως η Εμινέ η οποία παρότι πιο δυναμική και απελευθερωμένη αποτελεί περισσότερο ένα αντικείμενο πόθου. Αυτό βέβαια ως επί το πλείστον κοινωνικά καθώς "λογοτεχνικά" μπορούμε να πούμε πως όχι μονο ειναι δυναμική αλλα κινεί πολλές φορες και τα νήματα της ροής της ιστοριας ασκώντας άμεση επιρροή σε αυτή. Θεωρώ πως ο συγκεκριμένος χαρακτήρας σηκώνει πολύ ανάλυση.

Γενικά το βιβλίο ξεκινάει αργά έως και αδιάφορα. Δεν αργεί ωστοσο να μπει αλλα και να σε βάλει στο κλίμα του προκειμένου χωροχρόνου και όσο η ιστορία ρέει οι εξελίξεις γίνονται όλο και σπουδαιότερες καθως και τραγικότερες. Είναι ενα μυθιστόρημα πολύ βίαιο, κάτι που δεν περίμενα (ισως απο τα βιαιότερα βιβλία που εχω διαβάσει) και γενικα πολυ βαρύ, γεμάτο καθως ειναι με αίμα, θάνατο, βιασμό και τραγωδία. Υπάρχει ξεκάθαρο κρεσέντο στο φινάλε με το τελος να ειναι οχι μονο τραγικό αλλα για εμένα να ολοκληρώνει έναν κυκλο ματαιότητας που ξεκιναει απο την πρώτη σελίδα. Αυτός ειναι για εμενα κι ολας ισως ο κύριος πρωταγωνιστής του βιβλίου. Η ματαιότητα και η τραγωδία.

Μπορεί να ειναι σχετικά μεγάλο αλλα αλήθεια το προτείνω 100%. Από τα πιο ολοκληρωμένα λογοτεχνικά, μυθιστορήματα που έχω διαβάσει.

[Eleni Triantafillaki · Rating 5 out of 5]

Είναι Καζαντζάκης, είναι συγκλονιστικο κ πρέπει να το διαβάζει κανείς σε ώριμη ηλικία.... Είναι Καζαντζάκης , ειναι Μεγάλος!!!! "Ένα ποτήρι δροσερό νερό ..."

[Vichy · Rating 5 out of 5]

Εν συντομία τα γεγονότα του 2ου τόμου: Με την παρακίνηση των αγάδων, Τούρκοι στρατιώτες ξεχύνονται στους δρόμους της πόλης σφάζοντας και πυρπολώντας. Λίγες μέρες αργότερα, ξεσπά η επανάσταση. Ο πόλεμος μαίνεται και οι Τούρκοι πολιορκούν το μοναστήρι του Αφέντη Χριστού. Την ίδια εποχή, η Εμινέ ετοιμάζεται να βαφτιστεί χριστιανή και να παντρευτεί τον Πολυξίγκη. Όμως το σόι του Νουρήμπεη την απάγει και ο καπετάν Μιχάλης την πιο κρίσιμη νύχτα της πολιορκίας φεύγει από το μοναστήρι για να τη γλιτώσει. Τα καταφέρνει και τη στέλνει στο σπίτι μιας θείας του. Με την απουσία του όμως οι Τούρκοι καταφέρνουν να πυρπολήσουν το μοναστήρι και ο καπετάν Μιχάλης σκοτώνει την Εμινέ για να ησυχάσει και να λυτρωθεί από τις τύψεις για το μοναστήρι.
Λίγο αργότερα, φτάνει στην Κρήτη ο Κοσμάς, γιος του Κωσταρού και ανιψιός του καπετάν Μιχάλη, φέρνοντας στους επαναστατημένους το μήνυμα της συνθηκολόγησης. Ένας μετά τον άλλον, οι καπεταναίοι καταθέτουν τα όπλα, αλλά ο καπετάν Μιχάλης αρνείται να υποταχθεί. Ο Κοσμάς πηγαίνει στο λημέρι του για να τον πείσει να παραδώσει τα όπλα, αλλά τελικά μένει και ο ίδιος, καθώς μέσα του ξυπνά η Κρήτη και ο πατήρ του ο Κωσταρός. Μέσα στον πυρετό της μάχης, καταλαβαίνει ότι ο καπετάν Μιχάλης έχει πια λυτρωθεί από κάθε φόβο κι ελπίδα. Σύντομα, θείος και ανιψιός πέφτουν νεκροί στην τελευταία έφοδο των Τούρκων. (Από: http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F_%... )

Η δράση έχει μεταφερθεί έξω από το Μεγάλο Κάστρο. Στα βουνά και στα χωριά έχουν καταφύγει οι πρωταγωνιστές της ιστορίας είτε για να σωθούν από τις σφαγές είτε για να πολεμήσουν τους Τούρκους. Αυτή δε θα είναι η εξέγερση που θα φέρει την ελευθερία αλλά οι πιο σημαντικοί ήρωες θα παραμείνουν στο πόστο τους και θα θυσιάσουν το αίμα τους κατ'επιλογήν τους. Μορφή εξέχουσα κατέχει ο 100χρονος πατέρας του Καπετάν Μιχάλη, ο Καπετάν Σήφακας, που μαθαίνει την αλφαβήτα από το Θρασάκι για να γράψει σε όλους τους τοίχους Ελευθερία ή Θάνατος. Τραγικές μορφές παλιές και καινούριες με ιστορίες που μας μεταφέρει με τον ιδιαίτερο τρόπο γραφής ο συγγραφέας.